พลันมือใหญ่นั้นคว้าข้อมือน้อยเอาไว้“เ้าจะทิ้งข้าไปแบบนี้เลยหรือ? จอมยุทธ์หงกว่าข้าจะได้ออกจากเรือนอันยุ่งเหยิงมาหาที่เมาแสนสงบได้ช่างยากเย็นซ้ำยังคุยกับผู้รู้ใจ ช่างหากได้ยากยิ่งนัก”
หงซือซือทำหน้าเลิ่กลั่กนางกลายเป็ผู้รู้ใจเ้าัขาวตัวนี้ไปเมื่อใดกัน มีแต่เขาที่พูดๆส่วนนางทำเพียงรินสุราให้และนั่งจิบเป็เพื่อน “เอ่อ...แต่ข้าเริ่มเหนื่อยแล้วท่านดูสิพี่สามข้างนอกน้ำค้างแรงนัก”
“เอ้า!เช่นนั้นข้าจะตามไปดื่มกับเ้าที่ห้องก็แล้วกัน”เขาไม่เปิดโอกาสให้นางได้ปฏิเสธหันไปสั่งให้เสี่ยวเอ้อยกกาสุราขึ้นไปส่งที่ห้องนอนของนางส่วนตนเองกอดคอจอมยุทธ์หนุ่มน้อยบังคับให้พาไปยังห้องนอนโดยไว“เ้าอย่าปฏิเสธข้าเลยน่า ข้าหามานานแล้วเพื่อนดื่มที่คอแข็งเช่นเ้านี่หากเ้าเก้าไม่ทิ้งข้าไปดูแลเมียเสียก่อนก็ยังจะพอมีน้องชายคอยดื่มเป็เพื่อนเ้าคิดดูสิว่าเป็ข้า น่าสงสารแค่ไหนทั้งใต้หล้านี่จะขอดื่มสุรากับผู้ใดล้วนยากเย็น”
จอมยุทธ์หงไม่อาจบอกปัดเขาได้ร่างใหญ่ที่กอดคอนางอยู่คล้ายก้าวเท้านำนางเสียด้วยซ้ำ ‘ดีที่ไม่รู้ว่าข้าเป็สตรีนี่หากลวนลามข้าเช่นนี้พี่อี้เทียนเห็นเข้า เ้าคงได้เป็ศพเฝ้ากาสุราแน่พี่สาม’
“ห้องข้าอยู่ทางโน้นข้างในสุดโน่น”
ชายหนุ่มพานางไปนั่งที่โต๊ะกลางห้องได้ก็ไปเปิดหน้าต่างออกกว้าง“คืนนี้แสงจันทร์สวยงาม เรามาดื่มสุราชมจันทร์และทะเลสามงามๆ กันดีกว่า”
เมื่อเสี่ยวเอ้อนำสุรามาส่งอีกสองกาเขากลับบอกให้เสี่ยวเอ้อไปนำเหล้าที่แพงที่สุดมาอีกหนึ่งไห“เ้าไม่ต้องเดินไปเดินมาหลายรอบ เอาเหล้าแพงที่สุดมาให้ข้าอีกหนึ่งไหประเดี๋ยวข้าจะได้เงินข้าออกแรงเดินเ้าสักหนึ่งตำลึงดีหรือไม่?”
“ดีขอรับ!” เสี่ยวเอ้อยิ้มกว้างรายได้ที่นี่แพงกว่าที่อื่นอยู่แล้วอีกทั้งเงินพิเศษที่บรรดาแขกให้เพิ่มก็ล้วนจ่ายกันหนักทั้งสิ้น
“พี่สามข้าว่าแค่นี้ก็พอแล้วกระมัง ข้าเกรงว่าพรุ่งนี้ท่านจะลุกไม่ไหวเอาน่ะสิ”
“เ้าอย่าขัดคอข้าเลยข้าตั้งใจหนีมาพักผ่อนโดยเฉพาะ ไปที่ใดก็ไม่เหมือนที่นี่”เขาพูดพลางรินสุราให้นางและตนเองอีกคนละหนึ่งจอก “ดื่มฉลองมิตรภาพของเราน้องหงข้าพี่สามยินดีจะช่วยเหลือเ้าทุกเมื่อหากเ้ามีภัย”เมื่อเริ่มเมาจากเคยเรียกจอมยุทธ์หงก็เริ่มเปลี่ยนไป
หงซือซือที่เมาเช่นกันได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยเย้า“พี่สาม ยามข้า้าความช่วยเหลือจะให้ข้าไปเรียกหาท่านที่ใดกันเล่า? ในเมื่อท่านบอกเองว่าที่บ้านท่านคนมากมายยุ่งเหยิงยิ่งนัก”
ิเฟยหลงตบโต๊ะดังปัง!ลุกขึ้นยืนก่อนจะล้วงเอาหยกที่พกไว้ออกมา “นี่คือหยกประจำตัวของข้า หากเ้าเดือดร้อนถือมันไปพร้อมจดหมายบอกข้าว่าเ้า้าสิ่งใดบ้านเลขที่ 88 ตรอกข้างบ่อนร่ำรวยจะมีคนของข้าเฝ้าอยู่”
เมื่อเขายื่นมาต่อหน้าหงซือซือก็รับเอาไว้“ดีๆ ข้าจะจำคำพูดท่านไว้ หากข้าไปขอความช่วยเหลือแล้วท่านไม่ออกมาข้าจะถือว่าท่านเป็ลูกเต่าหลังไม่มีลวดลาย”
คุณชายสามนั่งลงอีกครั้งยกสุราขึ้นกระดกอีกจอก “ทำไมต้องเป็ลูกเต่าหลังไม่มีลวดลายเล่า?”
นางเอานิ้วมือชี้จนแทบจะทิ่มหน้าเขาเพราะเริ่มทรงกายไม่อยู่“ก็เพราะทั้งหัวหดและลื่นไหล ไม่มีความกล้าหาญที่จะเป็ตนเองน่ะสิลวดลายของเต่าน่ะมันไม่เหมือนกันหรอกนะรู้ไหม? นั่นคือเอกลักษณ์ของตัวมันเอง”
“อ้อ!”เขาเอานิ้วชี้มาจิ้มกับนิ้วชี้ของนางที่ค้างอยู่กลางอากาศ “แล้วเ้าเล่าน้องหง? หากข้า้าความช่วยเหลือจะไปตามหาเ้าได้ที่ใด?”
หงซือซือได้ยินเช่นนั้นก็ตบโต๊ะดังปัง! เช่นกันแต่นางไม่สามารถยืนขึ้นได้ไหว นางล้วงเอาป้ายไม้สีดำอันเล็กขนาดยามสามชุ่นออกมา“หากท่าน้าความช่วยเหลือจากข้าก็จงไปที่สำนักคุ้มภัยหงส์ไฟเอาจดหมายและป้ายประจำตัวข้าไปแจ้งไว้ได้”
“ดีๆ หากเ้าไม่ออกมาช่วยข้าข้าจะถือว่าเ้าเป็...เป็...เป็อะไรดี?”
จอมยุทธ์หนุ่มน้อยแหงนหน้าขึ้นหัวเราะร่วน“ฮ่าๆ ข้ายินดีเป็หมูโง่ให้ท่าน ด่าทอดีหรือไม่?”
“ได้! เช่นนั้นข้าจะให้เ้าเป็หมูโง่หากเ้าผิดสัญญา”
เมื่อฤทธิ์สุรามากพอที่จะทำให้คนทั้งคู่หลงลืมตนฮ่องเต้ิก็เริ่มรำพึงรำพันความทุกข์ใจในเรือนหลังใหญ่ของตนให้น้องหงได้ฟัง นางได้แต่ตบบ่าปลอบใจเมื่อได้รับรู้ว่าเขารู้สึกอ้างว้างเดียวดายเพียงใด“ข้าไม่อยากเป็เช่นนี้ แต่เพราะโชคชะตาผลักดันทำให้ต้องรักษาชีวิต หากไม่ยอมทำข้าก็ต้องให้ผู้อื่นเอาชีวิตข้าไปเสีย เ้ารู้หรือไม่? ยิ่งอยู่สูงยิ่งต้องโดดเดี่ยวหากไม่มีน้องห้าข้าก็คงไม่อาจดำรงสติต่อไปได้”
หงซือซือคาดไม่ถึงว่าฮ่องเต้มีความปวดร้าวใจในอีกมุมหนึ่ง“ข้าต้องทุ่มเทบริหารบ้านเมือง ยามดึกดื่นหลายคราที่นอนไม่หลับเพราะกลุ้มกังวลข้าไม่อาจจะทำอย่างที่ใจคิดได้ทุกสิ่งเพราะหลายอย่างต้องฟังขุนนางน้อยใหญ่หากพวกเขามากกว่าก็ยับยั้งเื่ที่ข้า้าจะทำได้เช่นกันแม้แต่เื่เหล่าภรรยา ข้ายังไม่อาจจะเลือกได้อย่างที่ตนเอง้าสตรีทั้งหลายในวังหลังพวกนั้นล้วนแต่กระหายอำนาจและเงินตราพวกนางส่วนหนึ่งมาเพื่อความสบาย หลายคนบอกว่ารักข้า แต่ข้ากลับมิได้คิดเช่นนั้นเพราะเมื่อลองทดสอบคราใดก็ล้วนต้องผิดหวังที่พวกนางเลือกสิ่งอื่นแทนข้าทุกคราไป”
ยิ่งเมามากขึ้นความในใจจากเขาแม้จะมาพร้อมน้ำเสียงอ้อแอ้แต่ความจริงกลับกระจ่างใจนางมากขึ้นทุกที “พี่สามไม่มีสตรีนางใดอยู่ในใจท่านเลยหรือ?”
เขาได้ยินคำถามนั้นใบหน้าที่คว่ำค้างอยู่ก็เงยขึ้นมองน้องชายจอมยุทธ์ตรงหน้าดวงตาแดงก่ำของเขาทอประกายดุร้าย “ฮ่าๆ ข้าหรือ? จะมีได้อย่างไรกัน?แค่ทดสอบเบื้องต้นพวกนางแล้วข้าก็ผิดหวังจะกล้าเอาสตรีใดมาวางไว้ในใจได้เ้าไม่รู้อะไร แม้แต่สตรีที่มีลูกกับข้าก็ยังคิดจะฆ่าข้า ทุกวันนี้ขอแค่เพียงพวกนางหลังร่วมเตียงแล้วไม่คิดจะดื่มเืข้าก็นับว่าดีถมเถแล้ว”
หงซือซือที่นั่งเอียงศีรษะไปข้างหนึ่งใช้ข้อศอกดันโต๊ะไว้ไม่ให้ร่างเอนล้มได้ยินเช่นนั้นก็เอียงตัวมาทางเขา"ข้าเข้าใจแล้ว ที่แท้ที่ท่านรู้สึกโดดเดี่ยวเพราะไม่มีคนรัก ที่แท้จริงนี่เอง”
เขายกมือขึ้นตบบ่านางแม้เขาคิดว่าเบาแล้วแต่น้ำหนักมือบุรุษที่เมามายย่อมกะไม่ถูก ทำเอานางแทบทรุด“ข้าจึงหวังว่าน้องหง เ้าจะเป็สหายที่ข้าไว้ใจได้ นอกเหนือจากน้องชายของข้า”
“ข้าสัญญา”นางยื่นนิ้วก้อยออกไป ิเฟยหลงหัวเราะชอบใจ ยื่นนิ้วก้อยออกมาเกี่ยวนิ้วของนางแล้วออกแรงดึงจนร่างนางเซถลาเข้าไปในอ้อมกอดแข็งแกร่ง ฮ่องเต้โอบกอดนางไว้ด้วยความสนิทใจ
“ไม่มีใครมาเกี่ยวก้อยสัญญากับข้าเกือบสามสิบปีแล้วน้องหงต่อไปนี้เ้าจะถือเป็น้องชายของข้าอีกคน”
******************
2K
