ตอนที่ 27 าาปีศาจแสวงหาพลัง
เื่ าาปีศาจกลับมาจากต่างโลก
ณ โกดังแห่งหนึ่งในเมืองหลวงของอาณาจักรสีเงิน
เด็กหนุ่มจำนวนมากได้เข้าร่วมกับกลุ่มทหารรับจ้างที่ประกาศหาคนเพิ่ม
แม็กม่าที่พึ่งมาถึงเมืองนี้ก็ได้เข้าร่วมเช่นกัน กลุ่มทหารรับจ้างอธิบายเื่งานที่ต้องทำในวันนี้
“เอาละพวกหน้าใหม่ทั้งหลายฟังทางนี้” ชายท่าทางแข็งแรงคนหนึ่งพูดขึ้น
เรียกให้พวกหน้าใหม่ที่สมัครเป็ทหารรับจ้างฟังงานที่ได้รับมอบหมายมา
“มีสัตว์ประหลาดออกอาละวาดอยู่แถวๆ หมู่บ้านใกล้ๆ เมืองหลวง
พวกขุนนางไม่อยากใช้กำลังทางทหารของตัวเอง พวกนั้นจึงจ้างเราให้ไปจัดการอย่างเงียบๆ
ส่วนเื่ค่าตอบแทนก็แล้วแต่ผลงานที่พวกแกทำได้ ใครอยากได้เงินเยอะก็ต้องออกแรงหน่อย
เดี๋ยวจะแจกอาวุธให้ตอนอยู่บนรถ” ชายคนนั้นพูดจบก็มีหญิงสาวในชุดคลุมสีน้ำตาลเดินเข้ามา
พร้อมรถม้าสองคัน ชายหนุ่มทั้งหลายเดินขึ้นรถไปแม็กม่าก็ทำตามคนอื่นๆ
“หมู่บ้านที่พวกเราจะไปอยู่แถวไหนเหรอ” แม็กม่าถามคนที่นั่งมาด้วยกัน
ในขณะที่รถม้าเริ่มเดินทางออกจากเมืองหลวง
“ได้ยินมาว่าอยู่ใกล้ๆ ป่าของเมืองหลวงนี่แหละ” ชายคนหนึ่งตอบกลับ
“ไอ้ป่าที่เป็ข่าวอยู่หรือเปล่า” ชายอีกคนถาม
“ข่าวอะไรงั้นเหรอ” แม็กม่าสงสัยเื่ข่าวที่ชายอีกคนพูด
“ข่าวเื่ที่มีคนหายไปในป่านะสิ มีคนสองคนหลงหายไปในป่า
หลายวันต่อมาพบเป็ศพในสภาพเละเทะ เหมือนโดนอะไรสักอย่างกัดจนเละเลย”
ชายอีกคนตอบคำถามที่แม็กม่าถาม
“ใช่ ป่านั่นแหละที่เรากำลังจะไป” คนขับรถม้าได้ยินเื่คนบนรถคุยกัน
ถังใส่อาวุธถูกส่งต่อๆ มาจากด้านหลังรถ คนบนรถได้เื่อาวุธที่มีเอาไว้เตรียมตัวเพื่อสู้
“มีแต่ของห่วยๆ ถ้าฉันใช้ไอ้พวกนี้ ฟันแค่ครั้งเดียวดาบก็แหลกเป็ผงแล้ว”
แม็กม่าบ่นในใจในขณะที่ดูดาบในถังอาวุธ ไม่มีอันไหนดูดีพอจะทนรับพลังของเขาได้เลย
แต่ยังไงก็ต้องเลือกไว้สักอัน แม็กม่าจึงหยิบดาบที่น่าจะดีที่สุดออกมา
ตอนนี้รถม้าได้มาอดตรงทางเข้าหมู่บ้านใกล้ๆ เมืองหลวง มีป่าอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้
หัวหน้ากองทหารรับจ้างพาพวกทหารรับจ้างไปยังจุดที่เกิดเหตุ
มีรอยเืปริศนากระจายอยู่เต็มชายป่า ส่งเกิดเหม็นไปทั่วบริเวณ มีบางเริ่มมีอาการกลัวเกิดขึ้น
แต่จะถอยตอนนี้ก็คงไม่ทันเสียแล้ว หัวหน้าทหารรับจ้างพาคนอื่นๆ เข้าไป
แม็กม่าสังเกตเห็นผู้หญิงในชุดคลุมสีน้ำตาลเดินตามหลังมากับทหารรับจ้างอีกสองสามคน
หัวหน้าทหารรับจ้างสะกดรอยตามกลิ่นเืไป เขามีความสามารถในการสะกดรอยที่ดีมาก
พวกเขาเดินมาจนถึงหน้าถ้ำแห่งหนึ่ง ฝูงหมาป่าขนาดใหญ่ได้ออกมาต้อนรับพวกเขา
มันมีขนาดใหญ่กว่าหมาป่าทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด แถมจำนวนยังมีพอๆ กับกลุ่มทหารรับจ้าง
“หยิบอาวุธออกมา เตรียมพร้อมซะ ตัดหัวมันไปแลกเงินด้วย” หัวหน้าทหารรับจ้างพูด
พร้อมเป็คนแรกที่เปิดใส่ฝูงหมาป่า คนอื่นๆ ที่เห็นก็ตามไปช่วย แม็กม่าอยู่กลุ่มด้านหลัง
เขายืนดูคนอื่นๆ สู้ไปก่อน
“ไอ้พวกนี้มันใช้ดาบเป็ไหมวะ อย่างกับพวกเด็กๆเล่นฟันดาบกันเลย”
แม็กม่าคิดในใจขณะที่ดูคนอื่นสู้ มีไม่มีกี่คนที่สามารถใช้ดาบได้ดี
ส่วนใหญ่ทำได้แค่แกว่งดาบไปมา พวกหน้าใหม่ส่วนใหญ่ตกเป็อาหารของพวกหมาป่า
“ไอ้พวกด้านหลังดูไม่มีท่าทีจะเข้ามาช่วยเลยแฮะ ฉันคงต้องไปช่วยแทนสินะ”
แม็กม่าสังเกตท่าทางของกลุ่มด้านหลังที่ยืนดูอย่างไม่สนใจไยดี
“ต้องฟันเบาๆ ไม่ให้ดาบแตก” แม็กม่าตั้งสมาธิก่อนจะฟันใส่หมาป่า
ถ้าออกแรงมากไปดาบที่ถืออยู่คงแหลกเป็ผงได้ง่ายๆ ขณะที่คนอื่นสู้กับหมาป่าอย่างยากลำบาก
แม็กม่าฟันแค่ที่เดียวหมาป่าก็ขาดเป็สองท่อน กลุ่มด้านหลังใที่เห็นแม็กม่าทำได้ง่ายๆ
แม้แต่หัวหน้าทหารรับจ้างยังสู้ตัวต่อตัวกับหมาป่ายังต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะชนะได้
หลังจากแม็กม่าเข้าร่วมการต่อสู้ หมาป่าก็โดนจัดการได้หมดในเวลาอันรวดเร็ว
เกินครึ่งเป็ฝีมือของแม็กม่า หัวหน้าทหารรับจ้างเข้ามาตบไหล่ยินดีกับแม็กม่า
ในขณะนั้นเอง พื้นดินเริ่มสั่นไหว ปากถ้ำเริ่มมีหินถล่มเล็กน้อย มีบางอย่างก้าวออกมา
สัตว์ประหลาดคล้ายหมาป่าที่สู้ด้วยได้ก้าวออกมา แต่ตัวมันใหญ่กว่าหมาป่าที่พวกเขาสู้ด้วย
แค่เสียงคำรามก็ทำให้ทหารรับจ้างคนอื่นๆ ตัวแข็งถือไปหมด
“ไอ้นี่คงเป็ตัวหัวหน้าสินะ” แม็กม่าคิดในใจ
“พวกเราถอยก่อน เดียวมีคนรับ่ต่อเอง” หัวหน้าทหารรับจ้างะโให้คนอื่นๆ ถอย
พร้อมกลุ่มทหารรับจ้างด้านหลังได้พุ่งเข้ามาช่วย นำมาโดยผู้หญิงใส่ชุดคลุมสีน้ำตาล
แม็กม่าวิ่งไปช่วยคนอื่นๆ ให้ถอยออกจากเขตการต่อสู้ กลุ่มด้านหลังเริ่มโจมตีก่อน
พวกเขาใช้พลังแปลกๆ ที่แม็กม่าไม่เคยเห็นมาก่อน
“พวกนั้นใช้พลังอะไรนะ” แม็กม่าถามหัวหน้าทหารรับจ้าง
“ผู้หญิงคนนั้นเป็ผู้ใช้มนตรานะ” หัวหน้าทหารตอบกลับ
“มนตรางั้นเหรอ ไม่เห็นแตกต่างจากพลังเวทย์เลยนะ” แม็กม่ามองไปยังการต่อสู้
กลุ่มด้านหลังมีฝีมือแตกต่างจากพวกทหารรับจ้างคนอื่นๆ
“มนตราเป็ศาสตร์เฉพาะตัว หายากกว่าพวกจอมเวทย์ซะอีก แต่ฝึกง่ายกว่าจอมเวทย์”
หัวหน้าทหารอธิบายให้แม็กม่ากับคนอื่นๆ ฟัง จอมเวทย์ในโลกนี้มีจำนวนน้อยมาก
พวกผู้ใช้มนตรามีน้อยยิ่งกว่าจอมเวทย์ซะอีก ร้อยคนจะมีจอมเวทย์หนึ่งคน
หมื่นคนจะมีคนที่สามารถใช้มนตราแค่คนเดียว
“น่าสนใจแฮะ ไอ้มนตราอะไรนั้นนะ จะรู้ได้ไงว่าเราใช้มันได้”
นิสัยเก่าๆ ในโลกปีศาจของแม็กม่าเริ่มกลับมา ใน่ที่ไต่เต้าขึ้นเป็าาปีศาจ
ตัวแม็กม่าแสวงหาพลังจำนวนมหาศาลเพื่อขึ้นเป็าาปีศาจและความรู้สึกนี้กลับมาอีกครั้ง
“ต้องไปทดสอบกับลูกแก้วของพวกทหาร พวกเราไม่มีหรอก” หัวหน้าทหารรับจ้างตอบกลับ
ทำให้แม็กม่านึกไปถึงลูกแก้วที่อยู่ต้องป้อมทหาร ต้องเป็ลูกแก้วนั้นแน่ๆ แม็กม่ามั่นใจ
สถานการณ์ในตอนนี้เริ่มไม่ดีแล้ว หนึ่งในพวกที่สู้กับบอสหมาป่าโดนจัดการไปหนึ่ง
มีทหารรับจ้างหน้าใหม่หนีไปก่อนแล้ว แม็กม่ายังยืนดูอยู่พร้อมกับคนอื่นๆ
“แบบนี้จะไหวเหรอ พวกเราต้องเข้าไปช่วยไหม” แม็กม่าถามหัวหน้าทหารรับจ้าง
ในขณะคนอื่นที่ยังอยู่เริ่มกังวลมากขึ้น
“พวกเราสู้มันไม่ไหวหรอก ขนาดกลุ่มที่เก่งที่สุดของเรายังไม่ไหวเลย”
หัวหน้าทหารรับจ้างตอบกลับและห้ามไม่ให้คนอื่นๆ เข้าไป
“เฮ้ย!! ถอยก่อนคนของเราไม่พอแล้ว” เขารีบะโบอกให้พวกที่สู้อยู่เริ่มถอย
แต่หมาป่าั์ไม่ปล่อยให้เป็แบบนั้นแน่นอน มันวิ่งไล่พวกเขามาติดๆ
“ถ้าวิ่งช้าแบบนี้ คนอื่นโดนแดกกันหมดแน่” แม็กม่าคิดในใจ
คนอื่นๆ วิ่งช้ามากโดยเฉพาะพวกหน้าใหม่ที่หมดแรงเร็วกว่าคนอื่นๆ
แม็กม่าหยุดวิ่งและหันกลับไปเพื่อจะจัดการหมาป่าั์
ทำให้หัวหน้าทหารรับจ้างวิ่งเข้ามาห้าม คนอื่นที่มีฝีมือก็เข้ามาห้ามเช่นกัน
แต่พวกเขามาช้าไป แม็กม่ายิงพลังของาาปีศาจใส่หมาป่าั์
พลังงานสีดำขนาดใหญ่ยิงทะลุหัวของหมาป่าั์ให้ล้มลงในการโจมตีเดียว
ภาพที่คนอื่นๆ เห็นคือร่างของหมาป่าั์ที่ล้มลงโดยมีรูโดนเจาะที่หัว
“ไม่อยากจะเชื่อเลย นายจัดการมัน เ้าหนูแกเป็ใครวะ”
หัวหน้าทหารรับจ้างมาถึงแม็กม่าคนแรก คนอื่นค่อยตามมาสมทบ
แม็กม่าไม่ได้ตอบกลับ พวกเขาเข้าไปตัดชิ้นส่วนของหมาป่าั์และหมาป่าตัวอื่น
เพื่อเป็หลักฐานให้พวกขุนนางที่จ้างวานพวกเขามาและจะได้รับเงินเป็การตอบแทน
“เฮ้ไอ้หนู อันนี้ของนาย” หัวหน้าเดินมาหาแม็กม่าหลังจากกลับเมืองมาแล้ว
เขาเอาเงินส่วนที่แม็กม่าจัดการหมาป่ามาให้ แต่แม็กม่ามีสิ่งที่้ามากกว่าเงิน
“ผมมีข้อเสนอ ผมอยากจะฝึกไอ้มนตราที่คุณบอก จะไปฝึกได้ที่ไหน เงินนั้นผมยกให้เลย”
สิ่งที่แม็กม่าเสนอทำให้หัวหน้าทหารรู้สึกสงสัย แต่ไม่มีข้อเสนอไหนจะดีเท่านี้มาก่อน
เขาบอกเื่โรงฝึกมนตราให้แม็กม่าฟัง และแม็กม่าก็บอกอีกอย่างให้หัวหน้ารับจ้างฟัง
“ผมขอออกจากกลุ่มนี้แล้วกัน” แม็กม่าถอดตราของกลุ่มทหารรับจ้างคืนให้ไป
และเขาก็มุ่งหน้าตรงไปยังโรงฝึกมนตราที่หัวหน้าทหารรับจ้างบอก
แน่นอนว่าหัวหน้าทหารรับจ้างเสียดายฝีมือของแม็กม่ามาก แต่ไม่รู้จะห้ามเขายังไง
ทำได้แค่ปล่อยให้แม็กม่าเดินจากไป
“พรุ่งนี้ค่อยไปแล้วกัน วันนี้ไปหาที่นอนดีกว่า” แม็กม่ากำลังเดินอยู่ใจกลางเมือง
มีคนในชุดคลุมดำวิ่งมาชนแม็กม่า อีกฝ่ายรีบขอโทษและวิ่งหนีไป แม็กม่าสังเกตเห็นบางอย่าง
มีสร้อยคอตกอยู่ที่พื้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู
“คงเป็ของคนที่วิ่งมาชนฉันสินะ แล้วจะไปเอาคืนยังไงละ” แม็กม่าหันไปหาคนที่วิ่งมาชน
แต่คนคนนั้นวิ่งหายไปกลับฝูงชนแล้ว แม็กม่าตัดสินใจจะไปส่งสร้อยที่ป้อมทหารพรุ่งนี้
เขากลับไปพักในโรงแรมเดิมที่เมื่อวานได้ไปพัก
ในเช้าของวันถัดมา แม็กม่าออกจากโรงแรมที่พัก เขาตรงไปยังป้อมทหารที่อยู่ใกล้ๆ
ในมือถือสร้อยที่เก็บได้จากเมื่อวาน วันนี้ดูมีเื่เกิดขึ้น มีกลุ่มทหารวิ่งไปทั่วเมือง
แม็กม่าเดินเข้ามาบอกกับทหารประจำป้อมยาม
“นี่คุณทหาร ผมเก็บนี่สร้อยได้เมื่อวาน มีคนทำตกไว้” แม็กม่าเดินยื่นสร้อยให้ทหารดู
พวกทหารที่เห็นสร้อยนั้นก็หยิบหอกหันใส่แม็กม่าทันที
“ไปเอามันมาจากไหม” ทหารถามแม็กม่าทันทีที่เห็นสร้อยที่แม็กม่าถืออยู่
“มีคนทำมันตกไว้เมื่อวาน ผมเก็บได้เลยเอามาคืน” แม็กม่าตอบกลับไป
เขาไม่อยากทำเื่วุ่นวาย เพราะอยากจะไปเรียนรู้เื่มนตราของโลกนี้
“งั้นเหรอ จับตัวเขาไปส่งในวัง” ทหารในป้อมจับแม็กม่าเข้าไปในวังหลวง
“แม่งเอ๊ย เื่อะไรกันวะ แค่เอาสร้อยมาคืนเ้าของแท้ๆ”
แม็กม่าสงสัยเื่ที่เกิดขึ้นและรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย
ทหารพาแม็กม่าเข้ามาถึงในปราสาทสีเงินที่ตั้งอยู่กลางเมืองหลวง ประตูบานใหญ่ได้ถูกเปิดขึ้น
“อยากกับประตูปราสาทของเราเลยแฮะ” แม็กม่ารู้สึกเหมือนกับไปปราสาทของตัวเอง
เมื่อประตูเปิดออกมี คนจำนวนมากอยู่ในห้องขนาดใหญ่ ที่สุดทางเดินมาบัลลังก์ตั้งอยู่
พร้อมชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนนั้น แม็กม่ามองการแต่งตัวของเขา
“าาของอาณาจักรนี้ไม่ผิดแน่” แม็กม่าคิดขณะที่มองไปยังชายที่นั่งอยู่บนบัลลังก์
แต่ท่าทางของเขาดูเป็ทุกข์อย่างมาก คนที่อยู่ในห้องก็แต่งตัวดูดี
“ไอ้พวกที่ยืนอยู่ต้องเป็ขุนนางตามที่หัวหน้าทหารรับจ้างพูดแน่ๆ”
แม็กม่ามองไปยังคนที่กำลังยืนอยู่ในห้องบัลลังก์
“เ้าเอาลูกสาวของเราไปไว้ไหม” ชายบนบัลลังก์พูดกับแม็กม่า
ทำให้แม็กม่ารู้สึกงุนงงกับคำพูดของชายตรงหน้าที่พูดกับเขา
“าาถามก็ตอบสิ” พวกขุนนางพูดกับแม็กม่า
“ใจเย็นครับ เขาพบสร้อยคอของเ้าหญิงเมื่อวานนี้ พวกเราจึงนำตัวเขามาให้ท่านสอบถาม”
ทหารที่จับแม็กม่ามาพูดอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น
“งั้นเหรอ เ้าไปเจอลูกสาวเราที่ไหน” ชายบนบัลลังก์มีสีหน้าที่ดูดีขึ้น
ราวกับมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย
“เจอเมื่อวานตอนเย็น มีคนใส่ชุดคลุมสีดำวิ่งมาชนผม และทำสร้อยตกเอาไว้
ผมจึงเก็บและไปเอาส่งให้ทหารยามที่ป้อม” แม็กม่าตอบกลับ แม้จะอารมณ์เสียเล็กน้อย
แต่ถ้าทำอะไรไม่ดีไปคงอยู่เมืองหลวงไม่ได้และไม่ได้เรียนมนตราตามที่้าด้วย
“สิ่งที่เขาพูดเป็ความจริงหรือไม่ ท่านจอมเวทย์” ชายบัลลังก์หันไปถามคนที่อยู่ข้างๆ
เขาเป็จอมเวทย์ที่เก่งที่สุดในอาณาจักร เขาสามารถตรวจจับคำโกหกได้
แต่เขาไม่สามารถยืนยันสิ่งที่แม็กม่าพูดออกได้ เพราะเขาไม่เห็นอะไรเลยจากคำพูดนั้น
“เราไม่เห็นคำโกหกและความจริงจากชายคนนี้ เ้าเป็ใครกัน เป็ทหารรับจ้างเหรอ”
ชายชราในชุดจอมเวทย์ถามแม็กม่า แม็กม่ายังใส่ชุดเดิมที่ได้จากกลุ่มทหารรับจ้างอยู่
“ผมพึ่งออกจากกลุ่มทหารเมื่อวานนี้เอง ก่อนจะเจอสร้อยนี้” แม็กม่าตอบกลับ
เนื่องจากไม่มีหลักฐานใดๆ ว่าแม็กม่าทำผิดเขาจึงได้ออกจากปราสาทในเวลาต่อมา
“มันเื่อะไรกันวะเนี่ย เสียเวลาฉิบหาย” แม็กม่าบ่นในใจพร้อมเดินไปทางโรงฝึกมนตรา
แต่ในขณะนั้นเอง มีคนในชุดคลุมสีดำวิ่งมาหาแม็กม่า
“เมื่อวานนายเก็บสร้อยของเราไปใช่ไหม” คนในชุดคลุมวิ่งเข้ามาถามแม็กม่า
เขาจำชุดคลุมนี้ได้อย่างแม่นยำ เป็ชุดเดียวกันกับคนเมื่อวานที่วิ่งมาชนเขา
“ใช่ ฉันเก็บมันไปส่งให้พวกทหารแล้ว” แม็กม่าตอบไปตามจริง
“นั้นมันของเรานะ เอาไปส่งให้พวกทหารทำไม” คนในชุดคลุมตอบกลับ
ท่าทางของเขาเริ่มโมโหเล็กน้อย
“ตะกี้เราเข้าไปในปราสาทมา พวกคนในปราสาทบอกว่าสร้อยเป็ของเ้าหญิง
ถ้าสร้อยนั้นเป็ของคุณ ก็แสดงคุณเป็เ้าหญิงสินะ” แม็กม่าพูดไปคิดไป
คนในชุดคลุมสีดำเป็เ้าหญิงจริงๆ และเธอได้ยินเื่ที่แม็กม่าพูด
ได้มีทหารสังเกตเห็นทั้งสองคนคุยกัน ทำให้เ้าหญิงวิ่งหนีไปแต่แม็กม่ายืนอยู่เฉยๆ
“ไอ้หนูเอ็งอีกแล้วเหรอ” ทหารคนเดิมกำลังวิ่งตามเ้าหญิงอยู่ เขาวิ่งมาเห็นแม็กม่ายืนอยู่
“แม่งเื่อะไรวะ วุ่นวายฉิบหาย” แม็กม่าบ่นพร้อมเดินจากไป เขาเดินไปโรงฝึกมนตรา
เมื่อไปถึงโรงฝึกมนตรา ทางโรงฝึกกลับไม่สามารถรับแม็กม่าได้ เนื่องจากกฎของอาณาจักร
ต้องเป็คนที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นถึงจะสามารถเข้าโรงฝึกมนตราได้ แม็กม่าเดินคอตกออกมา
“แย่จริงวันนี้ เกิดเื่ซวยั้แ่เช้าเลย” แม็กม่ายังบ่นคนเดียวไม่เลิก
ในขณะนั้นเองมีทหารกลุ่มหนึ่งกำลังเดินแจกภาพไปทั้งเมือง ภาพของเ้าหญิงนั้นเอง
พวกทหาร้าหาตัวเ้าหญิงให้เร็วที่สุด ตามคำสั่งของาาโดยมีรางวัลจากาาด้วย
“ไอ้หนูรับนี้ไปด้วย ถ้าเจอคนในภาพจับตัวมาให้ได้ ห้ามทำรุนแรงด้วย”
ทหารยื่นใบประกาศให้แม็กม่าดู เป็ภาพของเ้าหญิงของอาณาจักร แม็กม่าไม่ได้สนใจมากนัก
แต่เขาเหลือบไปเป็เห็นรางวัลที่จะได้จากาา
“ขออะไรก็ได้งั้นเหรอ ถ้าเป็แบบนี้เื่โรงฝึกมนตราน่าจะไม่มีปัญหา”
แม็กม่าคิดว่าถ้าจับเ้าหญิงไปส่งให้าา น่าจะได้ฝึกมนตราในโรงฝึกอย่างแน่นอน
“งานหมูๆ ง่ายกว่าไม่มีอีกแล้วละ” แม็กม่าใช้พลังาาปีศาจค้นหาเ้าหญิงได้อย่างไม่ยากเย็น
แม็กม่าพุ่งไปจับเ้าหญิงที่หลบอยู่ในซอกเล็กได้อย่างรวดเร็ว เขาแบกเ้าหญิงไปส่งที่ป้อมทหาร
“ปล่อยนะเ้าบ้า เราไม่อยากกลับไปในปราสาท” เ้าหญิงดิ้นอยู่บนไหล่ของแม็กม่า
“อย่าดิ้นน่า ยังไงก็ดิ้นไม่หลุดอยู่แล้ว เปลืองแรงเปล่าๆ” แม็กม่าตอบกลับ
แรงของเ้าหญิงคงสู้กับแรงของาาปีศาจไม่ได้อย่างแน่นอน
“เฮ้คุณทหาร ผมพาเ้าหญิงมาส่ง” แม็กม่าะโเรียกทหารในป้อมั้แ่ไกลๆ
พวกทหารรีบวิ่งมาดูทันทีและยืนยันว่าเป็เ้าหญิง มีรถม้าคันหรูมาจอดรับพวกเขา
แม็กม่าได้กลับเข้าไปในปราสาทสีเงินอีกครั้ง เ้าหญิงถูกส่งตัวให้าาของอาณาจักร
“ทำไมลูกต้องหนีด้วยละ” าาถามคนเป็ลูก
“ถ้าเราเรียนจบเราก็ต้องแต่งงาน เราไม่อยากแต่งงานกับเ้านั้นนี่น่า”
เ้าหญิงเริ่มบ่นและอาละวาดไปทั่วห้องบัลลังก์ เดือดร้อนแม่นมต้องมาพาเธอออกไป
“ถึงตาเ้าแล้ว อยากจะได้อะไรละ เราจะให้ตามที่เ้า้า”
าาหันมาถามแม็กม่าที่ยืนรออยู่
“ผมอยากจะเข้าโรงฝึกมนตรานะ ท่านช่วยเราหน่อยได้ไหม” แม็กม่าบอกสิ่งที่้า
“แค่นี้เนี่ยนะ ขอน้อยไปหรือเปล่า” ทหารที่ยืนอยู่กับแม็กม่าพูดกับเขา
“ได้เลยเราจะให้ตามนั้น ทหารพาเขาไปส่งที่โรงฝึกเอานี่ไปด้วย”
าาส่งกระดาษที่มีประทับตราของาาให้กับแม็กม่าไปยื่นให้โรงฝึก
“โชคดีละเ้าหนู” ทหารพาแม็กม่ามาส่งที่หน้าโรงฝึก แต่มันไม่ง่ายเหมือนที่แม็กม่าคิด
แม้จะได้รับอนุญาตให้เขาเรียนแต่จะเรียนได้ต้องมีพลังมนตราในตัว
ลูกแก้วลูกหนึ่งได้ถูกยกมาตั้งหน้าแม็กม่า มันดูเหมือนกับลูกแก้วที่ป้อมยามในวันแรก
“เอามือไปััมัน ถ้าเ้ามีพลังมนตราลูกแก้วจะบอกเราเอง” ครูฝึกบอกสิ่งที่แม็กม่าต้องทำ
แม็กม่าเอามือเข้าไปใกล้ลูกแก้วเรื่อยๆ แสงเริ่มสว่างมากขึ้นขณะที่มือของแม็กม่าเข้าไปใกล้
ลูกแก้วเริ่มสั่นเข้าไปอีก ทันทีที่แม็กม่าัักับลูกแก้วมันก็แตกเป็ชิ้นๆ
ส่วนที่โดนจับแหลกเป็ผง ครูฝึกและนักเรียนในโรงฝึกต่างพากันยืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ลูกแก้วที่ทรงพลังที่สุดโดนพลังของแม็กม่าทำให้แตกเป็ชิ้นๆ
แน่นอนว่าแม็กม่าได้เข้าโรงฝึกมนตราอย่างไม่ต้องสงสัย
*************************จบตอนที่ 27********************
318
