“คุณหนู ฮูหยินดีกับท่านนักก่อนหน้าในจวนซื้อของมาแค่ให้คุณหนูไม่กี่คนแบ่งกันไปครั้งนี้กลับให้คุณหนูเลือกก่อน”
“คุณหนูชิงเหลียนเป็ลูกสาวแท้ๆ ของฮูหยินเชียวนะเ้าคะดูเช่นนี้แล้ว ฮูหยินปฏิบัติกับคุณหนูดีกว่าลูกสาวแท้ๆ เสียอีก”
ตลอดทางหงซิ่วพูดพร่ำถึงความดีของหลินซื่อข้างหูกู้สุ่ยเย่ว์ไม่หยุด
กู้สุ่ยเย่ว์ยั้งเท้า จ้องหงซิ่วครู่หนึ่ง
“เ้าพาพวกนางกลับเรือนไปก่อน ข้าอยากเดินคนเดียวสักครู่”
หงซิ่วไปแล้ว ข้างหูกู้สุ่ยเย่ว์เงียบสงบในที่สุด
ใต้ระเบียงทางเดินไม้สลักสีแดงสตรีนางหนึ่งห่มเสื้อคลุมสีขาวยืนอยู่ตรงนั้นสายตาจับจ้องเหมยแดงที่บานสะพรั่งอยู่ไกลๆ ละอองน้ำเกาะอยู่บนใบหน้านางฝนฤดูวสันต์ของเดือนสามร่วงตกเข้าสู่สายตานางในส่วนลึกนั่นมีอารมณ์ความรู้สึกยากบรรยายม้วนตลบ
ฝีเท้ากู้สุ่ยเย่ว์ชะงักเล็กน้อยสตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ผู้ใดอื่น เป็อี๋เหนียงสี่จวนตระกูลกู้ เฉินซื่อคนในจวนเพียงหนึ่งเดียวที่เห็นนางเป็คนในความทรงจำกู้สุ่ยเย่ว์พอจดจำเฉินซื่อนางนี้ได้อยู่บ้าง ไม่เหมือนอี๋เหนียงคนอื่นๆเฉินซื่อไม่ได้แต่งเข้าตระกูลกู้อย่างเต็มใจ นางไม่แย่งชิงความโปรดปรานไม่ได้รับความโปรดปราน ทั้งยังไม่มีทายาท การมีตัวตนในจวนตระกูลกู้ต่ำเตี้ยยิ่งชีวิตความเป็อยู่ไม่ได้ดีกว่ากู้สุ่ยเย่ว์คนก่อนเท่าใด
กู้สุ่ยเย่ว์เดินไปยืนเคียงข้างนาง
ทั้งสองคนยืนเงียบๆ อยู่บนระเบียงทางเดินครู่หนึ่ง
“ระวังฮูหยินใหญ่” เฉินซื่อเอ่ยเสียงเบา
เสียงนางเบายิ่ง จางหายในสายลมรวดเร็วกู้สุ่ยเย่ว์หันไปมองนาง ใบหน้าเ็าดุจหยกขาวของเฉินซื่อพลันแย้มยิ้ม“อากาศยิ่งนานยิ่งหนาว คุณหนูใหญ่รีบกลับไปเถิด ประเดี๋ยวจะเป็ไข้เอา”
กู้สุ่ยเย่ว์จำแนกดีร้ายได้ ต่อให้เฉินซื่อไม่เตือนกู้สุ่ยเย่ว์ก็รู้ว่าฉากหน้าหลินซื่อจิตใจดี ทว่าใจอำมหิตแต่นางก็ยังรับความปรารถนาดีจากเฉินซื่อ แต่ไหนแต่ไรมานางแบ่งแยกเกลียดรักชัดเจนคนไหนดีกับนาง นางก็จะดีกับเขา ผู้ใดร้ายกับนาง นางก็จะเอาคืนกลับสองเท่ากู้สุ่ยเย่ว์พยักหน้าให้นาง แล้วหันหลังเดินจากไป
กระทั่งกู้สุ่ยเย่ว์หายลับไปเฉินซื่อถึงได้มองไปทางที่นางจากไป สีหน้าแฝงแววเฝ้ารอคาดหวัง
นางอยู่ในจวนตระกูลกู้ที่มืดมิดไร้ตะวันมานานเกินไปนานจนนางคิดว่าตนเน่าเฟะอยู่ในนี้ กระทั่งกู้สุ่ยเย่ว์ปรากฏตัวนางถึงเห็นแสงสว่างจุดเล็กๆ
แววตานางฉายประกายเคียดแค้นปนบ้าคลั่งวูบผ่าน ความรู้สึกนี้ปรากฏขึ้นในมุมที่ไม่มีคนเห็นอย่างเงียบเชียบ
“ท่านย่า กู้สุ่ยเย่ว์นางนั้นอวดดียิ่งนึกว่าตนเองเป็ชายาอ๋องจริงๆ แล้ว ผู้ใดไม่รู้บ้าง อวิ๋นอ๋องไม่ได้ชอบนางสักนิดรอนางแต่งเข้าจวนอวิ๋นอ๋องแล้วไม่มีทางได้รับความโปรดปรานแน่นางไม่เพียงแย่งผ้าไหมที่ข้าชอบ ยังอยากอยู่เรือนข้า ท่านย่าท่านต้องทวงความเป็ธรรมให้เหยียนเอ๋อร์”
กู้ชิงเหยียนหมอบอยู่บนตักฮูหยินผู้เฒ่ากู้ แววตาคู่แดงเรื่อ ดูแล้วน้อยเนื้อต่ำใจยิ่ง ฮูหยินผู้เฒ่าอายุห้าสิบปี แต่หน้าตายังแจ่มใสเห็นถึงความงามตอนเยาว์วัยได้รางๆ นางลูบศีรษะกู้ชิงเหยียน เอ่ยสีหน้าเอ็นดู “เหยียนเอ๋อร์ คำพูดพวกนี้ผู้ใดพูดกับเจ้า กู้สุ่ยเย่ว์บอกเจ้าเองรึ”“นางไม่ได้พูดต่อหน้าข้า พี่สามบอกว่านางอยากได้เรือนมีเขามีน้ำ ทั้งจวนมีแค่เรือนข้าที่มีลักษณะนี้นี่ไม่ชัดเจนแล้วรึ”
ฮูหยินผู้เฒ่ากู้พลันเข้าใจทันใด นางไม่รู้จริงๆว่าเลี้ยงหลานสาวจนมีนิสัยไร้เดียงสาเช่นนี้เป็นเรื่องดีหรือเรื่องไม่ดีกันแน่ “เหยียนเอ๋อร์ ไม่ใช่ว่ากู้ชิงเหลียนแม่ลูกพูดอะไร เจ้าก็คิดว่าเป็นเช่นนั้นไปเสียหมด ประเดี๋ยวจะถูกคนอื่นบงการโดยไม่รู้ตัวเอาได้”“ท่านย่า เหยียนเอ๋อร์ไม่ได้โง่ พี่สามไม่ได้โกหกวันนี้ของที่ซื้อมาที่จวนถูกนางเลือกเกือบหมดเหยียนเอ๋อร์ยังไม่ได้อะไรสักอย่างกลับมา” กู้ชิงเหยียนเอ่ยขึ้นไม่พอใจ
ฮูหยินผู้เฒ่ากู้รู้สึกว่ากู้สุ่ยเย่ว์ไม่รู้กาลเทศะอยู่บ้างจริงๆแต่ไม่อยากเป็ดาบให้หลินซื่อ เอ่ยขึ้น “เหยียนเอ๋อร์ เ้าอยากได้อะไรเดี๋ยวย่าซื้อให้เ้า”
กู้ชิงเหยียนโมโหยืนขึ้นแต่ก่อนฮูหยินผู้เฒ่ากู้เอาใจนางขนาดนั้น ตอนนี้กลับยืนฝั่งเดียวกับกู้สุ่ยเย่ว์กู้ชิงเหยียนรู้สึกเหมือนถูกทั้งโลกทอดทิ้ง หันขวับวิ่งพุ่งออกไป
“ท่านย่าไม่ทวงความเป็นธรรมให้ข้า ข้าก็จะไปเอง” กู้ชิงเหยียนร้องตะโกนเสียงดังกู้ชิงเหยียนออกจากที่พักฮูหยินผู้เฒ่ากู้ยกโขยงคนไปหากู้สุ่ยเย่ว์ฝั่งนั้นท่าทางโเี้
“กู้สุ่ยเย่ว์ เ้าไสหัวออกมาให้ข้า”
กู้สุ่ยเย่ว์ได้ยินเสียงตวาดเดินออกมาก็เห็นกู้ชิงเหยียนยืนอยู่นอกประตู ด้านหลังมีบ่าวรับใช้ห้าหกคนติดตามท่าทางโหดขึงเอาเื่
กู้สุ่ยเย่ว์มองนางนางยังนึกว่าคนที่จะมาหาเื่นางในภายหลังเป็ฮูหยินผู้เฒ่ากู้เสียอีกคิดไม่ถึงว่าจะเป็กู้ชิงเหยียนเอง
“กู้สุ่ยเย่ว์ วันนี้ข้าจะสั่งสอนเ้าให้เข็ดหลาบให้เ้ารู้ว่าผู้ใดกันแน่ที่เป็คุณหนูในจวนนี้” กู้ชิงเหยียนเอ่ยขึ้นแค้นใจ
“คุณหนูสี่ ท่านอย่าทำเช่นนี้เลยเ้าค่ะ” หงซิ่วรีบออกไปยืนขวางหน้ากู้สุ่ยเย่ว์ท่าทางคล้ายอยากจะปกป้องนาย
“ไสหัวไป พวกเ้า ลงมือให้ข้า”กู้ชิงเหยียนเอ่ยเสียงเกรี้ยว
บ่าวรับใช้ด้านหลังนางพุ่งเข้าไป คิดจะคว้าตัวกู้สุ่ยเย่ว์ตอนนี้ร่างกายกู้สุ่ยเย่ว์ฟื้นฟูกลับมาพอประมาณ ไม่ยอมให้จับง่ายดายอยู่แล้ว นางหลบการโจมตีของบ่าวรับใช้พวกนั้นคล่องแคล่ว
กู้ชิงเหยียนโมโหจนเสียสติหันขวับพุ่งเข้าใส่กู้สุ่ยเย่ว์
“คุณหนูสี่ คุณหนูใหญ่เป็คู่หมั้นอวิ๋นอ๋องหากนางเกิดเื่อะไร บ่าวรับใช้อย่างพวกบ่าวคงต้องตาย”หงซิ่วป้องนายไว้ท่าทางเด็ดเดี่ยว ในมือถือปิ่นพุ่งแทงใส่กู้ชิงเหยียน
ชั่วพริบตานั้น กู้สุ่ยเย่ว์พลันเข้าใจอุบายของกู้ชิงเหลียน
ฮูหยินผู้เฒ่ากู้เป็คนเช่นไร การยุแยงง่ายๆไม่มีทางสร้างความเจ็บแค้นให้ฮูหยินผู้เฒ่ากู้แน่นอน แต่หากกู้ชิงเหยียนเกิดเื่ล้ำเส้นขีดความอดทนฮูหยินผู้เฒ่ากู้ ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ไม่มีทางปล่อยนางไปแน่
หลินซื่อฉลาดกว่าหม่าซื่อมากจริงๆ นางอยากกำจัดกู้สุ่ยเย่ว์โดยไม่ต้องเปื้อนเลือด ยังคิดยืมมือฮูหยินผู้เฒ่าปิ่นที่หงซิ่วคว้าเป็อันที่ปักอยู่บนศีรษะนางรอแทงเข้าตัวกู้ชิงเหยียน ไม่ว่าผู้ใดคงพูดชี้ชัดไม่ได้
“เหยียนเอ๋อร์” เสียงร้องใของฮูหยินผู้เฒ่ากู้ดังขึ้น
เดิมทั้งเรือนวุ่นวายอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม
มือกู้สุ่ยเย่ว์พุ่งออกไปทันใดขวางปิ่นที่หงซิ่วแทงไปทางกู้ชิงเหยียน ใช้เท้าเดียวถีบหงซิ่วออกไป
กู้ชิงเหยียนยืนอยู่ตรงนั้น นิ่งตะลึงไปแล้วเลือดสีแดงหยดหนึ่งร่วงตกลงบนพื้น ในที่สุดกู้ชิงเหยียนก็ได้สติกลับมานั่งก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้น “เหยียนเอ๋อร์ เหยียนเอ๋อร์ของข้า” ฮูหยินผู้เฒ่ากู้รีบดึงกู้ชิงเหยียนเข้าสู่อ้อมกอด ท่าทางตกใจขวัญเสีย หลังนางแน่ใจว่ากู้ชิงเหยียนไม่ได้รับบาดเจ็บ นางถึงมองกู้สุ่ยเย่ว์ เห็นมือกู้สุ่ยเย่ว์ถูกแทงเป็นแผล เลือดสีแดงสดไหลอาบจากปลายนิ้ว กู้สุ่ยเย่ว์สีหน้าเรียบเฉย เอาผ้าเช็ดหน้าในแขนเสื้อออกมาปิดแผลบนฝ่ามือ ท่าทางนางคล่องแคล่วอย่างยิ่ง ราวกับไม่ได้บาดเจ็บเป็นครั้งแรก“หงซิ่ว ถึงกับกล้าปองร้ายเ้านาย สมควรถูกลงโทษ!”สายตาเย็นะเืของกู้สุ่ยเย่ว์ร่วงตกไปที่ตัวหงซิ่ว
หงซิ่วถูกถีบไม่เบา หน้าซีดเผือดนานแล้ว
เดิมทีนางใกล้สำเร็จแล้วขอเพียงปักปิ่นใส่ตัวกู้ชิงเหยียนได้ ฮูหยินใหญ่จะออกหน้าหาคู่ครองดีๆ ให้นางแต่กระนั้นนางก็คิดไม่ถึงว่ากู้สุ่ยเย่ว์จะตอบสนองไวเช่นนี้ฮูหยินใหญ่ห้ามนางดูเบากู้สุ่ยเย่ว์ สาเหตุคงอยู่ตรงนี้ เดิมทีนางเสียขวัญไปแล้วทว่าไม่เสียแรงที่เป็สาวใช้ติดตามหลินซื่อ จึงได้สติกลับมารวดเร็ว
นางหันไปคุกเข่าให้กู้สุ่ยเย่ว์“บ่าวเห็นคุณหนูสี่คิดร้ายต่อคุณหนูใหญ่ มีความคิดปกป้องเลยทำเช่นนั้นออกไปบ่าวผิดไปแล้ว ขอคุณหนูโปรดลงโทษ”
นางปกป้องนาย เพียงแต่วิธีในการปกป้องสุดโต่งเกินไปกู้สุ่ยเย่ว์เป็คนฉลาด ่ที่ผ่านมานางยังรับใช้กู้สุ่ยเย่ว์อยู่มากทำให้กู้สุ่ยเย่ว์รู้สึกว่าฐานะตนเองไม่เหมือนแต่ก่อน ไม่ว่าจะเป็การสร้างอิทธิพลหรือเื่เกียรติภูมิ กู้สุ่ยเย่ว์ควรปกป้องนาง
อีกอย่าง นางเป็สาวใช้ของกู้สุ่ยเย่ว์ทุกอย่างที่นางทำบ่งบอกถึงความ้าของกู้สุ่ยเย่ว์
กู้สุ่ยเย่ว์มองฮูหยินผู้เฒ่ากู้ “หงซิ่วปองร้ายนายแต่นางเป็นบ่าวที่ฮูหยินส่งมาปรนนิบัติข้างกายข้า ข้าไม่มีอำนาจกะเกณฑ์นาง ท่านย่า ท่านคิดว่าควรจัดการเช่นไร” สีหน้าฮูหยินผู้เฒ่าไม่น่าดูยิ่ง กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยเช่นนี้นางพลันคาดเดาเงื่อนงำในนี้ออก นางรู้ว่าหลินซื่อต้องการยุแยง แต่คิดไม่ถึงว่าหลินซื่อจะขวัญกล้าถึงเพียงนี้ ถึงกับกล้าเบนเข็มมาที่ตัวกู้ชิงเหยียนสีหน้าหงซิ่วซีดขาวกว่าเดิม
“คิดปองร้ายนาย โทษสมควรตาย พวกเ้าลากสาวใช้นางนี้ออกไปโบยให้ตาย” ฮูหยินผู้เฒ่ากู้เอ่ยสั่งการ
ฮูหยินผู้เฒ่ามีโทสะแล้วฆ่าหงซิ่วเพราะอยากตักเตือนหลินซื่อ
“อะไรนะ หงซิ่วตายแล้วรึ” ถ้วยชาในมือหลินซื่อร่วงตกลงพื้นชาร้อนหกรดเท้า ทว่านางกลับไร้ความรู้สึก
นี่เป็หมากที่นางวางเอาไว้อย่างดี
ที่นางทำเช่นนี้ไม่เพียงอยากให้ฮูหยินผู้เฒ่าเกลียดกู้สุ่ยเย่ว์ นางรู้นิสัยฮูหยินผู้เฒ่า หากกู้สุ่ยเย่ว์ล่วงเกินฮูหยินผู้เฒ่านางไม่มีทางรอดชีวิตออกจากจวนตระกูลกู้ไปได้ ยังมีอีกสาเหตุหนึ่งนางอยากให้กู้สุ่ยเย่ว์มีตราบาป นิสัยกู้สุ่ยเย่ว์เปลี่ยนไปมาก ฆ่ากู้ชิงอวี้หากกู้ชิงเหยียนตายใต้เงื้อมมือนางอีก เช่นนั้นคงพูดได้ว่าคนถูกมารสิงสู่ ชื่อเสียงเช่นนี้แพร่งพรายออกไปจวนอวิ๋นอ๋องไม่ถอนหมั้นสิถึงแปลกนางคิดไม่ถึงว่ากู้ชิงเหยียนจะปลอดภัยไร้รอยข่วน ทว่าหงซิ่วกลับจบชีวิตลงหงซิ่วเป็ถึงสาวใช้ที่ฉลาดที่สุดข้างกายนาง
หงซิ่วตายแล้วยังพอรับได้ฮูหยินผู้เฒ่ายังเอาปิ่นที่หงซิ่วคิดใช้ฆ่ากู้ชิงเหยียนส่งมาให้นางที่นี่ความหมายในนี้กลายเป็ซับซ้อนแล้ว นอกจากตักเตือน ยังมีความนัยแฝงอยู่ส่วนหนึ่ง
หลินซื่อจ้องปิ่นเปื้อนเื เห็นแล้วไม่สบายใจยิ่งเดิมทีนางอยากอาศัยโอกาสนี้สังหารกู้สุ่ยเย่ว์คิดไม่ถึงว่ากลับเป็ตนที่ล่วงเกินฮูหยินผู้เฒ่ากู้ ถูกตักเตือน
“ท่านแม่ ต่อจากนี้ทำอย่างไรดีเ้าคะ”กู้ชิงเหลียนใจเป็กังวลขึ้นมา
“ข้าประเมินกู้สุ่ยเย่ว์ต่ำไปอย่างที่คาด” หลินซื่อเอ่ย ตาฉายแววอำมหิตสายหนึ่ง “ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจเก็บกู้สุ่ยเย่ว์ไว้ได้”
1K
