"บอสครับ...เราได้ข่าวแล้วครับ"
คำตอบที่ได้รับในเช้าวันนี้ ทำให้ชายที่นอนนิ่งอยู่ตรงเก้าอี้พักผ่อน ดีดตัวลุกขึ้นมาทันที เขาปรี่เข้ามาหาคนรายงาน แล้วจับสองแขนของลูกน้องคนสนิท เขย่าอย่างลืมตัว
"เจอแล้วใช่ไหม? เจอคารินกับลูกแล้วใช่ไหม"
"ใจเย็นๆ ครับบอส"
เขาหัวสั่นหัวคลอนไปหมดเมื่อถูกเขย่าแบบนั้น ลีโอนาโดสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างพยายามระงับอารมณ์ ก่อนจะปล่อยลูกน้องหนุ่มลงแต่โดยดี
"เล่ามา ว่าได้เื่อะไรบ้าง"
"คุณหนูกับคุณคารินถูกพวกมันจับพาไปที่เมืองไทยครับ ทั้งสองถูกจับแยกกัน" ปิเอโรก้มหน้า เขาเหลือบมองเ้านายแล้วค่อยถอยฉากออกมาอย่างนกรู้
"แล้ว? "
ใบหน้าคมเข้มแบบหนุ่มเม็กซิกันเืผสมนั่น ดูนิ่ง แต่ปิเอโรรู้ ว่าตอนนี้ใจของเ้านายเขากำลังเดือดคลั่ก
"เราได้เบาะแสของคนทำแล้วครับนาย มันคือคนที่นายสงสัย"
"มันอยู่ไหน? " น้ำเสียงของเขาฟังแล้วชวนให้ขนลุกยิ่งนัก ปิเอโรกลืนน้ำลาย พลางตอบเสียงสั่น
"อยู่ที่เมืองไทยครับ"
"จัดเครื่องบินส่วนตัวให้ฉันด่วน เราจะบินกลับเมืองไทย"
ลีโอนาโดสั่งเสียงเรียบ ปิเอโรรีบขยับทำตามนายสั่งทันที ร่างสูงเดินก้าวยาวๆ ขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน แต่ก่อนที่เขาจะจับราวบันไดขึ้นไป ก็มีเสียงทุ้มเอ่ยดังขึ้นขัดเสียก่อน
"พี่จะไปไหนน่ะครับลีโอ เห็นลูกน้องวิ่งกันให้วุ่นวายไปหมด"
"พี่จะไปตามหาคารินกับเฟย่า"
"หืม? พี่จะไปตามหาผู้หญิงที่หนีตามชู้ไป กับเด็กที่ไม่ใช่ลูกของพี่อย่างนั้นหรือ"
คำพูดของน้องชายทำให้ลีโอนาโดขบกรามกรอด เขาค่อนข้างจะแน่ใจว่าสิ่งที่อิกนาซิโอพูดมาไม่ใช่เื่จริง แต่ก็แสร้งทำหน้าขึงขัง
"ใช่พี่จะไปตามมันมารับโทษ นาซิโอ"
"ไม่จำเป็เลยนะพี่" เขารีบว่า "โทษน่ะ เดี๋ยวผมให้ลูกน้องผมไปจัดการให้ ทั้งไอ้ชู้แล้วก็เมียสารเลวของพี่ รวมถึงเด็กนั่นด้วย"
"ไม่ต้อง นายอยู่ที่นี่จัดการงานของเราให้เรียบร้อยดีกว่า เื่สัมปทานน่ะ ยังไงก็จัดการให้ได้ก็แล้วกัน"
เขาว่า ก่อนจะเดินแกมวิ่งขึ้นไปชั้นสอง โดยทิ้งให้น้องชายมองตามด้วยสายตาคมกริบ เขาล้วงหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกง แล้วกดส่งข้อความถึงใครบางคนทันที
......................................................................................................................
"เร็วๆ หน่อยนังจุ๋ม เราต้องรีบไปแล้ว"
เสียงห้วนๆ ดังเร่งเร้า เคาะประตูห้องน้ำรัวๆ ซ้้ำอีก ทำให้คนที่กำลังแต่งหน้าอยู่นึกขุ่น ะโตอบกลับไปเสียงแหลม
"รอนิดหนึ่งสิพี่ยุทธ แหม...จะมารีบอะไรวันนี้"
"เอ่อ...วันนี้กูรีบ มึงน่ะรีบๆ เข้า โทรบอกผัวเก่ามึงหรือยังว่าจะเข้าไปเอาเด็กออกมา"
"โทรแล้ว"
เธอแอบแลบลิ้น เพราะยังไม่ได้โทรติดต่อไท เื่อะไรจะติดต่อไปก่อนล่ะ โผล่ไปแบบนี้แล้วก็ฉกเด็กกลับมาเลยง่ายกว่า เธอกลัวว่าไทจะไม่ยอมคืนเด็กให้กับเธอ
"กูบอกให้มึงโยนทิ้งน้ำ สาระแนเอาไปฝากผัวเก่า"
ยุทธบ่นด่าเลยทันทีเมื่อเจอเธอเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ
"ก็ฉันทำไม่ลงนี่นา ไหนพี่บอกว่าไอ้คนจ้างมันเชื่อว่าเด็กตายแล้วยังไงล่ะ แล้วทำไมเราต้องวุ่นวายกลับไปเอาเด็กนั่นกลับไปคืนมันอีกล่ะ"
"กูไม่รู้โว้ย รู้แต่เค้าจะให้เราเอาเด็กกลับไป กูบอกว่าเด็กตายแล้ว มันบอกว่าตายก็ต้องขุดศพไปให้มัน แต่ถ้าเอาไปเป็ๆ มันจะให้เงินกูเพิ่มมาตั้งล้าน"
"วุ่นวายจริง"
จุ๋มบ่นอุบ เธอล้วงกระจกออกมาแล้วส่องดูสภาพของตนเอง อืม...ถึงจะแต่งหน้าในห้องมืดๆ แต่เธอก็ยังสวย ยุทธมองเธอแล้วแอบเบ้ปาก นึกหมั่นไส้กับความรักสวยรักงามของคนที่คว้ามาเป็เมีย อยากจะถีบให้สักทีที่เชื่องช้านัก"
"เร็วเข้า เดี๋ยวจะมืดค่ำ ต้องไปอีกไกลเลย"
"จ้ะๆ "
เธอรีบตามยุทธขึ้นรถ เขาขับรถค่อนข้างเร็วเพราะความเร่งรีบ หลังงานจบนึกว่าจะได้นอนกอดเงิน ที่ไหนได้ กลับต้องมาวุ่นวายซ้ำอีกเพราะคนจ้างดันเปลี่ยนใจอยากได้เด็กคืนเสียนี่
รถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งแล่นตามหลังรถของพวกเขา ก่อนจะขึ้นแซง แล้วหักเลี้ยวตัดหน้าแบบกะทันหัน เล่นเอายุทธเบรคตัวโก่งจนรถเสียหลักหมุนคว้างกลางถนน จุ๋มร้องกรี๊ดอย่างใ รถสิบล้อคันหนึ่งแล่นมาด้วยความเร็วสูง พุ่งปะทะรถที่เสียหลักของพวกเขา เกิดเสียงชนกันดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงะเิดังขึ้นจากอุบัติเหตุ
110
