“หือ พี่นับดาวทำอะไรคะเนี่ย กลิ่นหอมฟุ้งออกไปหน้าร้านเลย” พนักงานพาร์ตไทม์ในร้านที่ยังเป็นักศึกษาเดินเข้าไปหานับดาว
“อย่าเวอร์” นับดาวตื่นแต่เช้าไปซื้อของเข้าร้านเพื่อทำสเต๊กหมูและสลัดผัก แล้วจัดใส่ในกล่องข้าวสี่เหลี่ยมอย่างตั้งใจ พร้อมกับอบคุกกี้ที่ตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือไว้สองชุด
“ทำให้ใครคะเนี่ย ให้คนหล่อ ๆ ที่มาตามจีบพี่นับดาวทุกวันไหมคะ” เธอแซวยิ้ม ๆ
“เดี๋ยวเถอะ ยุ่งเื่เ้านายจะหักเงินเดือนเลย” นับดาวหันไปดุลูกน้องคนสนิทอย่างไม่จริงจังนัก
“โหดร้าย ไปดีกว่า เหม็นคนมีความรัก”
“นี่! เดี๋ยวจะโดน” นับดาวะโบอกหญิงสาวที่ตอนนี้วิ่งออกจากครัวไปหน้าร้านแล้ว
“คนสวยทำอะไรอยู่เอ่ย” ผ่านไปสักพักเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหลัง ทำให้นับดาวเงยหน้าขึ้นหันไปมอง
“มาแล้วเหรอ กำลังถ่ายรูปลงเพจอยู่ ทำไมมาเช้าจัง” เธอบอกพลางถ่ายรูปคุกกี้ในจานที่เพิ่งจัดเสร็จอีกหลาย ๆ มุม
“มีเรียนทั้งวันเลยค่ะ อาจารย์นัดคุยเื่โพรเจกต์จบวันนี้ อาจจะมาอีกทีเย็น ๆ นะคะ” จิณณวัตเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงข้างเธอ
“อืม ถ้าไม่ว่างก็ไม่ต้องมาก็ได้นะเจเจ” นับดาวพยักหน้าเบา ๆ อย่างเข้าใจ
“ทำไมคะ คนสวยเบื่อขี้หน้าจนไม่อยากเจอกันแล้วเหรอ น่าน้อยใจจัง” จิณณวัตแสร้งทำน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ
“ไม่ใช่สักหน่อย ฉันแค่กลัวว่านายจะพักผ่อนไม่พอ เหนื่อยแล้วยังต้องมาหาที่ร้านอีก”
“ไม่เอาค่ะ จะมาหาคนสวย ถ้าไม่ได้เจอกันตอนกลางวันผมกินข้าวไม่อร่อยแน่” จิณณวัตพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ทำให้คนฟังหลุดยิ้มออกมา
“โม้เก่ง” นับดาวอดเบะปากใส่ความเวอร์ของเขาไม่ได้
“พูดเื่จริงค่ะ ไม่ได้โม้เลยสักนิด แล้วนั่นอะไรเหรอคะ” พูดจบเขาก็ชี้ไปยังถุงผ้าสีครีมบนโต๊ะที่สังเกตเห็นั้แ่เดินเข้ามาแล้ว
“ไม่บอก”
“ทำไมล่ะคะ” จิณณวัตเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย
“ก็ไม่อยากบอก ทำไมต้องอยากรู้ด้วย” นับดาวก้มหน้าเลือกรูปที่เพิ่งถ่ายเสร็จมาแต่งรูปต่อ
“ใครเอามาให้เหรอคะ นี่เจเจมีคู่แข่งแล้วเหรอ”
“บอกว่าไม่บอกไง เลิกถามได้แล้ว” นับดาวตอบกลับโดยไม่ได้เงยหน้าไปมองใบหน้าของจิณณวัตที่ตอนนี้กำลังบึ้งตึงอย่างหนัก
“คนสวยเริ่มจะทำตัวไม่น่ารักแล้วนะคะ” เขาทำเสียงดุเธอ
“กลัวเหรอถ้ามีคู่แข่ง” เมื่ออัปรูปลงในเพจของร้านแล้วนับดาวจึงหันไปหาจิณณวัต
“ไม่ได้กลัวค่ะ แค่ไม่อยากให้มีใครมายุ่งกับคนสวยของเจเจ” เขาสัญญาในใจเลยว่าเมื่อไหร่ที่ได้นับดาว เขาจะไม่ยอมให้ใครมาเข้าใกล้เธอเลยสักคน ถ้าเป็ลูกค้าผู้ชายเขาก็จะไปส่งขนมแทน
“ขี้หวงเหรอเรา” นับดาวถามยิ้ม ๆ
“มากค่ะ เลยไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของของตัวเอง”
“เหมือนกันเลย ฉันเองก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่ง โดยเฉพาะของที่ฉันรักมาก ๆ” นับดาวจ้องเข้าไปในดวงตาของจิณณวัต ต่างฝ่ายต่างจ้องกันโดยไม่มีใครหลบสายตา
“งั้นก็แปลว่าเมื่อไหร่ที่คนสวยหวงเจเจก็จะแปลว่าคนสวยรักเจเจมาก ๆ เหรอคะ”
“มั้ง” นับดาวบอกปัดสั้น ๆ
“แล้วสรุปจะบอกได้หรือยังคะว่าอันนั้นคืออะไร หรือมีใครให้มาจริง ๆ” จิณณวัตยังไม่เลิกตื๊อ เขาต้องรู้ให้ได้ว่ามีคู่แข่งหรือเปล่า
“ทำไมต้องอยากรู้ด้วย”
“ก็ถ้าเป็เื่ของพี่นับดาวคนสวย เจเจก็อยากรู้หมดทุกเื่นั่นแหละค่ะ” เขาตอบเสียงหวาน
“อยากรู้ก็หยิบไปดูเอง”
พรึ่บ!
เมื่อนับดาวอนุญาตให้ดูได้ปุ๊บ จิณณวัตก็รีบเอื้อมไปหยิบถุงผ้ามาอ้าดูสิ่งของที่อยู่ด้านในทันที ทำให้เห็นกล่องอาหารและโหลคุกกี้ที่หน้าตาเหมือนกับที่เธอถ่ายรูปเมื่อกี้
“เอาไปกินตอนกลางวัน ถึงจะไม่ได้กินด้วยกันแต่นั่นก็ฝีมือฉันทำเองทั้งหมด ส่วนข้าวเช้าอยู่ในกระทะ ไปตักเอาได้ ทำไว้ให้แล้ว” นับดาวบอกเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมามองอย่างสงสัย
“คนสวยทำให้เจเจเหรอคะ” จิณณวัตถามอย่างตื่นเต้น
“คิดว่าไงล่ะ”
“ขอบคุณนะคะ แบบนี้ต้องให้รางวัลแล้ว” จิณณวัตยิ้มร่าทันที ทั้งที่ก่อนหน้ายังทำหน้าบึ้งตึงใส่เธอยู่เลย
“รางวัลอะไร”
“ก็รางวัลสำหรับคนสวยที่อุตส่าห์ตื่นเช้ามาทำกับข้าวและทำขนมให้เจเจไงคะ ทำขนาดนี้ต้องให้รางวัลสิ”
“ไม่เป็ไร ฉันเต็มใจทำให้”
“ไม่ได้ค่ะ ต้องได้รางวัลตอบแทน”
“ดื้อ” นับดาวมองจิณณวัตที่อยู่ ๆ ก็ลุกพรวดพราดขึ้นมา
เขาใช้สองแขนกักตัวเธอไว้ทำให้นับดาวถอยหลังไปติดกับโต๊ะ
“ขอบคุณนะคะคนสวย ที่ทำอาหารให้ เจเจดีใจมากเลยค่ะที่มีคนคอยดูแลดีขนาดนี้” จิณณวัตยิ้มแล้วโน้มตัวลงให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกันกับเธอ
“นายจะทำอะไรเนี่ย” นับดาวพยายามย่นคอหนี
“ให้รางวัลคนสวยไงคะ”
ฟอด!
“อ๊ะ! เจเจ” เธอตาโตเมื่อโดนจิณณวัตหอมแก้มเร็ว ๆ ใบหน้าหวานแดงซ่านขึ้นมาทันที
9K
