ข้าเป็ปีศาจ เผ่าพันธุ์แมวเก้าดวงจิต บิดาข้าคือาาเขี้ยวคราม เป็1ใน4าาปีศาจแดนเหนือ ข้ามีพี่น้อง9ตน ส่วนข้าเป็ลูกคนที่สามของครอบครัว ในทุกๆ วันข้ามีความสุขมาก ข้าเป็ที่รักของทุกคน แต่เมื่อไม่นานมานี้ จุดเปลี่ยนครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของข้ามันได้เริ่มขึ้น......
มีการก่อฏ!!!
การก่อฏทำให้ครอบครัวของข้า แตกกระเซ็น พี่ใหญ่พาพวกน้องๆ หลบหนี พ่อของข้าพร้อมองครักษ์ อยู่แนวหน้าต่อสู้กับพวกข้าศึก ตัวข้าและท่านแม่ ถูกพวกทรยศจับกุมเอาไว้ในห้องขัง โดยฝีมือเสือพรายองครักษ์มือขวาของท่านพ่อ ในจังหวะที่ชุลมุน เป็ท่านแม่ที่ใช้วิชาเคลื่อนย้ายส่งข้าหนีออกมา แต่สุดท้ายข้าก็ถูกพวกมันพบอยู่ดี
หลังจากถูกไล่ล่าโดยปีศาจระดับราชันทั้งสามตน ในที่สุดข้าก็หนีรอดมาได้สำเร็จ แต่ข้าก็าเ็สาหัสจากเหตุการณ์ในครั้งนั้นเช่นกัน....ดวงจิตของข้าแตกสลายเหลือแค่เพียงเศษเสี้ยว ตบะแก่นแท้ของข้าสูญสิ้น ชีวิตนี้ข้าคงหมดหวังที่จะฟื้นคืนพลังกลับมาเช่นเดิม.......
>>>>>>>>>>>>>>
ข้าชื่อ ฟู่อิน วันนี้เป็วันที่ข้ามีความสุขมาก......... ข้าได้พบกับใครคนหนึ่ง มนุษย์ผู้นี้มีมือที่อบอุ่นเช่นเดียวกับท่านแม่ ในครั้งแรกที่ข้าได้พบเจอกลับเขา มันคือในป่าใกล้เขตแบ่งดินแดนของมนุษย์ หลังจากข้าโดนทัณฑ์สายฟ้า จนเหลือเพียงเศษเสี้ยวดวงจิต ในตอนนั้นข้าคิดว่าชีวิตคงจบสิ้น ขณะที่พลังชีวิตของข้าใกล้จะหมดลง ความหนาวเหน็บที่พื้นดินมันเสียดแทงหัวใจของข้า พร้อมสติที่ค่อยๆ เลื่อนลอย...... ความรู้สึกที่ต้องมานอนรอความตายอย่างช้าๆ โดยทำอะไรไม่ได้ ข้าเกลียดมัน ข้าไม่ชอบความรู้สึกเช่นนี้เลย....
..ใน่เวลาที่พลังชีวิตของข้าใกล้จะหมดลง ข้ากลับััได้ถึงความอบอุ่น...ความอบอุ่นจากฝ่ามือของใครบางคน...
:มือใครกัน ทำไมถึงอบอุ่นเช่นนี้......เป็ท่านแม่สินะ.......:
ััอันอบอุ่นของอ้อมแขน แฝงกลิ่นอายของพระอาทิตย์ยามเช้า มันเป็กลิ่นที่ทำให้ข้ารู้สึกปลอดภัย คนผู้นี้คือใครกัน??? ตัวข้าอยากจะลืมตาขึ้นมาดูจริงๆ แต่ร่างกายของข้ามันไม่ยอมทำตาม เสมือนว่าร่างกายมันไม่ใช่ของข้า ช่างน่าเสียดายจริงๆ ที่ใบหน้าเขาถูกบดบังด้วยเปลือกตา ที่หนาเพียงไม่กี่มิลของข้า....
....ทั้งหมดนั้นคือสิ่งที่ข้าจำได้อย่างเลือนราง ก่อนที่สติของข้าจะดับวูบไป
.....ข้าไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่ แต่ร่างกายของข้ารู้สึกดีขึ้นกว่าเก่า แก่นแท้ที่แตกสลาย มันเริ่มที่จะตกผลึกและก่อตัวขึ้นมาใหม่ ดวงจิตที่เหลือเพียงเศษเสี้ยว ในตอนนี้มันฟื้นฟูขึ้นมาเต็มดวงอีกครั้ง จะมีก็เพียงตบะที่มันยังคงไร้ซึ่งวี่แวว.
...เื่มหัศจรรย์ดังปาฏิหาริย์มันเกิดขึ้นกับตัวข้าจริงๆ ข้าไม่รู้ว่าเทพเซียนองค์ใด ได้ช่วยข้าเอาไว้ บุญคุณในครั้งนี้ข้าจะไม่ลืมเลย....
"แมวเหมียว แมว เหมียวๆ ทนหน่อยนะเหมียวๆ ~"
ข้ารู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหว พร้อมเสียงฮัมเพลงของใครบางคน พอข้าลืมตาขึ้นมา....ข้าพบว่าในตอนนี้ข้าถูกกักขังเสียแล้ว?? ข้าไม่รู้ว่าข้าอยู่ที่ไหน แต่ที่นี่มันแคบมาก ยังดีที่มีแสงลอดเข้ามาได้อยู่บ้าง ข้าจึงพอจะมองออกว่ามันคือที่ใด ถ้าหากข้าเดาไม่ผิด นี่คือตะกร้าสานที่ทำมาจากต้นวายุหมื่นปีเป็แน่ ต้นไม้อันหาได้ยากและมีราคาแพง มันเป็วัสดุในการทำเรือวายุล่องเมฆา....
เรือวายุล่องเมฆา เป็เรือที่สามารถล่องลอยอยู่บนฟากฟ้า เพียงแค่ใช้แหล่งพลังงานเป็ตัวขับเคลื่อน วัสดุทุกอย่างต้องมีน้ำหนักที่เบาและแข็งแรง ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือต้นวายุ......
ต้นวายุเป็ต้นไม้แห่ง์ยิ่งมันมีอายุมากเท่าไหร่ น้ำหนักของมันก็จะยิ่งเบาเหมือนมีลมมาช่วยโอบอุ้มเอาไว้...พอพวกมันอายุได้ประมาณหนึ่ง ต้นของมันจะลอยขึ้นไปบนฟ้า จนถึงจุดจุดหนึ่ง ต้นของมันจะแตกกระจาย กลายเป็เมล็ดพันธุ์ปลิวไปตามสายลม เพื่อแตกหน่อเติบโตต่อไป รูปลักษณ์และสีของมันดูเหมือนไม้ไผ่ธรรมดา แต่มันจะมีใบเป็รูปหัวใจหลากสีขึ้นตามต้น....เนื่องจากมันสามารถลอยขึ้นไปบนฟากฟ้าได้ มันเลยถูกขนานนามว่าเป็ต้นไม้แห่ง์
....การที่คนผู้นี้ เอาวัสดุหายากมาทำตะกร้าใส่ของธรรมดาโดยไม่เสียดาย ข้าคิดว่าเขาต้องเป็จอมยุทธ์ระดับสูง
....ไม่ได้การ ข้าต้องหาทางหนี การขังข้าไว้เช่นนี้ เขาต้องมีเจตนาไม่ดีเป็แน่
'..ปีศาจสาวเคยชินกับชีวิตที่สุขสบาย แต่นางคงลืมไปว่า ในตอนนี้นางเป็เพียงแค่แมวน้อยที่ไร้พลัง ซึ่งมันคงไม่มีผู้ใดที่้าหวังผลประโยชน์จากแมวน้อยใกล้ตายแบบนาง.....'
หลังจากข้ามองลอดผ่านรูของตะกร้า สิ่งที่ข้าเห็นคือป่าทึบ ป่าที่นี่น่ากลัวมาก มันมีเถาวัลย์ผีอยู่มากมาย ซ้ำยังมีแมลงซากศพอีกจำนวนหนึ่ง.....แมลงพวกนี้แม้แต่ระดับปราณฟ้าเช่นข้า ยังไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพวกมัน......
ในจังหวะที่ข้ากำลังจะสังเกตรอบๆ ตัวข้าก็ได้ทำพลาดเสียแล้ว!!!....... เท้าของข้ามันเหยียบไปโดนอะไรสักอย่าง จนข้าเสียหลักล้มลงไป...ข้าจะทำเช่นไรดี!!! คนผู้นี้จะต้องรู้ตัวแน่ๆ .....
และก็เป็จริงดังคาด คนผู้นี้เขาหยุดฝีเท้าลง ก่อนจะค่อยๆ วางตะกร้าลงบนโขดหิน.... ข้าหวาดกลัวเหลือเกิน ข้ายังไม่อยากตาย ความรู้สึกสิ้นหวังมันเข้ามาเยี่ยมเยือนข้าอีกครั้ง ข้าไม่ชอบความรู้สึกของมันจริงๆ ....
ข้าหวาดกลัวจนนึกอะไรไม่ออก ข้าเลยแสร้งทำเป็นอนหลับ เสมือนนอนรอความตาย....เพียงไม่นานตะกร้าก็ถูกเปิดออก แสงที่ส่องเข้ามาทำให้ใจข้าสั่นระรัว......คนผู้นี้กำลังยื่นมือเข้ามา หัวใจของข้าสั่นไหวจนรู้สึกเจ็บแปล๊บ แต่ในขณะที่ข้ากำลังจะหมดหวัง ข้าก็ได้กลิ่น???
"อดทนไว้ก่อนนะเ้าหนู ข้าใกล้จะถึงแล้ว ข้าขอให้เ้าหายป่วยไวๆ ข้าจะได้มีเพื่อนกับเขาบ้าง"
เสียงของเขา มันเหมือนเพลงกล่อมให้ข้าผ่อนคลาย กลิ่นของดวงอาทิตย์ที่แผ่ออกมาจากตัวของเขา มันทำให้ใจของข้าล่องลอยไปไกล ข้าชอบความรู้สึกแบบนี้ >∆<..ฝ่ามือที่อบอุ่น กำลังลูบหัวของข้าอย่างเบามือ ข้าอยากให้เวลาเช่นนี้คงอยู่ตลอดไปจริงๆ ....แต่พอข้ารู้สึกตัวตะกร้าก็ถูกปิดไปเสียแล้ว...
ไม่ผิดแน่!!!คนผู้นี้ได้ช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ข้าต้องขอบคุณเขา.....แต่ทำไมข้าถึงขยับตัวไม่ได้??? เสียงของข้ามันหายไป.. ข้าง่วงเหลือเกิน ข้า...ข้าทนไม่ไหวแล้ว
....หลังจากแมวน้อยหลับใหลไป โรซ่าก็ออกเดินทางตามปกติ แต่ภายในตะกร้าใบใหญ่ มันได้มีเื่แปลกๆ เกิดขึ้น...ตรงกลางหน้าผากของเ้าแมวน้อยขนสีฟ้า มันกำลังปรากฏเป็เส้นแสงสีทองรูปร่างดอกบัว โดยมันเริ่มปรากฏทีละกลีบ จนตอนนี้มันมีทั้งหมดเก้ากลีบเข้าไปแล้ว และเมื่อดอกบัวสีทองประทับลงไปบนหน้าผากของเ้าแมว มันก็ได้ปล่อยใยไหมสีขาวมาห่อหุ้มร่างกายของแมวน้อยเอาไว้จนมิด กลุ่มก้อนใยไหมมีลักษณะเป็รูปทรงวงรี คล้ายดักแด้ขนาดใหญ่...ดูๆ ไปมันให้ความรู้สึกเหมือน..หนอนดักแด้ที่กำลังวิวัฒนาการไปเป็สีเสื้อที่สวยงาม.....
.....เวลาผ่านไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ดักแด้ก็ส่องแสงสว่างขึ้นมา พอแสงสีทองจางหายไปก็ปรากฏเป็ร่างของแมวน้อยสีฟ้าตัวเดิม
แมวน้อยมันยังคงนอนหลับสนิทไม่รับรู้เื่ราว...แต่ทว่า ที่ตรงกลางหน้าผาก ได้มีลวดลายดอกบัวสีทองเก้ากลีบประทับเอาไว้ ขนสีฟ้าที่เท้าทั้งสี่ข้าง เปลี่ยนไปเป็สีขาวบริสุทธิ์ ปลายหางของมันมีขนสีขาวขึ้นแซม และขนต่างๆ ทั่วร่างกลับเปล่งประกายเงางามกว่าแต่ก่อน
..เพียงเวลาไม่นาน หลังจากที่โรซ่า มาถึงหมู่บ้าน มันก็เป็เวลาที่แมวน้อยตื่นขึ้นมาพอดี...
ข้าเป็อะไรไป??? ข้าไม่เข้าใจจริงๆ เมื่อครู่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ก่อนที่ข้าจะหลับไป ข้าััได้ถึงสายลมที่อบอุ่น...สายลมมันกำลังห้อมล้อมตัวข้า ข้ารู้สึกสบายตัวมาก เหมือนข้าได้ปล่อยวางทุกสิ่งละทิ้งทุกอย่าง..
...พอข้าตื่นขึ้นมา ข้ากลับรู้สึกสดชื่น กล้ามเนื้อทุกส่วนมันสั่นไหวด้วยความดีใจ แม้แต่มือของข้า.....??? มือของข้า!!!! นี่คือมือของข้าจริงๆ รึ...ทำไมข้าถึงมีอาภรณ์ห่มฟ้าได้ อาภรณ์จาก์ที่ข้าต้องแลกมาด้วยตบะทั้งหมดที่มี เพื่อหยิบยืมพลังของมันมาใช้เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม... แต่ในตอนนี้มันกลับยอมรับข้า ทั้งที่ตบะของข้าแทบจะไม่มี....ส่วนดวงจิต?? ...ดวงจิตของข้า!!!!
"แง๊ว~ " [อะไรกัน!!!]
เป็ไปไม่ได้ ดวงจิตของข้า ทำไมมันถึงกลับมามี9ดวงเช่นคราวก่อน อีกทั้งมันยังแปรเปลี่ยนรูปแบบไปอีก มันไม่ควรจะเป็อย่างนี้สิ
การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้มันน่ากลัวจริงๆ ร่างกายของข้าเปลี่ยนไป ข้ากลัวว่ามันจะเป็เพียงภาพมายา แต่เสียงกรีดร้องที่หลุดออกมาจากปากของข้า มันเป็สิ่งยืนยันว่านี้ไม่ใช่ภาพมายาหรือความฝัน....
....ดวงจิต ถ้าเรียกง่ายๆ ก็คือชีวิต...คนเราเกิดมาจะมีดวงจิตเพียงแค่ดวงเดียวเท่านั้น แต่สำหรับเผ่าปีศาจแมวเก้าดวงจิต มันกลับมีถึงเก้าดวงด้วยกัน....
..ถ้าดวงจิตเสียหายมันสามารถฟื้นฟูตัวเองได้ ส่วนความเร็วในการฟื้นฟู ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายๆ อย่าง เช่นการใช้สมุนไพร เคล็ดวิชาที่ฝึก หรือแม้กระทั่งสายเื ปัจจัยเบื้องต้นเหล่านี้คือสิ่งที่จะฟื้นฟูดวงจิตให้กลับมาสมบูรณ์....
....ส่วนอีกกรณี คือดวงจิตแตกสลาย....ถ้าแตกสลายไม่เหลือแม้เพียงเศษเสี้ยว ต่อให้ทำยังไง มันก็ไม่มีทางที่จะรักษาได้.... มันจึงไม่มีทางเป็ไปได้เลย ที่ดวงจิตทั้งแปดที่แตกสลายไปแล้วของนาง จะกลับมาอยู่ในสภาพเต็มดวง... มิหนำซ้ำมันยังเกิดวิวัฒนาการขึ้นอีกด้วย ส่วนดวงจิตที่เกิดการเปลี่ยนแปลงนางก็ไม่รู้ว่ามันทำอะไรได้บ้าง แต่ที่แน่ๆ พลังชีวิตของนาง มันมีมากกว่าก่อนที่นางจะาเ็อยู่หลายเท่าตัว......
พอสิ้นเสียงร้องของแมวน้อย....
....เสียงฝีเท้าได้หยุดลงเช่นเดิม ััของตะกร้าที่ถูกวางลงอย่างเบามือ ทำให้รู้ว่าข้าถูกจับได้แล้ว แต่ข้าจะไม่หลบหนีอย่างเด็ดขาด ในใจของข้า มีแต่การเฝ้ารอคอย เวลาทุกวินาที มันทำให้หัวใจของข้าเต้นเร็วขึ้น..
ตะกร้าถูกเปิดออก แสงแดดที่ตกกระทบบนใบหน้า มาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของข้าพองโต ฝ่ามือของเขา ข้าอยากรู้สึกถึงมันอีกครั้ง..
..ดูเหมือนเขาจะรับรู้ความคิดของข้าได้ จู่ๆ เขาก็ยื่นฝ่ามือเข้ามาหาข้า... ััจากมืออันอบอุ่นมันช่วยปลอบประโลมความเศร้าของข้า เสียงของเขา ดุจเสียงพิณจาก์มันดังก้องในดวงจิต ทำให้ข้ารับรู้ถึงความห่วงใยที่เขามีให้กับข้า....
"สวัสดีเ้าแมวน้อย ไม่ต้องกลัวนะ เหมียวๆ มานี่สิ~"ชายหนุ่มพูดพร้อมแบมือออกมา
...ทำไมหัวใจข้า....ถึงเต้นเร็วขนาดนี้??? บ้าจริง หยุดสิ!!! หรือว่ามันจะเป็สิ่งที่ท่านแม่เคยพูดถึง มันคือสิ่งนั้นใช่ไหม สิ่งที่เรียกว่า ....ความรัก!!!!
นี่ข้ากำลังมีความรัก!!!!
แมวน้อยมองไปยังฝ่ามือที่ยื่นมาทางนางด้วยหัวใจพองโต ก่อนนางจะร้องเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวออกมา
"เมี๊ยว~ ม่าววววว.." [ >\\\< กรี๊ดดดดด~ ท่านเอาตัวข้าไปได้เลยเ้าค่ะ]
.
.
.
.
.
.
4K
![เล่ห์รักดวงหทัย [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618815194_92584977.webp)
