มิอาจลืมรักเธอ

ของขวัญ

“อยู่นี่ไงคะ”ธยาดาตอบอย่างเอียงอายพร้อมหยิบกล่องของขวัญออกจากถุงกระดาษพลวัตบรรจงแกะกล่องของขวัญ เขาพบผ้าพันคอไหมพรมสีน้ำตาลอ่อน

“ดาถักเองค่ะอาจจะไม่ค่อยสวยเท่าไหร่นะคะ”

“สวยมากครับพี่จะเอาพันคอทุกวันตอนขี่มอเตอร์ไซต์เลยนะ”

“ใช้เฉพาะเวลาหนาวก็พอค่ะบ้านเราเป็๞เมืองร้อนคงหนาวอยู่ไม่นานหรอก”

“ตอนนี้ใกล้จะเข้าหน้าหนาวพอดีน้องดาช่างเป็๲ห่วงเป็๲ใยพี่จังเลยนะครับ” แล้วพลวัตก็ส่งสายตาหวานซึ้งให้กับเธอ

ธยาดาเอียงอายภายในใจรู้สึกวูบวาบแต่เป็๞สุข“แล้ว..ที่พี่พลบอกว่ามีของจะให้ดาล่ะคะ”

พลวัตอมยิ้มแถมยังทำหน้าแดงเขาเลื่อนตัวจากโซฟาลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ต่อหน้าของธยาดา ท่ามกลางแสงเทียนสลัวนั้นใบหน้าของธยาดาดูนวลผ่องละมุนละมัยสวยงามจับใจพลวัตเหลือเกินพลวัตล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตหยิบของบางอย่างออกมามันคือกล่องกำมะหยี่สีดำเป็๲กล่องใส่แหวนนั่นเอง พลวัตค่อยบรรจงเปิดมันออกมาแสงเทียนกระทบกับตัวเรือนแหวนแหวนสองวงที่อยู่ในกล่องเดียวกันนั้นพลวัตหยิบแหวนวงเล็กกว่าออกมา

“น้องดาครับ..”เสียงทุ้มของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวหัวใจเต้นแรง “เราสองคนก็คบกันมานานพอสมควรแต่มันก็นานพอที่จะทำให้พี่แน่ใจว่า พี่รักน้องดามากนะครับถ้าหากน้องดาคิดเหมือนกันกับพี่ พี่อยากจะขอสวมแหวนนี้ไว้ให้น้องดาถือว่าเป็๞แหวนแทนใจจากพี่ มันอาจจะเป็๞แหวนที่ไม่ได้มีมูลค่าราคาสูงนักแต่พี่สัญญา พี่อยากสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยตัวเองเมื่อพี่พร้อมแล้วพี่จะจัดการหมั้นหมายสู่ขอน้องดากับผู้ใหญ่ให้ถูกต้องตามประเพณี..น้องดาครับ..น้องดารักพี่หรือเปล่า”

ธยาดาหน้าแดงซ่านรู้สึกว่าเ๣ื๵๪สูบฉีดไปทั่วร่างกายใจเต้นตึกตัก ก้มหน้ามองดูมือของตัวเองเหมือนไม่รู้จะเอาไปไว้ที่ไหนแต่แล้วเธอก็พยักหน้าน้อยๆ แล้วพูดเบาๆ ว่า “รักค่ะ”

“อะไรนะครับพี่ได้ยินไม่ถนัด”

ธยาดาเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาแล้วพูดว่า“น้องดาก็รักพี่พลค่ะ”

พลวัตยิ้มกว้างเขาเองก็หน้าแดงเหมือนกัน ชายหนุ่มบรรจงสวมแหวนให้หญิงสาวที่นิ้วนางข้างซ้ายขนาดของมันพอดิบพอดีพลวัตช้อนมือเรียวบางของธยาดาขึ้นมาแล้วบรรจงจูบไปที่มือของเธอเบาๆแต่เหมือนเ๯้าตัวจะเผลอไผลเกินเลย ไม่ยอมถอนริมฝีปากออกจากนิ้วเรียวงาม ธยาดาค่อยๆถอนมือออกจากริมฝีปากนั้นเอง แต่จิตใจกลับซาบซ่านอย่างบอกไม่ถูก เธอก้มมองดูแหวนในมือด้วยความเขินอายพลางพูดว่า

“เป็๲แหวนสลักอักษรตัวทีกับตัวพี่เหรอคะ”

“เป็๞ชื่อย่อของเราไงครับ..น้องดาตัวที..ส่วนพี่เป็๞ตัวพี”พลวัตทำตาเป็๞ประกาย ดูเป็๞คนเ๯้าชู้ขึ้นมาซะอย่างนั้น

“พี่ทำแหวนอีกวงเป็๲แหวนคู่กันน้องดาช่วยสวมให้พี่ทีนะครับ”

ว่าแล้วเขาก็หยิบกล่องแหวนส่งให้เธอธยาดาหยิบแหวนอีกวงขึ้นมาแล้วสวมเข้ากับนิ้วนางข้างซ้ายของเขาเช่นกัน

ชั่วครู่เขาฉวยมือของเธอมาหอมเบาๆอีกครั้ง แล้วเอาศีรษะใหญ่ของเขามาหนุนที่ตักของเธอโดยยึดมือข้างหนึ่งของเธอไว้แน่นธยาดามองดูร่างกำยำที่ฝากศีรษะไว้บนตักอย่างไม่รู้ตัวเธอเอามืออีกข้างมาลูบไล้ผมที่ท้ายทอยของเขาเบาๆ

“อยู่ใกล้น้องดาแล้วพี่รู้สึกอบอุ่นจังอยากอยู่อย่างนี้ไปนานๆ”

“เออ..พี่พลคะตอนนี้ก็ดึกมากแล้วน้องดาคงต้องกลับแล้วนะคะ” ธยาดาเหมือนตื่นจากภวังค์เมื่อพลวัตค่อยคลายร่างกำยำที่เกาะซบกับตักเธอนั้นออกหญิงสาวก็รีบลุกตรงไปที่ประตูทันที พลวัตก้าวตามไปคว้ามือข้างหนึ่งของเธอเบาๆ

“น้องดาลืมหยิบกระเป๋าน่ะครับ”

“เออ..จริงด้วยค่ะ”มันเป็๲เพราะเธอเขินอายจนลืมทุกอย่างไปเสียหมด แต่แล้วพลวัตกลับเดินเข้าหาธยาดา จนเธอต้องถอยหลังพิงประตูห้องเขายกมือข้างหนึ่งยันประตูไว้ทำให้เธอต้องตกอยู่ในวงแขนอันกำยำ