ฟ้าลืมดาว_End

        “โอ๊ะ!!! เอี๊ยดดดดด!!!! ...... โครมมมมม!!!!!! ......”

        เสียงเหยียบเบรกรถดังสนั่นไปทั่วท้องถนน และตามมาด้วยเสียงของรถยนต์ชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ข้างทาง ผู้คนที่ขับรถผ่านไปผ่านมา ต่างพากันพร้อมใจกันหยุดรถมาเป็นไทยมุง

        และมีบางคนที่หวังดี รีบกดโทรศัพท์มือถือโทรหาตำรวจและรถพยาบาลให้ เพราะเป็นห่วงชีวิตและความปลอดภัย ของคนในรถ คันที่หักไปชนกับต้นไม้ใหญ่นั้นเข้าอย่างจัง

        “วีว่อ วีว่อ วีว่อ วีว่อ”

        และในเวลาอันไม่ช้าไม่นาน เสียงไซเรนรถตำรวจและรถพยาบาลก็ดังสนั่นหวั่นไหว และมาจอดลงที่สถานที่เกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าไปตรวจดูสภาพรถ และก็เห็นมีคนเจ็บซึ่งเป็นผู้ชายหนึ่งคนอยู่ภายในรถ

        “บุรุษพยาบาลทางนี้ มีคนเจ็บครับ”

        เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่ง ร้องเรียกบุรุษพยาบาล ที่กำลังพากันก้าวลงมาจากรถพยาบาล เพื่อให้มาช่วยคนเจ็บออกจากตัวรถ และทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นคนเจ็บโดยเร่งด่วน

        ซึ่งเมื่อบุรุษพยาบาล ได้ยินเจ้าหน้าที่ตำรวจร้องเรียกมาอย่างนั้น ก็พากันรีบเร่งเข้าไปยังสถานที่เกิดเหตุ และพากันช่วยคนเจ็บออกมาจากภายในตัวรถอย่างไม่รอช้า

        “คนเจ็บยังมีชีวิต ชีพจรยังเต้นอยู่”

        บุรุษพยาบาลคนหนึ่ง ที่ทำหน้าที่ปฐมพยาบาลเบื้องต้น เห็นว่าผู้บาดเจ็บยังมีชีวิต ยังไม่ตาย ก็ร้องบอกเพื่อนๆ ให้รับทราบโดยทั่วกัน แล้วพากันหามคนเจ็บผู้นั้นไปยังรถพยาบาล และพานำส่งโรงพยาบาลในทันที

        :

        “กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง”

        เสียงโทรศัพท์มือถือของฉันทพิชญา ดังขึ้นติดๆ กัน ซึ่งดังในครั้งแรก ฉันทพิชญาได้ยิน แต่เจ้าหล่อนยังอยู่ในห้องน้ำ จึงยังไม่ทันได้รับ แล้วสายก็ตัดไป

        “กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง”

        และไม่ถึงหนึ่งนาที เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมาอีกรอบ และในตอนนั้น ฉันทพิชญาก็ก้าวเดินออกมาจากในห้องน้ำพอดิบพอดี

        ฉันทพิชญาเดินมาหยิบโทรศัพท์มือถือ ที่วางอยู่บนหัวเตียงนอนขึ้นมาดู ซึ่งชื่อที่โชว์ขึ้นมาบนหน้าจอ เป็นชื่อของเอกราช ผู้ที่มีพระคุณที่สุดของเธอนั้นเองเป็นผู้โทรเข้ามา ซึ่งหากโทรย้ำๆ เข้ามาอย่างนี้ จะต้องเป็นเรื่องด่วนอย่างแน่นอนเลยทีเดียว

        “สวัสดีค่ะคุณราช” ฉันทพิชญากดรับสายของเอกราช ที่โทรเข้ามาทันที โดยกรอกเสียงไปตามสายเพื่อให้คนที่โทรเข้ามา ได้รับรู้ว่ามีคนรับสายแล้ว

        “หนูดาว!! เจ้าธชเกิดอุบัติเหตุ ระหว่างที่จะไปหาหนูดาวที่บ้านสวน ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล......” เอกราชพูดมาตามสายแบบรัวๆ เสียงสั่นๆ อย่างคนกำลังเสียขวัญ

        เมื่อฉันทพิชญาได้ยินอย่างนั้น ก็มือไม้สั่นขึ้นมาทันที หัวใจดวงน้อยๆ ก็เริ่มหวั่นไหว หวาดกลัว ว่าคนที่อยู่ที่โรงพยาบาลจะเป็นตายร้ายดียังไงบ้างในตอนนี้

        “คะ คุณธชเกิดอุบัติเหตุหรือคะ? ละ แล้วอาการเป็นยังไงบ้างคะ??” ฉันทพิชญาร้องถามไปก็ร้องไห้ไปด้วย อย่างคนที่กำลังเสียขวัญอีกคน

        “ยังไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง รู้แต่ว่าตอนนี้เจ้าธชอยู่ห้องไอซียู หนูดาวจะมาดูเจ้าธชมันไหม?”

        เอกราชบอกไปตามที่รู้ เพราะเอกราชก็ยังยืนรออยู่ที่หน้าห้องไอซียู หมอผู้ทำการรักษาคนป่วย ก็ยังไม่ออกมาจากภายในห้อง เพื่อมาแจ้งอาการของคนเจ็บให้ได้รับรู้รับฟังเลย

        “ไปค่ะดาวจะไป ดาวอยากไปโรงพยาบาล ไปหาคุณธชค่ะ” ฉันทพิชญาพูดไปก็ร้องไห้น้ำตาไหลพรากๆ ไปด้วย อย่างคนไม่รู้จะทำอะไรก่อนหลังดี

        “เดี๋ยวฉันให้คนไปรับหนูดาวมาที่โรงพยาบาล อยู่ที่นั่นก่อนนะ” เอกราชกล่าวจบ ก็กดวางสายไปในทันที

        ฉันทพิชญาถือโทรศัพท์ค้างอยู่ ก็เอาแต่ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

        “คุณธช คุณธชขาอย่าเป็นอะไรเลยนะ คุณพระคุณเจ้า สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย โปรดช่วยคุณธชด้วย ขออย่าให้คุณธชของลูกเป็นอะไรเลย” ฉันทพิชญายกมือขึ้นพนม ขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ อย่างไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปดีในเวลาเช่นนี้

๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕