เฟยิพยายามเค้นถามว่าพวกเขาใช่คนของสกุลสีหรือไม่ เป็ฟางเหนียงทีส่งพวกเขามาใช่ไหมแต่คนร้ายทั้งสองนั่นไม่ยอมเปิดปากแม้แต่น้อยเฟยิเห็นลี่เฉี่ยวนั่งเงียบสีหน้าไม่ค่อยดี
“เ้าไม่เป็ไรใช่ไหม” เฟยิมองลี่เฉี่ยวด้วยสายตาอ่อนโยน แต่ลี่เฉี่ยวยังก้มหน้าแล้วพูดว่า
“ทำไมสีฟางเหนียงถึงทำกับข้าแบบนี้ข้านึกไม่ออกเลยจริงๆว่าข้าทำให้นางไม่พอใจั้แ่เมื่อใดกัน”
“เช่นนั้น เ้ารู้แล้วก็ระวังนางให้มากกว่านี้”
“อืม..” ลี่เฉี่ยวเงยหน้ามองเฟยิด้วยความสงสัย
“ท่านบอกว่าเคยเห็นสัญลักษณ์ที่แขนในวันเทศกาลโคมไฟหมายความว่าอย่างไร”
“วันนั้นตอนที่เ้ากำลังจะโดนกล่องล้มลงใส่เป็แผนการของคนพวกนั้น”
“มิน่าในตอนนั้นข้ากำลังอยู่กับฟางเหนียงจู่ ๆ นางก็หายตัวไป ถ้าเป็อย่างที่ท่านพูดเช่นนั้นท่านเป็คนช่วยข้าอย่างนั้นเหรอ”
“อืม”
“แล้วท่านก็แอบมองดูข้าตลอดเลยงั้นสิ” ลี่เฉี่ยวพูดพร้อมก้มมองหน้าเฟยิใกล้ๆ อมยิ้มไปด้วย
“อื้ม” เฟยิตอบเสียงสูงอีกครั้ง
รอยยิ้มลี่เฉี่ยวกว้างขึ้นมาอีกนิดแล้วนางก็พูดขึ้นว่า
“เป็นางอีกแล้วเหรอ”
ลี่เฉี่ยวฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเฟยิมาอยู่นี่ได้อย่างไร
“ว่าแต่ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร”
“ข้าออกมาซื้อของให้อาจารย์ผ่านมาเห็นซูปี้ นางเล่าให้ข้าฟังว่าสีฟางเหนียงหน้าตาไม่น่าไว้พาเ้ามาทางนี้ทำไมไม่ให้ซูปี้หรือบ่าวสักคนติดตามมาด้วย ดีที่ข้ามาทันเวลา”
ลี่เฉี่ยวทำหน้ามุ่ย
“ข้าเข้าใจแล้ว” ลี่เฉี่ยวหันไปมองที่คนร้าย
“แล้วท่านจะทำอย่างไรกับคนร้ายทั้งสองเนี่ย”
“พวกเขาไม่ยอมเปิดปากต้องพาตัวไปฝากไว้ที่บ้านอาจารย์ก่อน เผื่อท่านอาจารย์จะมีวิธีช่วย”
ทันทีที่เฟยิพาคนร้ายทั้งสองมาถึงบ้านอาจารย์ด้วยความทุลักทุเล ฮ่าวอู๋รีบวิ่งเข้ามาทัก
“คุณชาย ท่านพาใครมาท่าทางเหมือนโจร ท่านนี่ออกไปซื้อของแป๊บเดียว ได้ทั้งโจร และหญิงมาด้วย แล้วอีกคนไม่มาด้วยหรือขอรับ”
“ถ้าเ้าหมายถึงซูปี้นางน่าจะกลับไปรอข้าที่จวนแล้ว”
อาจารย์เฟยิเดินมือไขว้หลังออกมา
“เ้าพาพวกมันมาก็ลำบากข้าหาข้าว หาน้ำให้พวกมันอีก
หาเื่ปวดหัวให้ข้าแท้ๆ”
“ข้ารบกวนท่านอาจารย์ไม่นานเดี๋ยวข้าให้ฮ่าวอู๋มาช่วยท่านอีกแรง”
เฟยิเดินไปส่งลี่เฉี่ยวกลับจวนพร้อมทั้งหาชุดใหม่ให้ใส่แทนชุดที่ขาด ขณะที่เดินไปส่งเขาคิดย้อนได้ว่า ที่ลี่เฉี่ยวจะเข้าวัง
“ที่เ้าบอกว่าจะเข้าวัง เหตุใดถึงต้องเข้าวัง”
“ท่านพ่อให้ข้า ไปเรียนมารยาทในวังท่านอยากให้ข้าเป็กุลสตรี แล้วข้าไม่เป็กุลสตรีตรงไหน น่าเบื่อจะตาย องค์ชายรองก็มักจะมาชวนข้าคุยแต่ข้าไม่ค่อยถูกชะตากับเขา”
เฟยิได้ยินคำว่าองค์ชายรองถึงกับชะงัก
“เขาชวนเ้าคุยเื่ใดบ้าง”
“คุยเื่ทั่วไปข้าไม่ได้ใส่ใจ”
“เ้ารู้ใช่ไหมสถานการณ์ตอนนี้เป็อย่างไรองค์รัชทายาทก็โดนกักบริเวณ อำนาจทุกอย่างล้วนอยู่ในมือเขา แล้วเหตุใดต้องเป็เ้า”
“อย่างที่ข้าบอกท่านเหตุผลของท่านพ่อก็แค่อยากให้ข้าเป็กุลสตรี”
“อ่อนหัดเ้าไม่รู้เลยหรือว่าแกล้งโง่ แล้วก่อนหน้าท่านพ่อเ้าจะให้เ้าเข้าวังไปหาใคร”
ลี่เฉี่ยวเงียบไปพักเหมือนกำลังคิดบางอย่าง จู่ ๆ ดวงตาก็ลุกวาว
“หรือว่าท่านพ่อจะจับคู่ให้ข้า คนที่ท่านพ่อหมายปอง ก็คือองค์ชายรองงั้นหรือ”
เฟยิถอนหายใจ
“คิดได้สักทีเช่นนั้นวันพรุ่งเ้าก็ต้องเข้าวังอีกใช่หรือไม่”
“แน่นอน ถ้าข้าไม่ไปท่านพ่อต้องทำโทษข้าเป็แน่”
“งั้นเ้าต้องระวังตัวด้วย พรุ่งนี้ข้าจะเข้าวังพร้อมเ้าด้วย ”
“ท่านจะเข้าไปได้อย่างไรแม้แต่ซูปี้นางยังไม่ได้ไปกับข้า”
“ลองไปคุยกับพ่อเ้าสิข้าเชื่อว่าเ้าทำได้”
เฟยิกับลี่เฉี่ยวเดินคุยกันพักใหญ่ก็ส่งลี่เฉี่ยวกลับถึงจวน ลี่เฉี่ยวไม่ได้เล่าเหตุการณ์ที่นางโดนหลอกไปทำร้ายให้บิดาและมารดาทราบเพราะกลัวว่าท่านทั้งสองจะไม่สบายใจ นางอ้างว่าไม่ค่อยสบายเลยต้องกลับเข้าจวนไม่ได้เข้าวัง แต่บิดายังสงสัยในชุดของนาง
“แต่เมื่อเช้าเ้าไม่ได้สวมชุดนี้นี่”
ลี่เฉี่ยวอั้มอึ้ง ก่อนจะพูดไปว่า
“พอข้ารู้สึกไม่สบายตอนที่ข้าจะแวะซื้อยามีเด็กวิ่งเข้ามาชนทำชุดข้าเปื้อนข้าก็เลยซื้อใหม่เสียเลยพอดีอยากได้ชุดใหม่ด้วย”
ลี่เฉี่ยวพูดพร้อมยิ้มแห้งๆ
“แค่ชุดเปื้อนถึงกับต้องซื้อใหม่ เอาเถอะไม่สบายก็ไม่พัก”
“เ้าค่ะ”
ซูปี้สาวใช้ร้อนใจรออยู่ที่จวนเมื่อนางเห็นลี่เฉี่ยวกลับมานางก็รีบวิ่งเข้าซักถามยกใหญ่
“คุณหนูปลอดภัยดีใช่ไหมเ้าค่ะ แม่นางสีไม่ได้ทำร้ายอะไรคุณหนูใช่ไหม ข้าเป็ห่วงคุณหนูแทบแย่ ข้ารอคุณหนูอยู่นานไม่เห็นคุณหนูกลับมาข้าคิดว่าจะบอกนายท่านดีหรือไม่ ข้ายังไม่กล้าบอก แต่ข้าก็ได้บอกกับคุณชายหลี่ไปแล้วเลยรอดูสักพัก”
“ข้าปลอดภัยดี นางคิดจะทำร้ายข้าจริงๆ ด้วย แต่ได้เฟยิช่วยไว้ขอบใจเ้าที่บอกเฟยิให้ไปช่วยข้า ไม่ต้องเอาเื่นี้ไปเล่าให้ใครฟังนะ”
“เ้าค่ะ คิดแล้วเชียว หน้าตานางไม่น่าไว้ใจสักนิดอย่าให้ข้าเจออีกนะ”
“เ้าจะทำอะไรนาง”
“ข้าจะจับนางตบ แล้วก็ตบๆ ๆ แก้แค้นให้คุณหนูเ้าค่ะ”
ลี่เฉี่ยวยิ้ม “ขอบใจเ้ามากข้าไปพักก่อน”
เฟยิขอให้ลี่เฉี่ยวพาเข้าวังด้วยทั้งที่ก่อนหน้านางไม่ได้พาใครเข้าวังด้วยเลยแม้แต่สาวรับใช้ข้างกายลี่เฉี่ยวอ้อนวอนขอบิดา ให้สาวใช้ ได้เข้าวังไปด้วยไป การอ้อนวอนครั้งนี้ทำให้บิดาเกิดความรำคาญถึงได้อนุญาต
วันรุ่ง ลี่เฉี่ยวนั่งรถม้าเข้าวังพร้อมกับซูปี้มีข้อความฝากถึงองค์ชายรองเพื่อเป็การอนุญาตพาสาวใช้ผู้ติดตามลี่เฉี่ยวเข้าไปด้วย ก่อนถึงหน้าประตูวัง ซูปี้ขอแวะทำธุระแล้วก็กลับเข้ามา แต่ทว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่ซูปี้ เป็เฟยิที่แต่งเป็สาวใช้ถึงแม้รูปร่างจะใหญ่ แต่การแต่งตัวแทบดูไม่ออกว่าเป็ชายเขาใช้ผ้าปกปิดอำพรางใบหน้า เขาเดินเข้ามานั่งเคียงข้างลี่เฉี่ยว
“ว้าวสาวใช้ของข้าร่างกายดูแข็งแรงยิ่งนัก” ลี่เฉี่ยวอมยิ้ม
“เ้าหยุดล้อเลียนข้าได้แล้ว อยากถูกจับได้หรือไง”
ลี่เฉี่ยวเข้าวังและเข้าเรียนตามปกติองค์ชายรองรับรู้ว่ามีสาวใช้มาด้วย ลี่เฉี่ยวให้สาวใช้ไปรอที่สวนดอกไม้
เฟยิปลอมเป็สาวใช้ใช่ว่าเขามาแค่ชมดอกไม้ในสวน เขาแอบเข้าไปหาองค์รัชทายาทที่ถูกกักบริเวณอยู่ เขาเข้าไปในห้อง
องค์รัชทายาท องค์รัชทายาทยืนจ้องเขม็งดูเฟยิในชุดสาวใช้ ที่กำลังปืนเข้าห้องโดยที่เฟยิไม่รู้ตัว เฟยิเงยหน้ามองเห็นองค์รัชทายาทจับดาบยืนชี้มาทางเขา เฟยิรีบลุกขึ้นยืนตีเนียน ถามองค์รัชทายาทว่า
“อื้ม! ท่าน มาั้แ่เมื่อไหร่”
“เ้าเป็ใครเป็สาวใช้ของใครกันช่างไม่คัดเลือกให้ดีกว่านี้เลย”
“อย่างไรหม่อมฉันเป็อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ” เฟยิตอบกลับ
“น้ำเสียงก็แข็งกระด้าง”องค์รัชทายาทกล่าว
เฟยิรีบปลดผ้าที่ปิดหน้าออก
“กระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ”
สีหน้าองค์รัชทายาทเปลี่ยนในทันทีอมยิ้มมุมปาก
“เป็สาวใช้ของใครกันล่ะเ้าเนี่ยอย่าได้แต่งแบบนี้อีกนะ”
“ลี่เฉี่ยว บุตรสาวใต้เท้าหลิว”
“เื่จะไม่รู้ถึงหูใต้เท้าหลิวใช่หรือไม่”
“ไม่ แน่นอน กระหม่อมไว้ใจนาง กระหม่อมบอกกับนาง กลัวว่าองค์รัชทายาทจะเหงา แค่เข้ามาคุยเป็เพื่อน”
“เข้าเื่ของเ้าเถอะ”
“วันที่จ้านผิงเอาว่านคนเป็ไปให้องค์ชายรองกระหม่อมตามไปและแอบดูอยู่พักหนึ่งเห็นคนขององค์ชายเอาอะไรบางอย่างใส่ในถ้วยโอรสนั้นแต่กระหม่อมไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร วันนั้นเลยไม่ได้พูดไปกระหม่อมขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่เป็ไรเื่นี้ไม่ได้เกี่ยวกับเ้า ข้ารู้อยู่แล้วว่าต้องเป็แผนการของเขารอดูว่าเขาจะมีแผนการอะไรอีก”
3K
