หลังจากที่หลงหยุนนั้นได้ทำการฝึกขั้นที่ 2 ของวิชากรงเล็บัศักดิ์สิทธิ์แล้ว ตัวของเขาก็ได้เตรียมเดินทางไปที่เมืองที่อยู่ในตอนนี้
และท่ามกลางป่าตอนนี้กำลังมีคนเดินทางอยู่คนเดียว ภายในป่าที่เงียบเหงา มันไม่ใช้ใครที่ไหน ก็คือหลงหยุนนั้นเอง ตัวเขากำลังหาเก็บของกินไปตามระหว่างทาง
“ ถ้าจะไปถึงเมืองฟานหลิงที่อยู่ของการสมัครนิกายคงต้องไปที่เมืองนี้สินะ คาดว่าใช้เวลา 1 วัน ถึงจะถึงซินะ แล้วก็เหลืออีก 1 วันในการพักผ่อนหย่อนใจ สบายเพื่อพักฟื้นความเหนื่อยล้าของข้าซะก่อน ”
ตัวของเขาได้ทำการคิดจะไปที่เมืองฟานหลิงเพื่อที่จะได้ไปสมัครนิกายแล้วพักผ่อนให้ดีที่สุด ถ้าเขาไม่รีบพักผ่อนแล้วล่ะก็มันอาจจะทำให้ในวันที่เข้าไปสมัครเกิดความเหนือยล้าจนไม่มีแรงได้
แต่ระหว่างเดินทางอยู่นั้นหลงหยุน ก็ได้ยินเสียงการปะทะกัน จากที่อยู่ไม่ไกลนักในตอนนี้ เขานั้นก็สามารถััได้ถึงการปะทะกันอะไรบางอย่างนั้นเอง เพราะคลื่นการปะทะครั้งนี้ ส่งคลื่นการต่อสู้ออกมาโดยรอบ จนทำให้เกิดเสียงดังสนั่นไหวไปทั่วบริเวณอาณัติ จนสัตว์ทั้งหลายหนีกันหมด แม้แต่ตัวเขาก็สามารถที่จะสังเกตเห็นได้ และคิดจะไปว่ามันเป็การต่อสู้ของสิ่งใดกันแน่ หลงหยุนนั้นคิดว่าต้องไปดูให้ได้
“ คงเป็ข้างหน้านี้ซินะ มีอะไรอยู่ต้องไปดูหน่อยแล้ว ประมาณ 50 จั้ง สินะ ”
หลงหยุนนั้นได้ทำการวิ่งเร่งฝีเท้าทันที เขานั้นได้รีบทำการไปดูการปะทะนี้ด้วยความเร็วสูงสุด โดยการรีบโคจรพลังทั้งหมดในร่างกายของเขาเพื่อไปให้ได้ไวที่สุดนั้นเอง
และแล้วใช้เวลาไม่นานก็มาถึง เขาได้หลบซ่อนอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่ง เพื่อจะทำการดูลาดเลาไปก่อน หลังจากนั้นหลงหยุนก็ได้เห็นสิ่งที่ทำให้ป่านี้เกิดแรงปะทะกัน ตึม ! ตึม ! ว่ามันเกิดจากสาเหตุอะไร เพียงเขาได้มองมันเท่านั้นแหละ เขานั้นก็ได้เห็นสัตว์อสูร 2 ตัวกำลังปะทะกันอยู่เป็ที่เรียบร้อยแล้ว ก่อนที่รูม่านตาจะขยายขึ้นด้วยท่าทางใและแตกตื่น ก่อนที่จะอุทานขึ้นมาว่า
“ หือนี้มันสัตว์อสูรระดับ 5 เสืออัสนีนี้หน่า แล้วก็อีกตัวที่สู้อยู่นั้นมันงูอัคคีโลหิต สัตว์อสูรระดับที่ 6 ทำไมพวกมันถึงมาสู้กันที่แห่งนี้ล่ะ ”
หลงหยุนนั้นได้เห็นสัตว์ 2 ตัวที่กำลังสู้กันนั้น ก็อยากรู้อยากเห็นโดยทันที เพราะว่าเสืออัสนีนั้นปกติเป็สัตว์ที่ดุร้ายก็จริงอยู่ แต่มันไม่น่ามาอยู่ในที่แบบนี้หรอก ส่วนมากพวกมันจะหลบภายในป่าเพื่อที่จะหาเหยื่อแล้วเข้าโจมตีซะมากกว่า
ส่วนงูอัคคีโลหิตนั้นมันเป็สัตว์ที่ปกติจะไม่ค่อยออกมาจากถ้ำของมันเท่าไหร่ ที่พวกมันมาสู้กันไร้เหตุผลสิ้นดี การที่ปรากฏตัวของสัตว์อสูรทั้ง 2 คงมีเหตุผลอะไรบางอย่าง ระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิดทันใดนั้นเอง หลงหยุนก็ได้สังเกตถึงอะไรบางอย่างที่อยู่ข้างงูอัคคีโลหิต
เพียงได้สิ่งนี้สีหน้าของหลงหยุนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ดวงตาของเขาถึงกับเบิกโพลงด้วยความใ เพราะมันคือสมุนไพรอันหนึ่งที่มันเป็สีแดง พร้อมกับปล่อยสายฟ้าออกมานิดๆ มีเปลวไฟร้อนระอุแพร่กระจายอยู่กับตัวของมัน แม้แต่เขาเห็นก็มีสีหน้าใอย่างมาก
“ นั้นมันอย่าบอกนะว่า บัวอัคคี สมุนไพรระดับ 5 ที่หาได้ยากยิ่ง ”
เสียงอุทานถึงความตกอกใของเขาได้ดังขึ้นมาเพียงแค่เห็นสิ่งนี้ สมุนไพรที่หายากนี้กับมาอยู่บริเวณนี้ได้ไงกัน
“ สมุนไพรนี้ได้ข่าวว่าในหลาย 10 ปี จะถูกกำเนิดมาต้นหนึ่ง เลยเป็สมุนไพรที่หายากที่ทุกคนนั้นอยากได้ เพราะสามารถทำให้ผู้ใช้ธาตุอัคคีนั้นมีสามารถดีขึ้น และการโจมตีพลังมากขึ้นตามไปด้วย แถมมีคุณสมบัติสายฟ้านั้นอาจจะสามารถทำให้สามารถฝึกวิชายุทธอัสนีหยั่งรู้วิชาง่ายขึ้นด้วย ”
ถ้าเอาไปทำโอสถก็จะกลายเป็โอสถระดับ 5 ได้เลย แต่ถ้ากินไปเปล่าๆ โดยไม่มีการที่ปรับแต่ง ผู้ที่กินเข้าไปต้องมีความต้านทาน และต้องรีบโคจรพลังปราณในร่างกายทันที
เพราะถ้ากินไปแล้วอาจจะทำความเสียหายจากภายในได้จากการธาตุไฟเข้าแทรกแซง เลยต้องปรุงโอสถก่อนถึงจะสามารถรับประทานไม่เป็อันตรายได้ และมีพลังพอจะช่วยยกระดับพลังได้หลายระดับด้วยกัน
หลังจากที่ได้เห็นแบบนั้นก็ตาลุกเป็ประกายขึ้นมา เขาต้องเอามาให้ได้จงได้ ตอนนี้รอยยิ้มของเขาได้ยิ้มออกมาเหมือนกับคนที่เ้าเล่ห์ และตื่นเต้นไปพร้อมกัน
ก่อนได้มองไปที่สัตว์อสูรทั้ง 2 ตัวนั้น ถึงเขาน่าจะอยู่ในระดับที่ 8 ของระดับพื้นฐานแล้วก็ตาม
“ ถึงตอนนี้ตัวข้าจะอยู่ระดับ 8 แล้วแต่ยังไม่มั่นใจเลย เพราะสัตว์อสูรนั้นมีความแข็งแกร่งมาก ถึงอยู่ระดับ 5 แต่เห็นว่าสามารถต่อกรข้ามระดับได้ 7 ได้เลยนะแล้วยังมีเ้างูนั้นอีก คงต้องรอให้พวกมันเหนื่อยไปก่อน หรือหาจังหวะแล้วล่ะตอนนี้”
หลงหยุนนั้นได้สังเกตการดูไปก่อน โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองในตอนนี้แทบไม่จำเป็ต้องเกรงกลัวพวกมันเลยสักนิด
และแล้วการต่อสู้ของสัตว์ทั้ง 2 ก็ได้เริ่มเกิดขึ้นอีกครั้ง โดยเสืออัสนีนั้นมันได้คำรามออกมาอย่างน่าเกรงขามในที่สุด และพุ่งเข้าใส่งูอัคคีโลหิตทันที
งูอัคคีโลหิตนั้นที่เห็นก็ได้หลบการโจมตีพุ่งมาทำการหมอบลง ทำให้การโจมเสืออัสนีที่กำลังพุ่งมาพลาดเป้าไปแทน
ตู้ม!! ในเวลาต่อมาแรงปะทะนั้นทำให้พื้นที่โดนการโจมตีนั้นได้กลายเป็หลุมขนาดใหญ่ที่ลุกลงไป หลังจากนั้นงูอัคคีโลหิตมันได้เห็นประสบโอกาสในการโจมตีใส่เสื้ออัสนีเช่นนี้
มันได้พุ่งเข้าจู่โจมด้วยความเร็วเข้าใส่ในทันที แล้วได้ชกไปที่เสืออัสนีที่ต้นขาขวา ทำให้เสืออัสนีนั้นร้องคำรามออกมาอย่างเ็ป
แต่แล้วเสืออัสนีก็ไม่ยอมเหมือนกัน มันได้เอากรงเล็บที่ครอบคลุมอัสนีอยู่นั้น ข่วนไปที่ตัวของงูอัคคีโลหิต ทำให้งูอัคคีโลหิตนั้นกระเด็นไปไกล แต่ยังไม่ใช้แค่นั้นด้วยสายฟ้านั้นได้ทำการช็อตงูอัคคีโลหิต ทำให้ตัวมันนั้นถึงกลับเกิดอาการชาในทันที
ทางเสืออัสนีได้ประสบโอกาสยามดีในการโจมตี มันก็ได้ทำการพุ่งไปทันทีเข้าโจมตีต่อแบบไม่รีรอ แต่คิดเหรอว่างูอัคคีโลหิตนั้นจะยอมได้ มันได้ทำการพ่นพิษไฟออกมาจากปากมันเป็ไฟที่มีพิษผสมอยู่เข้าโจมตีทันที
ด้านของเสืออัสนีได้เห็นพิษที่เป็ไฟนั้น ก็ได้เอียงตัวหลบจนทำให้มันนั้นเสียโอกาสในการโจมตีไปโดนกับพื้นดินแทน พื้นดินที่ได้โดนพิษที่เป็ไฟมันได้ละลายจากเปลวเพลิงความร้อนที่มีพิษอยู่
หลังจากนั้นงูอัคคีโลหิตนั้นตัวมันที่เห็นว่าเสืออัสนียังคงไม่มีเวลามาสนใจมันจากการหลบพิษตะกี้นี้ มันได้รีบพุ่งเข้าไปรัดใส่เสืออัสนีทันที
แล้วใช้แรงทั้งหมดนั้นรัดเพื่อให้เสืออัสนีนั้นเพื่อให้จะให้เสืออัสนีขาดอากาศหายใจตาย เสืออัสนีตัวมันนั้นที่ยังไม่ได้หันไปสนใจกับงูอัคคีโลหิต มันที่ไม่ทันระวังได้โดนงูอัคคีโลหิตเข้ามารัดอย่างไม่ทันตั้งตัวบีบรัดอย่างรุนแรง
แต่คิดเหรอตัวมันจะยอมให้โดนเล่นงานฝ่ายเดียว
เสืออัสนีนั้นได้กัดที่หัวของงูอัคคีโลหิตสวนกลับคืนเพื่อหวังให้มันคลายการรัดนี้ออกไป
ทางด้านของหลงหยุนตอนนี้แอบดูอยู่ที่บนต้นไม้ก็ได้คิดจะไปเอาบัวอัคคีทันที
จากนั้นได้ะโลงจากต้นไม้หลังจากได้เห็นว่าสัต์อสูรทั้ง 2 นั้นาเ็พอสมควรแล้วเขาได้เห็นแบบนั้นเขาก็ประสบโอกาสที่จะไปเอาบัวอัคคี
“ คงต้องแอบย่องไปเอาตอนที่พวกมันกำลังสู้กันอยู่สินะเนี้ย ”
หลงหยุนนั้นค่อยย่องไปอย่างช้าที่อยู่ของดอกบัวอัคคีไม่นานมากจนมาถึงในที่สุด โดยที่สัตว์ทั้ง 2 ตัวที่สู้กันอยู่ไม่สังเกตุเห็นเลยสักนิดเดียว
ว่าดอกบัวอัคคีที่พวกตนกำลังสู้เพื่อแย่งชิงกันได้ถูกหลงหยุนกำลังจะเอาไปแล้ว เพราะตอนนี้หลงหยุนได้เขาได้มาถึงในที่สุด เขาได้มาอยู่ตรงหน้าดอกบัวอัคคีแล้วในตอนนี้
“ นี้คือบัวอัคคีเหรอเนี้ย ”
หลงหยุนในตอนนี้ตื่นเต้นเป็อย่างมากแบบไม่เคยเป็มาก่อน ดอกบัวสีแดงพร้อมกับคลื่นธาตุอัคคี และอัสนีทั้ง 2 นี้มันทำให้ร่างกายเขาเดือดพล่าน
“เอาล่ะ ต้องรีบเก็บรีบไปจากที่นี่แล้วสิ ”
ตัดมาที่ฝั่งของเสืออัสนีที่กำลังกัดหัวของงูอัคคีโลหิตอยู่ มันก็ได้สังเกตเห็นหลงหยุนที่กำลังจะเก็บดอกบัวอัคคีอยู่นั้นเอง มันก็ได้ทำการรีบปล่อยงูอัคคีโลหิตทันที
ทางด้านของงูอัคคีโลหิตหลังจากได้เห็นการกระทำของเสืออัสนีนั้นเอง มันก็ได้หันไปทางตรงที่เสืออัสนีได้มองดูอยู่เหมือนกัน
และเมื่อมันได้หันไปสิ่งที่เห็นคืุ์คนหนึ่งกำลังยื่นมือจับไปที่บัวอัคคีมาเป็ของตัวเองที่พวกมัน 2 ตัวนั้นกำลังต่อสู้แย่งชิงกันกัน
ทันใดนั้นมันก็คลายรัดให้เสืออัสนีในทันที แล้วได้พุ่งเข้าไปหาหลงหยุนด้วยความเกรี้ยวกราดหวัฃที่จะหมายสังหาร
ทางด้านของเสืออัสนีนั้นก็ได้พุ่งไปทางที่หลงหยุนอยู่ โดยที่หลงหยุนนั้นยังไม่รู้ตัว และเขาได้ยื่นไปเก็บหลังจากนั้นเขาก็สามารถััได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่าน ถึงกระนั้นก็แต่แค่นี้ก็เขายังทนได้ มือของเขาจับบัวอัคคีได้แล้ว
“ได้แล้วรีบเก็บใส่กระเป๋า ก่อนแล้วกัน”
แต่แล้วหลงหยุนก็สามารถััได้ถึงอะไรบางอย่างกำลังพุ่งมาที่ตนเอง ที่เป็แรงสั่นะเืกำลังมุ่งหน้ามาทางของตน
เขาได้ลองหันไปดูตรงที่เขาััได้นั้นเอง หลงหยุนนั้นได้เห็นเสืออัสนีกับงูอัคคีโลหิตกำลังพุ่งมาหาตนเองด้วยความรวดเร็ว
“ หือมาตอนนี้พวกแก 2 ตัวก็สายไปแล้ว พอดีเลยอยากลองสู้หน่อยว่าจะแน่สักแค่ไหนกันเชียว ”
เขาที่ได้เก็บบัวอัคคีแล้วได้พุ่งเข้าใส่ทางงูอัคคีโลหิตด้วยความว่องไว ทางด้านงูอัคคีโลหิตหลังจากได้เห็นหลงหยุนพุ่งมาหามันโดยไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่นิด แต่ทว่าสิ่งที่มันใยิ่งกว่าก็คือระดับ 8 ขั้นพื้นฐานนั้นรวดเร็วขนาดนี้ได้เช่นไร
“ ตายไปซะ กรงเล็บปฐี !! ”
ทันใดนั้นหลงหยุนได้ะโขึ้นไปใช้กรงเล็บปฐีโจมตีใส่หัวของงูอัคคีโลหิตทันทีพร้อมกับปลดปล่อยการโจมตีเข้าใส่เต็มกำลัง
ตู้ม! การโจมตีนี้ที่ได้โดนหัวของมันไปเต็มๆ ถึงกับทำให้พื้นยุบลงไปเป็หลุมจากพลังของกรงเล็บนี้ และทำให้งูอัคคีโลหิตนั้นเสียชีวิตโดยการโจมตีเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเอง
ส่วนทางเสืออัสนีนั้นหลังจากได้ให้งูอัคคีโลหิตนั้นได้ตายลงไป มันก็ไม่คิดจะสู้อีกแล้ว รีบถอยหลังหนีราวกับแมวที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิต เพราะมันได้เห็นแบบนั้นมันก็รู้ทันทีว่าไม่สามารถสู้กับหลงหยุนได้แน่
ทางด้านหลงหยุนหลังจากได้เห็นว่าเสืออัสนีกำลังหนี เขาก็ได้จ้องมองไปที่เสืออัสนีด้วยสีหน้าแววตาแห่งการสังหาร
“ หือจะหนีไปไหน อย่าฝันไปเถอะ เอานี้ไปกินกรงเล็บัสังหารสิ้น ”
ทันใดนั้นกรงเล็บนั้นได้ฉีกกระชากพื้นที่รอบๆแล้วตามหลังของเสืออัสนีทันที คลื่นพลังของกรงเล็บความเร็วนี้มันเร็วมากมายยิ่งนัก
เสืออัสนีที่พยายามหนีมันนั้นไม่ สามารถวิ่งเร็วกว่าการโจมตีนี้ได้ ก็ได้โดนการโจมตีนี้ไปเต็มไป จนทำให้มันโลหิตสาดและโดนตัดขาดออกเป็ 2 ท่อนและตายไปในที่สุด
“ หือจัดการง่ายขนาดนี้เลยเหรอ สมแล้วล่ะที่เป็วิชาระดับศักสิทธิ์ แต่ว่าเปลืองพลังชะมัดเลย แต่ก็คุ้มแหละนะ ไหนๆแล้วข้าขอแก่นอสูรไปแหละนะ”
เขาได้รู้ว่าถ้าเป็สัตว์อสูรระดับ 4 ขึ้นไปนั้นจะมีแก่นอสูรที่เป็พลังของสัตว์อสูรไว้ตลอดที่พวกมันบ่มเพาะมาตอนยังมีชีวิต และแก่นอสูร จอมยุทธสามารถดูดซับบ่มเพาะได้นั้นเอง
หลังจากหลงหยุนนั้นก็ได้ไปเก็บแก่นอสูรทันที จากร่างกายของสัตว์ทั้ง 2 แล้วก็ได้หันมาสนใจบัวอัคคีกระเป๋าทันที
“มาดูกันว่า ข้าจะกินแบบเป็ๆได้ไหม”
ทันใดนั้นหลงหยุนก็เอาบัวคียัดเข้าปากลงท้อง แล้วเมื่อเขาได้ทำการยัดมันเข้าปากแล้วกินเข้าไป เขาก็สามารถรู้สึกได้ถึงพลังงานที่พุ่งพล่าน
“ นี้มัน! ”
เขาััได้ถึงความร้อนในร่างกายของตนเอง พร้อมกับพลังอัสนีอยู่นั้นทำให้หลงหยุนนั้นรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว
แต่แล้วหลงหยุนก็รีบโคจรพลังเพื่อรีบสลายพลังไปทั่วร่างกายทันทีี ทว่าบัวอัคคีที่กินเข้าไปนั้นมันก็พยายามต่อต้านเข้าไปทำร้ายเส้นลมปราณของหลงหยุน มันพยายามที่จะต่อต้าน
แต่ทันใดนั้นมันก็ััได้ถึงพลังในร่างกายของหลงหยุนเส้นลมปราณนี้นั้นมันได้พลังสายเืของหลงหยุนมาด้วย เลยทำให้ััได้ถึงความน่ากลัวที่ไม่เคยเป็มาก่อน
จนตัวมันได้ยอมแพ้แล้วโดนย่อยสลายไปเป็พลังของหลงหนุน และเวลาผ่านไป 2 ชั่วยาม หลงหยุนได้ลืมตาขึ้นมาทันใดนั้นเขาเริ่มการทะลวงระดับพลัง
ตู้ม! เสียงะเิพลังพุ่งออกมาจากร่างทำให้รู้ว่าในตอนนี้ระดับพลังของเขาเข้าสู่ระดับใหม่แล้ว
“ ในที่สุดระดับที่ 9 ของระดับพื้นฐานแถมเป็ระดับจุดสูงสุดอีกด้วย ใกล้เข้าสู่ระดับก่อเกิดเต็มทีแล้ว ไม่นึกว่าบัวโลหิตนั้นช่วยข้าได้มากขนาดนี้ ถ้าเป็คนอื่นอาจทะลวงได้หลายระดับ แต่ข้านั้นแตกต่างจากผู้อื่นต้องใช้พลังในการทะลวงมากกว่าคนอื่น เพราะต้องให้พลังนั้นหล่อเลี้ยงเืราชันเทพัา แต่ว่าอย่างน้อยมีข้อดีคือพลังปราณในร่างของข้าจะมีมากกว่าผู้อื่นหลายเท่า ทำให้พอจะสู้ข้ามระดับได้ เอาแหละออกเดินทางกันเลย ”
หลังจากหลงหยุนที่ได้ทำการรวมพลังมาได้เรียบร้อยแล้ว เขานั้นก็ได้คิดจะเดินทางต่อในทันที
เขาก็ได้เดินทางเป็ระยะเวลา 1 วันเต็มแล้ว โดยผ่านมานั้นเขาได้ทำการไม่หยุดพักผ่อนเลยสักนิด เพราะอย่างไรเขาดูดพลังมาเพิ่มให้ตัวเองตลอดเวลาอยู่แล้ว เลยเขาไม่จำเป็ต้องพักเหนื่อย
และแล้วจนมาถึงในที่สุด เขาก็มาถึงเมืองหนึ่งป้ายเมืองนั้นเขียนว่าฟานหลิงนั้นเอง
“อย่าให้เจอเ้าแล้วกัน ! หลงชุน หลงกัง หลงหนาน ไม่งั้นข้าจะทำให้พวกเ้าต้องชดใช้กับสิ่งที่ทำไว้เตรียมตัวรับผลกรรมได้เลย ”
ส่วนทางด้านหลังชุนกับหลงกังและหลงหนาน ตอนนี้ได้อยู่ที่เมืองนี้มาก่อนแล้ว
“ ฮ่าๆ พวกแกทั้ง 2 คนคิดว่าหลงหยุนนั้นมันจะรอดในป่าไหม ”
หลงชุนที่ตอนนี้นั่งกินข้าวกับ หลงกังและก็หลงหนานนั้นได้หัวเราะขึ้นมา อย่างสบายใจเฉิบ
“ ไม่แน่นอนหลงชุน ข้าว่ามันต้องตายแล้วแน่ๆ ไม่ว่าอย่างไรก็เป็ขยะระดับพื้นฐานแค่ระดับ 2 เอง มันจะไปมีชีวิตรอดได้ไงกันเล่า ”
“ อย่างไรมันต้องตายแล้วแน่ ใช้ไหมพี่หลงกัง ”
“ หลงหนานเ้านี้ก็หัดกล่าวความจริงออกมานี้น่ะ มันต้องตายอยู่แล้วสิ อ่อนแออย่างมันน่ะจะสามารถรอดไปได้สักประมาณกี่วันกันเชียว ”
แต่ทันใดนั้นก็ได้มีคนเข้ามาในร้าน
“ ยินดีตอนรับสู่ร้านอาหารฟานชิน ไม่ทราบว่าลูกค้าจะสั่งอะไรดีค่ะ ”
“ ขอเมนูอะไรก็ได้มาเยอะๆ ตอนนี้ข้าหิวมาก ”
ทันใดนั้นหลังจากหญิงสาวผู้ต้อนรับได้ยินคำสั่ง ก็พยักหน้ารีบไปบอกพ่อครัวทันที
ทางด้านหลงชุน หลงหนาน และหลงกังนั้นไม่รู้เลยว่าพวกเขากำลังเล่ากันอยู่อย่างสนุกสนาน กำลังนั่งอยู่ในร้านเดียวกันกับพวกเขานั้นเองตอนนี้
393
