ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 101: ออกจากรัง

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องลงมากระทบกำแพงเมืองระฟ้าอันสูงใหญ่ ร่างในชุดสีดำสนิทของหลิงเซียวเดินผ่านประตูเมืองออกมาอย่างเงียบเชียบ

เขาไม่ได้หันกลับไปมองเมืองที่เขาเพิ่งจะยึดครองความเป็นหนึ่งมาได้ สำหรับเขา เมืองระฟ้าเปรียบเสมือนบ่อน้ำเล็กๆ ที่ไม่อาจรองรับมังกรได้อีกต่อไป เส้นทางเบื้องหน้าคือทุ่งกว้างและขุนเขาที่ทอดตัวยาวไกลมุ่งหน้าสู่นครหลวงแห่งแคว้นเมฆาคราม

"ระยะทางจากที่นี่ถึงเมืองหลวงไกลกว่าพันลี้ ต้องผ่านทั้งป่าดงดิบและเทือกเขารกร้าง... เหมาะแก่การยืดเส้นยืดสายยิ่งนัก"

หลิงเซียวพึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขาเพิ่งทะลวงเข้าสู่ขอบเขตแก่นทองคำ และร่างกายของเขากำลังเรียกร้องหาการต่อสู้เพื่อปรับสมดุลพลังที่พุ่งพล่านอยู่ภายใน

เขาเร่งฝีเท้าขึ้น จากการเดินธรรมดากลายเป็นการพุ่งทะยาน ร่างของเขากลายเป็นเส้นแสงสีเงินจางๆ ที่เคลื่อนที่ผ่านป่าโปร่งด้วยความเร็วที่น่าตกตะลึง

ครึ่งวันผ่านไป เขาได้เข้าสู่เขตป่าลึกที่เรียกว่า "ป่าหมอกทมิฬ" ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์อสูรระดับสูง

โฮกกกก!!

เสียงคำรามกึกก้องดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินสั่นสะเทือน เบื้องหน้าของหลิงเซียวปรากฏร่างมหึมาของ "หมีศิลาอัคคี" สัตว์อสูรระดับสร้างแก่นแท้ขั้นสูงสุด! ร่างกายของมันปกคลุมด้วยหินผาสีดำที่มีเปลวไฟลุกโชนอยู่ตามรอยแตก มันคือราชันย์ในแถบนี้ที่แม้แต่นักล่าระดับทองยังต้องหลีกเลี่ยง

แต่หลิงเซียวกลับหยุดยืนนิ่ง ไม่มีความหวาดกลัวในแววตา มีเพียงความสนใจ

"สร้างแก่นแท้ขั้นสูงสุด... ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงต้องออกแรงหน่อย แต่ตอนนี้..."

หมีศิลาอัคคีคำรามลั่นเมื่อเห็นเหยื่อตัวจ้อยไม่ยอมหนี มันยกอุ้งเท้าขนาดมหึมาที่ห่อหุ้มด้วยเปลวไฟตบลงมาด้วยแรงที่สามารถบดขยี้ก้อนหินให้เป็นผุยผง!

หลิงเซียวไม่หลบ เขายกมือขวาขึ้นแตะที่ด้ามกระบี่

ชิ้ง!

ไม่มีใครมองเห็นตอนที่เขาชักกระบี่ มีเพียงประกายแสงสีทองวูบหนึ่งที่สว่างวาบขึ้นกลางอากาศ

ฉัวะ!

อุ้งเท้าขนาดใหญ่ของหมีศิลาอัคคีขาดสะบั้นลงในพริบตา! เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูด!

มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดและถอยหลังไป แต่หลิงเซียวไม่ปล่อยโอกาส

"เพลงกระบี่จักรพรรดิไร้ใจ... ขั้นชำนาญ"

เขาไม่ได้ใช้ท่าร่างพิสดาร เพียงแค่ตวัดกระบี่วิญญาณในมือเบาๆ เจตจำนงกระบี่ที่ผสานกับพลังระดับแก่นทองคำพุ่งออกไปเป็นคลื่นพลังที่มองไม่เห็น

ตูม!

ร่างหินอันแข็งแกร่งของหมีศิลาอัคคีถูกแรงกดดันจากกระบี่บดขยี้จนยุบลงไปกับพื้น กระดูกทุกชิ้นแหลกละเอียดในชั่วพริบตาเดียว! ลมหายใจของมันขาดห้วงไปทันที

หลิงเซียวสะบัดเลือดออกจากกระบี่อย่างใจเย็น เขาไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ด้วยซ้ำ เพียงแค่เศษเสี้ยวของพลังแก่นทองคำรูปกระบี่ ก็สามารถสังหารสัตว์อสูรระดับสูงสุดของขอบเขตสร้างแก่นแท้ได้ราวกับมดปลวก

"อ่อนเกินไป..." หลิงเซียวส่ายหน้าเบาๆ "หวังว่าเส้นทางข้างหน้า จะมีอะไรที่ทำให้ข้าตื่นเต้นได้มากกว่านี้นะ"

เขาเก็บแก่นอสูรของหมีศิลาอัคคีเข้าถุงเก็บของอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมุ่งหน้าเดินทางต่อไป ทิ้งซากศพของราชันย์แห่งป่าหมอกทมิฬไว้เบื้องหลัง เป็นเครื่องเตือนใจแก่สรรพสัตว์ว่า... มัจจุราชได้เดินผ่านเส้นทางนี้ไปแล้ว