แม่กล่าวเสียงเรียบ “ใช่แล้ว หนิงเอ๋อของข้าย่อมดวงแข็งแน่นอน นางไม่มีทางเจ็บป่วยจากความประสงค์ร้ายของคนน่ารังเกียจทั้งหลายที่กล่าวหาลูกของข้าอย่างปากพล่อย พูดจาเลอะเทอะเลอะเลือน ทั้งที่ไม่มีมูลความจริง”
ฮูหยินรอง ทำท่าทีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันนิดๆ“แหม ท่านพี่ก็กล่าวเกินไปนะเ้าค่ะ ไม่มีมูลความจริงอย่างไรกัน เื่นี้ก็..”
ฉันสะบัดถ้วยชาที่ถือไว้เล็กน้อยให้น้ำชาหน่อยนึงตกลงพื้นใกล้เท้าคุณภรรยารอง “เอาล่ะ พอได้แล้ว ..ขณะนี้ท่านแม่ของข้ากำลังอารมณ์ดีอย่าได้มากล่าววาจาไร้สาระให้ท่านแม่ระคายเคืองเลย”
คุณหนูรองเซียวหงเสวียน ตัวการร้ายที่ทำให้ฉันไม่สบายในครั้งนี้ ก็รีบกล่าวขณะที่แม่ของเธอร้องอุทานใ จากการที่ฉันคล้ายจะสาดน้ำใส่ไล่ ชิ้วๆ..
เซียวหงเสวียน“คุณหนูใหญ่ ทำกระไรเช่นนี้เ้าค่ะ!? การกระทำนี่...”
ฉันสะบัดถ้วยชา สาดน้ำชาอีกนิดหน่อยให้ไปใกล้กับเท้าของยัยน้องรองของฉัน กล่าวเสียงเรียบๆเช่นเดิม “เ้าเองก็หุบปากซะเถอะ”
ขณะที่แต่ละคนกำลังอึ้งกับการกระทำของดิฉัน ดิฉันก็มองท่านแม่ที่ก็อ้างปากกว้างเล็กน้อยฉันยิ้มเล็กน้อยและก้มหัวน้อยๆ(ผงก)ให้ท่าน แล้วยืนขึ้นจ้องมองไปที่2แม่ลูกนั่น..
ฉันกล่าวไปขณะที่รู้สึกคันมือคันไม้อยากตบคน! แต่ตอนนี้ก็ต้องทนทำตัวเป็กุลสตรีให้เหมาะสมไปก่อน!
“ตอนนี้พวกท่านก็น่าจะสมหวังแล้วที่เมื่อ3วันก่อน ข้าล้มป่วยจากการวางยาพิษ! ของพวกท่าน! ..
ตอนนี้แผนการให้คุณหนูรองเซียวหงเสวียนหมั้นหมายกับบุตรชายเ้านครลั่วหยาง (洛阳市) ก็สำเร็จเป็ไปตามที่พวกท่าน้าแล้ว ท่านยังจะมาสนทนาหารืออันใดกับพวกเราอีก .. พวกท่านกลับไปเสียเถอะ”
เสียงอุทานที่ติดๆขัดๆดังขึ้นต่อเนื่องราวกับมีเสียงสะท้อนเกิดขึ้นในห้อง
แม่สีหน้าใมาก “ยาพิษ! .. อะไรกัน! ยาพิษอะไร! หนิงเอ๋อของแม่!?”
ฉันรีบจับมือท่านแม่บนโต๊ะไว้ยิ้มพร้อมกล่าวปลอบใจ
“ท่านแม่วางใจเถอะเ้าค่ะเพียงพิษเล็กน้อยของหญ้าหงอนกระเรียนแดงเท่านั้น มันจะมีผลให้เป็ไข้สูงเพียงวันเดียวเท่านั้นมิได้เป็อันตรายร้ายแรงอะไรอื่น..
ที่ลูกป่วยมาหลายวัน เพราะเผลอดื่มมันมากเกินไปเท่านั้นเอง”
แน่นอนว่าฉันไม่อาจบอกความจริงต่อแม่ได้ ว่าพิษที่ไม่แรงนั้น หนิงเอ๋อคนเก่าได้อัดลมปราณให้พิษกระจายไปทั่วร่าง! .. ด้วยความคิดที่จะตาย!
คราวนี้ยัยแม่ลูกตัวร้ายเริ่มเหงื่อแตก.. ละล่ำละลักกล่าวออกมา “จะ .. เ้า พูดอะไรออกมา ไม่มีหลักฐาน..”
427
