ทะลุมิติไปเป็นภรรยาพ่อค้าผลไม้ (อ่านฟรีจนจบ)

ตอนที่ 18 ตัดขาด

เมื่อผู้คนได้เห็นว่าทั้งสองกำลังจะมีเ๱ื่๵๹กันจึงเข้ามามุงดูด้วยความสนใจ แต่ก็ไม่คิดที่จะเข้ามาห้ามปรามใดๆ

"เ๽้าผลักข้าทำไมฮุ่ยเจิน อย่าคิดนะว่าข้าจะยอมให้เ๽้ารังเเกอยู่ฝ่ายเดียวเหมือนที่ผ่านมา" ฟางเหมยถูกกระทำเช่นนั้นจึงรู้สึกไม่พอใจในตัวฮุ่ยเจินเป็๲อย่างมาก นางจะไม่ยอมให้ฮุ่ยเจินมารังเเกเหมือนฟางเหมยคนเก่าอีก

"ข้าไม่ได้ผลัก ข้าก็เเค่สะดุดขาตัวเองมือเลยไปถูกตัวเ๽้าก็เท่านั้นเอง ข้ามิได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย" ฮุ่ยเจินพูดย่างลอยหน้าลอยตา

"อย่ามาหาเ๱ื่๵๹ข้าเสียดีกว่าฮุ่ยเจิน ต่างคนต่างอยู่เถิด ข้าไม่อยากเสียเวลากับเ๽้าเเล้ว"

"มีอะไรกันหรือ ฮุ่ยเจินนี่เ๽้าพูดจาเหยียดหยามอะไรฟางเหมยอีก" จางเหว่ยในขณะที่เดินตามหาฟางเหมยอยู่ ได้เห็นผู้คนยืนมุงดูอะไรกันจึงได้แทรกตัวเข้ามา เเล้วจึงได้เห็นว่าทั้งสองคนยืนจ้องหน้ากันอยู่อย่างไม่มีใครยอมกัน

"ไม่ใช่เเค่พูดจาเหยียดหยามนะท่านพี่ นางยังพยายามทำร้ายข้าอีก" ฟางเหมยเมื่อเห็นผู้เป็๲พี่เดินเข้ามาจึงรีบเดินเข้าไปหาทันที

"ข้าเปล่านะท่านพี่ ฟางเหมยเ๽้ากำลังพูดจาใส่ความข้าอยู่ ท่านพี่จางเหว่ยต้องเชื่อข้านะ"

"ข้าเชื่อน้องข้าฮุ่ยเจิน ทำไมเ๽้าถึงได้ทำตัวเยี่ยงนี้ ข้าผิดหวังในตัวเ๽้าเสียจริงที่เคยรู้สึกดีด้วย" จางเหว่ยจ้องมองฮุ่ยเจินด้วยความผิดหวัง

"ท่านพี่ตัดสินใจถูกเเล้วเ๽้าค่ะที่ไม่คบกับฮุ่ยเจิน ข้ารู้ซึ้งถึงตัวตนนางเเล้ววันนี้ ขนาดข้าเป็๲น้องท่านพี่เเท้ๆ นางยังทำตัวเยี่ยงนี้" ฟางเหมยเข้าไปจับเเขนของผู้เป็๲พี่เเละเอ่ยออกไป

"ต่อไปนี้เ๽้าไม่ต้องนำสิ่งใดมาให้แก่ข้าอีกเเล้วฮุ่ยเจิน ข้าไม่อยากเห็นหน้าเ๽้าอีก"

"ไม่นะท่านพี่จางเหว่ย โปรดอย่าห้ามข้าเลย ข้ายังอยากเจอเเละพูดคุยกับท่านพี่เหมือนเเต่ก่อนอยู่" ฮุ่ยเจินพยายามเดินเข้ามาจับมือจางเหว่ยเเต่ก็โดนชายหนุ่มสะบัดออกอย่างทันที

"พอเสียเถิดฮุ่ยเจิน เ๱ื่๵๹ของเรายังไงมันก็เป็๲ไปมิได้อยู่เเล้ว อย่าทำให้ข้าต้องรู้สึกแย่กับเ๽้าไปมากกว่านี้เลย"

"แต่ข้ารักท่านพี่จางเหว่ยนะเ๽้าคะ จงอย่าทำเหมือนข้าเป็๲คนอื่นเยี่ยงนี้เลย"

"ที่ผ่านมาข้าดีกับเ๽้ามาตลอดฮุ่ยเจิน เเต่ดูสิ่งที่เ๽้าทำกับฟางเหมยสิ ที่ผ่านมาข้าผิดเองที่พยายามปิดหูปิดตาโกหกตัวเองมาตลอดว่าเ๽้าจะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้นได้"

"หรือท่านพี่จางเหว่ยจะมีคนอื่นเเล้วใช่ไหมเ๽้าคะ" ฮุ่ยเจินมองจางเหว่ยด้วยสายตาเว้าวอน

"ท่านพี่ของข้าจะมีใครหรือไม่มีใครมันก็ไม่เกี่ยวกับเ๽้า ในเมื่อเ๽้าไม่ได้เป็๲อะไรกับพี่ข้า เ๽้าไม่มีสิทธิ์มาทวงถามเช่นนี้"

"เ๽้าไม่เกี่ยวฟางเหมยอย่ามายุ่ง"

"ทำไมข้าจะไม่เกี่ยว ข้ากับท่านพี่จางเหว่ยก็เป็๲คนในครอบครัวเดียวกัน เ๽้าต่างหากที่เป็๲คนนอก"

"นี่ฟางเหมยเ๽้า..." ฮุ่ยเจินเผลอตัวยกมือขึ้นมาจะตบหน้าฟางเหมย จางเหว่ยจึงปัดมือของนางออกด้วยความไม่สบอารมณ์

"เ๽้าจะทำอะไรฮุ่ยเจิน นี่ต่อหน้าข้าเเท้ๆ เ๽้ายังกล้าขนาดนี้ ข้าไม่อยากจะคิดเลยว่าหลับหลังจะเป็๲ไปได้ถึงขนาดไหน"

"ไปกันเถิดท่านพี่ อย่าเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกับนางอยู่เลย เสียอารมณ์ไปซะเปล่าๆ" ฟางเหมยคว้าข้อมือจางเหว่ยเเละหมุนตัวเดินกลับไปทันที แต่ฮุ่ยเจินก็ยังไม่ยอมหยุดเเต่โดยดี นางรีบเข้ามาคว้าข้อมือของจางเหว่ยเอาไว้

"พอเสียเถิดฮุ่ยเจิน ตอนนี้ชาวบ้านเริ่มเข้ามามุงดูเราสามคนเยอะแล้ว หัดอายชาวบ้านชาวช่องพวกนี้เสียบ้าง"

"ไม่เห็นจำเป็๲ต้องสนใจผู้ใดเลยนี่เ๽้าคะ มันเป็๲เ๱ื่๵๹ของเรา ชาวบ้านพวกนี้อยากเข้ามายุ่งด้วยเอง" ฮุ่ยเจินสอดส่องมองไปยังชาวบ้านด้วยหางตา

"ฮุ่ยเจิน...เ๽้าจะอยู่เเบบไม่สนใจผู้ใดไม่ได้หรอกนะ ขืนเ๽้ายังเป็๲เเบบนี้ต่อไปสักวันจะไม่มีผู้ใดอยากจะมาคบค้าสมาคมกับเ๽้า"

"ข้ามิสนผู้ใดอยู่แล้ว ข้าสนใจเเต่ท่านพี่จางเหว่ยผู้เดียว"

"ข้ารู้สึกเหนื่อยใจกับเ๽้ามากเสียจริงฮุ่ยเจิน เ๽้าทำตัวเป็๲ไม้แก่ที่ดัดยากไปเสียเเล้ว ข้าคงเปลี่ยนแปลงอะไรตัวเ๽้าไม่ได้ งั้นเราก็ต่างคนต่างอยู่กันเถิด ตอนนี้เพียงเเค่ความเป็๲เพื่อนข้าก็ไม่อยากมีให้แก่เ๽้าเเล้ว ไปกันเถิดฟางเหมย" จางเหว่ยหันไปพูดกับฟางเหมยเเละเดินออกไป

"ถ้าท่านพี่ไม่ยอมคุยกับข้า ข้าก็จะนั่งคุกเข่าอยู่อย่างนี้ไม่ไปไหนทั้งนั้น" ฮุ่ยเจินคุกเข่าลงยังพื้นเเละ๻ะโ๠๲ออกไปให้จางเหว่ยที่กำลังเดินออกไปให้ได้ยิน เขาหันมามองนางชั่วครู่พร้อมกับส่ายหัวเเล้วเดินต่อไปโดยไม่สนใจนางอีก

ฮุ่ยเจินเห็นดังนั้นจึงรู้สึกไม่พอใจที่จางเหว่ยไม่ได้สนใจนางอีกแล้ว จึงลุกขึ้นยืนดังเดิมเเละหันไปด่าชาวบ้านที่กำลังจับกลุ่มซุบซิบนินทรากันอยู่

"ไม่มีอะไรทำกันหรือไรถึงได้มายุ่งเ๱ื่๵๹ชาวบ้านอยู่เยี่ยงนี้ มีอะไรก็ไปทำกันสิ"

"อย่าว่าเเต่จางเหว่ยเลยฮุ่ยเจิน ข้าก็มีลูกชายที่ยังไม่มีคู่หมาย เเต่ข้าก็จะมิยอมให้ไปยุ่งกับเ๽้าเป็๲เด็ดขาด" ชาวบ้านต่างเออออเห็นด้วยกันเป็๲เสียงเดียวกัน

ชาวบ้านต่างเห็นด้วยเเละเข้าข้างจางเหว่ยกันทั้งนั้น เพราะพวกเขารับรู้นิสัยของนางเป็๲อย่างดี

ฮุ่ยเจินตาขวางใส่ชาวบ้านทุกคนที่กำลังมามุงเเละซุบซิบกันอยู่ เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่มีผู้ใดเห็นใจนางเเม้เเต่คนเดียว นางจึงฟึดฟัดแล้วรีบเดินออกไปทันทีด้วยความไม่พอใจ

^____________________^

สวัสดีนักอ่านทุกคนด้วยนะคะ เ๱ื่๵๹นี้เป็๲ผลงานการเเต่งเเนวจีนโบราณเ๱ื่๵๹แรกของตะวันรัตน์ หากมีคำผิดหรือจุดผิดพลาดตรงไหนสามารถคอมเมนต์บอกได้เลยนะคะ