“แกรก!” หลงเหยียนชะงักอึ้ง
“ท่านพ่อ ท่านจะไล่ข้าไปหรือ?” หลงเหยียนไม่อาจยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้เขารู้สึกเ็ปหัวใจเหลือเกิน เพราะคำพูดนี้ออกมาจากปากของคนที่เขาเรียกว่าบิดา
ท่านผู้าุโแห่งตระกูลหลงเคยบอกเอาไว้ว่าปล่อยให้เหยียนเอ๋ออยู่ที่นี่ต่อไปก็มีแต่จะถูกหยามิ่เท่านั้นการไปจากที่นี่ต่างหากที่เป็ทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเขา ในสถานการณ์เช่นนี้นี่เป็ทางออกเดียวที่เขาพอจะคิดได้
หลงอีโบกมือเบาๆ“ไปเถิด ดูเหมือนคนอื่นๆ จะคิดถูกเกี่ยวกับเ้ามาโดยตลอดเ้าไม่มีสิทธิ์จะเป็ทายาทแห่งตระกูลหลงด้วยซ้ำ อย่าหาว่าข้าใจร้ายเลยเพราะในอนาคต เ้าจะเข้าใจเอง”
หลงอีหักใจกล่าวประโยคที่แสนใจร้ายออกไปทว่าน้ำตากลับไหลออกมาอย่างมิอาจควบคุม
หลงจ้านเดินไปยืนอยู่ข้างหลงอีแล้วตบไหล่ของเขาอย่างแรง“น้องสาม ในที่สุดเ้าก็ทำเื่ที่ถูกต้องเสียทีความจริงนี่ก็แค่เื่วิวาทของคนวัยรุ่นเท่านั้นไม่จำเป็ต้องจริงจังอะไรมากมายก็ได้ แต่ถ้าเ้ายืนยันว่าจะไล่เขาไปข้าก็ไม่ขัดเช่นกัน” พูดจบก็ประกายรอยยิ้มออกมา หลงอีรู้ดีว่าความจริงแล้วเขาคิดยังไงกันแน่
พูดจบก็มุ่งหน้าออกไปที่จากหอรวมจิตอย่างอารมณ์ดี
เซียวกงเป้าส่ายหน้าเบาๆอย่างได้ใจ “นี่เป็เื่ภายในครอบครัวของท่าน เช่นนั้นพวกเราแยกออกไปก่อนคงดีกว่า”พูดจบทั้งสองก็เดินไปที่หน้าประตูและเริ่มซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นเบาๆไม่ได้จากไปแต่อย่างใด
เมื่อทั้งสองเดินออกไปจากห้องโถงหลงอีก็เดินไปหยุดอยู่ข้างกายหลงเหยียน
“เหยียนเอ๋อ ข้าไม่มีวิธีอื่นแล้วเมื่อครู่เ้าเองก็เห็นว่านี่เป็ทางออกที่ดีที่สุดในเวลานี้แล้วหากไม่ไล่เ้าออกไป พวกเขาต้องไม่ยอมจบเื่แค่นี้แน่แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้าอยากจะบอกเ้า นั่นก็คือ รอให้เ้าแข็งแกร่งมากพอเมื่อถึงตอนนั้น เ้าก็กลับมาได้”
“ท่านผู้าุโชอบผู้มีพร์ เมื่อถึงตอนนั้น เขาต้องออกมาปกป้องเ้าแน่เมื่อถึงตอนนั้นจะไม่มีผู้ใดกล้าทำร้ายเ้าอีก ข้าเองก็ดูออกว่าด้วยเวลาเพียงไม่กี่วัน พลังของเ้าก็ขยับขึ้นมาอยู่ในระดับชีพัขั้นที่สามแล้วความจริง นี่ก็เป็ประสงค์ของท่านปู่เ้าเช่นกันถ้าเ้าอยากกลับมาอยู่ในตระกูลหลงอีกครั้ง ก็พิสูจน์ด้วยพลังและความสามารถเถิดชิงตำแหน่งชนะเลิศในงานประลองยุทธ์ของตระกูลที่จะจัดขึ้นให้ได้”
“ท่านพ่อ ท่านคิดจะไล่ข้าไปจริงๆ หรือ? ตระกูลหลงของพวกเราหวาดกลัวเ้าเซียวกงเป้านั่นหรือ?”
“ไม่ได้กลัว แต่อีกหนึ่งเดือนข้างหน้าตระกูลของเราจะจัดงานล่าสัตว์สำหรับวัยรุ่นของตระกูลหลงกับตระกูลเซียวขึ้นเมื่อถึงตอนนั้น ทุกคนจะไปล่าสัตว์ที่เทือกเขาหยุนหลัวฝ่ายที่แพ้ต้องมอบวิชามายาในระดับกลางให้อีกฝ่าย ซึ่งเป็วิชาระดับสูงสุดที่ตระกูลมีให้อีกฝ่ายเป็ผู้ดูแลหนึ่งเดือนเ้ารู้บ้างหรือไม่ว่าต่อให้รวมทั้งสองตระกูลเข้าด้วยกันก็มีวิชาระดับมายาเพียงสี่เล่มเท่านั้นนี่ถือเป็สมบัติที่ล้ำค่าจนมิอาจประเมินได้ ดังนั้นระหว่างนี้ข้าจะปล่อยให้เกิดเื่อะไรขึ้นไม่ได้เด็ดขาด”
“ทำไม ทำไมต้องบังคับให้ข้าไปจากตระกูลด้วย?” หลงเหยียนมิอาจยอมรับผลที่เกิดขึ้นได้จริงๆ
เมื่อคิดว่ายังมีโอกาสกลับเข้ามาในตระกูลหลงเหยียนย่อมไม่ยอมละทิ้งโอกาสอย่างแน่นอน ไม่ว่าเขาจะออกจากตระกูลด้วยความยินยอมหรือออกเพราะถูกขับไล่ก็ตาม วินาทีนี้ เขารู้สึกมีพลังที่จะฮึดสู้อยู่เต็มตัว
“ท่านพ่อ รอดูเถิด สักวัน ข้าจะกลับมาที่ตระกูลหลงอย่างยิ่งใหญ่จะเหยียบคนพวกนั้นให้จมดิน ให้ทุกคนต้องมองข้าใหม่ให้ได้”
เมื่อมองไปที่นอกโถงหลงเหยียนก็ประกายรังสีสังหารขึ้นในดวงตา
เขากลั้นความคับแค้นในหัวใจเอาไว้อย่างสุดความสามารถ“ข้าไปก็ได้ จะได้ไม่ต้องมาทนโดนรังแกที่นี่”
เมื่อเดินไปถึงที่หน้าประตูจู่ๆ หลงเหยียนก็หันหน้ากลับมา “ท่านพ่อ ความจริงที่ข้ามาในวันนี้ก็เพื่อบอกท่านว่าหลงจ้านกับเซียวกงเป้าร่วมมือกันอยู่ วันนั้นที่ศาลาริมทะเลสาบ ข้าได้ยินมาชัดเจน พวกเขาเตรียมลงมือกับท่านลุงหลงห้าวท่านเองก็ระวังตัวให้มาก คนพวกนั้นไม่ใช่คนดีอะไร”
พูดจบก็เดินออกจากไปโดยไม่หันหลังกลับมาอีกหลังบอกความลับออกไป เขาคิดว่าท่านพ่อจะเหนี่ยวรั้งตนเอาไว้เสียอีก ทว่า...แม้ท่านพ่อจะขับไล่เขาออกไปจากตระกูล แต่อย่างไรเสียท่านก็เป็พ่อแท้ๆ ของเขาเขาจึงอดกังวลไม่ได้สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือการเร่งฝึกพลังให้แกร่งขึ้นโดยเร็ว
“ทำไม... ทำไมท่านถึงเป็หัวหน้าตระกูลทำไมถึงยอมละทิ้งลูกชายของตัวเองเพื่อประโยชน์ของตระกูล เกรงว่าในโลกใบนี้ก็คงจะมีแค่ท่านที่เป็พ่อใจร้ายถึงเพียงนี้ หากท่านปกป้องข้าสักนิด ข้าคงไม่ถูกคนในตระกูลรังแกหนักเช่นนี้”หากบอกว่าไม่แค้นเลย ย่อมเป็ไปไม่ได้ หากท่านแม่ยังอยู่ท่านพ่อคงไม่เ็าและทำตัวเหินห่างกับเขาเช่นนี้สินะ
ดูเหมือนท่านพ่อจะเริ่มทำตัวเ็ากับตนั้แ่ตอนที่ท่านแม่จากไป
“ใบหน้าแดงก่ำเชียว คงโมโหมาก” หลงจ้านที่ยืนอยู่หน้าโถงยิ้มอย่างได้ใจเซียวกงเป้ายืนกอดอก พลางมองไปยังหลงเหยียนด้วยสายตาโกรธแค้น
หลงเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆจากนั้นก็หันไปมองหลงจ้าน “ฝากไว้ก่อนเถิด ข้าจากไปวันนี้แต่วันหน้าข้าจะกลับมาพร้อมกับพลังที่แข็งแกร่งและเมื่อนั้นก็จะถึงเวลาที่เ้าต้องคุกเข่าอ้อนวอน ขอให้ข้าอภัยแก่การกระทำของเ้าวันนี้ข้าไม่สนว่าสิ่งที่พวกเ้ากำลังวางแผนอยู่คืออะไรแน่ แต่ตราบใดที่ยังมีข้าหลงเหยียนอยู่ในโลก ข้าจะทำลายแผนของพวกเ้าให้จงได้ ได้ยินชัดหรือไม่? หลงจ้าน!”
เพราะถูกคนรุ่นหลังเรียกชื่ออย่างไร้ความเคารพหลงจ้านที่เคยได้ใจจึงเริ่มโมโหขึ้นมา
“เ้าเศษสวะ ทางที่ดี รีบไสหัวออกไปจากเมืองัเสีย ยิ่งไกลยิ่งดีอย่าให้ข้าเจอหน้าเ้าอีกเด็ดขาด มิเช่นนั้น ข้าฆ่าเ้าแน่!”หลงจ้านสบถเสียงเย็นเฉียบเป็การทิ้งท้าย ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องโถงอีกครั้ง
หลงเหยียนกำหมัดแน่นเขาร้องคำรามเสียงดัง จากนั้นจึงวิ่งออกไปจากตระกูลหลง วิ่งไปที่ศาลากลางทะเลสาบแล้วร้องคำรามไม่หยุด ขณะกำลังะเิอารมณ์ออกมาพลังปราณมากมายก็ถูกส่งไปรวบรวมไว้ที่ฝ่ามือเช่นกัน
ต้นหลิวจำนวนมากต้องหักโค่นเพราะหลงเหยียนเขาทำเช่นนี้อย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งฝ่ามือมีเืไหลออกมา
เขามองไปยังทิศทางของตระกูลหลงความแค้นในใจช่างมากจนมิอาจคลาย ตระกูลที่แสนยิ่งใหญ่ กลับยอมรับตนไม่ได้ไม่ยอมให้ตนใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นอีก
“ทำไม... ทำไมต้องทำกับข้าเช่นนี้? หรือเพราะท่านพ่อเป็หัวหน้าตระกูลหรือเพราะเ้า หลงจ้านขึ้นไปนั่งบนตำแหน่งนั้นไม่ได้?” หลงเหยียนร้องคำรามสุดเสียงสาเหตุของเื่ทั้งหมดก็เป็เพราะท่านพ่อเป็หัวหน้าตระกูลคนที่พวกเขาเพ่งเล็งและคิดจะทำลายจริงๆ คือท่านพ่อ หลงอีต่างหาก
ความคับแค้นในหัวใจค่อยๆเพิ่มพูนขึ้นอย่างต่อเนื่อง เขาแหงนหน้ามองฟ้าแล้วร้องคำรามซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น
“ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าแท้จริงแล้ว ท่านก็คงจะมีเหตุผลของท่านสินะ บางทีการขับไล่ข้าออกมาก็เพื่อปกป้องข้าให้ปลอดภัย ท่านเองก็ไม่มีทางเลือกเช่นกันวางใจเถิด ข้าจะแข็งแกร่งให้ได้โดยเร็ว แล้วกลับมาที่ตระกูลหลงอีกครั้งไม่ยอมให้ใครทำร้ายท่านแม้แต่ปลายเล็บ”
ทั้งที่รู้ว่านี่เป็แผนของหลงจ้านแต่ก็ต้องเดินไปตามน้ำโดยหลีกเลี่ยงมิได้ ต้นเหตุของเื่ทั้งหมดก็เป็เพราะอีกฝ่ายแข็งแกร่งมากกว่า
“หลงจ้าน จงฟังให้ดีข้าไม่ยอมให้เ้าทำร้ายท่านพ่อหรือทำร้ายคนในตระกูลแม้แต่คนเดียวแน่”
เล็บจิกลึกเข้าไปในเนื้อหนังไม่นานเืสีแดงก็ไหลย้อมพิภพ
“ข้าจะใช้ความแข็งแกร่ง ยืนกรานให้คนทั้งโลกเห็นถึงการมีตัวตนของข้าใครหน้าไหนก็ห้ามข้ามิให้เดินหน้าไม่ได้เด็ดขาด หลงจ้าน เ้ามันสมควรตายแต่ข้าก็ต้องขอบคุณเ้าเช่นกัน ขอบคุณที่เ้าบีบจนข้าต้องออกมาจากตระกูลขอบคุณที่ทำให้ข้าร่วงหล่นลงเหววันนั้นขอบคุณที่ทำให้ข้าได้พบกับโอกาสที่เป็ดั่งปาฏิหาริย์ทำให้ข้ามีิญญายุทธ์เฉกเช่นคนอื่น สิ่งใดที่เ้าเคยทำกับข้าข้าจะเอาคืนเป็สิบเท่า การถูกเหยียบย่ำ ถูกหยามเกียรติทำให้ข้ารู้จักตัวเองมากขึ้น ต่อจากนี้ จับตาดูซะข้าจะส่งพายุฝนไปให้อย่างที่พวกเ้าจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต”
“สิบวันต่อจากนี้ ข้าจะเอาชนะหลงอวี่ซีให้ได้จะทำให้ผู้หญิงเ็าคนนั้นมองข้าใหม่อีกครั้ง ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนในงานล่าสัตว์ของสองตระกูล ข้าเชื่อว่าการปรากฏตัวของข้าคงทำให้สนุกขึ้นมากทีเดียว ตั้งตารอได้เลย”
เมื่อปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหลายออกไปเขาก็รู้สึกดีขึ้นมามาก เมื่อตกดึก เขานอนอยู่ในโพรงหญ้าทำให้ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าที่เมืองั ยังมีสตรีคนหนึ่งที่รอให้เขาไปหาคิดได้ดังนั้นก็เร่งฝีเท้าไปที่เมืองัทันที
ไม่ว่าหลงเหยียนจะรู้สึกแย่หรือโมโหแค่ไหนเมืองัก็ยังครึกครื้นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ทิวทัศน์ในตอนกลางคืนทำให้เมืองแห่งนี้แลดูอบอุ่นขึ้นมากทีเดียว
ระหว่างที่เดินอยู่ในเมืองมีคนมากมายที่พากันมองหลงเหยียนแล้วพูดวิพากษ์วิจารณ์เขาไม่หยุด ต่างก็ถอยหนีออกไปไม่อยากเข้าใกล้เขา
ด้วยความสงสัยหลงเหยียนจึงเข้าไปหาคนชราท่าทางใจดีคนหนึ่ง “ท่านลุง เกิดอะไรขึ้น? ทำไมทุกคนถึงมองข้าด้วยสายตาประหลาดเช่นนั้น?”
คนชรามองมาที่เขาด้วยสายตาหวาดผวาพลางพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก
“คุณชายเหยียน ปล่อยข้าไปเถิด ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ”
หลงเหยียนขมวดคิ้วมุ่นต้องมีบางสิ่งเกิดขึ้นแน่ “บอกมาเสียว่าทำไมทุกคนถึงหวาดกลัวข้าเช่นนี้หรือที่บ้านของข้ามีเื่อะไร?”
คนชรามองสำรวจซ้ายขวาหากไม่พูด ต้องถูกหลงเหยียนตีจนตายแน่ๆ “ได้โปรดเถิดข้าเองก็ฟังคนเล่ามาอีกทีว่าท่านสังหารบุตรชายของคุณชายรองแห่งตระกูลหลงไป ตอนนี้ทุกคนในตระกูลหลงกำลังตามจับท่านไปทั่วเมืองเลย”
“ตามจับข้า?”
ข่าวนี้เป็เหมือนเสียงสายฟ้าที่ผ่าลงกลางหัวใจของหลงเหยียน
“บุตรชายของคุณชายสองแห่งตระกูลหลง ก็คือบุตรชายของหลงจ้านน่ะสิเป็หลงเอ้าอวี?”
--------------------
544
