ไป๋เฉินจึงตัดสินใจเดินเข้าใกล้ประตูอย่างสงสัยใครรู้
ทว่าเมื่อหยุดอยู่ตรงประตูสูงกว่าสิบฟุต ประตูสำริดสีดำพิลึกกึกกือโบราณแลดูจะมิได้ใช้งานมาเนิ่นนาน ระยะห่างระหว่างประตูสองบานนั้นถูกล่ามไว้ด้วยโซ่สีดำสมัยา
ไม่รู้ว่ามีสิ่งใดมาดลใจไป๋เฉินจึงตัดสินใจเดินปรี่ไปยังโซ่ขนาดั์ที่กำลังคล้องไว้พลางลูบคลำ "เป็ไปได้ไหมว่าประตูบานนี้คือทางออกของสถานที่แห่งนี้?"
ด้วยความไม่รูัไป๋เฉินจึงดึงโซ่ที่มีความหนากว่า 20 เิเที่กำลังปิดกั้นพันธนาการบานประตูออก หมายที่จะกลับออกไปจากสถานที่บ้าๆแห่งนี้ให้เร็วที่สุด
วินาทีต่อมาบานประตูถูกเปิดออกอย่างเอื่อยเฉื่อยราวกับว่ามิได้มีการเปิดประตูบานนึ้มาเนิ่นนาน
"เอี๊ยด~"
เมื่อประตูสำริดถูกแง้มออก จู่ๆกลับมีรัศมีเข่นฆ่าและจิตสังหารอันน่าสะพรึงไหลหลั่งออกจากบานประตูราวกับพายุน้ำวนเข้าถาโถมโหมกระหน่ำเข้าสู่โสตประสาท ส่งผลให้ไป๋เฉินเบิกตากว้างด้วยความหนาวสั่น
"หว่อง!"
เมื่อประตูสำริดเปิดออกได้ครึ่งหนึ่ง ฉากทัศน์ด้านในกลับกลายเป็ฉากที่มีเพียงสีแดงฉานอันรกร้างไร้ซึ่งสิ่งปลูกสร้างและสิ่งมีชีวิต กลิ่นสาบของโลหิตคละคลุ้งตลบอบอวลอยู่ภายใน ไป๋เฉินจีงรีบถอยร่นออกไปตั้งท่าเตรียมต่อสู้ด้วยความระแวดระวัง
ืัทันใดนั้นฉากหลังสีแดงฉานกลับมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอย่างเขื่องช้า ปรากฏให้เห็นั์ตาสีแดงก่ำเบิกโพลงประดุจดั่งว่าเส้นเืฝอยแตกกรายทั้งเก้าดวงกำลังจ้องมองมายังร่างของเขาด้วยอารมณ์ที่เริงร่า "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ในที่สุดข้าก็หลุดออกจากที่บ้าๆแห่งนี้เสียที!
เมื่อเห็นดวงตาทั้งเก้าดวงกำลังจดจ้องมายังตน ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะสะดุ้งพรวดถอยร่นฝีเท้ากลับไปโดยพลัน "จะ-เ้าเป็ใคร? แล้วที่นี่คือไหนกัน"
ดวงตาทั้งเก้าสอดประสานจ้องมองมาพร้อมกับเสียงอันน่าขนลุก "โอ้? ช่างเป็ร่างกายที่สมบูรณ์ยิ่ง แม้นว่าจะอ่อนแอเล็กน้อย แต่การสิงสู่ดูเหมือนจะไม่มีปัญหา…"
ไป๋เฉินััได้ถึงลางร้ายและจิตสังหารที่กำลังลุกโชนของดวงตา เขายกฝ่ามือขึ้นขนาบหน้าอกยืดขาซ้ายไปด้านหลังตระเตรียมท่าสำหรับการต่อสู้
"พยายามต่อต้านงั้นรึ!? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! นี่คือมิติของข้า ต่อให้เ้าจะพยายามดิ้นรนอย่างไรก็มิอาจหลีกหนีจากชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้ได้!" ดวงตาแดงก่ำทั้งเก้าเบิกโพลงก่อนที่ตราประทับ 血 จะเปล่งออกจากรูม่านตาพุ่งตรงไปยังหน้าผากของไป๋เฉินอย่างกะทันหันโดยไม่มีการพูดจาใดๆ
"ไม่ดี!" ไป๋เฉินสาวหมัดอัดกำปั้นใส่ตราประทับนั้นอย่างเฉียบแหลม แต่ทว่าตรานั้นกลับทะลุทะลวงผ่านกำปั้นพุ่งตรงเข้าสู่วังนิวานโดยที่มิอาจปัดป้องได้!
"ฝู่!"
เมื่อตราโลหิตเข้ารู้ร่างของไป๋เฉิน ั์ตาสีแดงก่ำของเขาแปรเปลี่ยนเป็หมองหม่นอย่างฉับพลัน กลางกระหม่อมเขาปรากฏอักษร 血 เฉกเช่นเดียวกันกับตราประทับเมื่อครู่ทุกประการ ร่างที่เคยยืนตรงกลับก้มหน้าลงราวกับเหม่อลอย
จู่ๆไป๋เฉินแหงนหน้าฉีกยิ้มกว้างอย่างชั่วร้ายถึงรูหู "ในที่สุดข้าก็มีร่างกายเป็ของตัวเองเสียที...ั้แ่หมื่นปีก่อนแล้วที่ไอ้สารเลวนั่นกล้าผนึกข้าไว้ในที่แห่งนี้!"
แต่สุ้มเสียงนั้นกลับมิใช่สุ้มเสียงของไป๋เฉินแม้แต่น้อย หากแต่เป็เสียงอันแพบพร่าราวกับชายชราอย่างไรอย่างนั้น
"ไอ้ดวงตาเวรนี่เ้ากำลังพยายามจะทำอะไร!?" วินาทีต่อมากลับมีเสียงหนึ่งสบถดังก้องภายในโสตประสาทและเสียงนั้นคือเสียงของไป๋เฉินตัวจริง
ไป๋เฉินที่มีดวงตาสีหม่นอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยเสียงชรา "เกิดอะไรขึ้น!? เหตุใดจิติญญาของเ้าจึงไม่สลายหายไปเล่า!?"
"สลายหายบ้าบออะไร! นี่มิใช่ร่างของเ้าด้วยซ้ำ!"
"ไม่! เป็ไปไม่ได้! ข้าได้ดูดกลืนจิติญญาของเ้าไปแล้ว! มันควรจะหายไปตลอดกาลมิใช่หรอกหรือ!?"
"ดูดกลืน? เ้าพยายามดูดกลืนข้างั้นรึ! มาดูกันว่าใครจะดูดกลืนใคร!"
"เ้า! เ้าจะทำอะไร!?"
จิติญญาทั้งสองดวงกำลังโต้เถียงอย่างดุเดือด เสียงทั้งสองกำลังก่นด่ากันอย่างรุนแรงจากร่างของไป๋เฉิน เนื่องจากจิติญญาของดวงตาลึกลับพยายามที่จะดูดกลืนจิติญญาของไป๋เฉินเพื่อสิงสู่ร่าง และจิติญญาของไป๋เฉินพยายามที่จะแย่งชิงการควบคุมกายหยาบกลับคืนมา
ทันใดนั้นั์ตาสีดำหม่นหมองกลับกลายเป็สีแดงเฉกเช่นเดิมของไป๋เฉิน เสียงอันแหบพร่ากลับกำลังส่งเสียงกรีดร้องอย่างทุกข์ทรมาน
เสียงของดวงตาทั้งเก้าดังขึ้นอย่างตกตะลึงเมื่อมันััได้ว่าจิติญญากำลังจะสูญสลายไป "เ้า! เ้ามิใช่จิติญญาของโลกใบนี้! เ้าเป็ใครกัน!?-"
ไป๋เฉินมิได้สนใจคำเอ่ยใดๆ พร้ะโกนลั่นอย่างโกรธจัด "พยายามที่จะกลืนกินร่างของข้างั้นหรือ!? แต่โทษทีไอ้น้อง! ในเมื่อเ้าดูดกลืนข้าได้ ข้าเองก็สามารถดูดกลืนเ้าเข้าไปได้เช่นกัน!"
"ไป๋เฉินกัดฟันราวกับกำลังดูดซับบางสิ่งเข้าไปไหลเวียนสู่จุดกึ่งกลางใต้ท้องน้อยราวกับปลาวาฬดูดกลืนมหาสมุทร
"ไปคุยกับรากมะม่วง!!!"
.
.
.
ในวินาทีต่อมาไป๋เฉินก็หลุดพ้นจากภวังค์สะดุ้งเฮือกด้วยสีหน้าที่ซีดขาวราวกับผ้าปูที่นอน เขากำลังใช้สองมือค้ำยันพื้นที่กำลังนั่งด้วยเหงื่อที่แตกพลั่ก ก่อนจะประมวลผลในสิ่งที่เห็น "เมื่อครู่นี้ข้าฝันไปหรอกหรือ?"
เขากลอกตามองไปรอบๆกายอย่างตื่นตัวและเห็นว่าเขาได้กลับมาอยู่ภายในของห้องตนเช่นเดิมแล้ว
ริมฝีปากที่สั่นเครือก็อดไม่ได้ที่จะสาปแช่ง "ดวงตาเวรนั่นคืออะไรกันแน่?"
แต่ทันใดนั้นไป๋เฉินที่กำลังขนลุกขนชันพลันััได้ถึงบางสิ่งในร่างที่แตกต่างออกไป ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างช้าๆ
ไป๋เฉินที่สังเกตเห็นความผิดปกติจึงได้ตรวจสอบร่างกายลูบคลำไปทั่วทุกส่วน
และเขากลับต้องพบว่าภายในจุดใต้ท้องน้อยปรากฏรัศมีสีแดงโลหิตเป็ทรงกลมที่กำลังหมุนเวียนทวนเข็มนาฬิกาประดุจดั่งว่าแสงสีแดงนั้นกำลังดูดซับมวลพลังงานธรรมชาติรอบกายอย่างละโมบโลภมาก
"นี่มันรากปราณ! เป็ไปได้อย่างไร!?" เสียงะโอย่างตะลึงพรึงเพริดของไป๋เฉินดังขึ้นอย่างไม่เชื่อ ในความทรงจำของไป๋เฉินคนเก่าก็มีอธิบายไว้ว่ารูปลักษณ์ของรากปราณนั้นตรงกันกับแสงสีแดงที่กำลังส่องสว่างอยู่ทุกประการ
จนมาตระหนักได้ว่าแสงสีแดงจากใต้จุดท้องน้อยช่างเหมือนกันกับสีของั์ตาทั้งเก้าดวงนั้นทุกประการ!
ไป๋เฉินไม่รอช้าเขานั่งหลับตาเข้าสู่สภาวะฌาณโดยพลันราวกับว่าเป็การตอบสนองโดยอัตโนมัติ และปล่อยให้พลังงานธรรมชาติไหลวนเวียนรอบกายเข้าสู่แสงสีแดงเฉื่อยชาโดยไม่ต่อต้าน
พลางคิดทบทวนความทรงจำของไป๋เฉินคนเก่าเกี่ยวกับการบำเพ็ญปราณทั้งหมดและจัดวางท่วงท่าในอิริยาบถในลักษณะเดียวกัน เขาไขว้ขามือทั้งสองจีบหงายเข้าสู่สมาธิ
จากนั้นคลื่นกระแสพายุพลังงานสีขาวกำลังวนเวียนเหนือศีรษะ ก่อนที่ตันเถึยนจะดูดกลืนพลังงานสีขาวทั้งหมดนั้นไปจนสิ้นเปรียบดั่งหลุมดำอันไม่มีที่สิ้นสุดด้วยเสียง "ครื้น~"
ทันใดนั้นแสงสีแดงใต้จุดท้องน้อยส่องสว่างระยิบระยับเจิดจ้าราวกับว่าตันเถียนกำลังหมุนเวียนพลังงานทวนเข็มนาฬิกาด้วยความเร็วเร่งรุดยิ่งกว่าเก่า ก่อนที่จะััได้ว่าเส้นชีพจรทั้งสิบสามภายในร่างนั้นเห็นเป็ภาพของท่อหล่อเลี้ยงสีแดงไหลเวียนไปทั่วทุกส่วนอวัยวะที่กำลังปวดบูมขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่
จนเขาจำต้องกัดฟันจนแทบจะแตกละเอียดจากความเ็ปแสนเข็ญ
ทันใดนั้นกระแสพลังงานสีขาวหมุนเวียนถูกดูดกลืนจนสิ้นเข้าสู่แสงสีแดง ก่อนที่ระลอกคลื่นะเิดังขึ้นเก้าครั้งอย่างฉับพลัน
"บู้ม!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 1!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 2!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 3!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 4!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 5!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 6!
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 7!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 8!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 9!"
วินาทีต่อมาพายุหมุนในแสงสีแดงใต้ท้องน้อยก็หยุดลงด้วยแรงเหวี่ยงที่ทุเลาลงก่อนที่มันจะหยุดขยับไปโดยปริยาย
ไป๋เฉินลืมตาขึ้นมาด้วยแสงสีเืส่องประกายในรูม่านตา บนหน้าผากของเขาปรากฏอักษร 血 ชั่ววูบก่อนจะหายลับตาไป
ไป๋เฉินยืนขึ้นอย่างตกตะลึงพร้อมตระหนักได้ถึงบางสิ่งที่ผิดแผกไป
"ไฉนร่างกายของข้าจึงได้เบาหวิวรางฝวกับลอยได้เช่นนี้ "ไป๋เฉินบ่นพึมพำในขณะเคลื่อนไหวออกกำปั้นไปรอบๆอย่างตื่นเต้น
"ฝู้!" ปลายกำปั้นของเขามีกระแสลมปราณไหลผ่านจนสามารถใช้เปิดประตูที่ปิดอยู่ได้ในระยะไกล
[ เอาจริงดิ๊!? ]
[ นี่มัน...ข้าสามารถบำเพ็ญปราณได้แล้ว! ]
"นี่คือความแข็งแกร่งของจอมยุทธ์ในนิยายที่ข้าเคยอ่านอยู่เสมอๆงั้นรึ" เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเขาอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อ
เขาพยายามออกกำปั้นและพลิกร่างออกท่วงท่าการต่อสู้ในชีวิตที่แล้วอย่างคล่องแคล่วด้วยอารมณ์สนุกสนาน ซ้ำยังตีลังกากลับหลังกลางอากาศก็สามารถทำได้อย่างง่ายดาย
ร่างกายของเขาเบาหวิวยิ่งกว่านุ่นเสียอีก
หลังจากออกกระบวนท่าไปเกือบร้อยครั้ง ไป๋เฉินปาดเหงื่อที่กำลังไหลซิกๆด้วยสีหน้าที่ตื่นตาตื่นใจ "หลังจากนี้ข้าก็สามารถที่จะทำตามใจได้แล้วมิใช่หรอกหรือ?"
"หากเป็เช่นนั้นลำดับแรกข้าต้องทำ..." ไป๋เฉินตั้งปณิธานในขณะรูม่านตาฉายแสงแห่งความโเี้อำมหิต!
" ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่!" ด้วยเสียงหัวร่ออันน่าขนลุก ร่างของไป๋เฉินพลันหายลับตาไปจากห้องโทรมๆอย่างไร้ร่องรอย
.
.
.
.
.
สิ่งที่อยากเขียน :
ไป๋เฉินที่มีดวงตาสีหม่นอดไม่ได้ที่จะอุทาน "เกิดอะไรขึ้น!? เหตุใดจิติญญาของเ้าจึงไม่สลายหายไปเล่า!?"
"สลายหายไปพ่อมึงดิไอ้สัตว์! นี่ไม่ใช่ร่างกายของมึงเสียหน่อย! ไอ้เด็กเหี้ย!"
"ไม่! เป็ไปไม่ได้! ข้าได้ดูดกลินจิติญญาของเ้าไปแล้ว! มันควรจะหายไปตลอดกาลมิใช่หรอกหรือ!?"
"ดูดกลืน? เ้าพยายามที่จะดูดกลืนข้างั้นรึ!? ไอ้แม่ย้อย! มาดูกันว่าไผสิดูดกลืนไผ!"
"เ้า! เ้าจะทำอะไร!?"
9K
