ในยามที่ป่าใหญ่ปกคลุมด้วยความเงียบงัน อากาศหนาวเย็นปะปนไปด้วยกลิ่นหอมจางของดินชื้น
ตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูร่างมหึมาเคลื่อนไหวอย่างดุดัน เงาของมันพุ่งไปข้างหน้าด้วยพลังอันน่าเกรงขาม ดวงตาสีเขียวสว่างวาววับสะท้อนถึงความมุ่งมั่นในทุกจังหวะการโจมตี
“ตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูใช้เถาวัลย์ไม้!” เสียงคำสั่งของริวดังขึ้นอย่างหนักแน่น
ทันใดนั้น เถาวัลย์สีน้ำตาลจำนวนมากพุ่งออกจากพื้นดิน กระจายตัวไปยังทุกทิศทาง เป้าหมายคือาากิ้งก่าัเริงระบำ าาผู้ครองป่าดงดิบแห่งนี้
"เก้งก่า"
าากิ้งก่าัเริงระบำไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ร่างกายที่ยืดหยุ่นเหมือนลมหมุนพริ้วไหวไปตามกิ่งไม้และเถาวัลย์ พุ่งซ้ายทีขวาทีด้วยความคล่องแคล่ว จังหวะการเคลื่อนไหวของเขาเปี่ยมไปด้วยความสง่างาม
ป่านี้คืออาณาเขตที่เขาคุ้นเคย ทุกกิ่งไม้ ทุกช่องทาง เขาใช้ประโยชน์จากมันอย่างชาญฉลาด
ป่าแห่งนี้เป็ดินแดนของาากิ้งก่าเริงระบำอย่างแท้จริง นอกจากาากิ้งก่าัเริงระบำนั้นจะได้เปรียบด้านความเร็วแล้ว
เขายังได้เปรียบด้านพื้นที่อีกด้วย การโจมตีของตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูไม่สามารถไล่ตามาากิ้งก่าัเริงระบำได้ทัน
าากิ้งก่าัเริงระบำเคลื่อนที่ผ่านป่าอ้อมไปดันหลังและกระโจนเข้าใส่ตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูทันทีด้วยความเร็วสูง พลังธาตุพืชบนมีดสั้นตรงข้อมือของเขารุนแรงกว่าปกติหลายเท่าและเล็งไปที่ส่วนสำคัญของตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูั์
“ตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูใช้หนามไม้พุ่งแหลม !”
คราวนี้ริวไม่ได้เลือกที่จะป้องกันแต่ปล่อยให้ตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูโต้กลับ
ทันใดนั้นเองก็มีหนามสีน้ำตาลพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินไปทั่วทิศทางของาากิ้งก่าัเริงระบำ
"เก้งก่า"
เมื่อเผชิญหน้ากับหนามแหลมที่พุ่งล้อมรอบทั่วทิศ าากิ้งก่าัเริงระบำใช้มีดสั้นที่คล้ายเคียวบนข้อมือของเขา ฟันหนามแหลมออกเป็ชิ้นๆทันที
ฉากนี้ทำให้ริวขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ว่าาากิ้งก่าัเริงระบำจะไม่เข้าใจกลยุทธ์ แต่ก็มีความแข็งแกร่งมาก พลังของทั้งคู่สูสีกันจึงยากที่บอกว่าใครจะเป็ผู้ชนะ ทันใดนั้นริวก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้
“ตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูใช้ลมหายใจพายุไม้ ”
ตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูสูดหายใจเข้าลึก เสียงกระหึ่มในลำคอของมันดังกึกก้อง ก่อนที่กระแสลมเขียวขจีเต็มไปด้วยพลังธาตุไม้จะถูกพ่นออกมาจากปาก ลมนี้รุนแรงดุจพายุพุ่งตรงเข้าใส่าากิ้งก่าัเริงระบำ
"ปัง!"
การโจมตีอันรวดเร็วเกินกว่าที่จะหลบหลีกได้พุ่งปะทะเข้ากับร่างของาากิ้งก่าัเริงระบำเต็มแรง เสียงกระแทกดังลั่นไปทั่วป่า
ใบไม้และเศษดินปลิวกระจาย ร่างของาากิ้งก่าัเริงระบำเซไปด้านหลัง สภาพของเขาดูอ่อนแออย่างเห็นได้ชัด
ลมหายใจพายุไม้เป็ทักษะที่รวดเร็วอย่างมากแต่สร้างความเสียหายต่ำ
ตามปกติมันสามารถสร้างความเสียหายให้แก่าากิ้งก่าเริงระบำได้เล็กน้อยเท่านั้น แต่เพราะจากการเสริมพลังมาก่อนหน้านี้ทำให้ความเสียหายเพิ่มขึ้นมาก
“ตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูใช้เถาวัลย์ไม้!”
หลังจากาากิ้งก่าัเริงระบำได้รับาเ็แล้วเขาก็สั่งโจมตีต่อทันที
เถาวัลย์สีน้ำตาลพุ่งออกมาจากพื้นดินและตรงไปที่าากิ้งก่าเริงระบำเหมือนครั้งแรก แต่รอบนี้ไม่ได้ทำให้ริวผิดหวัง
ด้วยระยะห่างที่ใกล้เช่นนี้และาากิ้งก่าัเริงระบำได้รับาเ็อยู่แล้วจึงทำให้ไม่สามารถหลบหลีกได้
เถาวัลย์จำนวนมากพันรัดร่างของาากิ้งก่าัเริงระบำแ่า
ในขณะนั้นเดียวกันเถาวัลย์เปล่งสีเขียวออกมาและใบหน้าของาากิ้งก่าเริงระบำดูอ่อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
นี่คือความสามารถอย่างหนึ่งของเถาวัลย์ไม้ มันสามารถดูดพลังกายของศัตรูได้
การดูดพลังกายนี้ถึงไม่ได้ทำให้าากิ้งก่าัเริงระบำรู้สึกเ็ปแต่ทำให้พลังกายของเขาอ่อนแอลงมาก ซึ่งนี่ถือเป็สร้างความเสียหายมากกว่าลมหายใจพายุไม้เมื่อกี้ซะอีก
"เก้งก่า"
ถึงสถานการณ์จะไม่สู้ดีแต่าากิ่งก่าเริงระบำก็ไม่ยอมแพ้แต่อย่างใด มันพยายามดิ้นรนอย่างหนักเพื่อจะโจมตีโต้กลับและใช้ทักษะระดับสูงอย่างพายุใบไม้บิน!
ใบไม้แหลมคมเป็ร้อยใบปลิวว่อนกลางอากาศ ราวกับฝูงดาบเล็กๆ ที่กรีดเฉือนทุกสิ่งในเส้นทาง เถาวัลย์ที่พันรอบตัวของเขาถูกตัดขาดจนกระจุย
ทว่า การใช้พลังครั้งนี้ทำให้าากิ้งก่าัเริงระบำแสดงท่าทีเหนื่อยล้า ร่างเขาโซเซเล็กน้อย แต่ดวงตายังคงเปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่น
เมื่อเห็นสภาพของาากิ่งก่าเริงระบำริวก็ยิ้มออกมา ตอนนี้าากิ้งก่าัเริงระบำอ่อนแอลงมากถึงเวลาปิดฉากแล้ว
“ ตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูใช้ลมหายใจพายุไม้ ”
กระแสลมที่ทรงพลังพุ่งออกจากปากของตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูอีกครั้ง คราวนี้มันรวดเร็วยิ่งกว่าครั้งก่อน าากิ้งก่าัเริงระบำไม่สามารถตอบโต้ได้อีกต่อไป
"ปัง!"
เสียงการโจมตีดังสนั่น ร่างของาากิ้งก่าัเริงระบำล้มลงท่ามกลางเศษใบไม้ที่ลอยค้างกลางอากาศและในที่สุด การต่อสู้ครั้งนี้ก็ได้สิ้นสุดลง...
“ นายแพ้แล้ว! ”
ริวพูดก่อนจะเดินเข้าไปให้ยารักษาอาการาเ็แก่าากิ้งก่าัเริงระบำ ใช้เวลาไม่นานอาการาเ็ก็ค่อยๆหายไปด้วยฤทธิ์ของยา
“าากิ้งก่าัเริงระบำแม้ว่านายจะแข็งแกร่งมาก แต่นายไม่มีผู้ฝึกสอนที่จะสั่งการนาย ดังนั้นจึงนายพ่ายแพ้ให้กับตั๊กแตนตำข้าวก้ามปู"
" ผู้ฝึกสอนที่ยอดเยี่ยมสามารถทำให้สัตว์อสูรแสดงความสามารถและศักยภาพของตัวเองได้มากที่สุด”
"เก้งก่า"
าากิ้งก่าัเริงระบำยังคงดูเย่อหยิ่งและไม่พอใจเล็กน้อยแต่เขาก็รักษาสัญญา เขาคำรามใส่ริว จากนั้นหันไปพูดคุยกับกลุ่มกิ่งก่าัเริงระบำที่อยู่ข้างหลังเขาและให้พวกเขาก้าวเข้าไปข้างหน้าริว
“นายให้ฉันเลือกกิ่งก่าัเริงระบำใช่ไหม?” รอยยิ้มของริวยิ่งสดใสยิ่งขึ้น
“เก้งก่า” าากิ้งก่าัเริงระบำพยักหน้า
ใบหน้าของริวเต็มไปด้วยความตื่นเต้นแล้วชี้ไปกิ่งก่าัเริงระบำตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าเพื่อนซึ่งมีพร์ระดับาา
“ฉัน้ากิ่งก่าัเริงระบำตัวนี้”
กิ่งก่าัเริงระบำตัวที่ถูกริวชี้เงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจพร้อมเดินออกมาหาริว
ดวงตาของริวและกิ่งก่าัเริงระบำจดจ้องกันราวกับพยายามจะทำความรู้จักกับอีกฝ่ายให้มากที่สุด
ในเวลาเดียวกันาากิ่งก่าัเริงระบำมองไปที่ทิศทางที่ริวชี้และเห็นกิ่งก่าัเริงระบำที่ริวเลือกไว้ มันเป็ลูกหลานที่เขาชื่นชอบและเป็คนที่มีเก่งกาจมากที่สุดในเหล่ากิ่งก่าัเริงระบำที่ยังเด็ก จากนั้นเขาก็ส่งเสียงบางอย่าง
“เก้งก่า ”
แม้ว่าริวจะไม่เข้าใจภาษาก็ตาม แต่เขาก็พอจับใจความได้ ริวเดินเข้าไปหากิ้งก่าัเริงระบำและจับมือของเขา
" ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ ฉันจะทำให้นายเป็กิ้งก่าัเริงระบำที่เก่งที่สุดในโลกเอง
“เก้งก่า” กิ้งก่าัเริงระบำตอบกลับด้วยสายตาที่ทะเยอทะยาน
จากนั้นริวก็ได้เริ่มทำพันธะสัญญากับกิ้งก่าัเริงระบำ เส้นใยสีทองออกมาจากตัวของทั้งคู่และพันกันเป็กลมเกลียว แสงสีขาวเกิดขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหายไปอย่างช้าๆซึ่งหมายความว่า พวกเขาได้ทำพันธะสัญญากันเสร็จสิ้นแล้ว!
หลังจากทำพันธะสัญญากับกิ้งก่าัเริงระบำแล้วริวก็รู้สึกดีใจอย่างมาก เขาได้รับสัตว์อสูรพร์ระดับาาอีกตัวแล้วเท่ากับตอนนี้เขามีสัตว์อสูรระดับาา2ตัวในอนาคต ดูเหมือนเส้นทางการเป็4าา์จะอยู่ไม่ไกล
หลังจากทำพันธสัญญาแล้วริวก็ได้ให้อาหารที่เขาทำจากสูตรอาหารระดับกลางมาก่อนหน้านี้แก่พวกกิ้งก่าัเริงระบำ
กลิ่นหอมที่กระตุ้นความอยากอาหารโฉยไปทั่วบริเวณทำให้กิ้งก่าัเริงระบำน้ำลายไหลทันทีและเข้ามากินอย่างเอร็ดอร่อย
สิ่งนี้ทำให้เขาได้ความโปรดปรานอย่างมากจากกลุ่มกิ้งก่าัเริงระบำ
แน่นอนว่าริวก็ไม่ลืมสัตว์อสูรของเขาเอง เขาเรียกไคจูออกมาและมอบอาหารระดับสูงให้กินรวมถึงกิ้งก่าัเริงระบำที่เขาพึ่งทำสัญญา
นอกจากนี้เขายังแบ่งอีกส่วนหนึ่งให้กับตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูและผีเสื้ออำพรพ่นฟ้าด้วยถือเป็รางวัลสำหรับพวกเขา
สาเหตุที่เขาไม่ให้อาหารระดับสูงแก่พวกกิ้งก่าเริงระบำเพราะว่าวัตถุดิบสำหรับการทำสูตรอาหารระดับสูงมีราคาแพงมาก เขาไม่สามารถแจกพร่ำเพรื่อได้
-
"ง่ำๆ ง่ำๆ"
ในระหว่างที่พวกเขากินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ริวก็ตรวจสอบภารกิจทันที
ภารกิจ (เสร็จสิ้น)
[เ้าแห่งพงไพร]: พิชิตเผ่าพันธุ์สัตว์อสูรที่เป็ผู้ปกครองในอาณาจักรลับแห่งนี้
รายละเอียด: อาณาจักรลับแห่งนี้มีผู้ปกครองอยู่สองกลุ่มใหญ่ๆคือ เผ่าพันธุ์กิ้งก่าัเริงระบำและเผ่าพันธุ์เต่าัไม้ ทั้งสองเผ่าพันธุ์ได้ต่อสู้กันหลายครั้งเผื่อหาผู้ปกครองที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวแต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเป็ผู้ชนะ โปรดพิชิตสัตว์อสูรที่เป็หนึ่งในสองของเผ่าพันธุ์นี้
ความ้า: พิชิตกิ้งก่าัเริงระบำหรือเต่าัไม้ "
รางวัล:ขึ้นอยู่กับคุณสมบัติสัตว์อสูรที่พิชิต
บทลงโทษ: ลดคุณสมบัติของสัตว์อสูรหนึ่งระดับ"
"ติ้ง!"
“ขอแสดงความยินดีด้วย! ”
"โฮสต์ได้รับการปรับปรุงพร์ (สามารถเลือกปรับปรุงพร์ของสัตว์อสูรได้หนึ่งตัว)
“โฮสต์ได้รับกุญแจแห่งอาณาจักรลับ ”
“…. ”
…………..
ขอเปลี่ยนคำจากคุณสมบัติเป็พร์แทนนะครับ ขอบคุณครับ
407
