เพราะผูกพันมายาวนาน ทำให้ธรรมเนียมหลายอย่างของเผ่าหรวนตี้ซึมซับมาจากแคว้นเป่ย อย่างเช่นสตรีที่ดีจะต้องมีมารยาทประพฤติตนเรียบร้อยไม่ว่าจะอยู่ภายนอกเรือนหรือแม้กระทั่งในห้องหอก็ตามการประกาศคู่ของชาวแคว้นเป่ย จะมีพิธีหมั้นหมายอย่างเป็ทางการเมื่อเด็กสาวอายุครบสิบสามหนาวและพิธีแต่งงานเมื่อเ้าสาวอายุครบสิบหกหนาว จำนวนของหมั้นหมายขึ้นอยู่กับฐานะและความสำคัญของฝ่ายหญิงรวมถึงการประพฤติตนอยู่ในกรอบธรรมเนียมรักษาตนให้บริสุทธิ์ผุดผ่องและจะมีการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของหญิงสาวก่อนคืนเข้าหอโดยหมอตำแยที่ทั้งสองฝ่ายจัดเตรียมไว้ถ้าสตรีใดไร้ซึ่งความบริสุทธิ์ในวันแต่งงานจะถูกลดฐานะจากภรรยาเอกเป็ภรรยารองตลอดชีวิต ดั่งเช่นมารดาของหยินน่าที่เป็ภรรยาของผู้อื่นมาก่อน แม้ฐานะเดิมสูงส่งถูกยกย่องเพียงใด เมื่อแต่งงานใหม่ฐานะก็เปลี่ยนไป แม้จะเป็ที่โปรดปรานแต่ไร้ซึ่งสิทธิ์อย่างที่ภรรยาเอกพึงมี
หยินน่าวัยสิบสามหนาว แม้จะมีผ้าปิดบังใบหน้าอยู่ตลอดเวลาแต่ความงามแปลกตาที่เปล่งประกายออกมาของผู้มีสายเืต่างเผ่าก็ยังปรากฏให้เห็นเด่นชัดต่างจากสตรีแคว้นเป่ยและเผ่าหรวนตี้ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มวาวหวานเพ่งมองคณะพ่อค้าทั่วแดนและคนแคว้นเป่ยที่เดินทางมายังเผ่าหร่วนตี้วันนี้ท่านอ๋องแดนเหนือและท่านชายจะเดินทางมาพร้อมของหมั้นหมายเพื่อมอบให้ว่าที่คู่หมั้นและสตรีที่นายหญิงใหญ่แห่งเผ่าหรวนตี้ได้วางตัวไว้ก็คือ หยินฮู นั่นเอง
ทุก่เสียวสู่(ต้นฤดูร้อน) ของทุกปี เผ่าหรวนตี้จะมี*งานเทศกาลนาดัม ซึ่งชานหยูจะทำพิธีบวงสรวงเทพเ้าและจัดงานฉลองที่ฝูงสัตว์เจริญเติบโตเป็อย่างดีงานเทศกาลจะจัดยาวนานถึงสิบวัน ภายในงานจะมีการแข่งขันขี่ม้า ยิงธนู การต่อสู้ต่างและยามค่ำคืนจะเป็การเต้นระบำของเหล่าหนุ่มสาว
ยามเซิน (เวลา 15.00 น. จนถึง 16.59 น.) หยินน่าพาลี่ชิวและลี่ตง สาวใช้ที่มารดาส่งให้มาคอยดูแลนางมาเดินเที่ยวชมซุ้มการละเล่นหลากหลาย รวมทั้งของแปลกตามากมายเหมือนเช่นทุกปี สิ่งที่เด็กสาวให้ความสนใจคือของแปลกตาจากต่างแดนที่บรรดาพ่อค้าแม่ค้านำมาวางขายและสมุนไพรเครื่องเทศจากต่างแดนที่ตนไม่รู้จัก
“เถ้าแก่หวัง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเ้าคะ”เสียงหวานใส่ของเด็กสาว เอ่ยถามพ่อค้าร่างท้วมที่นางคุ้นเคยเป็อย่างดีเพราะอีกฝ่ายรู้จักกับแม่เฒ่าฉูฮู่มาอย่างยาวนาน
“อ้าวหยินน่าเองรึ ไม่ได้พบตั้งนานเ้าหละสบายดีหรือไม่”
“ข้าและทุกคนสบายดีเ้าค่ะเถ้าแก่หวังข้ามารับของที่ท่านยายฝากให้ท่านหามาให้ ท่านหาได้หรือไม่เ้าคะ”
“เ้ารอข้าสักครู่ ข้าขอดูก่อนว่าเก็บไว้ที่ใด”เถ้าแก่หวังยิ้มทักทายเด็กสาวและสาวใช้ของนางอย่างคุ้นเคยก่อนที่จะหาของที่นาง้าจนพบ
“ของรอบนี้ได้มาน้อยยิ่งนักเพราะทางนั้นมีพายุเข้าทำให้สวนเสียหายมาก ใช้กันอย่างระวังหน่อยละ”เถ้าแก่หวังส่งมอบห่อของให้สาวใช้ แล้วบอกเล่าเื่ราวต่างๆภายนอกแคว้นให้เด็กสาวฟังไปเรื่อยๆ จนครึ่งชั่วยามต่อมาเด็กสาวก็เห็นสมควรจึงจากลา
“ขอบคุณเถ้าแก่มาก เดี๋ยวข้าจะบอกท่านยายให้เ้าค่ะแล้วนี่คือยาที่ท่านยายฝากมาให้เถ้าแก่ เวลาเดินทางหากอาการป่วยกำเริบขึ้นมาเถ้าแก่จะได้ทานยาได้ทันที
“โอ้ ขอบใจมากหยินน่า ข้าฝากบอกยายแก่ด้วยไว้หลังจากงานเทศกาลจบลงแล้ว ข้าจะแวะไปเยี่ยม”
“ได้เ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะบอกท่านยายให้ทราบ”เด็กสาวรับคำชายชรา และสนทนาด้วยอีกเล็กน้อยก็พาบรรดาสาวใช้เดินจากไป
“ท่านหญิงดูผ้าพวกนี้ซิเ้าคะทั้งสีสันและลายผ้างดงามมากเหมาะกับท่านหญิงและนายหญิงยิ่งนัก”หยินน่ามองผ้าที่ลี่ชิวและลี่ตงยื่นมาให้ดูอย่างสนใจก่อนที่ดวงตากลมโตจะเหลือบไปเห็นแผงขายสมุนไพร จึงแยกตัวจากสาวใช้เพื่อไปดู
“เดี๋ยวพวกเ้าเลือกผ้าเสร็จแล้วไปพบข้าที่แผงขายสมุนไพรตรงนั้นนะ” ร่างเล็กชี้ให้สาวใช้ทั้งสองดูแผงขายสมุนไพรแล้วก็เดินจากไป
“เ้าค่ะ” ร่างบางของเด็กสาว เดินไปที่แผงขายสมุนไพรท่ามกลางสายตาหลากหลายที่มองมารวมทั้งลี่ชิวและลี่ตงที่ลี่ย่ามอบหมายให้มาดูแลเด็กสาว
เวลาหกหนาวที่ผ่านมาั้แ่เกิดเื่ในวันนั้นไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายของเหล่าเด็กหนุ่มผู้รังแกหยินน่าแม่เฒ่าและลี่ย่ายังไม่ทันได้ลงมือแก้แค้น เด็กหนุ่มเ่าั้และอีกหลายคนในเผ่าถูกทูฉีเรียกตัวเพื่อพาไปฝึกทหารร่วมกันกับเผ่าฮูเอี๋ยนทางใต้จนถึงวันนี้ยังไม่มีข่าวใดส่งกลับมาให้ชานหยูได้ทราบแต่ก็เป็เื่ปกติของการฝึกทหารผู้ที่มีชีวิตรอดเท่านั้นคือผู้แข็งแกร่งที่ได้ถูกคัดเลือก ถึงคนเ่าั้จะไม่อยู่แล้วแต่เหล่าสาวใช้ก็ยังคอยติดตามวนเวียนรอบตัวเด็กสาว และคอยเฝ้ามองอยู่ห่างๆ
ดวงตากลมโตเดินเข้าไปมองสมุนไพรมากมายที่วางเรียงรายอยู่บนแผงอย่างสนใจพลันเสียงสนทนาของพ่อค้าทำให้เด็กสาวหันไปมองอย่างสนใจยิ่งกว่า
“เถ้าแก่ **จิ่วเว่ย์เชียงหัวทัง (ยารักษาอาการปวดเอวปวดเส้นประสาท ข้ออักเสบ ปวดเมื่อยร่างกาย) จัดเตรียมเรียบร้อยรึยัง”
“อ๋อ คุณชายมาแล้วหรือขอรับ ต้องขออภัยที่ให้รอนานตัวยาชุดนี้มีสมุนไพรหลายตัวจึงจัดเตรียมนานสักหน่อย นี่ขอรับ จิ่วเว่ย์เชียงหัวทังทั้งหมดห้าชุดใช้เพียงต้มดื่มเท่านั้นขอรับ”
“ไม่ทราบในห่อยานี้ มีตัวยาอะไรบ้างพอจะบอกได้หรือไม่” ห่อยาหลายห่อ ทำให้ชายหนุ่มสงสัยจึงสอบถามไปอย่างสนใจด้วยตนเป็นักรบ มีความรู้เื่สมุนไพรไม่มากนักจึงถามด้วยความสนใจเผื่อคราวหน้าบิดามีอาการป่วยอีกจะได้สั่งทหารให้ไปหาซื้อยาได้ทันทีระหว่างเดินทาง
“อ๋อ ได้ขอรับ จิ่วเว่ย์เชียงหัวทัง นั้นมี เชียงหัว,ฝางเฟิง, ชังจู๋, ซี่ซิน,ชวนซยง, ไป๋จื่อ, เซิงตี้หวง และก็ หวงฉิน ขอรับ”
“อืม ตัวยามากมายยิ่งนัก เอ้านี่เงินค่ายาของเ้า”ชายหนุ่มฟังที่เถ้าแก่พูดถึงตัวยาอย่างเงียบๆแล้วปล่อยให้คนข้างกายจัดการเื่ต่าง ๆ ตามปกติ
“ช้าก่อน ข้ามีเื่สงสัยขอสอบถามเถ้าแก่สักหน่อย”ขณะที่เถ้าแก่แผงสมุนไพร กำลังรอรับเงินค่าสมุนไพรจากนักเดินทางอยู่นั้นก็มีเสียงหวานใสเอ่ยทักขึ้นมา ทำให้คนทั้งร้านหันไปมองที่มาของเสียงหวานนั้นไม่เว้นแม้กระทั่งกลุ่มนักเดินทางผู้ที่้าซื้อยาสมุนไพรชุดนี้
ภาพที่คนทั้งร้านได้เห็นคือดรุณีน้อยแต่งกายเช่นเดียวกับสตรีชาวเผ่าหรวนตี้ และมีสีสันสดใสสมวัยของเด็กสาวแต่มีผ้าปิดบังใบหน้าที่แท้จริงไว้เผยให้เห็นเพียงดวงตากลมโตสีน้ำตาลวาวหวานสดใสภายใต้ขนตายาวงอนใต้ดวงตามีใฝ่เม็ดเล็กดึงดูดสายตาให้จ้องมอง การปรากฏตัวของดรุณีน้อยที่แผงขายสมุนไพรเป็สิ่งที่แปลกแยกจากพฤติกรรมของเด็กหญิงและสตรีทั่วไปกระทำกันจึงยิ่งทำให้ทุกคนในร้านให้ความสนใจเป็อย่างยิ่ง
“ไม่ทราบว่าคุณหนู มีเื่อะไรจะถามข้าอย่างนั้นหรือ”
“ข้ารบกวนเถ้าแก่ช่วยพูดชื่อตัวยาสมุนไพรที่อยู่ในมือของคุณชายท่านนี้อีกครั้งจะได้หรือไม่เ้าคะ”เด็กสาวโค้งตัวขออภัยที่เสียมารยาทต่อคนทั้งสองที่นางเอ่ยแทรกบทสนทนาขึ้นมากลางคันก่อนที่จะหันสอบถามเื่ที่นางสนใจกับเ้าของแผง
“อ๋อ ได้ ได้ซิยาชุดนี้เรียกว่า จิ่วเว่ย์เชียงหัวทัง ประกอบด้วย เชียงหัว, ฝางเฟิง, ชังจู๋,ซี่ซิน, ชวนซยง,ไป๋จื่อ,เซิงตี้หวง และก็ หวงฉิน หรือว่าคุณหนูสนใจจะสั่งยาเหมือนนายท่านทั้งหลายหลุ่มนี้ได้ๆ เดี๋ยวข้าจะจัดยาให้ รอสักครู่นะ”
“ไม่ ข้าไม่้ายาชุดนี้เ้าค่ะ”
“อ้าวในเมื่อคุณหนูไม่้ายาแล้วเหตุใดมาซักถามข้า รบกวนการค้าขายของข้าเช่นนี้เล่า”เ้าของแผงเมื่อรู้ว่าตนจะไม่ได้เงินเพิ่มมาจากเด็กสาวอีกทั้งนางยังขัดขวางการค้าขายของตน จึงเริ่มมีโทสะขึ้นมา
“ข้าเพียงสงสัยว่า ทำไมยา จิ่วเว่ย์เชียงหัวทัง ชุดนี้ จึงไม่มี กันเฉ่าข้าจึงให้เถ้าแก่พูดทวนตัวยาให้ข้าได้ฟังชัดๆ อีกครั้ง เผื่อว่าเมื่อสักครู่ข้าฟังผิดไป”
“กัน…กันเฉ่าอะไรกัน คุณหนูท่านนี้จะพูดเหลวไหลอะไรก็พูดได้แต่อย่ามาพูดใส่ร้ายแพงขายสมุนไพรของข้านะ” เ้าของแผง เริ่มแสดงอาการร้อนรนออกมาจึงรีบโวยวายใส่เด็กสาวเพื่อพยายามขับไล่นาง
“ยาจิ่วเว่ย์เชียงหัวทัง ถ้าปราศจาก กันเฉ่า ที่เป็ตัวเชื่อมประสานยาทั้งหมดเข้าด้วยกันแล้วละก็ยาชุดนี้ก็ไม่ใช่ ยาจิ่วเว่ย์เชียงหัวทัง แล้ว”
เมื่อเด็กสาวพูดความจริงของตัวยาออกมา”เ้าของแผงเริ่มแสดงท่าทีร้อนรน ขณะเตรียมที่จะโวยวายไล่เด็กสาวออกไปนั้นเสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยแรงกดดันของกลุ่มนักเดินทางก็เอ่ยขัดขึ้นมาก่อน
“ที่คุณหนูท่านนี้กล่าวมาทั้งหมดเป็ความจริงหรือไม่”
“โธ่ นายท่านอย่าไปฟังเด็กน้อยไร้ความรู้เช่นนางเลยนางพูดโกหก”
“ข้าแค่กล่าวคำตามที่ข้ารู้มาเท่านั้นจะเชื่อหรือไม่ขึ้นอยู่กับพวกท่านแล้ว ข้าขอตัว”หยินน่าโค้งตัวลงทำความเคารพแบบคนเผ่าหรวนตี้ แล้วหันหลังเดินจากไปพอดีกับสาวใช้ทั้งสองเลือกซื้อของเสร็จแล้วก็กลับมาหาเด็กสาว
“ท่านหญิงมีสมุนไพรที่้า หรือไม่เ้าค่ะ”
“ไม่มีสมุนไพรที่น่าสนใจเท่าไหร่ข้าว่าพวกเราไปด้านโน้นกันดีกว่า ไปดูกันว่ามีการแสดงอะไรน่าสนใจหรือไม่” หยินน่าเอ่ยชวนลี่ชิวและลี่ตงไปชมการแสดงด้วยกันทิ้งเื่วุ่นวายไว้ด้านหลังราวกับไม่ได้เกิดขึ้นจากตัวนาง
“เ้าไปสืบมาว่า คุณหนูท่านนั้นคือใคร”
“ครับคุณชาย” บุรุษร่างใหญ่ข้างกายเมื่อได้ฟังคำสั่งของชายหนุ่มก็รีบเร่งไปสืบข่าวทันที
“ส่วนเ้า ไปตรวจสอบยาชุดนี้ว่าถูกต้องครบถ้วนหรือไม่แล้วจัดการให้เรียบร้อยรวมทั้งแผงขายสมุนไพรแห่งนี้ด้วย”
“ครับคุณชาย”
“ดะ เดี๋ยวก่อนหนะ นายท่าน ขะ ข้าเพียงแค่ลืมไปเท่านั้น ดะ เดี๋ยวข้าจะจัดการให้ใหม่นะขอรับ”ชายหนุ่มเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง เ้าของสมุนไพรอีกซ้ำสอง
ร่างสูงโปร่งที่ปิดบังรูปร่างและใบหน้าภายใต้เสื้อคลุมสีคล้ำตามแบบนักเดินร่อนเร่ทั่วไปนิยมสวมใส่เดินตามกลุ่มเด็กสาวมาเรื่อยๆดวงตาสีนิลคมลึกจ้องมองร่างบางของดรุณีตรงหน้าอย่างไม่ละสายตาไปที่ใดแม้สีหน้าใต้เสื้อคลุมจะเฉยเมยไม่แสดงความรู้สึกต่อสิ่งใดออกมา แต่สำหรับคนสนิทที่ติดตามมาอย่างยาวนานย่อมสังเกตเห็นแววตาของชายหนุ่มที่มุ่งความสนใจไปที่ดรุณีน้อยชาวเผ่าหรวนตี้ผู้นั้นได้เป็อย่างดี
ชั่วขณะที่ร่างสูงจะก้าวเดินเข้าไปหาเด็กสาวอยู่นั้นคนสนิทที่สั่งให้ไปสืบเื่ก็กลับมา “เรียนคุณชาย ข้าได้ข้อมูลเกี่ยวกับคุณหนูที่แผงขายสมุนไพรมาแล้วขอรับ”
“นางเป็ใคร” ขณะที่พูดดวงตาคู่คมก็ยังไม่ละสายตาและความสนใจของตนออกจากร่างบางไปได้เลย
“คุณหนูท่านนั้น คือหนึ่งในธิดาของชานหยูขอรับชื่อหยินน่า เป็ อะ คุณชายคุณชาย ท่านจะไป..” ยังไม่ทันที่จะฟังข่าวทั้งหมดจากองครักษ์เช่นปกติเพียงแค่รู้ว่าดรุณีที่ตนให้ความสนใจนั้นเป็ธิดาของชานหยูและอาจจะเป็ว่าที่คู่หมั้นของตนจ้าวหลีเหว่ย ใจที่เคยอคติต่อเื่นี้ก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้นกลับมีเพียงความยินดีผุดขึ้นมา
แม้ว่าจะไม่ได้เห็นใบหน้าแท้จริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมผืนบางแต่เพียงชั่วพริบตาที่ดวงตาตนได้สบประสานกับดวงตากลมโตวาวหวานคู่นั้นความสนใจก็อยู่ที่นางจนหมดสิ้น ใช่ว่าจะไม่เคยพบสตรีที่งดงามเรียบร้อยมีมารยาทมาก่อนแต่สตรีที่แม้ไม่ได้เห็นใบหน้าผู้นี้กลับสามารถดึงดูดสายตาและใจของเขาได้ถึงเพียงนี้มีเพียงนางที่เขาได้พบเป็ครั้งแรก
ทุกการกระทำท่าทางทุกอย่างของเด็กสาวตกอยู่ในสายตาของจ้าวหลีเหว่ยที่ลอบติดตามมาราวครึ่งชั่วยามอย่างชัดเจนภายในใจของชายหนุ่มตอนนี้เรียกร้องอยากเห็น อยากเห็นใบหน้าใต้ผ้าคลุมผืนนั้นอยากเห็นรอยยิ้มของนาง อยากได้นางมาเดินเคียงข้างอยากประกาศให้บุรุษทุกคนที่มองตามนางได้รู้ว่าใครคือเ้าของตัวนางโดยไวชายหนุ่มรู้สึกถึงความหวงแหนที่ผุดขึ้นมาในใจอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
“ท่านหญิง เมื่อครู่ข้าถามคนขายโคมไฟแล้วว่าคืนนี้จะมีการลอยโคมไฟกันที่ริมทะเลสาบ พวกเราอยู่ลอยโคมไฟกันก่อน แล้วค่อยกลับกระโจมกันดีหรือไม่เ้าคะ”
เมื่อได้ฟังน้ำเสียงกระตือรือร้นของลี่ชิวและลี่ตงแล้วนึกถึงทางไปทะเลสาบที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก หยินน่าก็ยอมที่จะอยู่ต่อ
“ก็ได้ แต่ลอยโคมไฟเสร็จแล้ว พวกเราต้องกลับกันได้แล้วนะแต่กว่าจะถึงยามซวี (เวลา 19.00 น. จนถึง 20.59 น.) ก็อีกสักพักตอนนี้ข้าเดินจนเหนื่อยและก็หิวมากด้วย พวกเราหาที่นั่งพักกันก่อนเถอะ”
“เ้าค่ะ” ลี่ชิวและลี่ตง มองไปรอบๆก่อนจะพาหยินน่าไปนั่งพักด้านหลังใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ยังมีใบให้ร่มเงาและมีพุ่มหญ้าที่ช่วยพรางสายตาของคนนอกได้ดี
“ลี่ชิว เ้านั่งอยู่เป็เพื่อนท่านหญิงก่อนนะเดี๋ยวข้าจะไปหาซื้อเสบียงมาให้ท่านหญิงและพวกเราทานรองท้องกัน”
“ได้ เ้าไปเถอะ เดี๋ยวข้าดูแลท่านหญิงเอง” ลี่ชิวรับคำลี่ตง แล้วมองโดยรอบว่าปลอดภัยดีก่อนจะมองดูสายน้ำในทะเลสาบ จึงเดินเข้าไปนำผ้าเช็ดหน้าของตนจุ่มลงไปในน้ำ บิดพอหมาดก่อนจะนำมามอบให้หยินน่า
“ท่านหญิง อากาศวันนี้ช่างร้อนยิ่งนักเช็ดหน้า เพื่อคลายร้อนสักหน่อยดีหรือไม่เ้าคะ”
“อืม ก็ดีเหมือนกัน พี่ลี่ตงก็ด้วยนะ เดินมาด้วยกันพี่ก็ต้องร้อนมากเหมือนข้าเช่นกัน”
“เ้าค่ะ เดี๋ยวข้าดูแลท่านหญิงก่อน ค่อยไปจัดการตัวเอง”
“ไม่เป็ไร พี่ไปเถอะใกล้กันแค่นี้เอง ข้านั่งอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนหรอก”
“ก็ได้เ้าค่ะ”
เมื่อเห็นสาวใช้เดินไปที่ริมน้ำแล้วหยินน่าก็มองไปรอบๆ อีกครั้ง ก่อนที่มือเรียวเล็กของนางจะค่อยๆ ปลดผ้าบังหน้าออกโดยที่ไม่รู้เลยว่า มีดวงตาคมลึกคู่หนึ่งแอบมองนางอยู่
..............................................................................................
*เทศกาลท่องเที่ยวนาดัม (Nadam Tourist Festival)
จัดขึ้นวันที่ 15 กรกฎาคมของทุกปี คำว่า “นาดัม”ในภาษามองโกลแปลว่า กาพักผ่อนหย่อนใจ งานนาดัมเป็งานตามประเพณีของชาวมองโกลที่จะมาร่วมกันมีกิจกรรมสนุกสนานแรกเริ่มเป็แต่เพียงคนเลี้ยงสัตว์ทั่วภูมิภาคมารวมตัวกันเพื่อทำพิธีบวงสรวงเทพเ้าและจัดงานฉลองที่ฝูงสัตว์ของตนเจริญเติบโตอย่างดีภายหลังกลายเป็งานฉลองที่มีระยะเวลาถึง 10 วันใน่ต่อของฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงกิจกรรมภายในงานมีการแข่งขันขี่ม้า ยิงธนู และมวยปล้ำงานเลี้ยงอาหารแบบในวังหลวงยุคราชวงศ์หยวน การแต่งงานแบบชนกลุ่มน้อยเออร์ดอสพิธีบวงสรวงสุสานเจงกิสข่าน การท่องเที่ยวป่าน้ำพุร้อนการแสดงโชว์พื้นบ้านมองโกเลีย
**ตำรับยาจีนที่ใช้บ่อยในประเทศไทย เล่ม 3
219
