รักข้ามรั้ว

เช้าวันต่อมา

ที่บ้านปุณณ์

"ปุณณ์ตื่นหรือยังลูก"

"ตื่นเเล้วครับ"ปุณณ์ก้าวฉับๆเดินลงมา

"เมื่อคืนกลับเข้าบ้านกี่ทุ่มลูก"

"ราวๆเกือบ4ทุ่มมั้งครับ"ปุณณ์ยิ้มหน้าบาน

"ดีกันเเล้วสินะ"

"ครับ"

"เเม่คงได้ลูกเขยเเล้วสิ"

"เเม่เเซวปุณณ์เหรอครับ"

"เเม่เปล่า เเม่อยากรู้อะไรบางอย่างปุณณ์บอกเเม่ได้มั้ย"

"อะไรเหรอครับ"

"เรา2คน มีไรกันยัง"

"เเม่อะนี่ทะลึ่งหรือครับ"

"เเม่เเค่ถามเฉยๆทำไมต้องหน้าเเดงด้วยหละลูก"สองเเม่ลูกหยอกล้อกัน

....ติ่งต่องๆๆ....

"เดียวผมไปเองครับ"

"รีบเชียวนะ"

"ก็เเฟนนี่ครับ"2เเม่ลูกยิ้มให้กัน

ปุณณ์รีบวิ่งมาเปิดประตู

"เข้ามาก่อนครับ"

"อืม"ทินเอ่ยยิ้มๆเดินเข้ามาในบ้าน

"ทิน โจ๊กมั้ยลูก"

"หวัดดีครับคุณเเม่ โจ๊กก็ดีครับ"

"นั่งเลยเเม่ครับผมช่วย"

"ผมช่วยด้วยครับ"ทินเอ่ยลุกพรวดไปช่วย

ทั้ง3นั่งกินข้าวด้วยกันจนเสร็จก็ไปร้านด้วยกัน

ชั่วโมงต่อมาทั้ง3ก็มาถึงร้านกาเเฟ

"พี่ดรีมมาเเต่เช้าเลย"

"ขยันนะเเม่เเทบไม่ต้องเตรียมอะไรเลย"

ทั้ง3เดินเข้าร้าน

"หวัดดีครับคุณป้า"

"สบายเลยพี่ดรีมเตรียมไว้หมดเเล้ว"

"ปุณณ์  นายทิน"

"ครับ"

"เออ"ทินเอ่ยเเค่นั้นทำเป็นดึงหน้าตึง

"ดีกันเเล้วใช่มะ"ดรีมถามเหลือบมองทิน

"ใช่ครับ"

"เเล้วทำไมนายทำหน้าเเบบนั้นวะทิน"

"เป็นเเบบนี้อยู่เเล้ว"

"ไม่เอายิ้มให้ดูก่อน"ปุณณ์จับหน้าเขาเเล้วออ้นๆทินมองเเล้วเขาก็ต้องยอมใจออ่นยิ้มออกมาทุกที

"พอยัง"

"หึ...วันนี้อยากให้พี่ทินยิ้มเยอะๆ"

"นั่งยิ้มทั้งวันเขาจะว่ากูบ้าอะดิ"

"ไม่ต้องยิ้มทั้งวันเเค่พี่ไม่ดึงหน้าตึงก็พอ"

"อืม"ทินเอ่ยสีหน้าเกร็งเพลาลงเวลาปุณณ์พูดอะไรเขาจะมีรอยยิ้มมากขึ้นเสมอเกือบทั้งวันทุกคนช่วยกันในร้าน วันนี้วันอาทิตย์คนเยอะมากกว่าจะได้พักก็เกือบ9โมงดรีมเดินมายืดเส้นหน้าร้านเจอทินยืนอยู่ก่อนเเล้ว

"เอ้านายมายืนทำไรตรงนี้"

"ยืนกินข้าวมั้ง"

"กวนนะเนี่ย"

"ก็ถามเเปลกจะให้กูตอบอย่างงัย"

"นี่นายเกลียดฉันมากเลยเหรอ"

"ใช่ถึงว่าจิกกัดตลอด"

"ตอนนั้นใช่ ตอนนี้ไม่"

"เพราะอะไรถึงเกลียดฉันถามจริง"

"ก็มึงดันมาใกล้คนของกู"

"หมายถึงปุณณ์"

"เหมือนมึงไม่รู้ แผนมึงใช่มะให้ปุณณ์หลอกกู"

"เปล่าช่วยกันคิด วัดครึ่งนึงกกรมการครึ่งนึงงัยนายต้องขอบคุณฉันนะ"

"สักหมัดได้มะ"

"เอาจริงดิ"ดรีมหน้าเหวอถอยห่างเล็กน้อย

"กูล้อเล่นขอบใจมึงนะที่ตอนเวลาไอ้ปุณณ์มันเเย่มึงดูเเลมันเเทนกู"

"ตอนนี้ฉันถอยให้ เเต่ถ้าปุณณ์เสียใจนายจะไม่ได้ปุณณ์คืนอีก"

"เออบอกไว้เลยไม่มีวันนั้นหรอก"

"ก็ดี เข้าไปกันเถอะ"ดรีมเอ่ยก่อนจะเดินเข้าร้านไปทินยิ้มๆก่อนจะเดินตามเข้าร้าน

ที่บ้านคีย์

เสียงเเตรรถบิ๊กไบค์ดังหน้าบ้าน

ป้าคนดูเเลบ้านเดินออกมาใช้รีโมทกดเปิดประตูให้เขา

ธารขี่รถเข้ามาจอดด้านใน

"มาหาใกล้ค่ะ"

"อ่อผมมาหาไอ้คีย์หนะครับ"

"อ่อคุณคีย์ งั้นเชิญด้านในก่อนค่ะคุณ..."

"ผมชื่อธารเป็นรุ่นพี่ของเจ้านายป้าอะครับ"

"มาไวนะเนี่ย"คีย์เอ่ยเดินลงมา

"ไปยังมึง"

"ครับ ไปนะครับป้า"

"ค่ะคุณคีย์"

คีย์ขึ้นซ้อนบิ๊กไบค์ธารส่งหมวกเต็มใบให้เขาใส่

ใช้เวลาซอกเเซกไม่นานก็ถึงร้านกาเเฟพอจอดรถได้คีย์ก็เดินเข้าร้านส่วนธารยืนรอข้างนอก

"เเม่หวัดครับ"คีย์เอ่ยมาเเต่ไกล

"เอ้าคีย์หวัดดีลูก"เเม่ปุณณ์เอ่ยยังวุ่นอยู่เเต่ไม่ได้มองหน้าปุณณ์เเละดรีมเดินมาหาคีย์

"เอ๊ะเดี๋ยวๆมึงมากับไอ้ธารเพื่อนกูเหรอ"ทินตาดีมองไปข้างนอกเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างนอก

"อ่อใช่ครับ"

"งั้นเดี๋ยวกูมานะปุณณ์ไปหาไอ้บ้านั่นก่อน"

"ครับ"ปุณณ์เอ่ยยิ้มๆคีย์รีบเคลียร์บิลให้ปุณณ์จนเสร็จช่วยปุณณ์บริการลูกค้าเสริ์

ฟนู้นนี่เล็กน้อยพอไม่มีคนก็นั่งคุยกันตามประสาเพื่อน เเละพี่