การนอนค้างคืนกับพี่สี่แม้จะเปลืองตัวอยู่มากเพราะเดี๋ยวกอดเดี๋ยวหอม แต่ก็สนุกมากเช่นกัน พี่สี่มีเื่ราวสนุกมากมายมาเล่าแบ่งปันให้เขาฟัง ทั้งยังเล่าถึงเื่ราวภายนอกวังหลวงที่ได้ติดตามเสด็จพ่อออกไปเยี่ยมเยียนประชาชนในแคว้นแบบไม่เปิดเผยตัวตน ทั้งยังมีเื่ตลกมากมายของพี่สี่เองด้วยและของพี่ชายคนอื่นๆ อย่างเช่นตอนที่พักขบวนอยู่กลางป่า แล้วพวกเขาแข่งจับปลากันในน้ำ แต่พี่รองดันไปคว้างูตัวใหญ่จนทำให้ทุกคนแตกกระเจิงกันไปหมด สุดท้ายแล้ว เื่ก็จบลงโดยที่ทหารช่วยนำงูไปปล่อยยังที่ไกลๆ ให้ นับว่าโชคดีที่งูตัวนั้นไม่มีพิษ ไม่อย่างนั้นคงอันตรายมากเป็แน่
หลังจากนั้นเมื่อต้องอาบน้ำ พวกเขาจะใช้วิธีการตักน้ำขึ้นมาอาบน้ำ้า มากกว่าลงไปรบกวนสัตว์ที่อาจมีพิษในลำธารแทน
องค์ชายห้ายิ้มและหัวเราะเสียงใสออกมาตลอดเวลาเมื่อได้ฟังเื่เล่าจากพี่ชาย ดวงตาคู่โตเปล่งประกายแวววาวไปด้วยความตื่นเต้น บางครั้งก็มีน้ำตาออกมาจากหางตาเมื่อหัวเราะมากเกินไป
ใบหน้าเล็กซบอยู่ตรงอกกว้างของพี่ชายที่นอนตะแคงกอดเขาเอาไว้
บรรยากาศสนุกสนานผ่านไปอีกสักพัก เสียงของพี่ชายก็เงียบลงในขณะที่กำลังพูดถึงการแข่งม้าของพี่ชายทั้งสี่
องค์ชายน้อยเงยหน้ามองพี่ชายด้วยความสงสัยว่าทำไมถึงหยุดเล่า ก็พบว่าพี่ชายหลับพริ้มเข้าสู่นิทราไปเสียแล้ว ปล่อยให้เขายังคงตาแข็งเพราะตื่นเต้นกับเื่ที่อีกฝ่ายทิ้งไว้แบบค้างคาใจ ว่าสรุปแล้วการแข่งม้าในครั้งนั้นพี่ชายคนไหนเป็ผู้ชนะ
ร่างเล็กปีนออกจากอ้อมกอดของพี่ชายเพื่อเป่าตะเกียงข้างเตียงให้ดับลง เขาหยุดนิ่งสักพัก รอให้สายตาคุ้นชินกับความมืด ค่อยคลานกลับเข้าไปซุกในอ้อมกอดของพี่สี่อย่างระมัดระวัง มือน้อยดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเองกับพี่ชาย ใบหน้าน่ารักมองพี่ชายที่หลับไปแล้วอย่างลังเล ก่อนจะก้มลงจุ๊บหน้าผากอีกคนเบาๆ แล้วเอ่ยกระซิบให้พี่ชายฝันดี
ตอนแรกจวินหลิงหยางชุนคิดว่าตัวเองคงต้องนอนตาค้างไปอีกนาน เพราะติดอ้อมกอดของเสด็จพ่อ แถมยังต้องมานอนค้างแปลกที่อีก แต่ไม่นานก็หลับใหลตามพี่ชายไปอย่างง่ายดายในอ้อมแขนที่อบอุ่นของอีกฝ่ายไม่ต่างจากบิดา
จวินหลิงจางเฉิงที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าตามเวลาเดิมทุกวัน วันนี้เขาได้หลับอย่างเต็มอิ่มเป็พิเศษ ก่อนจะใและรู้สึกตัวว่าเมื่อคืนพาน้องชายมานอนด้วย เขารีบลืมตาทันทีแล้วก็โล่งอกที่เ้าตัวน้อยยังคงนอนนิ่งซบใบหน้าหวานกับต้นแขนของเขา
ร่างสูงอดละอายใจไม่ได้เพราะเขาพาน้องเล็กมานอนด้วยแต่ดันชิงหลับไปั้แ่ตอนไหนก็ไม่รู้ อาจเป็เพราะมีน้องชายตัวหอมนอนอยู่ในอ้อมกอด ยิ่งเขาได้กลิ่นหอมสมุนไพรจากน้องชาย ร่างกายจึงยิ่งผ่อนคลายจนเผลอหลับไปดื้อๆ ผ้าห่มที่คลุมอยู่บนตัวของเขายังไม่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นได้เทียบเท่าการที่รู้ว่าน้องชายเป็คนช่วยห่มผ้าให้เขาเลยสักนิด
ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวอย่างมีความสุข รอยยิ้มกว้างเกิดขึ้นบนใบหน้าคมเพราะความน่ารักของเสี่ยวชุนทำให้หัวใจของเขาอ่อนยวบยาบไปหมด
องค์ชายสี่ใช้นิ้วชี้ของตัวเองลูบองคาพยพบนใบหน้าของน้องชายอย่างแ่เบาด้วยความเอ็นดูอย่างสุดซึ้งในหัวใจ เห็นน้องนอนหลับสนิทแบบนี้เขาก็ดีใจ ไม่อย่างนั้นหากน้องชายนอนหลับไม่ได้เพราะแปลกที่เขาคงทุกข์ใจและเสียใจมากเป็แน่
ดวงตาสีเข้มสังเกตเห็นแพขนตางอนยาวของน้องชายขยับไหว เขาก็ไม่สามารถระงับความซุกซนของนิ้วตัวเองไว้ได้ ปลายนิ้วชี้ขยับแตะบนแพขนตาของน้องชายเล่นจนอีกฝ่ายยอมตื่นและลืมตาขึ้นมามองกันได้สำเร็จ
"อรุณสวัสดิ์เสี่ยวชุนตัวน้อยของพี่สี่" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นจากนั้นก็ก้มลงหอมหัวคนที่กำลังสะลึมสะลืออยู่อย่างอดใจไม่ไหว
"อรุณสวัสดิ์พี่สี่"
ร่างเล็กที่ยังไม่ตื่นดีเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ถูไถใบหน้าของตัวเองบนอกหนาแทนการบิดี้เี ก่อนจะถูกพยุงให้นั่งพิงอกพี่ชายที่เรียกขันทีให้นำน้ำอุ่นสำหรับดื่มเข้ามา และให้คนไปเตรียมห้องน้ำให้พร้อม
มือเล็กยกจอกน้ำขึ้นดื่มเพื่อให้ตัวเองสดชื่นขึ้น
หลังตื่นเต็มตาแล้วเขาก็หันไปหาพี่ชายทันทีแล้วเอ่ยคำถามที่ค้างคาใจมาตลอดทั้งคืน
"พี่สี่ สรุปว่าแข่งขี่ม้าครั้งนั้นใครชนะหรือขอรับ"
"ต้องเป็พี่สี่ที่เป็คนชนะสิ เพราะพี่สี่เก่งมากอย่างไรล่ะ"
องค์ชายสี่ตอบน้องชายทันทีด้วยน้ำเสียงโอ้อวดตัวเอง เขายืดอกรอรับคำชมจากน้องเล็ก แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับเป็...
"นางกำนัลเตรียมน้ำเสร็จแล้ว เราไปอาบน้ำแต่งตัวกันเถอะขอรับ น้องหิวข้าวแล้ว"
'ระบบ วันนี้มีลูกพลับสมุนไพริญญาระดับหนึ่งเยอะไหม'
[วันนี้มีลูกพลับสมุนไพริญญาระดับหนึ่ง 5 ลูก ขอรับ]
'น่าเสียดายที่ลูกพลับบนต้นไม่ได้มีเยอะมากพอให้อัปเกรดเป็วัตถุดิบระดับหนึ่ง ไม่อย่างนั้นคงได้กินลูกพลับหวานๆ แล้ว'
[นายท่านสามารถแลกเปลี่ยนลูกพลับสมุนไพริญญาระดับหนึ่ง 1 ลูก เพื่อเป็ลูกพลับวัตถุดิบระดับห้าจำนวน 100 ลูกได้นะขอรับ มันคือการอัปเกรดย้อนกลับขอรับ]
'ว้าว ขอบคุณมากนะระบบ ฉันก็ลืมไปเลยว่ามันสามารถทำแบบนี้ได้เหมือนกัน ถ้าฉันแลกเปลี่ยนมัน นายจะเอาลูกพลับวัตถุดิบระดับห้าทั้ง 100 ลูก มาให้ฉันยังไงละ'
[ระบบจะแลกเปลี่ยนกับลูกพลับที่นายท่านเก็บวันนี้ให้โดยอัตโนมัติขอรับ ส่วนที่เหลือสามารถเก็บไว้ในมิติส่วนตัวได้ ไม่จำเป็ต้องกลัวว่าจะเน่าเสีย เพราะลูกพลับจะยังคงรักษาความสดเหมือนพึ่งเด็ดออกมาจากต้นเอาไว้ขอรับ]
'มิติส่วนตัวก็สามารถทำเื่แบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย สุดยอดมากๆ'
จวินหลิงหยางชุนอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น เป็มิติส่วนตัวที่มีประโยชน์สุดๆ
[แน่นอนขอรับ นี่เป็สิ่งที่์ประทานมาให้ท่าน ย่อมต้องมีประโยชน์มากกว่าเป็ที่เพาะปลูกสมุนไพริญญาระดับสูงแน่นอนขอรับ]
'อื้อๆ แต่การแลกเปลี่ยนย้อนกลับนี่สุดยอดไปเลยนะ อย่างนี้ฉันก็จะได้ลองทานวัตถุดิบระดับห้าแล้วสิ อยากรู้แล้วว่าจะอร่อยสุดยอดแค่ไหน!'
ร่างเล็กอดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลายออกมาอย่างอดใจไม่อยู่ ขอให้ภารกิจสมุนไพริญญาในอนาคตมีของที่สามารถเอามาทำอาหารได้ด้วยเถอะ ถ้าเป็สมุนไพรไว้ใช้ทำยาอย่างเดียว เขาคงเสียดายแย่
จวินหลิงหยางชุนที่ถูกพาเข้าไปนั่งพักยังศาลาหลังจากที่ขี่คอพี่สามเก็บลูกพลับสมุนไพริญญาระดับหนึ่งกับลูกพลับที่เป็วัตถุดิบระดับต่ำมาจนล้นตะกร้าไม่ต่างจากเมื่อวาน
เมื่อได้ยินเสียงของระบบบอกว่าได้ทำการแลกเปลี่ยนลูกพลับสมุนไพริญญาระดับหนึ่ง 1 ลูก เป็ลูกพลับวัตถุดิบระดับห้าทั้งหมด 32 ลูก ในตะกร้าที่พี่รองถือเอาไว้
เมื่อนั่งลงบนตักของท่านพ่อเรียบร้อย เขาก็ขอให้พี่รองส่งลูกพลับให้เขา 1 ลูก มือเล็กหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เก็บไว้ใต้แขนเสื้อออกมาบรรจงเช็ดลูกพลับอีกรอบ จากนั้นก็ส่งมันให้เสด็จพ่อด้วยรอยยิ้มหวาน ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายรอคอยให้เสด็จพ่อรับไป
เขาอยากให้เสด็จพ่อเป็คนแรกที่ได้ชิมลูกพลับที่เป็วัตถุดิบระดับห้า
"เสด็จพ่อกัดเลยพ่ะย่ะค่ะ ลูกทำความสะอาดให้แล้ว"
จวินหลิงจางเสวียนมองท่าทางและคำพูดน่ารักของบุตรชายคนเล็ก เขาก็ก้มลงมอบจุมพิตที่หน้าผากให้เด็กดีไปหนึ่งครั้ง ก่อนจะรับลูกพลับในมือเล็กขึ้นมาถือไว้ เมินเฉยต่อสายตาริษยาของบุตรชายคนอื่นที่มองมายังลูกพลับของเขาราวกับอยากเข้ามาแย่งชิง
ฮ่องเต้มองลูกพลับสีเหลืองอมส้มสวยสลับกับดวงตาใสแจ๋วของลูกชายที่กำลังฉายแววตื่นเต้นอยู่ในนั้น เขาก้มลงกัดลูกพลับในมือหนึ่งคำ
ทันทีที่เขาเคี้ยวลูกพลับ ความหวานของลูกพลับก็ะเิออกมาโจมตีััการรับรสภายในปากของเขาอย่างรุนแรง
อร่อยมาก!
ลูกพลับที่เสี่ยวชุนให้เขามีความหวานฉ่ำและสดกรอบแบบที่เขาไม่เคยได้กินมาก่อนจนน้ำตาแทบไหล ไม่ว่าจะเป็ลูกพลับที่ถูกคัดเลือกเข้าวังหลวงมาอย่างดีก็ยังไม่มีรสชาติหวานถึงขนาดนี้ ส่วนมากมักมีรสชาติฝาดและติดหวานปลายเท่านั้น
ร่างสูงรีบเคี้ยวลูกพลับในปากเพื่อซึมซับรสชาติหวานหอมที่แสนติดใจนี้ ทันทีที่เคี้ยวหมดปาก เขาก็รีบหอมหัวกลมๆ ของลูกชายด้วยความขอบคุณทันที
"อร่อยมากเสี่ยวชุน พ่อไม่เคยทานลูกพลับอร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย ลูกลองกัดดูสิ"
มือหนายื่นส่วนที่ยังไม่ถูกเขากัดให้ลูกชายได้ลองชิมดูบ้าง แน่นอนว่าปฏิกิริยาของลูกชายก็ไม่ต่างจากเขา ดวงตาคู่สวยโตขึ้นอย่างน่าเอ็นดู ก่อนจะเคี้ยวลูกพลับในปากจนแก้มพองออก
"อร่อยมากจริงๆ ด้วยพ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ"
เสียงเล็กเอ่ยอย่างตื่นเต้น จากนั้นก็รีบบอกพี่ชายคนอื่นให้ลองกินลูกพลับที่เก็บมา มือเล็กเอื้อมหยิบผลใหม่ให้เสด็จพ่อ ก่อนที่เขาจะกัดลูกพลับผลเดิมจนหมดอย่างรวดเร็ว
เสียงตื่นเต้นจากพี่ชายทั้งสี่คนที่ได้กินลูกพลับเอ่ยเอ่ยถึงความอร่อยของมันออกมาไม่หยุดปาก ทำให้หัวใจดวงน้อยพองโต เขารู้สึกดีมากๆ ที่ได้เอาของอร่อยให้คนที่รักกิน แล้วเห็นทุกคนมีความสุข
ลูกพลับวัตถุดิบระดับห้าอร่อยแสงหน้าลูกพลับที่เขาเคยกินเมื่อชาติก่อนไปอย่างเทียบไม่ติดเลย ความหวานยังคงอบอวลอยู่ในปากของเขาไม่จางหาย
ดวงตาดำขลับมองพี่ชายที่กำลังคว้าตะกร้าลูกพลับเพื่อยื้อแย่งกันอย่างขบขัน อยู่ในอ้อมกอดของเสด็จพ่อ
ก่อนที่เขาจะเผลอตัวแข็งค้างไป เมื่อได้ยินเสียงกระซิบข้างหูของคนเป็บิดา
"พ่อขอบคุณเสี่ยวชุนมากนะลูกที่แบ่งปันของอร่อยพวกนี้ให้พวกเรา ขอบคุณ์เช่นกันที่ประทานพรที่ดีแบบนี้ให้ลูกของพ่อ"
Talk : ความอร่อยของลูกพลับวัตถุดิบระดับห้าทำพิษ ท่านพ่อโป๊ะเลย
20K
