Chapter 7
บุคคลอันตราย
"ยัยไข่! เมื่อกี้แกลงมาจากรถใครน่ะ"
เอมี่ที่เดินเตรียมจะเข้าไปเรียนชะงักลงเมื่อเห็นไข่หวานเดินลงมาจากรถยุโรปคันหรู แต่ไม่ใช่รถของที่บ้านที่มาส่งเธอเป็ประจำ
"ผู้ชายมาส่งจ้ะ!"
ไข่หวานยิ้มยียวนแล้วเดินบิดสะโพกกลมกลึงสวยเดินนำหน้าเพื่อนเข้าไปในตึกเรียน เอมี่เหวอเล็กน้อยแล้วทวนคำ
"ผะ ผู้ชายงั้นเหรอ"
เมื่อตั้งสติได้เอมี่ในชุดนิสิตหญิงกระโปรงยาวเกือบเท้า ใส่แว่นหนาเตอะและมัดขมวดผมขึ้นไปเป็มวยก็รีบวิ่งตามเพื่อนสาวสุดแซ่บอย่างไข่หวานเข้าไปในห้องเรียน
"เดี๋ยวสิยัยไข่! ไหนมาเล่าให้ฟังหน่อย เป็มายังไง ผู้ชายคนนั้นคือใคร"
เอมี่รีบวางกระเป๋าลงบนโต๊ะแล้วนั่งลงข้างเพื่อนรักอย่างไข่หวาน
"ก็น้า...คนที่ฉันแอบชอบมานานแหละเอมี่"
ยิ่งพูดเอมี่ก็ยิ่งงง ั้แ่รู้จักกันมาตอนปีหนึ่งไข่หวานก็ไม่ยักจะสนใจผู้ชายคนไหน แม้ว่าจะมีลูกผู้รากมากดีเข้ามาตามจีบก็ตาม
ไข่หวานทั้งสวย ทั้งเซ็กซี่ ต่างจากเอมี่ที่เป็สาวเฉิ่ม แม้บ้านจะรวยแต่เธอก็ได้หาสนใจเื่ความสวยงามพวกนี้ไม่
"ใครกัน ยิ่งพูดแบบนี้ฉันยิ่งอยากรู้"
เอมี่ข้องใจ ใครกันนะจะเป็ชายหนุ่มผู้โชคดีที่ไข่หวานคนสวยมีใจให้
"รู้แล้วอย่าบอกใครเชียวนะ"
"อื้มๆ ไม่บอกหรอก"
ไข่หวานโน้มตัวเข้ามาแล้วกระซิบลงที่ข้างหูของเอมี่
"พี่โลกันต์ นฤบรินทราช"
เพียงได้ยินชื่อนั้น ชื่อแห่งความโเี้ อำมหิต ดิบเถื่อน เอมี่ก็ถึงกับต้องอุทานออกมาด้วยความใ
"ฮะ! อะไรนะ!? แกไปรู้จักบุคคลอันตรายแบบนั้นได้ยังไงกัน!"
"ชู่วๆ เบาๆ สิยัยเอมี่ เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหมดหรอก แกจะแหกปากทำไมเนี่ย"
ไข่หวานรีบยกมือขึ้นมาอุดปากเพื่อนสาวจอมเฉิ่มนามว่าเอมี่
"ฮืออ ขอโทษ ก็ฉันในี่นา แกเข้าไปยุ่งกับเขาทำไม ฉันก็พึ่งจะเล่าให้ฟังไปแท้ๆ ว่าเขาน่ากลัวขนาดไหน เ้าพ่อมาเฟียเปิดบ่อนคาสิโนเลยนะไข่หวาน!"
เอมี่พยายามเตือนสติเพื่อน ไม่อยากให้เพื่อนรักเข้าไปยุ่งกับวงการพวกนี้ แม้เธอจะเฉิ่มจะซื่อบื้อแต่ก็รู้ว่าอะไรดีไม่ดี
"ไม่เป็ไรหรอกน่า พี่กันต์ฉันรู้จักมาั้แ่เด็กๆ แล้วล่ะ เขาเป็พี่ชายข้างบ้านฉันเอง ตอนนั้นเราสนิทกันมากเลยนะ"
ไข่หวานพูดยิ้มๆ นั่นยิ่งทำให้เอมี่ขมวดคิ้วมุ่นไปกันใหญ่
"ก็แค่เคยสนิท แล้วทุกวันนี้ล่ะ ยังสนิทอยู่มั้ย?"
เมื่อได้ยินคำถามแบบนั้นจากเพื่อนสาวไข่หวานก็ถึงกับชะงัก นั่นสินะ...สถานะปัจจุบันคืออะไร เธอพยายามจะเข้าหาตลอด แต่เขาก็กีดกันเธอออก แต่คนอย่างไข่หวานมีหรือจะยอม ทำใจดีสู้เสือสิคะรออะไร!
"ก็นะ...ที่จริงก็ห่างกันมาสักพักใหญ่ๆ แล้วล่ะ"
"นั่นไง ฉันว่าแล้ว ยังไงคุณลุงคุณป้าก็ต้องรู้เื่ตระกูลนฤบรินทราชและกีดกันให้แกเลิกยุ่งกับคนในตระกูลนั้น มันน่ากลัวมากนะไข่ แกอย่าเอาตัวเองเข้าไปยุ่งกับเขาเลยนะ"
เอมี่พยายามห้ามเพื่อนอย่างสุดหัวใจ จะว่าเธอขี้กลัวหรืองี่เง่าก็ได้ แต่คนอย่าง โลกันต์ นฤบรินทราช เราไม่ควรเข้าไปพัวพันด้วย
"จะไม่ให้ยุ่งได้ไงล่ะเอมี่ ฉันเป็เมียเขาแล้ว..."
ไข่หวานตอบออกไปพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ ใครจะว่ายังไงเธอไม่สนใจ
"ฮ้า! ไข่หวาน! แกยอมเขาง่ายๆ แบบนั้นได้ยังไง"
เอมี่เอ่ยดุเพื่อน จะว่าเธอหัวโบราณรึก็ไม่เชิง แต่จะให้ยอมพลีกายให้ผู้ชายเชยชมนี่ก็ถือว่ากล้ามากแล้ว แต่นี่คนที่ไข่หวานยอมคือโลกันต์ เขาเป็ถึงมาเฟียใหญ่แถมยังทำธุรกิจมืด เพียงแค่คิดลมก็แทบจับ
"ก็ฉันรักพี่กันต์นี่นา แอบชอบมาั้แ่เด็กๆ แล้วด้วย"
ไข่หวานบ่นอุบอิบ
"แล้วเขารักแกด้วยรึเปล่า?"
เอมี่เอ่ยถาม หวังว่าอย่างน้อยถ้าผู้ชายรักเพื่อนเธอบ้างก็คงไม่เป็อะไร คงจะไม่เสียใจฟรี
"ดูทรงแล้วก็คงไม่อะ เขาไม่ได้สนใจฉันเลยแหะๆ"
ไข่หวานหัวเราะแห้งๆ เอมี่ได้ยินแบบนั้นหน้าที่ซีดอยู่แล้วก็ยิ่งซีดเข้าไปกันใหญ่
"ตายๆ ถ้าคุณลุงคุณป้ารู้ขึ้นมาแกโดนเอาตายแน่ๆ ยัยไข่เอ๊ย"
"แกอย่าบอกพ่อกับแม่ฉันนะเอมี่ ที่ฉันเล่าให้แกฟังเพราะแกเป็เพื่อนรักฉันเลยนะ"
ไข่หวานโอดครวญ กลัวว่าเพื่อนรักที่แสนดีอย่างเอมี่จะเอาเื่นี้ไปบอกพ่อกับแม่ เพราะกลัวว่าโลกันต์จะทำอะไรไม่ดีใส่เธอ
"เฮ้อ ไข่เอ๊ย แม้ว่าฉันจะอยากบอกแค่ไหนแต่ฉันก็ทำใจบอกไม่ได้หรอกนะ ไม่รู้จะพูดออกไปยังไง ขืนพูดไปบ้านแกะเิแน่ๆ"
เอมี่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ในเมื่อถลำลึกลงไปแล้วเธอคงทำได้แค่เตือนอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ ดูสภาพแล้วไข่หวานก็คงไม่ฟังคำเตือนหรอก ไม่งั้นคงไม่ดื้อดึงไปหาคนอันตรายแบบนั้น
"ขอบใจนะจ๊ะเพื่อนรัก เอ้อ แกพอจะรู้มั้ยว่าปกติพี่กันต์เขาชอบไปอยู่ที่ไหน"
"ก็เคยได้ยินมาว่าชอบไปผับนะ แก๊งเพื่อนเขาเป็นักธุรกิจกันก็หลายคน"
"ผับงั้นเหรอ ผับอะไรอะ"
"ผับเอสเจมั้ง เป็ผับหรูชื่อดังเลยนะ รับแต่ลูกค้าระดับไฮโซ"
เอมี่แม้จะเฉิ่มเบ๊อะ แต่ถ้าเื่ชาวบ้านนี่เธอถนัดนักเชียว พ่อแม่เธอเป็นักสังคมตัวยง ชอบเข้าสังคมเป็ที่สุด เธอจึงได้สกิลรับรู้เื่ชาวบ้านมาจากพ่อและแม่ด้วย
"งั้นเหรอ ดีเลย! คืนนี้แกไปผับเป็เพื่อนฉันหน่อยสิเอมี่"
"ม่ายยยย! ไม่ๆๆ ฉันไม่ไปเด็ดขาด ขืนที่บ้านรู้นะเอาฉันตายแน่ๆ ยัยไข่"
เอมี่ปฏิเสธเสียงเข้ม ยังไงเธอก็จะไม่มีวันไปเที่ยวกลางคืนโดยไร้พ่อแม่เด็ดขาด เด็กดีแสนใสซื่อและอยู่ในกรอบแบบเอมี่เนี่ยนะจะยอม
"โถ่ เอมี่จ๋า ไปเป็เพื่อนหน่อยเถอะนะ แกอยากเห็นฉันเดินปั้นจิ้มปั้นเจ๋อเข้าไปคนเดียวรึไง ก็รู้ทั้งรู้ว่าฉันเองก็ไม่เคยเข้าผับมาก่อน"
ไข่หวานพยายามอ้อน เอมี่ชั่งใจแล้วชั่งใจอีก ใจนึงก็ห่วงเพื่อน อีกใจก็กล้าๆ กลัวๆ ไม่กล้าเข้าไปในสถานที่แบบนั้น
"แล้วจะให้ฉันบอกพ่อแม่ว่าอะไร"
"บอกไปว่ามาค้างบ้านน้องไข่สุดสวย ทำรายงานอะไรแบบเนี้ย"
ไข่หวานพูดพร้อมกับยิ้มเยาะ ดีใจที่เพื่อนยอมตามใจหนึ่งวัน
"อื้อๆ ก็ได้ๆ แต่ไปแปปเดียวนะ ถึงไปก็ไม่รู้จะเจอรึเปล่า"
เอมี่ตอบไปแบบนั้น เธอเองก็ได้ยินมาอีกที ไม่ได้แน่ใจนักว่าโลกันต์จะอยู่ที่ผับเอสเจ บางทีอาจจะเข้าบ่อนคาสิโนของเขาเองก็ได้
ณ ผับเอสเจสุดหรูใจกลางทองหล่อ
"ฮืออ ยัยไข่ แกแน่ใจนะว่าจะให้ฉันใส่ชุดนี้อะ"
เอมี่เบะปากเหมือนจะร้องไห้ แม้ว่าจะโตจนอายุยี่สิบปีบริบูรณ์แล้วแต่ก็ไม่เคยแต่งตัววับๆ แวมๆ แบบนี้มาก่อนในชีวิต
"ทำไมล่ะ สวยจะตายเอมี่ มั่นใจในตัวเองหน่อยสิ"
ไข่หวานหันมามองชุดของเพื่อนั้แ่หัวจรดเท้า ออกจะสวยหยด เธอปรับลุคของเอมี่จนแทบไม่เหลือลุคสาวเฉิ่มคนเดิม กลายเป็สาวสวยผมตรงเงายาวสลวยพร้อมกับสวมชุดเดรสสีดำเกาะอกรัดรูปกระโปรงยาวเหนือเข่าขึ้นมาเป็คืบ โชว์ทั้งบนทั้งล่างกันไปเลยทีเดียว ไหนจะเมคอัพเข้มๆ สไตล์สาวเที่ยวกลางคืนที่ไข่หวานจัดให้อีก
"มันแปลกๆ หนักหน้ายังไงชอบกล"
เอมี่ยกนิ้วขึ้นมาจิ้มๆ ที่แก้มเนียนนุ่มของตัวเองซึ่งตอนนี้หนาไปด้วยแป้งที่โดนไข่หวานโบกเข้ามาอย่างเต็มที่
"เอาน่า อย่าไปจับมันเยอะสิเดี๋ยวก็ลอกหรอก"
ไข่หวานดุแล้วดึงมือเพื่อนรักลงก่อนจะจูงเดินเข้าไปภายในผับ
ไข่หวานอยู่ในชุดเดรสสีขาวแสนสวยแหวกกลางส่วนด้านหลังยาวลงไปเลยเข่าเล็กน้อย อกก็แหวกจนนวลเนื้อเต้าทะลักทะล้น เนื้อผ้าซาตินลื่นๆ พริ้วๆ ยิ่งเสริมให้ดูสวยเมื่อใส่คู่กับรองเท้าส้นแหลมสีขาวติดเพชรประดับ ผมตรงยาวสีน้ำตาลอ่อนยิ่งทำให้ดูมีเสน่ห์และเพิ่มความสวยเข้าไปอีก
"นี่เอมี่ ปกติพวกพี่กันต์จะกินกันอยู่แถวไหนเหรอ"
ไข่หวานจับมือเอมี่เอาไว้แล้วพยายามสอดส่องสายตาไปทั่วๆ แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แวว โซนนี้ส่วนใหญ่จะเป็วัยรุ่นมายืนเต้นกัน
"เฮ้น้องสาว มาเต้นกับพี่หน่อยมั้ย"
ผู้ชายคนนึงดูท่าจะเมาดึงแขนของเอมี่ให้หันไปหา เอมี่รีบจับมือของไข่หวานเอาไว้ด้วยความหวาดกลัว
"ฮืออ ไข่ มันจับมือฉันอะ"
ไข่หวานเห็นแบบนั้นก็รีบดึงมือเพื่อนรักออกจากมือของผู้ชายคนนั้นทันที
"นี่ไอ้บ้า! อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวเพื่อนฉันนะยะ"
ไข่หวานหันไปวีนใส่ไอ้หนุ่มหน้ามึนคนนั้น เมื่อได้ยินว่ามีผู้หญิงมายืนด่าแบบนี้เพื่อนของมันก็รีบเข้ามากอดคอไอ้หน้ามึนเอาไว้
"เฮ้ยน้อง! พูดกับเพื่อนพี่ดีๆ สิครับ ก็แค่ชวนมาสนุกด้วยกันจะเป็อะไรไป"
"ว๊าย!"
ไข่หวานร้องขึ้นเมื่อเพื่อนของไอ้หน้ามึนยื่นมือหมายจะมาจับเข้าที่สะโพกอวบ โชคดีที่เธอปลีกตัวะโหลบทัน
"ฮืออ น่ากลัวอะไข่ ไปทางนั้นกันเถอะ"
เอมี่รีบดังตัวเพื่อนสาวหวังจะให้เดินไปด้านหน้าที่ใกล้เวทีมากขึ้นด้วยกันแต่ไอ้หน้ามึนคนนั้นก็กระชากข้อมือเล็กของเอมี่เอาไว้ไม่ยอมให้ไป
"เฮ้ๆ มาด่ากันแบบนี้แล้วจะหนีไปง่ายๆ เหรอ"
"กรุณาปล่อยตัวผู้หญิงสองคนนี้ด้วยครับ"
ผู้ชายใส่สูทสีดำคนหนึ่งแทรกตัวเข้ามา
"มึงเป็ใครวะ!"
ไอ้หน้ามึนทำท่าจะเอาเื่ชายหนุ่มคนใหม่ที่เข้ามา
"เฮ้ยไอ้มิน อย่าไปยุ่งเลยว่ะ นั่นมันคนของโลกันต์นะเฮ้ย"
เพื่อนของไอ้หน้ามึนกระซิบกระซาบ แต่ไข่หวานและเอมี่ได้ยิน
"เออๆ กูไปละ ฝากไว้ก่อนเถอะนะพวกมึงสองตัว"
ไอ้หน้ามึนชี้หน้าทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป
"เชิญคุณสองคนตามผมมาครับ ผมจะพาไปส่งบ้านเอง"
ป้อง ลูกน้องคนสนิทของโลกันต์จะเดินนำพาสองสาวออกไปส่งอย่างปลอดภัย แต่ไข่หวานก็รีบแย้งขึ้นมา
"ไม่ค่ะ! ไข่จะไปหาพี่กันต์ ช่วยพาฉันไปหาพี่กันต์ทีนะคะ"
"ด้วยสถานะอะไรล่ะครับ? เ้านายไม่ได้สั่งให้ผมพาคุณไปพบสักหน่อย"
"กะ ก็ เอ่อ คือ ฉันเป็เมียพี่กันต์ยังไงล่ะ!"
ไข่หวานดื้อดึงพูดออกไปแบบนั้นแม้ว่าจะอายในสิ่งที่ตนพูดออกไปก็ตาม ป้องถึงกับเลิกคิ้วมองเธออีกครั้ง ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้ากับโลกันต์ได้มากถึงเพียงนี้
"เดี๋ยวผมขอถามนายก่อน"
ป้องทำท่าจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ไข่หวานก็ขัด
"ไม่ต้องถงต้องถามแล้ว บอกให้พาไปก็พาไปสิ! เดี๋ยวถ้าฉันได้เป็นายหญิงของบ้านนฤบรินทราชขึ้นมาเมื่อไรฉันจะไล่นายออกเป็คนแรกเลยนะถ้าหากไม่พาฉันไปหาพี่กันต์วันนี้น่ะ"
ไข่หวานขู่ฟ่อๆ ป้องแสยะยิ้มเล็กๆ ขึ้นมา น่าสนใจดีนะผู้หญิงคนนี้ ถึงว่า...ดูจะพิเศษซะยิ่งกว่าคนไหนๆ ของโลกันต์
"ก็ได้ครับ ผมจะพาคุณไปพบเ้านาย"
**********
โง้ย พี่กันต์ทำไมหยิ่งจัง น้องไข่อุตส่าห์มาหาถึงที่แล้วนะเนี่ย >.,<
1K
