EP : 7 ข้ามีเงินอยู่แล้ว
ในที่สุดพวกเธอได้มานั่งที่โรงประมูลสักที การประมูลกำลังเริ่มขึ้น หมิงเจียเจียตื่นเต้นจนหันไปมองรอบๆ ก่อนจะสบสายตากับซิวเหวยหลง จึงได้หยุดลง แล้วนั่งดื่มน้ำชาเงียบๆ
“ไหนเจ้าบอกว่าอยากได้” ซิวเหวยหลงเอ่ยถามหมิงเจียเจียที่นั่งนิ่งตั้งแต่ที่สบตากับเขาเมื่อครู่
“ข้ารอให้ท่านประมูลให้ข้าอยู่” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกก่อนจะหลบสายตาของอีกฝ่ายที่จ้องมาที่ตัวเอง
“พ่อบ้างฉางประมูลมันมาให้หมดทุกอย่างนั่นแหละ” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกพ่อบ้านฉาง ก่อนจะหันไปมองหมิงเจียเจียที่อ้าปากค้างทำตาโตใส่เขา
“ท่านจะบ้าหรือ เดี๋ยวไม่เงินจ่ายหรอก” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกซิวเหวยที่คิดจะประมูลของทั้งหมดนี้ก็หมดเงินไปเยอะนะสิ“ข้ามีเงินอยู่แล้ว” ซิวเหวยหลงตอบหน้าตาย
คำตอบของซิวเหวยหลงทำเอาหมิงเจียเจียพูดอะไรไม่ออกได้แต่มองซิวเหวยหลงอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“เข้าใจแล้วขอรับ” พ่อบ้านฉางเอ่ยรับคำก่อนจะยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของทั้งสองที่แสดงออกมา นายท่านของเขาเอาใจใส่พระชายากว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก
“มีอะไรที่เจ้าต้องการอีกหรือไม่” ซิวเหวยหลงเอ่ยถามหลังจากที่การประมูลจบลงที่จริงเขาเดินเข้าไปข้อซื้อเลยก็ได้ แต่เพราะความประสงค์ของหมิงเจียเจียทำให้เขานั้นต้องยอมทำตามที่นางต้องการ
“ไม่มีแล้ว” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วพากันออกจากโรงประมูลและของที่ประมูลได้พ่อบ้านฉางจะเป็นคนไปจัดการเอง
“งั้นก็กลับตระกูลกันเถอะ” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกพร้อมกับโอบกอดหมิงเจียเจียแล้วพาหายตัวไปจากตรงนั้นทันที
“ตกใจหมดเลย” หลังจากที่กลับมาถึงตระกูลหมิงเจียเจียก็เอ่ยขึ้นทันที ประสบการณ์การหายตัวได้ครั้งแรกเป็นอะไรที่ไม่คาดคิดมาก่อน แถมยังถูกซิวเหวยหลงโอบกอดอีกด้วย
“เจ้าไปอาบน้ำเถิด” เขาบอกก่อนจะเดินหายไปนั้นทำให้หมิงเจียเจียรู้สึกโล่งอกขึ้นมาอย่างไรก็ไม่รู้
เธอเดินไปหยิบหนังสือที่อ่านยังไม่จบ ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าถ้าไม่อาบน้ำตอนที่ซิวเหวยหลงไม่อยู่ เธอก็จะไม่มีโอกาสอาบน้ำอย่างสบายใจได้แล้ว
เมื่อคิดได้แบบนั้นเธอก็รีบไปอาบน้ำทันที ก่อนจะกลับออกมาแล้วอ่านหนังสือเกี่ยวกับหลอมโอสถในการรักษาโรคต่างๆ อ่านไปได้เกือบจบเธอก็รู้สึกว่าอย่างจะลองทำ แต่ตอนนี้เธอหิวแล้วและคงต้องออกไปหาซิวเหวยหลงที่น่าจะอยู่ที่ห้องทำงานของเขา
“ข้าหิวแล้ว” ทันทีที่เห็นหน้ากัน หมิงเจียเจียก็เอ่ยบอกคนที่กำลังนั่งเขียนอยู่กับโต๊ะไม้
“ครู่เดียว” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกแค่นั้น หมิงเจียเจียก็ได้แต่นั่งรอ เพราะทำอะไรไม่ได้ รู้ว่าเขามีงานสำคัญอีกมาก แค่เขาพาเธอออกไปข้างนอกก็ดีแค่ไหนแล้ว
“นี่อะไรหรือ” หมิงเจียเจียเอ่ยถามหลังจากที่นั่งรอซิวเหวยหลงทำงานอยู่ได้ไม่นาน เธอก็เริ่มสอดส่องสายตามองไปรอบๆ ห้องทำงานของเขา ก่อนจะเจอกับลูกแก้วขนาดใหญ่สีขาวที่มีอะไรบางอย่างอาศัยอยู่ในนั้นด้วย เหมือนกับกำลังมองดูสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กอาศัยอยู่ในลูกแก้วนี้
“เศษเสี้ยวของความทรงจำ” ซิวเหวยหลงเอ่ยตอบก่อนจะลุกขึ้นนั้นมันเป็นเสี้ยวของความทรงจำของเขากับเด็กสาวคนหนึ่งที่นานมาแล้ว
“ท่านทำงานเสร็จแล้ว” หมิงเจียเจียเอ่ยถามเมื่อเห็นซิวเหวยหลงพยักหน้ารับก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรอีก ทั้งสองก็เดินไปยังห้องโถงที่มีการจัดอาหารเอาไว้รออยู่แล้ว
หลังจากที่ทั้งสองทานอาหารเสร็จแล้วก็พากันเดินเข้าห้องนอนซิวเหวยหลงแยกตัวไปอาบน้ำ ส่วนหมิงเจียเจียก็เอาหนังสือที่อ่านยังไม่จบมาอ่านต่อให้จบ
“ที่เจ้าอยากไปประมูลของวันนี้ก็เพื่อจะหลอมโอสถหรือ” ซิวเหวยหลงเอ่ยถามหลังจากที่เห็นว่าหมิงเจียเจียนั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับการหลอมโอสถ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เห็นมีท่าทีสนใจ
“อืม” หมิงเจียเจียเอ่ยตอบก่อนจะตาโตแล้วมองอีกฝ่ายอย่างตกใจ เพราะอีกฝ่ายใส่แค่กางเกงอย่างเดียว
“ข้าง่วงแล้วนอนก่อนนะ” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกก่อนจะวางหนังสือลงแล้วนอนหันหลังให้กับซิวเหวยหลงทันที
ถึงจะแต่งงานกันแล้วก็เถอะแต่ว่าเรื่องแบบนี้มันเกินไปหน่อยนะ เธอมีภูมิคุ้มกันจากผู้ชายก็เยอะมากพอสมควร แต่ใช้ไม่ได้เลยกับซิวเหวยหลงเลยสักนิด แบบนี้โกงกันชัดๆ เลย เธอจะมาหวั่นไหวกับเขาไม่ได้
“พรุ่งนี้ไปค่ายทหารกับข้าหรือไม่” ซิวเหวยหลงนอนลงข้างๆ กับหมิงเจียเจียก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายที่นอนหันหลังให้กับเขา ซิวเหวยหลงรู้ว่านางยังไม่หลับหรอก แค่อยากหลบหน้าของเขาเท่านั้น
“ไป!” ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นหมิงเจียเจียก็พลิกตัวกลับมาก่อนจะเอ่ยบอกซิวเหวยหลงอย่างรวดเร็ว แต่หมิงเจียเจียก็รู้ว่าพลาดมาก เมื่อเธอหันกลับไปใบหน้าของเธอก็ห่างจากซิวเหวยหลงไม่มากนัก
“เอ่อ ข้าจะนอนจริงๆ แล้ว” หมิงเจียเจียเลิ่กลั่กก่อนจะเอ่ยบอกซิวเหวยหลงแล้วหันหลังให้กับเขาทันที
บ้าไปแล้ว เธออยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ เพื่อระบายความในใจนั้น ก่อนจะสะดุ้งเมื่อถูกซิวเหวยหลง รวบเอวของเธอเข้าไปกอด จนเธอต้องหันไปมองเขาอย่างตกใจ ไหนเขาบอกว่าจะไม่ทำเรื่องแบบนี้กับหมิงเจียเจียไง เขาจะผิดสัญญาหรือ
“ท่านกำลังทำผิด” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกพลางจ้องซิวเหวยหลงอย่างไม่ชอบใจนัก เธอเกลียดคนไม่รักษาสัญญาที่สุด“เจ้าใช้เงินข้าไปเยอะ” เพียงเขาเอ่ยแค่นั้นหมิงเจียเจียก็หาคำโต้กลับไม่ได้ เพราะมันเรื่องจริง
“แต่ว่า ฮึ่ม! ไม่รู้ด้วยแล้ว ห้ามมาทำแบบนี้อีกนอกจากต่อหน้าคนอื่น” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกพร้อมกับเกาะแขนของเขาออกจากรอบเอวตัวเอง ยิ่งทำแบบนี้เธอก็ยิ่งรับรู้ได้ว่าตัวเองนั้นตัวเล็กขนาดไหน
“หึหึ” ซิวเหวยหลงหัวเราะในลำคอเมื่อได้เห็นท่าทางเช่นนั้นของหมิงเจียเจีย ก่อนจะนอนหงายแล้วหลับตาลงช้าๆ แต่ก็ยังรู้สึกได้ว่าอีกคนยังนอนไม่หลับเพราะการขยับตัวเล็กน้อยเขาก็สามารถรู้ได้
3K
![มหาศึกล้างพิภพ ภาค 2 ดินแดนแห่งต้นกำเนิด (SWALLOWED STAR 2: LAND OF ORIGIN) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1757149701_40144170.webp)
