ในราตรีอันเหน็บหนาว
แมวน้อยตัวหนึ่งวิ่งสุดฝีเท้าเพื่อเอาชีวิตรอด ขนสีเทาติดกันเป็ก้อนปลิวไปตามอากาศ แมวตัวน้อยวิ่งสุดฝีเท้าเพื่อดิ้นรนเอาชีวิตรอด ถึงแม้ว่าตัวแมวน้อยเองจะแทบไม่มีแรง เนื่องจากไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน ด้านหลังมีสุนัขตัวโตวิ่งไล่
ความจริงนางก็เข้าใจมันว่าเหตุใดจึงต้องพยายามตามฆ่านาง บางทีอาจจะเป็เพราะความหิวเช่นนางก็ได้ นี่คงจะเหมือนกับนางที่พยายามจับหนูกินเป็อาหาร ก่อนหน้านี้นางเคยมีมนุษย์ดูแลแต่อยู่มาวันหนึ่งพวกเขากล่าวว่าขนร่วง น่ารำคาญ จากนั้นก็พานางออกมาเดินเล่น และไม่พานางกลับไปอีกเลย
ในตอนที่สุนัขตัวนั้นเข้ามาประชิดตัวเรื่อยๆ นางคิดว่าตัวเองคงไม่รอดแน่แล้ว หรือนางควรจะปลงและ ทำใจ อย่างน้อยการตายของนางก็มีประโยชน์
ในตอนนั้นเองร่างนางก็ถูกยกลอยขึ้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่สำหรับแมวแล้วไม่ค่อยชอบนักลอยมาเตะจมูก
เมื่อเ้าหมาเห็นว่ามีมนุษย์อุ้มแมวที่มันกำลังไล่อยู่ มันก็ชะงัก จากนั้นเ้าของของมันจึงวิ่งตามมาคว้าสายจูงมันได้ทัน แล้วลากออกไป
เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าแมวในอ้อมแขนปลอดภัยแล้ว เขาจึงปล่อยแมวในอ้อมแขนลงในตอนนั้นเขาได้ยินเสียงท้องร้อง
“หิวอยู่เหรอ”
ชายหนุ่มเปิดประตูรถ ก่อนจะหยิบซองบางอย่างออกมา ในตอนที่เขาฉีกซองออกกลิ่นหอมของเ้าสิ่งนี้ทำให้นางอดใจไม่ไหว ขยับเข้าไปใกล้ๆ เขา ก่อนจะเลียกินสิ่งที่เขายื่นให้ และด้วยความหิวนางจึงใช้สองอุ้มเท้าของนางกอดมือเขาไว้แน่น
“ใจเย็นๆ ทั้งซองนี้เป็ของเธอทั้งหมด”
เวลาเพียงไม่นานอาหารแมวเลียทั้งซองก็หมดลงอย่างรวดเร็ว ทันทีที่หมดซองเขาก็จะนำซองไปทิ้งในถังขยะสาธารณะ แต่ทันทีที่เขาเดินแมวน้อยตัวนี้ก็เดินตามเขามาด้วย เมื่อเขาเดินกลับมาที่รถแมวน้อยตัวนี้ก็เดินตามมาอีก
“เธออยากไปอยู่ด้วยกันเหรอ”
ความจริงแล้วนางไม่ได้คิดถึงเพียงนั้น แต่นางรู้สึกว่าตัวเองยังไม่อิ่ม อยากจะขอเขาเพิ่มอีกสักหน่อย แต่นางเป็แค่แมวนางไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร จึงนั่งลงอยู่ในท่าเตรียมพร้อมกิน
แต่ทว่าเขากลับเข้ามาอุ้มตัวนางอีกครั้ง แล้วพาขึ้นรถไป
เพียงไม่นานรถก็มาจอดอยู่ที่บ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง เขาจับตัวนางลูบๆ คลำๆ อยู่นานสองนาน
“ผลที่ตรวจคร่าวๆ แข็งแรงดี ผมเป็คนรักสะอาดมาก ดังนั้นจะอยู่กับผมมีกฎข้อเดียวคือเธอต้องสะอาด”
จากนั้นเขาก็อุ้มนางเข้าห้องนอนตัวเอง และพาเข้าห้องน้ำส่วนตัวในห้องนอน
นางไม่ค่อยเข้าใจคำกล่าวนี้เท่าไหร่ จนกระทั่งเขาเดินไปหยิบบางอย่างออกมาก่อนจะตัดเอาขนที่ติดเป็ก้อนๆ ของนางออกไปหมด นางเป็แมวที่รักสวยรักงามมาก และนางคิดว่าการที่มีขนมากๆ มันทำให้ตัวเองดูดี แต่เขากลับบังคับตัดเอาขนของนางออกไปมาก นั่นคือการทำร้ายจิตใจนางครั้งที่หนึ่ง และเขาก็ยังทำร้ายจิตใจนางไม่พอเขายังเปิดน้ำใส่ตัวนาง จากนั้นก็เอาลมเสียงดังมากๆ มาเป่าตัวนาง ทำให้นางไม่พอใจเป็อย่างมาก และเจ็บใจตัวเองที่ติดกับดักของกิน
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ขนที่เคยเป็สีเทาก็เป็สีขาวสวยดุจกำมะหยี่ จนทำให้เห็นดวงตาสีฟ้างดงามอย่างชัดเจน
“เธอสวยมาก”
ในใจของเหมียวตอนนี้ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ และความไม่พอใจทำให้นางหันหน้าหนี ก่อนจะดิ้นออกจากมือเดินไปแอบหลังโซฟา
เขารู้ว่านางโกรธเขา แต่เขารู้สึกว่ามันออกจะไร้สาระแมวที่ไหนจะรู้เื่ขนาดนั้น เขาเดินไปกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงก่อนจะหยิบรีโมทขึ้นมาเปิดหนังดู
นางมองไปที่กล่องสีดำใหญ่ๆ ที่มีภาพเคลื่อนไปมาอย่างสนอกสนใจ และในตอนนั้นเองหนังแอ็คชั่นที่เขาดูก็มีเสียงดังตูม ก่อนหน้าจอจะกลายเป็สีขาว นั่นทำให้นางใรีบกระโจนขึ้นเตียงไปอยู่ใกล้ๆ เขาด้วยสัญชาตญาณ
“กลัวเหรอ”
นางขยับห่างจากเขาเล็กน้อยทันทีที่รู้ตัว ไม่ได้กลัวเสียงมันดัง
เขาดึงนางกลับมานอนใกล้ๆ ก่อนจะลูบหัวนางเบาๆ
เขากลัวเสียงดังใช่ไหมก็ได้ ยังไงเหมียวก็เป็แมวใจดี เอาเป็ว่าเหมียวจะอยู่เป็เพื่อนก็แล้วกัน
แมวน้อยมองกล่องสีดำอย่างสนอกสนใจต่อไปเรื่อยๆ และก็รู้สึกว่าข้างตัวมนุษย์คนนี้อุ่นดีสบายมากสบายเกินไป สบายจนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้
ในวันต่อมา
ชายหนุ่มก็อุ้มเอานางออกไปข้างนอก นางรู้สึกว่าเขาทำร้ายจิตใจนางไปครั้งหนึ่ง นางจะไว้ใจเขาไม่ได้ นางจะไม่ยอมติดกับดักอีก ดังนั้นนางจึงจะสังเกตการณ์เขาไปก่อน เขาพานางมาที่สถานที่ที่หนึ่ง ที่นี่นางได้กลิ่นสัตว์หลายชนิด โดยเฉพาะพวกหมาที่นางไม่ค่อยชอบเท่าไหร่
สัตวแพทย์หนุ่มพาแมวน้อยมาไว้ในห้องทำงานส่วนตัว
“อยู่นี่อย่าดื้อ รอผมกลับมา แล้วผมจะตรวจดูเธออย่างละเอียดอีกที”
กล่าวจบแล้วเขาก็เดินจากไป คำกล่าวของเขานางพอเข้าใจว่าให้นางอยู่เฉยๆ แต่นาง้าจะดูว่าเขาเป็คนอย่างไร และนางควรจะอยู่กับเขาดีหรือไม่ ดังนั้นนางคิดว่าหากนั่งอยู่อย่างนี้นางก็ไม่รู้อะไรดังนั้นนางจึงต้องไปแอบดู
นางเดินตามกลิ่นเขามาเรื่อยๆ จนกระทั่งไปหยุดอยู่หน้าห้องห้องหนึ่ง ซึ่งปิดประตูอย่างแ่า นางตามเข้าไปไม่ได้ ดวงตากลมสีฟ้ามองซ้ายมองขวา ก่อนจะเหลือบไปเห็นตู้โชว์ จึงคิดจะะโขึ้นไปเพื่อหาทางเข้าจากทาง้า
เมื่อคิดได้อย่างนั้นเท้าเล็กๆ ก็ถอยไปสองสามก้าว ก่อนจะหมุนก้นกลมๆ เล็กน้อยแล้ววิ่งสุดฝีเท้ากระโจนขึ้นตู้โชว์ นางใช้ความพยายามอย่างมากในการปีในที่สุดก็ไปถึงบนสุดของตู้โชว์ และบังเอิญว่าตรงนั้นไม่ใช่กำแพงแต่เป็กระจกใสที่ทำเอาไว้เพื่อให้แสงธรรมชาติเข้าถึงบ้าง จึงทำให้นางมองเห็นสิ่งที่อยู่ในห้องอย่างชัดเจน ชายที่นางนอนซุกทั้งคืนอยู่ในชุดแปลกๆ ที่ปิดหน้าปิดตัวจนหมดแล้วตรงหน้าของเขาก็มีเ้าแมวสามสีตัวอ้วนนอนนิ่งอยู่ นางไม่เข้าใจว่าเขาจะทำอะไรจนกระทั่งอยู่ๆ เขาก็หยิบบางอย่างขึ้นแล้วกรีดที่ท้องเ้าแมวสามสีเืสีแดงไหลทะลักออกมา นางตัวสั่นด้วยความกลัวพร้อมกับใช้อุ้งเท้าข้างหนึ่งกุมท้องตนเองเอาไว้ พร้อมกับคิดว่าเขาจะทำกับนางอย่างนั้นหรือไม่ และภาพต่อมาที่นางได้พบคือเขาก้มลงไปพินิจพิจารณาตรงท้องที่มีเือาบของเ้าแมวสามสี ราวกับว่านั่นเป็สิ่งที่น่ามองเหลือเกินนั่นทำให้นางตาลายวินเวียนด้วยความหวาดกลัว นางใคร่ครวญอยู่นานว่าจะทำอย่างไรดี เขามีของกินที่อร่อยมาก และเขามีตัวที่อุ่นมากเหมาะสำหรับให้นางใช้นอน แต่เขาก็น่ากลัวมาก แมวน้อยใช้เวลาคิดอยู่นาน นานมากเกินไป ในที่สุดประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก
สัตวแพทย์หนุ่มมองไปที่เ้าก้อนขนสีขาว ที่ตอนนี้คล้ายว่าจะแข็งเป็รูปปั้นแมวอยู่ เขาอุ้มเอาเ้าเหมียวลงมา แล้วพานางเข้าห้องตรวจ
ในระหว่างนั้นแมวน้อยที่กำลังใช้ความคิดอยู่ ไม่ทันได้รู้ตัว รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขายัดปรอทเข้าไปในรูทวาร
ในตอนนั้นนางกรีดร้องลั่นด้วยความเ็ป
“ไม่เป็ไร มันจะดีกับตัวเธอ”
ดีอะไรเจ็บมาก
หลังจากที่เขาดึงปรอทวัดไข้ออก ดูเหมือนว่าแมวตัวนี้จะร่างกายแข็งแรงดีเสียก็แต่ผอมไปเล็กน้อยเท่านั้น
หลังจากนั้นเขาก็ไปเตรียมชุดวัคซีน
“อดทนหน่อยนะ” หลังจากกล่าวจบเขาก็แทงเข็มฉีดยาเข้าไปในกล้ามเนื้อนาง ทำให้นางเ็ปเป็ที่สุด
ในใจของนางตอนนั้นคิดว่าอุตส่าห์ไว้ใจเดินตามมา เหตุใดเขาจึงเป็มนุษย์ใจดำอำมหิตชอบทารุณกรรมแมวเช่นนี้ เสียแรงที่ไว้ใจ เสียแรงที่เชื่อใจ จะไม่เชื่อใจอีกแล้ว
จินฮวานึกย้อนกลับไปในตอนที่มองแผ่นหลังของฮ่องเต้ ไม่ทราบเหตุใดจึงคิดถึงเื่เหล่านี้ ความทรงจำนั้นสำหรับนางค่อนข้างจะเลวร้าย แต่เมื่อมองย้อนกลับไปนี่ก็เป็ความทรงจำที่อบอุ่นมากจริงๆ นางรู้สึกว่าตาของนางร้อนผ่าวและมีน้ำไหลออกมาอีกแล้ว ปากของนางก็คล้ายว่าจะส่งเสียงร้องแปลกๆ นางยกมือปิดปากกั้นเสียงแปลกๆ เหล่านี้ได้ แต่น้ำจากตามันก็หยุดไหลไม่ได้
232
