ตอนที่ 9
รองแม่ทัพ หรือ ผู้เล่นอีกคนบนกระดาน
ลานกองบัญชาการเงียบสนิท
ทุกสายตามองหลินรุ่ย
พลทหารคนหนึ่ง…
ถูกเรียกตัวโดยตรงจากรองแม่ทัพ
นี่ไม่ใช่เื่ธรรมดา
ซุนเฉียงยืนแข็งอยู่ด้านข้าง
รอยยิ้มเมื่อครู่หายไปแล้ว
เซียวกวงมองหลินรุ่ยด้วยสายตาเรียบเฉย
“ตามมา”
พูดจบก็หันหลังเดิน
ไม่ถาม
ไม่อธิบาย
หลินรุ่ยมองแผ่นหลังนั้นอยู่ครู่หนึ่ง
ระบบทำงาน
【เซียวกวง】
ความสามารถ: สูง
ระดับอันตราย: สูงมาก
สถานะ: กำลังประเมินผู้ใช้งาน
คำเตือน:
อย่าพูดเกินจำเป็
—
หลินรุ่ยเดินตาม
เข้าอาคารบัญชาการ
ข้างในเรียบง่ายกว่าที่คิด
มีเพียงโต๊ะ แผนที่ และธงรบ
เซียวกวงยืนมองแผนที่
ไม่หันมา
ถามขึ้นทันที
“เ้ารู้ไหม ทำไมข้าเรียกเ้า”
หลินรุ่ยตอบ
“ไม่ทราบขอรับ”
เซียวกวงพยักหน้า
“ตอบดี”
จากนั้นหันมา
“คนฉลาดส่วนใหญ่ชอบแสดงว่าตัวเองฉลาด”
“แต่เ้ากลับซ่อน”
หลินรุ่ยไม่ตอบ
เซียวกวงเดินเข้ามา
หยิบหมากไม้บนโต๊ะ
วางลง
ปึก
“ข้าจะถาม”
“ตอบตามจริง”
“ตอนอยู่ในหุบเขา…”
“เ้ารู้ได้อย่างไรว่ามีซุ่มโจมตี”
ห้องเงียบ
หลินรุ่ยตอบหลังคิดครู่หนึ่ง
“ลมผิดปกติ”
“ทางเดินไม่มีรอยใหม่”
“ศัตรูเลือกตำแหน่งดีเกินไป”
เซียวกวงพยักหน้า
ถามต่อ
“แล้วหินถล่ม?”
หลินรุ่ยตอบทันที
“เสี่ยงพนัน”
เซียวกวงมองนิ่ง
ก่อนยิ้มจาง ๆ
“โกหก”
หลินรุ่ยไม่เปลี่ยนสีหน้า
เซียวกวงหันกลับไป
พูดเบา ๆ
“แต่ข้าไม่สน”
ประโยคนี้ทำให้หลินรุ่ยเงียบ
เซียวกวงมองแผนที่
พูดต่อ
“ข้าสนผลลัพธ์”
“เ้ารอด”
“คนเ้ารอด”
“และมีบางคนตาย”
จากนั้นเขาหันมา
สายตาคมขึ้น
“ตอนนี้ข้าจะให้โอกาส”
“เข้าหน่วยข้า”
“หรือกลับไปเป็พลทหาร”
หลินรุ่ยไม่ตอบทันที
กลับถาม
“ถ้าข้าเข้า”
เซียวกวงตอบ
“ทรัพยากร”
“วิชา”
“โอกาสเลื่อนขั้น”
หยุดเล็กน้อย
แล้วพูดต่อ
“กับศัตรูเพิ่มขึ้น”
หลินรุ่ยเงียบ
ตรงไปตรงมาเกินไป
นี่ไม่ใช่คนใจดี
แต่เป็คนแลกเปลี่ยน
เซียวกวงโยนป้ายไม้มา
หลินรุ่ยรับไว้
บนป้ายสลักคำว่า
หน่วยเจ็ด
เซียวกวงพูด
“พรุ่งนี้เช้า ไปค่ายฝึกหน่วยเจ็ด”
“ถ้าผ่าน”
“เ้าจะออกจากหน่วยสาม”
“ถ้าไม่ผ่าน…”
เขามองหลินรุ่ย
“…กลับไปตายเหมือนเดิม”
พูดจบก็โบกมือ
จบการสนทนา
—
หลินรุ่ยเดินออกมา
หน้ากองบัญชาการ
ซุนเฉียงยังยืนอยู่
พอเห็นป้ายในมือ
สีหน้ามืดลง
แต่ยังยิ้ม
“ยินดีด้วย”
หลินรุ่ยมองอีกฝ่าย
ตอบเรียบ ๆ
“ขอบคุณ”
เดินผ่านไป
แต่ตอนเดินผ่าน
ระบบแจ้งเตือน
【ซุนเฉียง】
อารมณ์: เกลียดชัง 61%
ความคิดหลัก:
“อยู่ต่อไม่ได้แล้ว”
—
หลินรุ่ยไม่หันกลับ
เพราะเขารู้
คืนนี้…
คนบางคนจะเริ่มรีบ
และคนที่รีบ
มักพลาด
กลับถึงเต็นท์
จางเหอรีบถาม
“เกิดอะไรขึ้น”
หลินรุ่ยมองป้ายในมือ
ตอบสั้น ๆ
“พรุ่งนี้…”
“ข้าจะไปหน่วยเจ็ด”
ทุกคนเงียบ
เพราะในค่ายมีข่าวลือมานาน
หน่วยเจ็ดมีอีกชื่อหนึ่ง
—
หน่วยคนตาย
---
ตอนที่ 9 จบ