เสนาบดีที่รัก (Yaoi)

第四十四章

        เนื้อหาใจความในจดหมายนั้นหากแม้นมิใช่คนรู้จักกันยังอดที่จะหวั่นใจไม่ได้ แล้วคนที่เป็นผู้เกี่ยวข้องกับเนื้อหาในจดหมายมีหรือจะไม่เกรี้ยวกราด

        "เกิดเรื่องอะไรขึ้น"หมอเหยียนที่มองดูจื่อหลงกับปู้เฉินยามได้อ่านข้อความแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จึงมองดูด้วยความสงสัย

        "ท่านอ่านเอาเองเถอะ"จื่อหลงยื่นจดหมายให้ เมื่อหมอเหยียนได้เห็นแล้วถึงกับอดครางออกมาไม่ได้

        "ไห่เปียวเอ๋ยเหตุใดจิตใจเจ้าถึงได้อำมหิตเช่นนี้ คนไม่อยู่ก็ยังให้หาซากมาทำลายเป็นหมื่นชิ้น ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ"

        "แล้วอย่างนี้ยังอยากให้ข้าแสร้งทำดีกับเขาอีกหรือ คนเช่นเชาสมควรฆ่าให้ตายคามือ"จื่อหลงกัดกราม

        "อย่าให้อารมณ์ทำให้เสียการใหญ่ หากเจ้าไม่ทำเช่นนี้ เราจะเข้าถึงฮ่องเต้โฉดนั่นได้อย่างไร"หมอเหยียนเป็นผู้อาวุโสกว่าย่อมมองการณ์ไกลได้มากกว่า

        "แต่าข้า.."

        "เหวินจื่อหลง เจ้าเป็นใคร เจ้าผ่านอะไรมาบ้างเหตุใดจึงเลอะเลือน หรือไม่อยากทำให้บิดามารดาของเจ้ากลายเป็นผู้บริสุทธิ์แล้ว เจ้าจะเห็นแก่คนรักของเจ้าอย่างเดียวเช่นนั้นหรือ คิดให้หนัก พวกเราล้วนทุกคนที่ตามเจ้าเป็นเพราะสกุลเหวิน เพราะเจ้าเป็นนายของเรา อย่าทำให้ทุกคนต้องผิดหวังเพราะเจ้าเด็ดขาด เพียงเจ้าบอกข้าและปู้เฉินมาเถอะ ว่าเจ้าไม่อยากล้างมลทินให้สกุลเหวินแล้วข้าและเหล่าพี่น้องก็จะทำตามเจ้า ทุกอย่างจะกลายเป็นไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว พวกเราเข้าใจจะไม่โทษเจ้าสักคำ เพราะถือว่าเจ้าแบกมันเอาไว้บนบ่ามานาแล้ว"หมอเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หันมาสบตากับจื่อหลงที่พยายามระงับอารมณ์เต็มที่

        "ข้า..ข้าขอโทษ"จื่อหลงสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มที่แล้วก้มหัวลงอย่างยอมรับผิด

        "ไม่เป็นไรขอรับพวกเราเข้าใจ"ปู้เฉินเป็นผู้ที่เข้าใจจื่อหลงมากที่สุด ผงกหัวแล้วยิ้มให้ หมอเหยียนเดินเข้ามาใกล้ลูบไหล่หนาไปมาเพื่อปลอบใจ

        "ขอบใจพวกเจ้ามาก"จื่อหลงผงกหัวรับแล้วยิ้มกว้าง 'เอาเถอะเรื่องนี้เขาจะพยายามทำใจ แต่กับคนน่ารังเกียจเช่นไห่เปียว ยังต้องได้รับความทุกข์ทรมานจากการทำร้ายผู้คนอีกเยอะ ขอเพียงแค่ถึงเวลาเท่านั้น' ยังไม่ทันได้ปรึกษากันมากก็มีสาวใช้มาเคาะประตูห้องด้วยความเกรงใจ

        "มีอะไร"ปู้เฉินถาม

        "หนะ..นายท่านเจ้าคะ คุณชายไห่ เอ่อ..."

        "ว่ามา"จื่อหลงถามเสียงเข้ม

        "เขา..เขาให้ข้าน้อยมาบอกท่านว่าอยากให้นายท่านไปหาเจ้าค่ะ"

        "บอกหรือไม่ว่าเรื่องใด"

        "เขาให้ท่านไปเพราะเอ่อ..."

        "พูดมาอย่ามัวแต่อึกอัก"จื่อหลงข่มโทสะ

        "เขาบอกว่าคิดถึงท่านเจ้าค่ะเลยอยากให้ไปหาเจ้าค่ะ"จื่อหลงได้ยินก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

        "อืม ข้ารู้แล้ว เจ้าไปบอกเขาเถอะว่าข้าติดธุระ วันนี้คงไม่ได้ไปเยี่ยม แต่พรุ่งนี้เช้าข้าไปจะร่วมโต๊ะกับเขาด้วย"

        "เจ้าค่ะ"เสียงฝีเท้าห่างไปแล้ว จื่อหลงถึงขั้นระบายความโกรธด้วยการกระแทกฝ่ามือกับโต๊ะกลมกลางห้องจนมันกลายเป็นผงละเอียด หมอเหยียนและปู้เฉินมองสบตากันด้วยความเห็นใจ

        "ข้าไปล่ะ จริงสิหลังจากเอายาไปให้กับทางโน้นให้คนส่งข่าวมาด้วย ทุกคำพูดทุกรายละเอียดอย่าให้พลาดแม้แต่ประโยคเดียว อาการของเสี่ยวเสวียนจะต้องถึงมือข้าในทุกทุกวัน เข้าใจหรือไม่"จื่อหลงหันมาสั่งปู้เฉินแล้วสะบัดตัวเดินจากไป ไม่นานเขาทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงชิ้งช้างจากการที่กระบี่เสียดสีกับลมปะทะกับกิ่งไม้ต้นไม้

        "เขาจะทนได้นานแค่ไหนกันนะ"หมอเหยียนลูบเคราได้คางไปมา

        "ขอให้เขาทนให้ได้จนกว่าจะพบฮ่องเต้ก็พอแล้วขอรับ ดังนั้นเบี้ยหมากอย่างไห่เปียวเราจะละเลยไปก็ไม่ได้"

        "อืม เจ้าไปเถอะเอายาขนานใหม่ที่ข้าปรุงไปให้คุณหนูสามเสีย บอกเขาว่า หากคุณชายฟ่านมีอาการหนาวสะท้านก็ไม่ต้องกังวล ปล่อยให้เขาหนาวเช่นนั้นเพื่อขับพิษออก อีกอย่างช่วงนี้เนื้อแผลกำลังจะสมานเข้ากัน เนื้อตัวของคุณชายฟ่านจะรู้สึกราวกับหนอนชอนไชกับหมื่นพัน ให้มัดเขาเอาไว้ให้แน่น แล้วเอายานี่เทใส่ลงไปในแผล อีกอย่างยานี่จะมีผลข้างเคียงแปลกๆบอกนางว่าอย่าได้ใส่ใจ"

        "ผลข้างเคียงรึขอรับ"

        "อืม เรื่องนี้อย่าบอกจื่อหลงจะดีกว่า"

        "เหตุใดขอรับ"

        "ฮ่าๆๆๆ มันไม่ได้ร้ายแรงหรอก แต่อืม จะว่าร้ายก็ร้าย เอาเถอะรอให้ถึงเวลานั้นก่อนเถอะ ข้าจะเป็นคนบอกเขาเอง ไป รีบไปได้แล้ว"ปู้เฉินทำหน้าสงสัยหากไม่ได้รับคำตอบ เขาผงกหัวเคารพก่อนจากแล้วหายจากไปในทันที

        ฟากของจื่อหลงเองหงุดหงิดในใจไม่น้อย เขากลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเองเพื่อเสาะหาเงื่อนงำบางอย่างเพื่อเอาผิดไห่เปียวในภายหลัง ขณะที่เขากำลังไล่ดูบนตั่งนอนมือก็ลูบไปเจอของบางอย่างเข้า

        "ถุงหอม"เขายกมันขึ้นมาดมก็จำได้ว่าเป็นถุงหอมของฟ่านเสวียน นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่เจอกัน แรงคิดถึงมันมากล้นขึ้นมาจนลำคอปวดปร่า

        "อดทนอีกนิดเถอะ รอข้าจัดแจงทุกอย่างเพื่อกรุยทางให้เจ้าจนไร้ความด่างพร้อย ข้าจะรับเจ้ามาอย่างสมเกียรติ"เขาบอกกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น เขาเอาถุงหอมซุกเข้ากับอกเสื้อเพื่อให้หายคิดถึง จากนั้นก็กลืนหายไปในความมืดโดยที่ไม่มีใครรู้แม้กระทั่งปู้เฉิน เขาไม่ได้บอกปู้เฉินว่าเขาโดยโรยผงติดตามตัวของเขาไว้ที่ตัวของปู้เฉินเพื่อจะได้รู้ว่าฟ่านเสวียนหลบซ่อนรักษาตัวที่ไหนกันแน่ เขาไล่ติดตามไปในความมืดระวังไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว ปู้เฉินใช้วิชาตัวเบาเหินตัวไปตามยอดไม้เพื่อที่จะให้ถึงถ้ำให้ไวที่สุด เขาไม่รู้แม้แต่น้อยว่ามีคนตามเขาไปติดๆ จื่อหลงเหินตามกระชั้นชิดสำรวจเส้นทางโดยรอบเพื่อระวังภัยให้กับปู้เฉิน เมื่อเห็นว่าทางสะดวกแล้วและปลอดภัยเขาเลยพุ่งกายตามไปจนถึงจุดหมาย ปู้เฉินเมื่อถึงปากทางถ้ำก็พบกับคนของตนที่ส่งมาระวังภัยกับพวกเขา

        "ท่านปู้เฉิน"

        "อืม พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง"

        "ปลอดภัยดีขอรับ คุณหนูสามออกมาสั่งให้เราไปหาบ๊วยเปรี้ยว ดูเหมือนนางจะมีอาการแพ้ท้อง ส่วนคุณชายฟ่านก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนบ้างเป็นบางครั้งแต่ไม่นานก็สงบไป สอบถามแม่นางที่มาเฝ้าดูแลคุณหนู นางบอกว่าคุณหนูกำลังดูแลคุณชายฟ่านอย่างเต็มที่ขอรับ"ปู้เฉินพยักหน้าให้หนึ่งทีเป็นการรับรู้ จากนั้นก็หายลับเข้าไปในถ้ำ จื่อหลงที่ยืนสงบอยู่เหนือคบไม้แอบฟังสิ่งที่ปู้เฉินสอบถาม ถึงแม้จะพูดเบาแต่ด้วยวรยุทธของเขาทำให้ไม่เป็นปัญหาในการได้ยิน เขายกมุมปากยิ้มใช้มือลูบถุงหอมที่อยู่ในอก

        "ข้าคิดถึงเจ้าเสี่ยวเสวียน เจ้าจะเป็นอย่างไรบ้าง คิดถึงข้าบ้างไหม ข้ากังวลมากแต่พอได้ยินเช่นนี้ข้ายังพอหายกังวลไปได้บ้าง รักษาตัวให้ดีนะ อีกไม่นานข้าจะเป็นคนมารับเจ้าด้วยตัวเอง"เขาหมุนตัวเหนือยอดไม้เหินกายกลับไปยังร้านของตนเองอย่างเงียบเชียบ

        "จื่อหลง จื่อหลง"ไห่เปียวยกมือทาบอกพยายามเกาะผนังเดินตามทางเดินเพื่อจะไปหาจื่อหลง ถึงแม้เขารู้จากสาวใช้ว่าจื่อหลงมีงานยุ่งแต่เขาไม่ไว้ใจเกรงว่าจื่อหลงจะไปตามหาร่างของฟ่านเสวียน

        "ไห่เปียว"เสียงราบเรียบที่เรียกอยู่ด้านหลังของเขาทำให้เจ้าตัวต้องหยุดก้าวเท้า

        "หมอเหยียน"

        "เจ้าจะไปที่ไหน"

        "ข้าจะไปหาจืื่อหลง"

        "เหลวไหล! เขาเป็นท่านเจ้าสำนัก เป็นเจ้าบ้าน เจ้ามีสิทธิ์เอ่ยชื่อเขาเฉยๆได้งั้นหรือ"

        "ข้าไม่เหลวไหล เจ้าก็รู้นี่ว่าจื่อหลงรักข้า ข้าจะเป็นคนของเขา"

        "เจ้านี่นะ ช่างไม่รู้คิดเอาเสียเลย แล้วบาดเจ็บเช่นนี้ยังจะเดินออกมาอีก"

        "ข้าจะไปหาจื่อหลง"

        "นายท่านไม่อยู่"

        "เขาไปไหน เขาออกไปฟ่านเสวียนงั้นเหรอ"ไห่เปียวหันตัวกลับมากระชากแขนเสื้อของหมอเหยียนโดยแรง

        "เจ้านี่มัน!"หมอเหยียนใกล้เหลืออดเต็มที่ กำลังจะกระชากมือของไห่เปียวก็ได้ยินเสียงจากทางด้านหลัง

        "ทำอะไรกันหรือ"จื่อหลงยืนมองทั้งสองด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

        "จื่อหลง! นายท่าน!"

        "เจ้าออกมาทำอะไรที่นี่"จื่อหลงสะกดท่าทีรังเกียจฝ่ายตรงข้ามเอาไว้ในอก ขยับตัวเดินมาแกะมือออกจากแขนเสื้อหมอเหยียนออก

        "ปล่อยท่านหมอเหยียนก่อนเถอะ"

        "ท่านไปไหนมา ท่านไปหามันงั้นหรือ"

        "พอที! เจ้าบังอาจมากไปแล้ว"จื่อหลงตวาดเสียงดัง หมอเหยียนกระแอมขัดจังหวะเมื่อเห็นโทสะของจื่อหลงเริ่มมากขึ้น จื่อหลงรู้ตัวเขาจึงลดเสียงลง

        "ข้าออกไปตรวจสินค้าที่จะนำเข้าเมืองหลวง ฟ่านเสวียนเขาหายตัวไปลึกลับ ข้าได้แต่ภาวนาขอให้เขาปลอดภัยเพราะเขาเป็นผู้มีพระคุณ ข้าห่วงเจ้ามากกว่า เจ้ายังไม่หายดีกลับเข้าห้องไปเถอะงานข้ายังมีอีกหลายอย่าง พรุ่งนี้ข้าจะไปหาเจ้าแต่เช้าเอง"จื่อหลงดึงไห่เปียวให้เดินตามเขาไป ไห่เปียวเดินตามหลังไปแบบไม่เต็มใจเพราะเขาตั้งใจจะไปปรนนิบัติจื่อหลง

        "เดี๋ยวก่อน"

        "หือ?"จื่อหลงหันมามองหน้าไห่เปียวที่ง้ำงอ

        "ข้าจะไปช่วยท่าน"

        "ไม่ต้องหรอก เจ้าอย่าให้ข้ากังวลดีกว่า เรากำลังจะไปเมืองหลวงแล้วถ้าข้ามัวแต่คอยเป็นห่วงเจ้างานคงไปไม่ถึงไหน จริงสิ ข้ามีเรื่องจะเตือนเจ้าสักเรื่องหนึ่ง"

        "ท่านจะดุข้าหรือ"จื่อหลงถอนหายใจ

        "ข้าไม่ดุเจ้า เพียงแค่อยากจะเตือนเท่านั้น ท่านหมอเหยียนนั้นเป็นผู้อาวุโสในสำนัก เขาดูแลให้การศึกษาข้ามาจนเติบใหญ่ ข้านับถือเขาเป็นผู้ใหญ่ในครอบครัว ดังนั้นหากเจ้า...."เขาละไว้ในฐานที่เข้าใจไม่เอ่ยต่อ

        "ข้ารู้ๆ ข้าขอโทษ ต่อไปข้าจะปฏิบัติกับเขาดีๆ"

        "ไม่ใช่แค่ท่านหมอเหยียน ปู้เฉินเองก็เหมือนกัน เขาเหมือนพี่ใหญ่ของข้า"

        "แต่ปู้เฉินเป็นเพียงบ่าว"

        "เช่นนั้นเราก็คงมีความคิดไม่ตรงกันแล้ว"จื่อหลงปล่อยมือของไห่เปียวลงแล้วก้าวเท้าเตรียมจากไป

        "จื่อหลงเดี๋ยวก่อน!"จื่อหลงเม้มปากกลั้นความโกรธ ชื่อของเขา ใครนึกจะเอ่ยเรียกก็เรียกได้อย่างนั้นหรือ แค่คิดเขาก็แทบจะหันมาบีบคอนั่นให้ขาดใจตายไปตรงหน้าแล้ว

        "เจ้ามีอะไรอีก"

        "ข้าจะคุยกับเขาดีๆ แต่หากเรากลับไปแล้วท่านพ่อของข้าคงไม่อยากให้เขากับหมอเหยียนเข้าไปอยู่ด้วยใจจวนแน่ๆ"

        "เดี๋ยวก่อน ใครว่าข้าจะไปอยู่ในจวนของเจ้า"ไห่เปียวชะงัก

        "ตะ..แต่ท่านบอกว่า"

        "ข้าเป็นบุรษ มีชาติตระกูล ต่อให้ชื่อเสียงสกุลของข้าด่างพร้อย แต่ข้าก็จะหาทางคืนความความชอบธรรมให้ เงินข้ามีเกินครึ่งของท้องพระคลัง กิจการค้าขายของข้ามากมายจนนับไม่ไหว คนของจวิ้นจื่อหลงมีนับร้อยๆคนไม่จนตรอกถึงขั้นต้องให้เจ้ามาเลี้ยงดูหรอก"ไห่เปียวนึกรู้เพราะยามนี้จื่อหลงโกรธจนหน้าดำทะมึน

        "ข้าเข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว ท่านก็อยู่ที่จวนท่าน ข้าก็อยู่กับบิดาข้า เพียงแค่ท่านแนะนำว่าข้ามีความสำคัญเช่นไรกับท่าน แค่นี้ข้าก็พอใจแล้ว"จื่อหลงไม่ตอบได้แต่ก้าวเท้ายาวขึ้นดิ่งไปที่ห้องหนังสือทิ้งให้ไห่เปียวยื่นมือค้างอยู่ตรงโถงทางเดินเพียงลำพังอยู่เช่นนั้น