ฤดูใบไม้ผลิ เดือนที่ 1 สัปดาห์ที่ 2 บทที่ 9 : หาซื้อหมอนจากตลาดยมโลก “ อืม. . .24 Tetartemorion = 6 Obol = 1 Drachma เท่ากับว่าตอนนี้ข้ามีเงิน 192 Tetar สินะ ” ข้าพูดขึ้นมาหลังลองเปรียบเทียบในใจดู แล้วพอจิ้มคำสั่งเทียบอัตราเงินที่มุมขวาของตาราง ก็พบว่าข้าคิดถูกด้วย “ แต่อัตรานี่มันจะเยอะแยะไปไหน ใช้ตั้งหลายเหรียญ หลายชื่อเรียก คนโบราณไม่สับสนกันบ้างหรือไงนะ ” ข้าบ่นเบาๆ พลางนึกย้อนไปในโลกเดิมของข้าที่ใช้หน่วย “เครดิต” เป็นหน่วยสากลในทุกๆดาวในจักรวรรดิเพื่อกันความสับสนด้านสกุลเงิน และเวลาข้าเล่นเกม HCVWMMORPG ( Hard Core Visual World MassiveMultiplayer Online Role Play Game) ที่มีสกุลเงินเยอะแยะ แรกๆก็จะงงหน่อยๆ แต่นาน ๆ ไปก็จะรู้สึกสนุก ทว่ามีคนอีกหลายคนที่ไม่ชอบอะไรเยอะแยะวุ่นวาย ทำให้เกมแนวฮาร์ดคอร์ RPG จ๋าๆไม่ค่อยเป็นที่นิยมมากนัก ข้ายิ้มน้อย ๆ ขณะดูตารางเทียบค่าเงินที่มีด้วยกัน12หน่วย ก่อนจะพยายาท่อง จำไว้คร่าวๆ เพื่อจะได้สะดวกเวลาซื้อ ไม่ต้องแท็บไป แท็บมาระหว่างตารางเทียบสกุลเงินกับหน้าร้านค้า และเพื่อให้ไม่อายคนอื่นเวลาไปเดินเลือกซื้อของที่ตลาดยมโลก แล้วต้องคอยถามพ่อค้า แม่ค้าเรื่องการเทียบสกุลเงิน
Dekadrachm มีค่าเท่ากับ 10 Drachma Tetradrachm มีค่าเท่ากับ 4 Drachma Didrachm มีค่าเท่ากับ 2 Drachma Drachma มีค่าเท่ากับ 6 Obols Tetrobol มีค่าเท่ากับ 4 Obols Triobol (hemidrachm) มีค่าเท่ากับ 3 Obols Diobol มีค่าเท่ากับ 2 Obol Obol มีค่าเท่ากับ 4 Tetartemorions Tritartemorion มีค่าเท่ากับ 3 Tetartemorions Hemiobol มีค่าเท่ากับ 2 Tetartemorions rihemitartemorion มีค่าเท่ากับ 3ใน2 Tetartemorions Tetartemorion มีค่าเท่ากับ 1ใน4 Obol “ เอ่อ เอิ่ม ขี้เกียจจำจัง ” ข้าบ่นเบาๆ ก่อนจะคิดว่าต้องฝืนความขี้เกียจตัวเองบ้าง ไม่งั้นเวลาไปซื้อของแล้วโดนโกงเงินทอน แม้จะจ่ายง่ายๆด้วยเหรียญดรัคม่า แต่ถ้าเงินทอนโดนโกง ขาดหายไปสัก 1 โอโบล หรือ 1 เทอร์ต้าเทโมริออนมาก ๆ เข้า ก็จะมีค่าเท่ากับ 1 ดรัคม่า “ แต่. . . หน้าต่างตารางนี่น่าจะ. . อ๊ะ ได้จริงๆด้วย ” ข้าลองดึงหน้าต่างตารางเทียบเงินออกจากหน้าจอดู พบว่าสามารถแยกออกมาได้ด้วย ข้าเลยสามารถเปิดหน้าต่างตารางเทียบเงินควบคู่กับหน้าต่างตลาดได้ “ แบบนี้สะดวกมากเลย ขอบคุณเทพฮาเดส เทพีเพอร์ซีโฟเน่มาก ๆ นะคะ ที่เมตตาชายชราผู้นี้ ไม่ให้ต้องไปท่องจำสกุลเงินให้ปวดหัวอีก ” ข้ายิ้มอย่างดีใจ ก่อนจะลองซื้อของในหน้าต่างตลาดดู โดยข้าเลือกซื้อของที่อยากได้มานานแล้วนับตั้งแต่นอนคืนแรก นั่นก็คือหมอน ข้าจิ้มคำสั่งค้นหาหมอนทันที และพบหมอนสไตล์กรีกโบราณ. . .แบบโบราณจริง ๆ เด้งมาเต็มหน้าแรกหมด “ ไม่ ๆ ๆ ข้าไม่นอนหนุนหมอนไม้ หรือหมอนหินสไตล์กรีกโบราณหรอกนะ ” ข้าส่ายหน้าไปมาก่อนเพิ่มคีย์เวิร์ดการค้นหา โดยตัดหมอนที่ทำจากไม้ และหินออกไปให้หมดก่อนกดค้นหาต่อ ทำให้หน้าแรกเปลี่ยนไป เป็นหมอนไม้จักรสาน หมอนโลหะที่ดูเหมือนที่รองคอรูปพระจันทร์เสี้ยว หมอนโลหะทำเป็นแท่งสี่เหลี่ยมตันๆ บ้างก็เป็นหมอนหินอ่อนสลักลายเสือ นำเข้าจากจงกั๋ว หรือที่ข้ารู้จักในนามจีนโบราณ ซึ่งมีหมอนหยก หมอนเครื่องกระเบื้องเคลือบลายสีสวยมากมาย แต่มันไม่ใช่ที่ข้าต้องการน่ะสิ “ ขอ หมอน นุ่มๆ ทำ จาก ผ้า ตัด เย็บ ยัด นุ่น ได้ไหม ! ” ข้าพูดเน้นทีละคำขณะจิ้มๆพิมพ์ข้อมูลที่ต้องการลงไปค้นหา และผลที่ได้คือ 0 ไม่พบสินค้าที่ข้าต้องการ ทำเอาข้ากุมขมับ นวดหัวเบาๆ “ จะไปถามเทพ เทพีว่านอนหนุนหมอนยังไงกัน นอนหนุนหมอนแข็งๆแบบนี้ทุกคืนเลยก็คงจะไม่ดีแน่ ดูเหมือน. . .ข้าต้องหาซื้อนุ่น หาผ้ามาตัดเย็บทำหมอนนุ่มๆให้ตัวข้าเองเสียแล้ว ” ถึงข้าจะผิดหวังกับการไม่อาจหาหมอนเจอ แต่ใจก็รู้สึกสนุก และตื่นเต้นมาก หากการที่ข้าหาหมอนนุ่มๆไม่เจอ คือการที่โลกนี้ยังไม่มีใครคิดค้น ผลิตหมอนแบบนี้ขายลงตลาดล่ะก็ . . . เท่ากับว่าข้าเจอลู่ทางการผลิตนวัตกรรม สินค้าล้ำยุคมาขายได้น่ะสิ ! “กำไรจำนวนมากกำลังจะมาหาข้าในอนาคต” ข้าพูดอย่างยินดีขณะจิ้มๆเลือกหานุ่นราคาถูกๆก่อนรวมทั้งผ้าฝ้ายหยาบๆ เข็ม และด้ายมาเตรียมตัดเย็บทำหมอนของตัวเอง แต่ขณะกดจิ้มสินค้าที่ต้องการลงตะกร้า และเตรียมชำระเงินจำนวน 2 ดรักม่า หรือที่มีชื่อเรียกเฉพาะว่า ไดดรักม่านั้น ข้าก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าข้าสามารถอยู่ที่นี่ได้แค่ 1 ปี
“ แย่แล้วๆ เกือบหลงใหลไปกับความสนุกของโลกนี้ จนลืมวัตถุประสงค์หลักของเรา . . . ต้องทำภารกิจให้ผ่าน แล้วขอตาย ดับสูญกลับสู่วัฏสงสาร เพราะข้าไม่อยากรับรู้ความรู้สึกเจ็บปวดจากบาปกรรมที่ทำไว้ในอดีต. . . อ่า. . . อึ่ก นี่มัน ” ขณะข้าจิ้มชำระเงิน พร้อมเสียงจดหมายแจ้งเตือนดังขึ้นนั้น หัวใจของข้าที่อกซ้ายก็รู้สึกเจ็บแปล๊บ ราวกับถูกใครเอาเข็มมาแทง ทำเอาข้าหน้ามืดจนทรดไปนอนบนระเบียง ‘ นี่สินะ อาการวิญญาณไม่เข้ากันกับร่างที่เทพฮาเดส เทพีเพอร์ซีโฟเน่เตือนไว้ ’ ข้าคิดในใจขณะนอนกัดฟัน หลับตาปี๋เพื่อหวังว่าจะขับไล่ความเจ็บปวดนี้ออกไปได้ ‘ ทำไมเพิ่งมาออกอาการตอนนี้ หรือเป็นเพราะข้าปรารถนาจะตาย วิญญาณเลยพยายามออกจากร่าง? ถ้างั้น วิธีแก้ก็คือ. . . ’ ข้าคิดว่ายังไม่อยากตายตอนนี้ ยังอยากอยู่ทำไร่ ทำสวนต่ออีกสักปี แล้วค่อยคิดอีกทีว่าจะอยู่ในร่างนี้ ในโลกนี้ต่อไปดีไหม หรือจะล้างตัวตนดี แต่ยังไงจะตั้งใจทำภารกิจให้ผ่านให้ได้ เพราะต้องการเลือกอนาคตด้วยตัวเอง ไม่อยากถูกเทพีเพอร์ซีโฟเน่ยัดเยียดให้เป็นคนสวนในยมโลกตลอดกาล และนั่นก็ทำให้อาการเจ็บหน้าอกของข้างจางหายลงราวกับปลิดทิ้ง และข้าก็ค่อยๆยันตัวขึ้นมาในสภาพที่ตัวสั่น และชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ข้าเม้มปากเบาๆ ขณะยกมือสองข้างที่สั่นเทาขึ้นมาดู ก่อนจะถอนหายใจแล้วลุกขึ้นยืน หยิบกระบวยรดน้ำออกมา ก่อนจะปาดเหงื่อตามแขน ตามตัวไปผสม วนๆในน้ำ เพื่อให้เหงื่อแห่งร่างอวตารเทพีเพอร์ซีโฟเน่ที่มีฤทธิ์ทำให้ดิน และพืชโตไวผสมลงน้ำในกระบวย การรดน้ำครั้งต่อไป ในแปลงผักรุ่นที่ 2 ของข้าจะได้ทำให้พวกมันโตไวๆ จากนั้นข้าก็เก็บกระบวย แล้วเปิดหน้าต่างดูจดหมายแจ้งเตือนที่บอกว่าข้าได้รับสินค้าที่ต้องการเรียบร้อยพร้อมภาพหีบไม้สีน้ำตาลทรงโค้งมนจำนวน 3 กล่อง ข้าก็หยิบมันออกมาวางข้างตัวทีละกล่อง กล่องแรกนั้นเป็นปุยนุ่นสีขาว เป็นก้อนกระจุกๆรวมกันจำนวน 30 ก้อน ก้อนละประมาณกำปั้นของข้า ซึ่งแม้จะดูเยอะ แต่พอโดนน้ำทีจะหดตัวลงอย่างมาก จึงต้องระมัดระวังในการใช้ กล่องที่สองเป็นผ้าดิบสีเหลืองอ่อน ขนาด2x1 เมตร และกล่องที่สามคือเข็มโลหะอันเล็ก ด้ายสีขาวหนึ่งม้วน และกรรไกรอันเล็กซึ่งในบรรดาสามกล่องนั้น กล่องอุปกรณ์ตัดเย็บนั้นแพงสุด ด้วยเข็ม กับกรรไกรนั้นข้าเลือกของดีมา เพราะกะจะใช้ระยะยาว จากนั้นข้าก็ลงมือตัดผ้าดิบออกมาทำหมอนหนุนขนาดมาตรฐาน 19 x 29 นิ้ว (48 x 73 เซนติเมตร) โดยเริ่มจากการม้วนผ้าดิบเป็นทรงหมอน แล้วพับผ้าตรงเข้าเป็นมุมจนดูเหมือนกล่องสี่เหลี่ยม แล้วเย็บด้านหนึ่งไว้ ก่อนยัดนุ่นเข้าไป แต่พบว่า 30 ก้อนนั้นมันใส่ได้ไม่ถึงครึ่ง เลยต้องจ่ายเงินเพิ่มอีก 4 โอโบล หรือที่มีชื่อเรียกเฉพาะว่าเทโตรโบล แล้วใส่เพิ่มไปจนเต็มพอดี จากนั้นก็ทำการเย็บๆหมอนใบแรกของข้าในทุกๆด้านจนแน่ใจว่าเวลานอนหนุน นอนพลิก นอนตะแคง หมอนจะไม่แตก นุ่นจะไม่ทะลัก “ เอาล่ะ เสร็จแล้ว ! ไหนลองใช้ดูหน่อยสิ ” ข้าเก็บอุปกรณ์ตัดเย็บต่างๆลงกล่อง แล้ววางบนหมอนขณะเดินเข้าบ้านไปวางหมอนลงเตียง เก็บกล่องวางบนโต๊ะ ส่วนกล่องเปล่าที่ใช้ใส่ผ้าดิบและนุ่นนั้นข้านำไปวางไว้ที่ระเบียงหน้าบ้าน จากนั้นข้าเดินไปที่เตียง ก่อนจะค่อยๆทิ้งตัวลงนอนหนุนหมอนใบแรกที่ข้าตัดเย็บเองอย่างช้า ๆ และพอร่างนอนลงบนเตียงจนเต็มแล้ว ข้าก็น้ำตาไหลออกมา