เครดิตภาพจาก https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2
ณ.อพาร์ทเม้นท์หรูใจกลางกรุงเทพที่พำนักแห่งนี้มีลักษณะเป็ตึกสูงยี่สิบชั้น กว้างประมาณ 7 คูหา ทางเข้าอาคารเป็ประตูเลื่อนที่ต้องใช้คีย์การ์ดในการเปิดด้านหน้าตึกมีป้อมยามเล็กๆซึ่งมี ร.ป.ภ. อย่างน้อยหนึ่งนายรักษาความปลอดภัย 24 ชั่วโมง
เมื่อเข้ามาสู่ภายใน ก็จะพบเคาน์เตอร์บาร์ไม้สักในบาร์นั้นมี ร.ป.ภ.ประจำหน้าที่ตลอดเวลาอยู่อีกหนึ่งนาย บนพื้นหินอ่อนปูด้วยพรมแดงหรูหรามีดวงไฟสีส้มจากโคมไฟราคาแพงติดอยู่ตามกำแพงที่สลักลายป่าไผ่ ทำให้บรรยากาศโดยรวมดูสวยงามและเลิศเลอ
พรมแดงบนพื้นนำพาผู้คนไปยังลิฟต์ทันสมัยตัวหนึ่ง เมื่อเงยหน้ามองเพดาน ก็จะพบกับสปริงเกอร์เล็กจิ๋วที่ซ่อนอย่างแเีตลอดทางเพื่อคอยพ่นน้ำดับอัคคีภัยที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเวลา
ชั้น 20 ของอพาร์ทเม้นท์แห่งนี้ นับเป็ชั้นที่หรูหราที่สุด ดังนั้นราคาซื้อค่าส่วนกลางจึงค่อนข้างจะแพงหูฉี่ คนที่มีกำลังซื้อ ส่วนใหญ่จะเป็นักธุรกิจหรือไม่ก็นักการเมืองคนธรรมดาหมดสิทธิ์
ตามปกติที่ชั้น 20 จะมีแต่ความเงียบสงบ แต่หลายวันที่ผ่านมามักจะมีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้น เหตุนั้นก็คือ.......
" กรี๊ด! "
เสียงกรีดร้องด้วยความใดังออกมาจากห้อง 2013 แม้กระแสของมันจะไม่มากนัก แต่ความเงียบยามราตรีก็ขับเน้นให้รู้สึกเสียดแทงอยู่พอสมควร
บานประตูไม้สักทองที่ติดป้ายหน้าห้องเป็ตัวเลข 2015 เปิดออกมาอย่างช้าๆ พอเปิดจนสุดก็ปรากฏชายวัยกลางคนนายหนึ่ง เขาซ่อนร่างอ้วนในชุดเสื้อคลุมขนสัตว์ พร้อมเดินขยี้ตาออกมาด้วยอาการงัวเงียปากก็บ่นงึมงำ
" อะไรกันวะเนี่ย อีกแล้วหรือ นี่มันตีสามแล้วนะ"
หลังสบถคำ ชายวัยกลางคนร่างอ้วนก็เดินไปเคาะประตูห้อง 2013 ซึ่งอยู่ติดกับห้องของตนเองพร้อมร้องเรียกดุดัน
" ก๊อกๆ"
" คุณๆ จะทำอะไร ก็หัดเกรงใจเพื่อนข้างห้องบ้างซินี่ได้ยินผมมั้ย "
สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียง........ความเงียบงัน
" คุณๆ ได้ยินมั้ย ตายห่าไปแล้วรึไง" เสียงชายวัยกลางคนดังขึ้นมาอีกครั้ง ขณะที่กำลังจะเคาะประตูห้องอีกหนึ่งชุดใหญ่ปราการไม้ราคาแพงก็เปิดออก เขาจึงระงับการกระทำชั่วคราว เพื่อเตรียมเปิดปากตำหนิ
" นี่คุณ ทำไมทำแบบนี้..." ทว่าชายวัยกลางคนกลับชะงักคำด่าอย่างฉับพลัน เหตุเพราะได้ประสบกับหญิงสาว
หญิงสาวนางนั้นซ่อนร่างเพรียวบางในไนท์กราวด์แพรสีขาวซึ่งยาวคลุมเข่า แม้เ้าหล่อนจะไม่ใช่สาวรุ่นแต่ก็ไม่ถึงกับเป็สาวใหญ่ อายุอานามน่าจะราว 30 ปีต้นๆ ใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตาคมหวานจมูกโด่งกำลังดี ปากเล็กบาง เส้นผมสีดำแซมแดงยาวสลวย แม้สีหน้าจะดูอิดโรยและมีเหงื่อประดับอยู่ก็ตามแต่โดยรวมแล้วจัดว่าเป็สาวสวยคนหนึ่งเลยทีเดียว
ทันทีที่ได้เห็นสาวสวย ชายวัยกลางคนก็ตกตะลึงจนตัวเกร็ง ทว่าเขาไม่ได้อึ้งกิมกี่เพราะความงามแต่เป็การตื่นใด้วยความหวาดกลัว เนื่องจากสิ่งที่เห็นก็คือ…….ภาพหญิงสาวที่มีเืโชกโทรมกาย
" มีอะไรหรือเปล่าคะ " เสียงหวานใสและแ่เบาของหญิงสาวดังแทรกความเงียบมันทำให้ชายวัยกลางคนรู้สึกตัวและยกมือขึ้นขยี้ตาอยู่หลายรอบ จากนั้นก็เพ่งมองคู่สนทนาอีกทีเขาจึงพบว่า.......สาวสวยนางนี้ดูปกติ ไม่มีเืติดกายแม้แต่หยดเดียว
" เอ่อ..... อ้อ นึกออกแล้ว นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว คุณทำเสียงดังรบกวนชาวบ้านได้ยังไงคนอื่น เขาจะหลับจะนอน เพื่อทำมาหากินในตอนเช้า หัดเกรงใจชาวบ้านมั่งซิ นี่เป็คืนที่สามแล้วที่คุณทำแบบนี้......" ชายวัยกลางคนเริ่มใส่เป็ชุด
" ขอโทษค่ะ..." สาวสวยตอบกลับสั้นๆ อึดใจต่อมาเธอก็ใช้มือขาวซีดดึงประตูปิดอย่างฉับพลัน
" ปัง"
“ อ้าว…..คุณ ทำไมปิดประตูหนีกันแบบนี้ ”
ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ชายวัยกลางคนก็สบถกับตัวเอง เพราะนี่ก็เป็อีกครั้งแล้วที่หญิงสาวหนีเขาอยากโวยต่อ แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างในอนุสติเบื้องลึกเตือนว่า…….
" อย่ายุ่งกับเื่นี้ "
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงได้แต่สบถด่าไปตามประสา เพื่อระบายอารมณ์ที่คั่งค้างอยู่ภายในจากนั้นก็กลับเข้าห้องนอนของตนเอง เพื่อเดินทางสู่นิทรารมณ์ต่อไป
……………………
ภายในห้องนอนของหญิงสาวผู้ก่อเหตุ มีการตกแต่งด้วยเครื่องเรือนราคาแพงอยู่หลายชิ้นบ่งบอกถึงฐานะและรสนิยมได้เป็อย่างดี เธอนิ่งสงบอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงหรูท่ามกลางความมืด มีเพียงโคมไฟตรงหัวนอนที่ส่องสว่างอยู่รำไร เลยทำให้บรรยากาศชวนสลดหดหู่และหลอกหลอนในเวลาเดียวกัน
หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ จากนั้นก็ก้มหน้าลงซบกับเข่าคู่ที่คู้ขึ้นมาพร้อมสะอื้นไห้เบาๆ
" อย่าทำอะไรชั้นเลย ชั้นกลัวแล้วฮือ….. "
……………………
ณ.บริษัทใหญ่ย่านใจกลางกรุง บริษัทแห่งนี้มีลักษณะเป็ตึกสี่คูหาซึ่งมีความสูงประมาณสี่ชั้นที่ชั้นดาดฟ้าขึ้นป้ายใหญ่ระบุข้อความว่า " บริษัททนายความมิตรไมตรีจำกัด"
บริษัทมิตรไมตรีจำกัดเป็สำนักงานทนายความที่ติดอันดับท็อปของวงการกฎหมายไทยมีทนายความเก่งๆคอยให้บริการอยู่หลายสิบคน นอกจากนี้ยังมีเสมียนทนายพนักงานต้อนรับ พนักงานฝ่ายธุรการและพนักงานฝ่ายอื่นๆอีกมากมาย
หน้าห้องทำงานของผู้จัดการซึ่งตั้งอยู่บนชั้นสี่ มีเลขานุการสาวหน้าตาน่ารักน่าชังนั่งทำงานอยู่ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออก พร้อมการปรากฏกายของชายหนุ่มคนหนึ่ง
ชายหนุ่มคนนี้อายุราวๆ 30 ปลาย ไว้ผมรองทรงสูง ดวงตาคมซึ้งเปล่งประกายภายใต้คิ้วดกดำจมูกโด่งเป็สันราวฝรั่ง ปากบางที่แดงราวชาดแต้มรับกับผิวขาวเหลืองที่ละเอียดร่างสูงสมส่วนถูกซ่อนอยู่ในชุดสูทสีเทาที่ดูสมาร์ท ทุกสิ่งที่เป็ มันทำให้เขาดูคล้ายเ้าชายสูงศักดิ์ของอาณาจักรใดอาณาจักรหนึ่งเลยทีเดียว
ทันทีที่เลขานุการสาวได้ยินเสียงเปิดประตู ก็เงยหน้าขึ้นมองเมื่อเห็นชายหนุ่มคนดังกล่าว เธอก็กล่าวทักทาย พร้อมยกมือไหว้ด้วยกิริยาแช่มช้อย
" สวัสดีค่ะ คุณนพพล "
" สวัสดีจ้ะ มาราณี ว่าแต่คุณจิตหรามาถึงรึยัง" ชายหนุ่มผู้มีนามว่า "นพพล" เอ่ยถาม พร้อมรอยยิ้มเก๋ไก๋ด้วยความหล่อเหลาปานเทพบุตร ทำให้เลขานุการสาวถึงกลับหน้าแดงก่ำ
" ยังมะ…..ไม่มาเลยค่ะ "
ชายหนุ่มยิ้มรับ พลางชำเลืองมองสาวน้อยไม่วางตาอาการดังกล่าวยิ่งทำให้สาวเ้าอายหนักกว่าเดิม เธอจึงก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป เพื่อหวังหลบเลี่ยงความขวยเขินที่กำลังเกาะกินหัวใจ
" เอ่อ หนูมาราณี จ๊ะ "ชายหนุ่มนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวเสียงนุ่ม
" คะ…..ค่ะ " สาวน้อยรับคำลนลาน
" ไปหาแฟ้มคดีใหม่ในห้องให้ทีซิจ๊ะพอดีพี่หาไม่เจอน่ะ " ชายหนุ่มกล่าวเรียบๆ แต่แววตาที่มองสาวน้อยกลับดูแปลกประหลาดคล้ายว่าอยากจะกลืนกินสาววัยใสเข้าไปทั้งตัว
" ได้ค่ะ " สาวน้อยลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆด้วยอาการอิดออด
ถ้าเป็ไปได้ มาราณีไม่อยากเข้าไปในห้องของผู้จัดการหนุ่มเพราะกิตติศักดิ์ที่เล่าขานกันมาล้วนพูดเป็เสียงเดียวกันว่า หนุ่มหล่อนายนี้เป็เพลย์บอยตัวพ่อที่เ้าชู้สุดๆชนิดเปลี่ยนคู่นอนเป็ว่าเล่นนอกจากนี้ยังมีข่าวว่าชอบหาเศษหาเลยกับลูกน้องสาวเป็ประจำ และในอึดใจต่อมา หญิงสาวก็แน่ใจว่าข่าวลือนั้นเป็ความจริงเพราะใน่ที่กำลังเดินผ่าน เธอรู้สึกว่ามีมือนุ่มๆตีปั้บเข้าไปที่บั้นท้ายงอนงาม
" เดินเร็วๆหน่อยสิ หนู เดินช้าแบบนี้ก็ต้องโดนพี่ลงโทษ "
มาราณีอยากหันไปตบใจจะขาด แต่เห็นว่าผู้จัดการหนุ่มเป็คนหล่ออย่างร้ายกาจ เลยยอมให้อภัยเธอข่มความโกรธอายและเดินเข้าไปหาแฟ้มคดีอย่างไม่เต็มใจ
นพพลมองร่างเล็กเพรียวของเลขานุการสาวด้วยแววตาที่หยาดเยิ้ม ครู่หนึ่งเขาก็ยกมือข้างที่ตีบั้นท้ายขึ้นดอมดม
"กลิ่นหอมชื่นใจดีจริงๆ "
ระหว่างที่นพพลกำลังลวนลามมาราณีด้วยสายตา ก็มีสาวสวยวัย 30 ต้นๆเดินตรงเข้ามาหญิงสาวนางนั้นซ่อนร่างสูงเพรียวได้ส่วนในชุดเสื้อเชิ้ตแพรสีขาว กระโปรงสั้นรัดรูปสีดำใบหน้าตกแต่งด้วยเครื่องสำอางบางๆอันเป็การเสริมความสวยที่มีอยู่แล้วให้โดดเด่นขึ้นไปอีกเธอจะเป็ใครไปไม่ได้ นอกเสียจากหญิงสาวที่ก่อปัญหาในอพาร์ทเม้นท์หรูเมื่อคืนก่อน
" อ้าว คุณจิตหรา มาแล้วหรือครับ ผมอยากพบคุณอยู่พอดีเลย" นพพลกล่าวยิ้มๆ เมื่อพบพานสาวสวย
" สวัสดีค่ะ ผู้จัดการ "หญิงสาวผู้มีนามว่า "จิตหรา" กล่าวทักทายโดยไม่ยกมือไหว้ อันบ่งบอกถึงความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างจะสนิท
" วันนี้มีอะไรให้ผมทำมั่งครับ" ผู้จัดการหนุ่มไถ่ถาม
" มีเยอะแยะเลยค่ะ "หญิงสาวรับมุก แต่ไม่กล่าวถึงรายละเอียดในตอนนี้
" งั้นเชิญเข้ามาคุยงานในห้องผมก่อน" ผู้จัดการหนุ่มส่งสายตาเ้าชู้ให้สาวสวยอย่างเปิดเผย พร้อมกล่าวเชื้อเชิญเสียงหวาน
" ค่ะ " สาวสวยรับคำและเดินตามชายหนุ่มเข้าไปในห้องทำงาน
สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดารค์ไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ
https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2
3K
![[นิยายแปล] ดินแดนลึกลับอันเป็นตำนาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1599018788_87246398.webp)
