เกิดใหม่ที่ต่างโลก ไม่ใช่ผู้กล้า แต่ก็พอจะล่มจอมมารได้

“ยอดขายรอบนี้เป็๲ไงบ้างครับพี่ภูมิ ขายดีไหม?” นนท์ เพื่อนร่วมงานถามขึ้นทันทีที่เจอกัน

“ไม่ดีเลยวะ เศรษฐกิจแบบนี้ ใครๆ ก็อยู่ยาก”

“เอานะเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง กลางวันนี้ผมเลี้ยงข้าวกะเพราไข่ดาวที่พี่ชอบเอง”

 “พี่ไม่ได้ชอบกิน แต่ก็ตามนั้นก็ได้เอ็งเลี้ยงนิ” ผมตอบส่งๆไป 

“ออ แล้วตอนเย็นไปด้วยกันหน่อยสิพี่ ผมรู้จัก ที่ที่มีของดีช่วยเราเ๱ื่๵๹งานได้ด้วยนะ”

“เออ เออ เดี่ยวไปด้วยก็ได้ว่าแต่มันเป็๲ ทะ……” ยังไม่ทันถามจบ ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

สายเรียกเข้าจาก แม่ 

“ฮัลโหล ครับแม่” 

“ภูมิ เป็๲ไงบ้างเห็นว่ากลับมาแล้ว ทำงานติดต่อกันหลายวันไม่ได้พัก พักผ่อนบ้างนะลูก แล้วไม่ใช่ว่ากลับมาถึงก็เอาแต่เล่นเกมดูการ์ตูนอย่างเดี่ยวละ เราก็ 30 แล้วนะ เมื่อไหร่จะมีแฟนแม่จะได้อุ้มหลาน น้องสาวของเรามันก็พึ่งจะได้งานเอง ” แม่พูดระบายออกมาเป็๲ชุด ไม่ปล่อยให้ฉันได้มีโอกาสตอบคำถามสักข้อ 

“แม่ครับ ผมไม่เป็๲ไรหรอก ไม่ต้องห่วงมากขนาดนั้น” ผมพูดขัดจังหวะด้วยเสียงที่พยายามให้ฟังดูสบายใจ 

“และเ๱ื่๵๹ที่แม่พูดท้าย ๆ นั่นนะ แม่เรียกว่าบ่นนะ ฮาฮา อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะครับ หนี้สินต่าง ๆ ผมจะจัดการให้เรียบร้อยเอง”จากนั้นผมคุยโทรศัพท์ต่อกับแม่สักพัก ก่อนเข้าไปทำงาน

หลังเลิกงาน

“ไป พี่ รีบไปก่อนคนจะเริ่มเยอะ ไม่งั้นคิวยาวแน่” นนท์รีบวิ่งมาที่โต๊ะทำงานของผม

“แล้วเราจะไปกันนานไหมเนี่ย งานพี่ยังไม่เสร็จต้องส่งก่อนพรุ้งนี้ด้วย” ผมถามขณะเก็บของบนโต๊ะแต่ยังไม่ปิดคอมฯ

“ไม่นานพี่ ไม่นาน เร็วเถอะ ไปๆ”

        ผมนั่งรถของนนท์ไปจากสำนักงาน ใช้เวลาเดินทางประมาณ 30 นาที ซึ่งก็ไม่ไกลมาก ผมเห็นเป็๲ตำหนักอะไรสักอย่าง มีรถยนตร์ทั้งที่ดูธรรมดา ถึงหรู จอดประปลาย พวกเราลงจากรถแล้วขึ้นไปที่ตำหนัก โดยมีผู้คนนั่งเรียงกันเป็๲แถวซ้ายขวา แต่ดูไม่แน่นนัก กลิ่นธูปและเครื่องหอมรอยคลุ้งเต็มห้อง ตรงหน้าของผมมีโต๊ะหมู่ตั้งเรียงรายและชายในชุดขาวนั่งอยู่ พร้อมขันน้ำมนตร์และไม้ยาวปลายแหลม นั่งอยู่

“ไอ้นนท์ นี้มันอาจารย์สักยันต์” ผมกำขอเสื้อข้างหลังของมันคล้ายกับกำลังหิ้วบางอย่าง

“ใช่พี่ ของดีเลยนะ ไหนๆก็มาแล้วเอาสักหน่อย” มันพูดขณะยิ้มแป้นให้ผม

อาจารย์สักยันต์มองมาทางผม “ไอ้หนุ่มนั้นนะ ที่อยู่ตรงนั้น มานี่หน่อยสิ ”อาจารย์สักยันต์กวักมือเรียกผม

“เอ็งถูกชะตาข้า เดี๋ยวข้าจะให้ของดีเอาไว้ ใช้ได้ทั้งชาตินี้และชาติหน้าเลย อืม…..อย่างเอ็งนี้เอาเสือซ่อนเล็บดีไหม”

“ผมขอเป็๲ช้างซ่อนงาดีกว่าอาจารย์ ฮ่าฮ่าฮ่า” ผมอดไม่ได้ที่จะยิ่งมุกนี้ในเมื่อมันเข้าล็อคแปะ

“ฮาฮาฮา เอ็งนี่ตลกดีวะข้าชอบ งั้นเอา ยันต์ห้าแถวไปพุทธคุณหล่นเหลือ หนุนดวง โชคลาภ เสน่ห์ เมตตา กันพวกคุณไสย เอ้าอย่าเสียเวลา ถอดเสื้อ!!”

        ถึงฉันจะไม่ค่อยเชื่อเ๱ื่๵๹สักยันต์หรือคุณไสยเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ชีวิตมันดูแย่ไปหมด อย่างน้อยการมีอะไรติดตัวไว้ก็ทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นหน่อย ผมจึงตัดสินใจถอดเสื้อ โดยมีไอ้นนท์นั่งยิ้มแห้ง ๆ มองอยู่ จารย์ทำการลงเข็มและบริกรรมคาถา ใช้เวลาไม่นานก็แล้วเสร็จ มีรอยสักยันต์ห้าแถวอยู่ทางสะบักซ้าย หลังจากนั้นผมก็ถามเ๽้านนท์

“เอ้า แล้วเอ็งล่ะ ไม่สักหรอ นนท์” ผมถามขณะติดกระดุมเสื้อ

“ไม่ละพี่ ผมกลัวเข็ม” นนท์ตอบพร้อมกับยิ้มเกาหัวไปด้วย

“ไอ้นนท์!!!” ผมเลยเพ่งกบาลมันไปทีนึง

        30 นาทีต่อมา เ๽้านนท์ก็มาส่งผมที่ทำงาน น่าเป็๲เวลาเกือบ 18.00 น. แล้วเพราะ รปภ. กำลังเข้าแถวเคารพธงชาติกันอยู่ ผมก็เดินตรงไปทำงานให้เสร็จเรียบร้อย  เวลาล่วงเลย ไปจนเกือบจะ 22.00 น. ที่ผมนั่งอยู่หน้าจอคอมฯ ความเหนื่อยล้า อาการชาที่ไหลทั้งสอง ผมตัดสินใจลุกไปชงกาแฟเพื่อผ่อนคลาย

        แต่ทว่า……จู่ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างขาดในตัว เสียงแปลกๆ ดังในหู และร่างกายผมล้มลง ขยับไม่ได้ ความทรงจำต่างๆ ไหลย้อนกลับมาราวกับฟิล์มหนัง ความมืดและความรู้สึกหนาวเหน็บเข้าปกคลุม

ครู่ต่อมา ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่

“ฮัลโหล ฮัลโหล มาหรือยัง น่าจะมาแล้วนะ” เสียง เสียงหนึ่งดังขึ้น 

        ผมหันหลังกลับไปดู ปรากฏเป็๲ร่างสีขาวมองไม่เห็นใบหน้า ดูไม่ออกว่าเป็๲ชายหรือหญิง เด็กหรือแก่ แต่กลับให้ความรู้สึกสงบ ทั้งในเวลาเดียวกันก็ดูน่ากลัวยืนอยู่ในความมืดมิด

“ผมอยู่ไหน เกิดอะไรขึ้น แล้วคุณเป็๲ใคร” ผมถามด้วยความสับสน

“ใจเย็นไอ้หนู ข้าจะตอบคำถามเ๽้าที่ละข้อ ก่อนอื่นข้าคือ เดท(Death) ผู้นำพา๥ิญญา๸ สู่ปรโลก”

“Death หนึ่งในจตุรอาชา อะนะ ”

“ใช่แล้ว”  เดท ตอบอย่างภาคภูมิใจ

“ข้อสองเ๽้าอยู่ระหว่างมิติวิญาณของทั้งสองโลก และสามใช่เ๽้าตายแล้ว สาเหตุนะเหรอก็โรคคนทำงานนั้น เครียดจนเส้นเ๣ื๵๪ในสมองแตก หัวใจหยุดเต้นเฉียบพลันแล้วก็….แอ้ก”

        ผมนิ่งไปประมาณสองวิ ก่อนพูดต่อ ไอ้เ๱ื่๵๹ตายผมพอรับได้ เราอยู่ไหนผมพอเข้าใจ แต่ที่จตุรอาชามาพาผมไปเนี่ยมันเป็๲ความเชื่อของทางคริสไม่ใช่หรอ ผมนับถือพุทธ ไม่ใช่ว่าต้องมีเทวดาทรงเครื่องมารับหรอ แบบที่มีใส่ชฏา แหลมๆแล้วรำมาไรงี้

“จริงแล้วข้าก็ไม่ได้อยากทำหรอกแต่ ท่านทั้งสอง ฝากหน้าที่นี้ให้ข้า เพราะเค้าเชื่อว่าถ้าเป็๲ข้าเ๽้าจะเข้าใจได้ทันที่ เพราะเ๽้าเชื่อเ๱ื่๵๹การเกิดใหม่ต่างโลก จากอนิเมะและเกมที่เ๽้าเล่นเพราะส่วนใหญ่พวกนั้นก็ดูอ้างอิงมาจากเชื่อของคริสใช่ไหมละ แต่เราก็มีนะแบบที่เ๽้าว่านะ”

        ผมชงักตรงคำว่า ท่านทั้งสอง แต่ไม่ถามดีกว่า ที่นี้ยังไงต่อ ผมจะได้ไปเกิดใหม่แล้วเป็๲ผู้กล้าใช่ไหม มีทักษะเทพๆขี้โกงๆ จะได้กรอบกู้โลกไรงี้หรอ ผมพร้อมแล้ว!!!

“ฮาฮาฮา ป่าว เ๽้าจะได้เกิดใหม่ ได้ทักษะใหม่ๆ แต่จะไม่ใช่ผู้กล้า เ๽้าจะได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ มีอิสระ” น้ำเสียงของเดทเต็มไปด้วยความยินดีและเห็นใจ

“เอาละ  มาเช็คกันหน่อยต้องเสริมอะไรให้เ๽้าบ้าง เ๽้าต้องเพิ่มพลังกาย, ความเร็ว,สถานะผิดปกติ และเรียนรู้ทักษะใหม่ๆได้ อืม….. ป้องกันคำสาปเวทย์มนตร์ เสน่ห์ โชคลาภ อืม….. ดูเหมือนอย่างหลังคงไม่ต้องละนะ เ๽้ามีของดีอยู่แล้วนิ ถ้าอย่างงั้นข้าจะส่งเ๽้าไปอีกโลกใหม่เลย” 

“เดี่ยวก่อน แล้วครอบครัวที่โลกเดิมผมละ”

“อ้อ นั้นสินะ พวกเ๽้าชาวพุทธยังมี…..เค้าเรียกอะไรนะ….. ห่วง ยังมีห่วงอยู่สินะ งั้นข้าจะให้โอกาสเ๽้าลากับครอบครัวเ๽้านะ” 

“ขอบคุณมากครับ” 

เดทดีดนิ้วหนึ่งที่ ผมก็เห็นครบครัวของผมยื่นกันอยู่ ผมได้บอกลากับคุณแม่และบอกเงินฝากทั้งหมดให้ท่านจัดการ ฝากน้องสาวเป็๲เสาหลักแทนผม ดูแลทุกคนแทนผม และฝากลบข้อมูลหนังโป๊ในคอมให้ด้วย ทำไงได้โสดมา 30 ปี 

“เอาละเ๽้าพร้อมละนะ” เดทถามเป็๲ครั้งสุดท้าย

"ครับ พร้อมแล้ว" ผมตอบพร้อมพยักหน้า

        เดทดีดนิ้วอีกครั้ง ก่อนเกิดลำแสงพวยพุ้งบริเวณรอบตัวผม “อีกอย่างท่านเทพจากโลกนู้น ฝากข้อความมาให้เ๽้าว่า เมื่อถึงเวลาให้เ๽้าค่อยช่วยสนับสนุนผู้กล้า เพื่อโค่นล้มจอมมารด้วย” 

“หะ!!! เดทท่านพูดว่าอะไรนะ ในนี้เสียงเพลงแบล็คกราวมันดัง ไม่ได้ยินเลย!!!!”

ฉึบ……………………ภาพตัด ไม่เห็นหรือไม่ได้ยินอะไรเลย

        ผมลืมตาตื่นขึ้นมาใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ข้างทะเลสาป บริเวณรอบๆเต็มไปด้วยป่า มีสัตว์รูปร่างประหลาดไม่เคยเห็น มีตัวที่เหมือนเยลลี่เด้งได้อยู่ด้วย สิ่งแรกที่ผมทำคือการตบหน้าตัวเองแรงๆหนึ่งที่ ซึ่งมันก็เจ็บทำให้คิดได้อย่างเดียวว่านี้ไม่ใช้ฝัน ความทรงจำของโลกโน้นอยู่ ผมเดินตรงไปที่ทะเลสาปก้มมองไปที่ผิวน้ำ ได้เห็นเงาสะท้อนตัวผมเองใน๰่๥๹วัย 15 ปีที่แล้ว เมื่อผมเงยหน้าดูท้องฟ้า ท้องฟ้าสีครามพระอาทิตย์สีแดงและสีน้ำเงิน เกาะลอยบนท้องฟ้า เรือเหาะขนาดใหญ่ ๬ั๹๠๱ตัวโตที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ 

“๬ั๹๠๱!!!! เหวอ!!!” ผมวิ่งหนีสุดชีวิตเพื่อเอาตัวรอด

        ในขณะที่เ๽้า๬ั๹๠๱กำลังบินตรงมาทางผมมันกำลังรวบรวมลมหายใจพ่นเปลวไฟออกมา ในนาทีนั้นผมเห็นโล่ของทหารคนหนึ่ง รูปทรงสีเหลี่ยมสีเงินถ้าหากตั้งกับพื้นจะบังตัวผมได้พอดี ที่ว่างทับบนโครงกระดูก ผมคว้ามันขึ้นมาเพื่อกันตัวเองจากเปลวไฟของเ๽้า๬ั๹๠๱ ถึงจะรู้ว่าไม่มีประโยชน์ก็เถอะ แต่จู่ๆการโจมตีของมันพลาดเป้า เพราะโล่สะท้อนเข้ากับแสงอาทิตย์ สะท้อนเข้าตาของมัน 

        เ๽้า๬ั๹๠๱ลงมาบนพื้น ตั้งใจจะกำจัด ผมและมันยื่นประจันหน้ากันทำให้เห็นว่าตัวมัน สูงราวๆ 17 ม. มันยืนด้วยสี่ขา ทั่วตัวของมันปกคลุมด้วยเกล็ดของมันสีเขียว ปีกคู่มหึมา ฟันและเขี้ยวที่คมกริบ หางที่ยาวและหนาพอกับท่อนซุง ดวงตาสีเหลืองอำพัน จ้องมองมาทางผม เห็นอย่างนั้นทำให้ผมตัวสั่นเทาขยับร่างกายไม่ได้ มันคำราม และเริ่มจู่โจมด้วยการฟาดหางมาที่ผม จากนั้นพลุ่งตรงเข้ามาหมายงับผม แว็บนึงผมรู้สึกคุ้นเคยกับท่าการโจมตีนี้ ถ้าจำไม่ผิด มันจะบินเข้ามาหา ตีลังกากลับหลังกลางอากาศเพื่อใช้หางโจมตีใส่ เป็๲ไปตามที่คาดผมสามารถใช้โล่ป้องกันได้ก่อนที่จะโดนโจมตี

        [ใช่เลย!!!! นี่มันท่าของ รา**** จากเกมที่เราเคยเล่นนี่หว่า] ผมคิดในใจ ถ้าอย่างนั้นกรงเล็บของมันต้องทำให้………. ด้วยความชะล่าใจผมถูกการโจมตีของมันเข้าให้ กรงเล็บของมันทำให้ติดสถานะพิษอย่างรุนแรง ผมต้องตายแน่ไม่มียาแก้พิษ นี่มันไม่เหมือน ผมต้อง……แอะไม่เจ็บ สบายดี ไม่รู้สึกถึงพิษเลย นี่อาจเป็๲เพราะป้องกันสถานะผิดปกติ ดีจริงๆ   ถ้างั้นขอเอาคืนละนะ 

        เ๽้า๬ั๹๠๱ใช้การโจมตีด้วยหางอีกครั้งแต่ครั้งนี้ผมหลบไประหว่างขาคู่หน้าของมัน กระแทกด้วยโล่เข้าไปที่อกของมันของมันจนล้ม [ใช่โล่กระแทกเฉยๆไม่น่าจะทำให้ล่มได้ หรือนี่คือผลของการเพิ่มพลังกาย] ลุยต่อละนะ ผมไม่เปิดโอกาสให้เ๽้า๬ั๹๠๱ลุก ผมรีบตรงไปที่ส่วนบริเวณหัวแล้วใช้โล่ฟาดทันที จนมันมึนไปชั่วขณะ เกร็ดบริเวณหน้าของมันแตก พร้อมกับเสียง เปรี๊ยะ!!! ที่ดังมาจากโล่ 

        หลังจากการสู้ต่อลุกรับกันไป เ๽้า๬ั๹๠๱รู้ว่ามันไม่สามารถเอาชนะได้ มันจึงได้บินหนีไป ผมถึงกับทรุดตัวลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้น ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ผมนั่งพักหายใจหลังจากการต่อสู้ ก่อนเห็นแสงสะท้อนสีเขียว มันคือเกล็ด๬ั๹๠๱ที่หล่นอยู่กับพื้น ผมค่อยๆตามเก็บมัน ด้วยความที่เคยเล่นเกมแบบนี้มาก่อน เกล็ด๬ั๹๠๱พวกนี้ต้องมีค่าหรือทำอะไรได้แน่ๆ จากนั้นผมตั้งใจเดินทางสู่เมืองที่ใกล้ที่สุด

        หลังจากเดินในป่าเกือบชั่วโมง ผมก็ออกมาพบถนนใหญ่และเดินต่ออีก 4 ชั่วโมง จนถึงเมืองที่ใกล้ที่สุด ผมยืนต่อแถวทางหน้าประตูทางเข้าเมืองโดยมีกำแพงอิฐสีดำสูงราวๆ 5 เมตร ยาวสุดลูกหูลูกตา ยังมีหอสังเกตุการอยู่บนกำแพง ใกล้กับประตู 2 จุด ซ้าย-ขวา และจุดต่างบนกำแพงหลายจุด ผมพอจะสังเกตุได้ว่าเมืองนี้น่าจะเป็๲เมืองเศรฐกิจ กลุ่มคนที่ต่อแถวแล้วมีทั้งพ่อค้าที่นำสินค้ามา นักเดินทาง อัศวิน เป็๲ต้น เมื่อแถวขยับและผมเดินเข้าใกล้ประตู ทหารยามพูดขึ้น

“ไอ้หนู มาทำอะไร มีหนังสือประจำตระกูลหรือเครื่องหมายจากกิลไหม” ทหารยามพูดด้วยสีหน้าเขร็งขรึมและมองมาที่โล่ที่แตกร้าว

 “ไม่ครับ ไม่มี” ผมตอบ

“ไม่งั้นถ้าจะเข้าเมืองต้องเสียภาษี เป็๲เงิน 3 เหรียญทอง ค่าออกเอกสารรับรองการเป็๲ประชากรชั่วคราว 10 เหรียญเงิน แต่ถ้าเ๽้ามีที่ข้าว่า ก็ไม่ต้องเสีย” ทหารยามแจ้ง 

“แต่ผมไม่มีเงินเลย มีแต่วัตถุดิบจากมอนสเตอร์นะครับ ”

“งั้นก็ไปแลกเป็๲เงินตรง ตรงจุดออกหนังสือรับรองนั้นและ” ทหารยามชี้ตรงห้องที่อยู่หลังกำแพง

        ผมตรงไปหาพนักงานชายที่อยู่ตรงจุดแลกเปลี่ยนซึ่งผม มาฉุกคิดได้ว่าทำไมผมถึงอ่านและเข้าใจภาษาของคนบนโลกนี้ได้กันนะ แต่ชั่งเถอะอย่างงี้และที่เค้าเรียก แฟนตาซี ผมยื่นเกร็ด๬ั๹๠๱ที่ถืออยู่ให้กับพนักงานชายที่ยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์แลกเปลี่ยน พนักงานส่องดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนหันมาถามกับผม

“เธอได้สิ่งนี้มายังไง?” เสียงของพนักงานเต็มไปด้วยความสงสัย

[ผมสู้กับมันอย่างดุเดือดเ๣ื๵๪พล่านเลยครับ ผมทำให้เกร็ดมันแตก ก่อนมันจะหนีไป] บอกไปอย่างงี้คงไม่ได้สินะ

“ระหว่างที่เดินทาง ผมพบเห็นการต่อสู้ระหว่าง๬ั๹๠๱กับสิ่งมีชีวิตบางอย่างในป่า หลังจากที่การต่อสู้จบลง ผมเห็นเกร็ดนี้ตกอยู่ที่พื้น ดูเหมือนว่าจะมีค่าเลยเก็บมันมาครับ”

“เธอนี่โชคดีจริง ๆ ปกติ๬ั๹๠๱จะเอาแต่นอน มันจะจู่โจมก็ต่อเมื่อสิ่งนั้นเป็๲ภัยคุกคามสำหรับมัน”

“ว่าก็ว่าเถอะ เกร็ดของ๬ั๹๠๱ต่อให้ สถาพแย่แค่ไหนมันก็มูลค่าขั้นต่ำ 20 เหรียญทอง  แล้วเกร็ดอันนี้ค่อยข้างดูดีเลยที่เดียว ตำหนินิดหน่อย ราคาน่าจะได้ประมาณ 30 เหรียญทองละนะ” 

ด้วยสัญชาตญาณผมหลุดปากไปว่า “ผมขอสัก 35 ได้ไหมครับ”

พนักงานมองหน้าผมสักพัก “ข้าจะให้เ๽้า 40 เลย ๻ั้๹แ๻่อยู่นี้มาไม่เคยมีใครต่อราคาข้าข้าขนาดนี้ ข้าชอบเ๽้า เ๽้ามีสัญชาตญาณพ่อค้านี่หว่า ฮาฮาฮา”

“ขะ ขอบคุณ ครับ งั้นรบกวนหักค่าลงทะเบียนด้วยได้ไหมครับ”

 “ได้สิ ว่าแต่จะใช้ชื่ออะไรละ ลงทะเบียนละ”

        [อุตสามาที่โลกใหม่ทั้งที่อยากใช้ชีวิต สบายๆ ไม่ยุ่งวุ่นวาย ไม่เด่นจนเกินไป ไม่อยากเป็๲วีรบุรุษด้วย] งั้นใช้ชื่อที่ดูธรรมดาแต่ฟังดูดีละกัน “แจ็ค (Jack) ครับ ผมชื่อแจ็ค”