สวัสดีครับชาติก่อนผมช่อว่าริว เป็นายกรัฐมนตรีแต่ตอนนี้ผมได้กลับมาเกิดใหม่ในโลกแฟนตาซีแห่งหนึ่ง
แต่ผมไม่ได้มาเกิดใหม่คนเดียวผมยังมีเพื่อนของผมฮิเดะ
ที่ได้ตายพร้อมผมจากเหตุการณ์อุบัติเหตุ ในครั้งนั้นตามมาด้วย...
ใช่แล้วตอนนี้ผมกับ ฮิเดะมาเกิดใหม่แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจก็คือ
“ทำไมตูต้องมาเกิดเป็ผู้หญิงด้วยฟร้ะ”
อ้ากกกกกกกกกกกกกก!!!!
แค่คิดแค่นี้ก็จะะเิทุกอย่างออกมาให้จนได้แล้วนะเว้ยยย!!!!
หลังจากที่ผมกับ ฮิเดะ มาเกิดใหม่และเป็พี่น้องกันทางสายเือีก
แต่ ฮิเดะ ก็ยังเป็ผู้หญิงเหมือนผมด้วยนี่สิ...
เ้าฮิเดะเองก็คงจะรู้สึกแบบเดียวกับเราอยู่เหมือนกันละนะ
“…”
แต่สิ่งที่ต้องยอมรับให้ได้ในตอนนี้ก็คือพวกเรามาเกิดเป็ผู้หญิง....
“แล้วตูควรจะเริ่มทำตัวยังไงดีละเนี่ย......”
เื่ราวหลังจากที่ได้มาเกิดใหม่ในอ้อมอกแม่นั้นมันก็ผ่านมา1 เดือน แล้วสินะ... ความรู้สึกของผมตอนนี้นั้นมันเป็ความรู้สึกที่ไม่คุ้นชินสิ้นดี
นั่นสินะก็ตอนนี้ผมยังเป็ทารกอยู่นี่นาแต่...
มันเป็ความรู้สึกที่ลิ้นของผมได้ััอะไรบางอย่าง..
มันเป็ความรู้สึกที่เมื่อััแล้วลิ้นของผมถึงกับต้องกัดไม่ยอมปล่อย..
สิ่งที่ผมกำลังดูดอยู่นั้นมันดูเป็กอนใหญ่ๆหนึ่งก้อน...
“…”
“เดียวนะ!”
นี่ฉันกำลังดูดนมอยู่งั้นหรอ!?
เอมิอยู่นิ่งๆสิจ้ะแม่ก็จักจี๋น้า...อยู่นิ่งๆหน่อยสิ
ใช่แล้วตอนนี้ผมดูนมของคุณแม่อยู่จริงๆ ด้วยสินะ...
ส่วนชื่อที่คุณแม่ของผมกำลังพูดอยู่นั้นก็คงจะเป็ชื่อใหม่ในฏลกนี้ของผมเองสินะเอมิงั้นหรอ...
เห้ออ ก็ดูดีเหมือนกันนะ แหะ แหะ....
หึ หึ... ผมนั้นได้หัวเราะ แบบสิ้นหวังเล็กน้อยอยู่ในใจจนผมนั้นได้ดูดนมแม่เสร็จพอผมดูดนมของคุณแม่เสร็จผมก็ก็ถึงคิวของ ฮิเด
แต่ก่อนที่คุณแม่ของผมจะจับฮิเดะ ขึ้นมาประคอง ให้ดูดนมนั้นคุณแม่ของผมก็ได้อุ้มผมออกจากอกแล้วนำลงไปวางบนคอกเด็กหรือจะให้พูดง่ายๆก็คงเป็เหมือนที่นอนสำหรับเด็กทารกที่กันตกจากที่สูงหรือไม่ก็กันไม้ให้ซนสินะ...
แล้วหลังจากที่คุณแม่วางผทลวนั้นก็ได้เอาสิ่งที่ดูเหมือนจุกนมหลอกนั้นมาอุดปากผมไว้...
นอนเล่นตรงนี้ไปก่อนนะจ้ะ เอมิเดี๋ยวแม่ขอให้นมน้องก่อนนะจ้ะ
“….”
อ้าเห็นคุณแม่แล้วทำท่าทางแบบนั้นแล้วรู้สึกดีจัง...
แล้วระหว่างที่ผมกำลังเคลิ้มกับความอ่อนโยนของคุณแม่อยู่นั้นเองผมก็ได้เห็นไปสังเกตหน้าของ ฮิเดะ ที่เหมือนกับกำลังสิ้นหวังเหมือนผมตอนแรกอยู่ด้วยแหะ..
เห้อองั้นชั่งมันละกันเดียวเราก็ชินไปเองกับชีวิตในโลกใยใหม่นี่นะ...
แล้วหลังจากนั้นก็เริ่มผ่านเื่ต่างๆ มามากมาย
6 ปีผ่านไป...
ตอนนี้ผมเอ๊ะ..ไม่สิต้องต้อวเรียกแทนตัวเองว่าฉันสินะ..
ตอนนี้ฉันนะเริ่มโตขึ้นมาแล้วละในชาติที่แล้วฉันชื่อว่าริว เป็รองนายกรัฐมนตรี ...
แต่ตอนนี้นะฉันนะเป็ถึงลูกขึ้นนางที่มีเชื้อสายของราชวงศ์และกำลังวิ่งหนีคณะที่ติดตามฉันอยู่...
คุณหนูค่ะ อย่าหนีสิค่ะ คุณหนู!!!!
ชิ.. แย่แล้วสิ รีบหาที่ซ้อนก่อนดีหว่า..
ตอนแรก ผ .... ฉ ฉันนะก็ใเหมือนกันนะที่เริ่มรู้ตัวเองว่าเป็ถึงเชื้อสายราชวงศ์นะ....
มันจะเป็เื่บังเอิญหรืออะไรก็ไม่รู้เหมือนกันที่พระเ้าถึงสุ่มให้พวกเรามา
เกิดเป็หนึ่งในตระกูลราชวงศ์แบบนี้..
แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรมากหรอกแต่..
เห้ออ... หนีพ้นแล้วสินะค่อยยังชั่วหน่อยจะได้สำรวจสิ่งต่างๆได้..
“แต่ทันได้นั้น!”
คุณพี่..เอมิ...ค่ะ
เอ๊ะ มีเสียงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ปรากฎตัวมาจากด้านหลังของฉันที่ได้เรียกฉันมาจากด้านหลังด้วยความสงสัยของฉันฉันจึงได้หันหลังไปมองด้านหลังแล้วฉันก็ได้เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูแล้ว
ทำให้ฉันนึกถึงนางฟ้าที่เหมือนมาจาก์ไม่มีผิดที่มีแววตาที่สวยงาม..
ไม่ฉันได้มองดูดีๆอีกรอบแล้วนี่มัน ฮิเดะ นี่หว่า
“…”
แต่เดียวนะทำจู่ จู่ ก็รู้สึกขนลึกขึ้นมาฟะเนี่ย...
อะ..เอ่อ มีอะไรหรออังจัง…..
อังจังที่ฉันพูดไปเมื่อกี้ก็คือชื่อของ เ้าฮิเดะนั่นเอง..
เออ คือว่า พี่ค่ะ...
“….”
ทำไมมันยิ่งพูดแล้วตูยิ่งใจเต้นตึกๆเลยฟร้ะแต่ดูฮิเดะที่ เกิดมาใหม่ในร่างของ อังจัง
“โอ้ยยยยยิ่งคิดลึกเราก็ยิ่งหน้าแดงเว้ยยยยย!!!!!
แต่อังจังที่อยู่ตรงหน้าของฉันนั้นก็หน้าแดงเหมือนกัน...!
อะไรกันละเนี่ยสถานการณ์แบบนี้....เธอตั้งใจจะคุยอะไรกับเรากันเนี่ย!?...
คือพี่ค่ะ... คือหนู... คือหนู ชอบพี่มากๆเลยนะค่ะด้วยโปรดแต่งงานกับหนูด้วยเถอะค่ะ
“…”
ฉันได้ใไปครู่หนึ่งก่อนที่จะตั้งสติได้แล้วฉันจึงได้เดินเข้าไปใกล้ๆอังจัง
อล้วฉันนั้นได้จับหนเของอังจังแล้วจู่ จู่ ด้วยความโกรธจากใหนไม่รู้ของฉันฉันจังขยีแก้มหน้าอังจัง..
อ้า..พี่ค่ะทำอะไรเนี่ย...อ้า!!!
นี่ฮิเดะนี่นายลืมไปแล้วหรือไงว่าฉันเป็ใครห่ะ?!
อ... อะ คือหนู.. ชอบคุณพี่จริงๆ นะคะด้วยโปรดแต่งงานกับหนูด้วยเถอะค่ะ..
พอฉันได้ฟังเื่ที่ อังจัง หรือ ฮิเดะที่จู่จู่ ก็มาสารภาพรักแบบนี้มันทำให้รู้สึกขมคอแบบบอกไม่ถูกเลยจริงๆเลยทำให้ผมต้องพยายามพูดไล่อังจังไปใกลๆ
เห้อนี่ อังจังเธอจะไปใหนก็ไปฉันอยากจะศึกษารายละเอียดเกี่ยวกับโลกใบนี้ให้มากกว่านี้
เพราะฉะนั้นถ้าเธอ ไม่ช่วยฉันก็ไปใหนก็ไปสะ..
ผมพูดกับ อังจัง หรือ ฮิเดะด้วยสีหน้าที่ขุ่นเคือ..
ก็ได้...ก็ได้คะ...
อื้ม ดี้มาก งั้นพวกเรา ไปสำรวจสิ่งต่างๆกันเถอะ
ค่ะ!!!
หลังจากที่ผมพูดไปแบบนั้นทำให้อังจังยอมเชื่อฟังแล้วคอยทำตามฉัน
แล้วระหว่างที่ฉันกำลังคิดเล่นอยู่นั้นฉันก็ได้มีความคิดผุดขึ้นมาว่า
เอ๊ะอังจังนี่มัน ฮิเดะ จริงๆ หรอ เนี่ย ถ้าเ้านั่นเป็ฮิเดะจริงๆ
ถ้าทำตัวแบบนี้มันก็ต้องมีแหวะกันบ้างแหละน่า...แต่มันไม่ใช่เป้ฯแบบนั้นนี่สิ..เห้ออ ทันใดนั้นความจำบางอย่างที่ถูกฝังลึกอยู่ในสมองของฉันก็ผุดคิดขึ้นมาได้ว่า จริงๆแล้ว ก่อนที่ท่านพระเ้าจะส่งเรามายังโลกใบนี้ก็ได้บอกก่อนแล้วว่าถึงเราจะมีความทรงจำ ของชาติเก่าแต่ก็ไม่ใช่ตัวเราในชาตินี้ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับ ตัวเราในตอนนี้นี่น่า
เอ๊ะไม่สิ..... หรือสิ่งที่ ฮิเดะที่กลายเป็อังจัง หรือกับ ฉัน ทำอยู่ตลอด6 ปี
มันไม่ใช่ชั้นจากชีวิตก่อน ....?
โถ่เอ้ย...
จริงสิถ้าเป็เรามนชาติก่อนเราคงจะไม่แทนตัวเองว่าฉัน อยู่แล้ว สินะ
โถ่เอ้ย....
คุณพี่ค่ะ .... เป็อะไรหรือค่ะ...
ทันไดนั้นหลังจากที่ฉันเริ่มมีอารมณ์ฉุนฌฉียวก็ได้อังจัง เข้ามาช่วย...
แต่ด้วยความคิดที่แปรปวนและยิ่งถูกนำมารวมกับความรูสึกในตอนนี้ของฉัน
มันยับยั้งชั่งใจตัวเอง ไม่ได้ที่จะ เอ่ยปาก พูดถาม อะไร สักอย่างกับ อังจัง...
นี่ อังจัง...เธอนะยังเป็ฮิเดะอยู่หรือเปล่า..
อังจังได้ทำหน้าสงใสเล็กน้อยกับคำถามนี้แต่ว่าอังจังที่ทำหน้าแบบนี้แล้วมันอดไม่ได้ที่จะคิดในใจว่าบ้า..เอ้ย ทำไมน่ารักอย่างนี้
แต่ก็ด้วยข้อจำกัดของตัวเองที่แปรปรวนบางอย่าง
จึงทำได้แค่พูดคนเดียวในใจ...
คือ.... พี่ค่ะ ที่พี่พูดเื่นั้นหับหนูคือคนที่ชื่อว่า ฮิเดะ นั้นจริงๆไม่มีอยู่ในตัวหนูหรอกคะ...
คือถึงจะรู้ว่าตัวหนูเองก็มีความทรงจำจากชาติก่อนเหมือนกับคุณพี่
แต่ยังไงหนูก็คือตัวหนูในตอนนี้ไม่ใช่ฮิเดะค่ะแต่ความปรารถนาบางอย่าของหนูหรือของคุณพี่ก็ยังมีอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจและคุณพี่ก็คือคุณพี่สาวของหนู....!
อังจังได้พูดด้วยสีหน้าที่จริงจังทำให้ตัวเราเองนั้นอดที่จะคิดเหมือนอังจังไม่ได้เลยว่าถึงเราจะมีความทรงจำในชาติก่อน แต่ยังไงตัวเราในตอนนี้ก็คือ ตัวเรา
ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนในอดีตอีกต่อไปแล้ว...
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีความทรงจำที่ถูกทับถมปะปนกันหับในอดีตที่ตัวเรานั้น
ก็ยังมีความสามารถจาติก่อน..
“...”
นั่นสินะ อังจังฉันขอโทษนะที่ถามอะไรไปแบบนั้นถ้าฉันทำให้เธอรู้สึกไม่ได้
ฉันเองก็คงจะผิดต่อเธอมากแน่ๆ
คือ ฉ..ฉัน ขอโทษนะ..
ฉันได้พดขอโทษอังจังไปด้วยความสำนึกหลายๆอย่างที่ตัวฉันเองเริ่มคิดได้
นี่อังจังพระเ้าคงจะรู้อยู่แล้วว่าจะต้องเป็แบบนี้เพราฉะนั้น อังจัง..
เรามาทำความปรารถนาที่อยู่ในก้นบึ้งของหัวใจของพวกเรากันเถอะนะ
“อังจัง”
ค่ะคุณพี่สาว
อังจังได้ยิ้มหวานๆหลังจากที่ฉันได้พูดแบบนั้นไปด้วยรอยยิ้มนั้นมันทำให้ฉัน
ไม่สิตัวเราเองนั้นที่มีอะไรบางอย่างที่แปรปรวนอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ
ทันใดนั้นระหว่างที่ฉันกับ อังจัง กำลังได้ทีกันอยู่นั้นเองพวกคนรับใช้ก็ได้พบตัวของฉันกับอังจังในที่สุดจนทำให้แผนการที่จะสำรวจสิ่งต่างๆได้จบลงในวันนี้..
แล้วหลังจากนั้นก็มหัวหน้าแม่บ้านคนหนึ่งได้ออกมาพูดกับฉัน..
นี่คุณหนูค่ะ ทีหลังอย่าออกมาเล่นที่ใหนคนเดียวกันสองคนอีกนะคะ
มันอันตลายนะคะคุณหนูถ้าไม่มีพวกดิฉันคอยอยู่ด้วยนี่มันอาจจะเสี่ยงต่อการถูกลักพาตัวของคนไม่ดีได้นะคะเพราะฉะนั้นอย่าหนีไปใหนกันสองคนอีกนะคะ
สีหน้าของหัวหน้าคนรับใช้ที่เข้ามาพูดกับฉันกับอังจังแล้วเหมือนกับลังพูดด้วยการทำสีหน้าให้พวกเราที่เป็เด็กกลัวอย่างนั้น..
แหะๆค่ะ หนูขอโทษนะคะทีหลังพวกหนูจะไม่มาเล่นด้วยคนแบบนี้อีกแล้วค่ะ... แหะ แหะ
ฉันเมื่อฟังที่พงกคนรับใช้พูดแบบนั้นก็เลย รีบตอบ ปัด ปัด ไป
แล้วหลังจากนั้นพวกเราสองคน..
ฉัน อลิซ เอมินัส เทมพลาส กับ อังจัง หรือ ชื่อ จริง คือ อัง เอมิยะ เทมพลาส
“ใช่แล้วนั่นคือชื่อจริง ของพวกเรา ในโลกใบนี้ยังไงละ”
พวกเราจะเปลี่ยนแปลงโลกใบใหม่นี้ให้ดู..
1K
