หลังจากทั้งสองนั่งลงและสั่งอาหารกันเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็หันมาให้ความสนใจกับรายละเอียดที่ต้องพูดคุยกันในวันนี้อย่างจริงจังทันที
“พี่วินเทอร์ เื่ที่พี่พูดเมื่อเช้า มันเป็ยังไงเหรอคะ” เลน่าถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ
“เื่ครอบครัวของเลน่า ความจริงแล้วพี่เองก็รู้สึกว่ามันแปลกไม่ต่างไปจากที่คุณแม่ของพี่คิดเท่าไหร่ พี่ก็เลยลองสืบเื่นี้ดูนิดหน่อยน่ะ ตอนนี้พี่รู้แค่ว่าครอบครัวของเลน่ากับครอบครัวของคุณอีธาน ดูจะมีเื่ไม่ชอบมาพากลอยู่เยอะพอสมควรเลย” วินเทอร์พูดออกมาอย่างไม่ปิดบัง
“พี่คิดว่าครอบครัวของลุงอีธานอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่ที่คุณพ่อคุณแม่มีปัญหาใน่ก่อนหน้านี้สินะคะ” เลน่าถามขึ้น
“น่าจะเป็อย่างนั้น ถ้าน้องอยากรู้มากกว่านี้พี่อาจต้องใช้เวลาในการสืบให้ลึกลงไปอีก และเริ่มใหม่ทั้งหมดเพื่อหาเื่ที่อาจตกหล่นไปด้วยน่ะ”
“เลน่าอยากรู้ค่ะ ถ้าเลน่าช่วยเป็คนรักปลอม ๆ ของพี่หลังจากนี้ พี่วินเทอร์จะช่วยสืบเื่ทั้งหมดของคุณพ่อคุณแม่ให้กับเลน่าได้ไหมคะ” หญิงสาวถามเข้าประเด็นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
“เื่นั้นได้อยู่แล้ว ความจริงถึงเลน่าไม่ช่วยพี่เื่คนรัก แต่ขอให้พี่ช่วยสืบเื่ครอบครัวพี่ก็จะช่วยเต็มที่ไม่ต่างกัน” วินเทอร์บอกกับเลน่าตามตรง
“ไม่เอาหรอกค่ะ แลกเปลี่ยนกันแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ถ้าเลน่ารบกวนอยู่ฝ่ายเดียวคงดูเอาเปรียบพี่วินเทอร์มากเกินไปแล้วค่ะ”
“ได้ ถ้าอย่างนั้นเรามาร่างสัญญากัน ว่าการเป็คนรักปลอม ๆ ของพี่หลังจากนี้เลน่าต้องทำอะไรบ้าง และพี่ต้องทำอะไรเพื่อตอบแทนเลน่าบ้าง” วินเทอร์เอ่ยขึ้นก่อนที่จะรับกระเป๋าเอกสารมาจากลูกน้องของตัวเอง
“เรากินกันก่อนดีกว่าค่ะ อิ่มแล้วสมองจะได้แล่น” เลน่าพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าพนักงานเริ่มนำอาหารที่สั่งเอาไว้ในตอนแรกเข้ามาเสิร์ฟที่โต๊ะอย่างต่อเนื่อง
“ได้สิ” วินเทอร์รับคำอย่างขบขันกับการแสดงออกทางสีหน้าของอีกฝ่าย
**********
จากประวัติที่เขาได้รับรายงานมา สิ่งหนึ่งที่หญิงสาวให้ความสนใจและใส่ใจเป็พิเศษเกี่ยวกับการชีวิตประจำวันของเธอนั่นก็คืออาหารการกิน ยิ่งตอนที่เธออยู่เมืองนอก เขายิ่งเห็นได้ชัดว่าเธอนั้นถ่ายภาพของกินที่เธอไปเสาะหาในวันหยุดลงในบัญชีโซเชียลมีเดียส่วนตัวของเธอเต็มไปหมด อย่างกับเ้าของบัญชีนี้เป็นักชิมมืออาชีพเลยทีเดียว
ดังนั้นเมื่อเขาเห็นว่าเธอให้ความสนใจกับอาหารตรงหน้าหลังจากที่นั่งเครียดคุยเื่ครอบครัวกับเขาอยู่ครู่ใหญ่ วินเทอร์จึงไม่อยากขัดใจเธอและสนับสนุนการชิมของอร่อยตรงหน้าของพวกเขาไปพร้อม ๆ กับเธอแทนอย่างใส่ใจ
ทั้งสองนั่งกินมื้อเที่ยงร่วมกันอย่างไม่รีบร้อน บรรยากาศรอบตัวของวินเทอร์ในตอนนี้นั้นแตกต่างจากตอนแรกที่เลน่ายังมาไม่ถึงอย่างเห็นได้ชัด เพราะเขาแสดงความอ่อนโยนออกมาอย่างเป็ธรรมชาติไม่ต่างจากตอนที่เขาอยู่กับผู้เป็มารดาเลยนั่นเอง
เมื่อจัดการมื้อเที่ยงกันเรียบร้อยแล้ววินเทอร์ก็ให้พนักงานมาเก็บโต๊ะและสั่งของว่างและเครื่องดื่มเอาไว้ให้เลน่ากินเล่นระหว่างนี้ไปด้วยทันที
เลน่ามองความใส่ใจที่วินเทอร์มีให้กับเธอด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ทั้งสองจะพูดคุยกันเื่ข้อตกลงในวันนี้กันอย่างละเอียดต่อ
“อืม สิ่งที่เลน่าต้องทำ ต้องทำตัวให้เหมือนคนรักของพี่ให้แเีที่สุด และห้ามให้มีคนจับได้เื่ข้อตกลงของเราโดยเด็ดขาด” เลน่าอ่านข้อตกลงที่วินเทอร์้าจากเธอด้วยสีหน้าสนใจ
วินเทอร์พยักหน้าให้กับสิ่งที่เลน่าเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม
“มีแค่นี้เหรอคะ ไม่กลัวเลน่าแอบไปควงหนุ่มคนอื่นระหว่างทำหน้าที่เลยเหรอ” เลน่าถามด้วยสีหน้าซุกซน
“ไม่กลัวหรอก เพราะถ้าเลน่ายอมรับงานนี้ พี่จะให้คนคอยคุ้มกันเลน่าตลอดเวลาเพื่อความปลอดภัยอยู่แล้ว เพราะฉะนั้น โอกาสที่เลน่าจะได้ไปควงหนุ่มคนอื่นเลยเป็ศูนย์ทันทีครับ” วินเทอร์ตอบด้วยสีหน้าเ้าเล่ห์
“ต้องมีผู้คุ้มกันด้วยเหรอคะ”
“จำเป็มาก พี่จะไม่ยอมให้ใครเข้ามาทำอันตรายเลน่าเพราะพี่ได้เด็ดขาด” วินเทอร์ตอบเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย
“ดีค่ะ ส่วนข้อแลกเปลี่ยนจากงานที่เลน่าทำในครั้งนี้ พี่วินเทอร์ช่วยสืบเื่ครอบครัวและจัดการตามคำขอของเลน่าทุกอย่าง เงินสด 200 ล้านเหรียญหลังจากภารกิจเสร็จสิ้นโดยไม่รวมกับค่าใช้จ่ายในระหว่างที่ทำหน้าที่นี้ บ้านหรู 1 หลังที่ไหนก็ได้ที่เลน่า้า ข้อสุดท้าย..เลน่าสามารถขออะไรก็ได้ 1 ข้อหลังจากภารกิจนี้จบลง” เลน่าอ่านค่าตอบแทนที่วินเทอร์จะมอบให้เธอด้วยน้ำเสียงเหม่อลอยขึ้นเรื่อย ๆ
“นี่มันอะไรกันคะ เลน่าว่าข้อตกลงของเราดูไม่ค่อยเป็ธรรมเท่าไหร่เลยค่ะ”
“ไม่หรอก ทุกอย่างถูกต้องแล้ว หลังจากที่เลน่าทำหน้าที่นี้ครบ 3 ปีตามสัญญาและพี่ช่วยเลน่าจัดการเื่ครอบครัวเรียบร้อยแล้ว เลน่าต้องมีเงินทุนไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เลน่าอยากเป็และอยากทำต่อ ส่วนบ้านที่ไหนก็ได้เพราะพี่รู้มาว่าบางทีเลน่าอาจจะอยากกลับไปเรียนต่อที่ต่างประเทศอีกครั้ง พี่เลยยังไม่ระบุสถานที่ที่จะซื้อบ้านให้เลน่าลงไปในสัญญานี้ แล้วก็ ถ้าเลน่าอยากกลับไปเรียนต่อ พี่จะออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้เอง เพราะเลน่าต้องทิ้งทุนที่ทางมหาวิทยาลัยมอบให้ในตอนนี้เพื่อมารับงานของพี่ มันเลยไม่ยุติธรรมเท่าไหร่ถ้าพี่จะปล่อยให้เลน่าต้องเสียค่าใช้จ่ายในส่วนนั้นด้วยตัวเอง” วินเทอร์พูดสิ่งที่คิดออกมาอย่างละเอียดจนเลน่าอดที่จะรู้สึกดีกับพี่ชายคนนี้ขึ้นมาไม่ได้
“พี่คิดเผื่อเลน่าเอาไว้หมดแล้ว ขอบคุณนะคะ แต่เลน่าว่าค่าตอบแทนข้อท้าย ๆ เลน่าไม่เอาดีกว่าค่ะ แค่เื่ครอบครัวของเลน่าพี่วินเทอร์ก็น่าจะยุ่งยากแล้ว” หญิงสาวเอ่ยออกไปตามตรง
“ขอปฏิเสธครับ ข้อตกลงนี้เลน่าต้องรับเท่านั้น ไม่งั้นพี่ไม่สบายใจ มีรายละเอียดอะไรที่เราต้องทำข้อตกลงกันเพิ่มอีกไหมครับ” วินเทอร์เปลี่ยนเื่เพื่อคุยกับหญิงสาวต่อทันที
“เอ่อ งั้น...ตรงนี้ค่ะ ข้อที่ต้องออกงานด้วยกันในแต่ละครั้งที่จำเป็ เลน่าอยากให้พี่วินเทอร์ส่งข่าวมาให้เลน่าก่อน เกี่ยวกับแขกและคนที่เราต้องไปเจออย่างจริงจัง เลน่าจะได้เตรียมตัวถูกค่ะ” หญิงสาวมองและชี้ไปยังข้อตกลงข้อหนึ่ง
“ได้เลย” วินเทอร์รับคำก่อนที่จะเขียนข้อความกำกับเพิ่มเข้าไปในนั้นอย่างรวดเร็ว
“พี่วินเทอร์คะ เลน่าถามได้ไหมคะ ว่าทำไมสัญญาการทำงานของเลน่าพี่ถึงเขียนกำกับไว้แค่ 3 ปีเท่านั้น” เลน่าถามขึ้นหลังจากที่คุยกันเื่เื่สัญญามาพักใหญ่ ๆ
“ดูแปลกงั้นเหรอ” วินเทอร์เลิกคิ้วถาม
“ถ้าฟังจากสาเหตุที่ต้องมีคนรักปลอม ๆ ของพี่ก็นับว่าแปลกค่ะ”
“เพราะคนที่้าให้การแต่งงานเกิดขึ้นน่าจะอยู่ได้อีกไม่เกิน 3 ปีน่ะ” วินเทอร์ตอบเสียงเรียบ น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งการอาลัยอาวรณ์ต่อสิ่งที่เขาเอ่ยถึงอย่างสิ้นเชิง
เลน่าที่รู้เื่นี้ถึงแม้จะแปลกใจแต่เธอก็ไม่ก้าวล่วงถามเขาเพิ่มมากขึ้นอีกให้ต้องรู้สึกลำบากใจต่อกันจนเกินไป เพราะในตอนนี้ก็นับว่าเธอรู้เื่เกี่ยวกับวินเทอร์มากเกินกว่าที่คนทั่วไปจำเป็ต้องรู้มากแล้ว
#ค่าตอบแทนในสัญญาที่ให้ยัยน้องเลน่านั้น….
(*゜ロ゜)ノ
#เป็ไรต์ไรต์จะไม่สงสัยอะไรเลยค่ะ ตกลงั้แ่ 2 ข้อแรกไปเลยฮะ 200 ล้าน แง่มๆๆๆ
(⁎˃ᴗ˂⁎)
#เสียหลายล้านได้ แต่ไม่ยอมหาสาวคบจริง ๆ จัง ๆ ซะงั้นพ่อหนุ่ม
(* ￣︿￣)
#เหตุผลที่ทำสัญญาแค่ 3 ปีดูมีอะไรแปลก ๆ ไม่น้อยเลยงับ
(⁎˃ᆺ˂)
#ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
( ´͈ ᵕ `͈ )◞♡
1K
