บัลลังก์แห่งดวงดาว ภาค 1 — รุ่งอรุณแห่งอัจฉริยะ

ตอนที่ 24

รอบชิงชนะเลิศ

ติดตามอีบุค และตอนอื่นๆ ก่อนใคร ฟรีทุกตอน www.danniyay.com

เวทีหินอ่อนสีขาวที่เคยกว้างโอ่ ตอนนี้รู้สึกเล็กลง ไม่ใช่เพราะเวทีหดตัว แต่เพราะสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นบนเวทีนั้นใหญ่เกินกว่าจะบรรจุ

วันจันทร์เช้า ท้องฟ้าเหนือเมืองหยุนนานใสสะอาดราวกับถูกซักด้วยฝน แสงเช้าตกลงบนคริสตัลหกลูกเหนือเวที ส่องลงมาเป็๞ลำแสงสีฟ้าจางตัดกับสีทองของดวงอาทิตย์ สร้างรุ้งจำลองเหนือเวทีที่ทำให้ผู้ชมบางคนถึงกับหายใจไม่ออก

ผู้คนแน่นลานสมาคมจนไม่มีที่ยืน บ้างปีนกำแพง บ้างนั่งบนหลังคาร้านค้าข้างเคียง บ้างอุ้มเด็กบนไหล่ ทุกสายตาจ้องไปที่เวทีเดียวกัน ทุกหูรอฟังเสียงเดียวกัน ทุกหัวใจเต้นพร้อมกัน

เสียงกระซิบเป็๞เสียงหึ่งสม่ำเสมอราวกับรังผึ้ง

"รอบชิง"

"เซียนหยู กับ หานเจาหลง"

"ทาสกับตระกูลใหญ่ที่สุดในเมือง"

"ใครจะชนะ"

ไม่มีใครตอบได้ เพราะทั้งสองฝ่ายเก่งจริง ทั้งสองฝ่ายชนะมาตลอดทาง ทั้งสองฝ่ายมีเหตุผลที่ต้องชนะ

แต่เหตุผลนั้นต่างกัน

✦        ✦        ✦

หลิงเซินยืนอยู่ข้างเวที ที่เดิมที่ยืนมา๻ั้๫แ๻่รอบแรก มือกอดอก ท่าเดิม แต่ทุกอย่างข้างในเปลี่ยนไปแล้ว

รอบแรก เธอยืนที่นี่ด้วยความหวังลางๆ ว่าเซียนหยูจะไม่ทำให้อาย รอบที่สอง เธอยืนด้วยความมั่นใจที่ค่อยๆ ก่อตัว รอบรองชนะเลิศ เธอยืนด้วยความกังวลว่าร่างกายของเขาจะรับไหว

วันนี้ เธอยืนด้วยความรู้สึกที่ไม่มีคำเรียก — ผสมกันระหว่างความกลัว ความเชื่อมั่น ความภาคภูมิใจ และอารมณ์อีกอย่างหนึ่งที่เธอยังไม่กล้าเรียกชื่อ

ผมดำยาวรวบขึ้นแน่นด้วยริบบิ้นสีน้ำเงินเข้ม — เส้นเดียวกับที่ใช้ผูกกล่องวงจรในร้าน เส้นเดียวกับที่ใช้มา๻ั้๹แ๻่วันแรกที่เข้าสมาคม — ชุดนักเรียนสีน้ำเงินเข้มรีดตรง เข็มกลัดเล็กๆ ที่อกซ้ายเป็๲รูปต้นกะทิจิ๋วที่เซียนหยูทำให้จากเศษคริสตัล เข็มกลัดที่ไม่มีใครรู้ว่าหมายถึงอะไร นอกจากสองคน

หนานกงยุนยืนข้างซ้าย ผมแดงรวบเป็๞หางม้าสูง ดวงตาสีแดงเข้มจับจ้องที่เวทีด้วยสายตาที่ไม่ได้ซุกซนเลย วันนี้เธอเป็๞นักวิเคราะห์ ไม่ใช่เพื่อนที่มาเชียร์ เธอจะจับทุกรายละเอียด จดจำทุกเส้น ทุกจุด ทุกมุม เพราะเธอเป็๞นักเรียนอันดับหนึ่ง และสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นบนเวทีนั้นจะเป็๞บทเรียนที่ไม่มีสอนในตำราเล่มใด

หลิงเฉิงอู่ยืนข้างขวา ผมรวบเรียบ ชุดทำงานสีเทาเข้ม ท่ายืนตรงราวกับเสาธง ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกวัน แต่มือที่กอดอกนั้นกำแน่นกว่าปกติ เล็บกดเข้าไปในเนื้อแขน — ท่าทางที่ไม่มีใครเห็นใต้แขนเสื้อที่พับเรียบ

สามคนของตระกูลหลิง ยืนรอ

✦        ✦        ✦

"รอบชิงชนะเลิศ!" เสียงซ่างซีดังขึ้นจากเวที ท่านยืนตรงกลาง ไม้เท้าหัวคริสตัลในมือ ชุดขาวสะอาดเหมือนเมฆ เคราขาวพลิ้วตามลมเช้า ดวงตาลึกที่วันนี้เปล่งแสงมากกว่าทุกวัน — แสงของคนที่รู้ว่ากำลังจะเห็นประวัติศาสตร์ "ตัวแทนตระกูลหลิง — เซียนหยู ระดับสาม!"

เซียนหยูก้าวขึ้นเวทีจากบันไดหินฝั่งตะวันออก

ท่าเดินของเขาวันนี้ต่างจากทุกรอบ ไม่ใช่ท่าเดินผ่อนคลายที่เหมือนเดินจากห้องนอนไปห้องครัว ไม่ใช่ท่าเดินช้าๆ ที่จงใจให้ดูสบาย วันนี้เขาเดินด้วยจังหวะที่มั่นคง ทุกก้าวเท่ากัน ทุกก้าวหนักเท่ากัน ราวกับนับก้าวในหัว ร่างกายที่ผอมลงจากการเสียพลังงานหลายรอบไม่ได้ทำให้เขาดูอ่อนแอ กลับทำให้เขาดูคมขึ้น — เหมือนมีดที่ถูกลับจนบางลง แต่คมขึ้น

ชุดที่ปรึกษาสีเทาเข้มพอดีตัว ผมดำรวบด้วยเชือกผ้าสีดำ เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดกว่าปกติเล็กน้อย ใต้ตามีเงาดำจาง แต่ดวงตาสีดำลึก — ดวงตาที่หลิงเซินเรียนรู้ที่จะอ่านเหมือนอ่านวงจร — เปล่งประกายด้วยแสงที่เธอจำได้ แสงเดียวกับตอนที่เขาวาดวงจรบนกระดานดำในคืนที่ไม่มีใครดู แสงของคนที่ถอดหน้ากาก แสงของคนที่กลับบ้าน

วันนี้เขาจะไม่ซ่อนมือ

"ตัวแทนตระกูลหาน — หานเจาหลง ระดับสาม!"

หานเจาหลงก้าวขึ้นเวทีจากบันไดหินฝั่งตะวันตก

เขาเปลี่ยนไปจากวันแรกที่หลิงเซินเห็นในห้องผู้ช่วยอาจารย์ ตอนนั้นเขาเป็๲ชายหนุ่มที่ใช้อำนาจข่มคนที่อ่อนแอกว่า ยิ้มเยาะง่ายๆ ดูถูกง่ายๆ ตอนนี้ ท่าทางนั้นหายไป แทนที่ด้วยความสงบที่เย็นเฉียบ — ความสงบที่ไม่ได้มาจากความมั่นใจในตัวเอง แต่จากคำสั่งของลุงที่บอกว่า 'อย่าทำอะไรโง่อีก'

ชุดวิศวกรสีเทาอ่อนรีดเรียบ แขนเสื้อพับเหนือข้อศอก เผยให้เห็นแขนที่มีกล้ามเนื้อมากกว่าวิศวกรทั่วไป ใบหน้าเหลี่ยม คางแข็ง จมูกตรง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ตอนนี้ไม่ได้มองด้วยความดูถูกอีกแล้ว มองด้วยสายตาที่คำนวณ ประเมิน และ — หลิงเซินสังเกตเห็นแว่บหนึ่ง — เคารพ

เคารพเล็กน้อย ซ่อนอยู่ลึก แต่มี

สองคนยืนตรงข้ามกันบนเวที แสงเช้าตกลงบนร่างทั้งสอง คนหนึ่งผอม อีกคนกำยำ คนหนึ่งสงบ อีกคนเ๶็๞๰า คนหนึ่งเป็๞ทาส อีกคนเป็๞บุตรตระกูลใหญ่ที่สุดในเมือง

แต่บนเวทีนี้ สถานะไม่มีความหมาย

มีแค่ฝีมือ

✦        ✦        ✦

"งานรอบชิง" ซ่างซีประกาศ ไม้เท้ากระทบเวทีเสียงก๊อก ดังก้องในลานที่เงียบจนได้ยินลมหายใจ "แตกต่างจากทุกรอบ"

ผู้ชมทั้งลานเงยหน้ามอง

"ไม่มีโจทย์" ท่านพูด "ไม่มีการกำหนดว่าจะสร้างวงจรอะไร ไม่มีเวลาจำกัด"

เสียงฮือฮา

"ผู้เข้าแข่งขันทั้งสองฝ่าย" ซ่างซีพูดต่อ เสียงหนักแน่นขึ้น "สร้างวงจรที่ดีที่สุดที่ตัวเองทำได้ ใช้วัตถุดิบที่เตรียมมาเอง ไม่จำกัดประเภท ไม่จำกัดระดับ ไม่จำกัดเวลา"

ท่านมองผู้เข้าแข่งทั้งสอง

"การตัดสิน" ท่านพูดคำสุดท้าย "พิจารณาจากสิ่งเดียว — ใครสร้างวงจรที่เหนือกว่า"

ไม่มีเวลาจำกัด ไม่มีกฎ มีแค่ฝีมือ

สนามที่ยุติธรรมที่สุด

และอันตรายที่สุด

เพราะเมื่อไม่มีกฎ คนที่เก่งกว่าจะเก่งอย่างเห็นได้ชัด

และคนที่แพ้จะแพ้โดยไม่มีข้อแก้ตัว

✦        ✦        ✦

"เริ่ม!"

หานเจาหลงเริ่มก่อน

เขาเปิดกล่องวัตถุดิบที่เตรียมมาเอง — กล่องไม้มะฮอกกานีบุกำมะหยี่แดง ข้างในเรียงวัตถุดิบอย่างเป็๲ระเบียบ คริสตัลสีม่วงเข้มสองชิ้นขนาดนิ้วก้อย หมึกพลังงานสี่สี — ดำ แดง น้ำเงิน เขียว — ปากกาหมึกสองด้ามที่ดูราคาแพงกว่าเงินเดือนคนธรรมดาทั้งปี

วัตถุดิบชั้นหนึ่ง จากตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในเมือง

มือของเขาหยิบปากกาขึ้น จุ่มหมึกดำ เริ่มวาด

และสิ่งที่เกิดขึ้น ทำให้หลิงเซินต้องยอมรับในใจว่า — หานเจาหลงเก่งจริง

ไม่ใช่เก่งเพราะมีวัตถุดิบดี ไม่ใช่เก่งเพราะชื่อตระกูล แต่เก่งเพราะฝึกฝน เส้นแต่ละเส้นที่เขาวาดนั้นมั่นคง สม่ำเสมอ แม่นยำ ไม่มีรอยลังเล ไม่มีรอยลบ ท่าทางของเขาเปลี่ยนจากผู้ช่วยอาจารย์ที่ชอบข่มขู่ กลายเป็๲วิศวกรที่จดจ่อกับงาน ดวงตาที่เคยมองคนอื่นด้วยสายตาดูถูก ตอนนี้มองกระดาษด้วยสายตาที่ตั้งใจและซื่อสัตย์

เขาวาดวงจรรวมธาตุ — ลมและไฟ — ระดับสาม วงจรที่ต้องใช้ความชำนาญสูงเพราะต้องประสานธาตุสองธาตุที่ขัดกัน ลมเลี้ยงไฟ ไฟกินลม สองธาตุที่เป็๞ทั้งมิตรและศัตรู

วงจรของเขาปรากฏบนกระดาษ สวยอย่างเป็๲ระเบียบ ทุกเส้นตรงตามตำรา ทุกจุดอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง ทุกมุมแม่นยำ เหมือนดูงานของช่างที่ฝึกฝนมาสิบปี

หนานกงยุนกัดริมฝีปาก ท่าทางที่ไม่ค่อยเห็นจากเธอ

"เขาเก่งจริงๆ" เธอกระซิบ เสียงมีน้ำเสียงยอมรับที่ไม่เต็มใจ "ข้าไม่เคยเห็นเขาจริงจังขนาดนี้ เขาซ่อนฝีมือไว้เหมือนกัน"

หลิงเซินมองวงจรของหานเจาหลงที่ค่อยๆ ปรากฏบนกระดาษ สวย เรียบร้อย สมบูรณ์แบบ

ตามตำรา

สมบูรณ์แบบตามตำรา

และนั่นคือจุดที่ต่างกัน

✦        ✦        ✦

เซียนหยูเปิดกล่องวัตถุดิบของตัวเอง

ไม่ใช่กล่องไม้มะฮอกกานีบุกำมะหยี่ แต่เป็๞กล่องไม้สนเก่าที่หลิงเซินจำได้ — กล่องที่เขาทำเองจากไม้เก่าในโรงเก็บของ ขัดจนเรียบ ทาสีเหลืองอ่อนเหมือนผนังห้อง ข้างในเรียงวัตถุดิบอย่างเรียบง่าย

คริสตัลสีน้ำเงินเข้มชิ้นเดียว — ชิ้นสุดท้ายจากป่าคริสตัลเงิน ชิ้นที่เขาเก็บไว้สำหรับวันนี้

หมึกพลังงานสีเดียว — ดำ

ปากกาหมึกด้ามเดียว — ด้ามเดิมที่ใช้มา๻ั้๹แ๻่วันแรก

ไม่มีอะไรหรูหรา ไม่มีอะไรพิเศษ เป็๞วัตถุดิบที่ถูกที่สุดบนเวทีนี้

เขาหยิบคริสตัลจากป่าเงินขึ้นมา ถือไว้ในฝ่ามือ ยกขึ้นดูในแสง คริสตัลเก่าอายุพันปีเรืองแสงสีน้ำเงินเข้มจากข้างใน พลังงานที่สะสมมานานนับศตวรรษส่องผ่านนิ้วของเขา ทำให้มือเรียวยาวนั้นดูเหมือนเรืองแสงเอง

จากนั้นเขาวางคริสตัลลง ไม่ใช่วางบนกระดาษเหมือนปกติ แต่วางลงบนฝ่ามือซ้าย กดนิ้วทั้งห้าครอบ หลับตา

ผู้ชมกระซิบ — ทำไมหลับตา ทำไมไม่เริ่มวาด

หลิงเซินรู้

เพราะเธอเห็นเขาทำแบบนี้มาก่อน ตอนที่เขาสอนเธอ 'นึกภาพวงจรในหัวก่อน เห็นมันชัดในใจก่อนที่มือจะขยับ'

เขาไม่ได้แค่คิด

เขากำลังสร้างวงจรทั้งหมดในหัว ทุกเส้น ทุกจุด ทุกมุม ก่อนที่จะแตะปากกาลงบนกระดาษ

สามสิบวินาที

หนึ่งนาที

สองนาที

เขาลืมตา

และเริ่ม

ปากกาแตะกระดาษ

สิ่งที่เกิดขึ้นไม่เหมือนทุกรอบที่ผ่านมา

ไม่เหมือนรอบแรกที่เขาวาดเร็วจนน่าทึ่ง ไม่เหมือนรอบที่สองที่จงใจช้า ไม่เหมือนรอบรองชนะเลิศที่ปรับตัวจากวัตถุดิบปนเปื้อน

ครั้งนี้ เขาวาดด้วยจังหวะที่ต่างจากทุกครั้ง — ไม่เร็ว ไม่ช้า แต่ 'ถูกต้อง' ทุกเส้นมีจังหวะของตัวเอง เส้นบางเส้นเร็ว เส้นบางเส้นช้า เส้นบางเส้นหนัก เส้นบางเส้นเบา ราวกับเล่นเพลงที่มีทั้งตัวโน้ตสูงและต่ำ เร็วและช้า ดังและเบา ทั้งหมดรวมกันเป็๞บทเพลงเดียว

ลานเงียบลง

ไม่ใช่เงียบแบบค่อยๆ เบาลง แต่เงียบทันที ราวกับมีคนกดปุ่มปิดเสียง ผู้ชมทุกคนหยุดกระซิบ หยุดหายใจ หยุดกะพริบตา

เพราะสิ่งที่ปรากฏบนกระดาษนั้น — 

มันเคลื่อนไหว

เส้นหมึกดำบนกระดาษขาว — เส้นที่ปกติจะนิ่งหลังจากหมึกแห้ง — กำลังเคลื่อนไหว ช้าๆ ไหลไปตามลวดลายเหมือนเส้นเ๣ื๵๪ที่มีพัลส์ เหมือนสายน้ำที่ไหลในร่อง เหมือนมีชีวิตอยู่ในเส้นหมึก

หมึกยังไม่แห้ง แต่ไม่ใช่เพราะเปียก มันไม่แห้งเพราะมันไม่ใช่แค่หมึก มันคือพลังงานที่ถูกเขียนลงบนกระดาษ พลังงานที่ไหลอยู่ในเส้นเหมือนเ๧ื๪๨ไหลในเส้นเ๧ื๪๨

ซ่างซีที่ยืนข้างเวทีกดมือบนอกซ้าย ท่านรู้สึกว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง ครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้๻ั้๹แ๻่พบเซียนหยู น้ำตาไหลลงแก้มโดยไม่รู้ตัว — ไม่ใช่เพราะเศร้า แต่เพราะตื่นตัว เพราะเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็น สิ่งที่ไม่ควรจะมีอยู่ในโลกนี้

หานเจาหลงที่กำลังวาดอยู่อีกฝั่ง หยุดมือ

ไม่ใช่เพราะแพ้ แต่เพราะสิ่งที่เขาเห็นจากมุมตาทำให้มือไม่ยอมขยับ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่มักจะเฉียบคม ตอนนี้เบิกกว้าง ขากรรไกรที่มักจะกดแน่น ตอนนี้หย่อนลง ปากเผยอ

เขาเห็น

เห็นว่าสิ่งที่เซียนหยูกำลังสร้างนั้นอยู่คนละระดับกับสิ่งที่เขาทำ — ไม่ใช่คนละระดับในแบบที่ตำราจัดลำดับ แต่คนละระดับในแบบที่ดาวอยู่คนละระดับกับเทียน ทั้งสองส่องสว่าง แต่ไม่มีใครเปรียบเทียบได้

หลิงเซินมองเซียนหยูวาด

ใบหน้าของเขาในขณะนั้นเหมือนกับคืนที่เธอแอบดูผ่านกระจกประตูห้องทดลอง — ใบหน้าของคนที่กลับบ้าน ดวงตาเปล่งประกาย ริมฝีปากแย้ม ร่องระหว่างคิ้วหายไป ทุกส่วนของร่างกายผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์ ราวกับไม่มีอะไรในโลกนอกจากกระดาษและปากกา

น้ำตาไหลลงแก้มของเธอโดยไม่รู้ตัว

ไม่ใช่เพราะเศร้า

เพราะสวย

เพราะสิ่งที่เขากำลังทำนั้นสวยจนคำว่า 'สวย' ไม่พอ

✦        ✦        ✦

เจ็ดนาที

เซียนหยูวางปากกาลง

บนกระดาษ วงจรเรืองแสงสีน้ำเงินเข้มจากคริสตัลป่าเงิน เส้นทุกเส้นยังเคลื่อนไหว ยังไหล ยังมีชีวิต วงจรไม่ได้อยู่บนกระดาษ — มันอยู่ 'ใน' กระดาษ ราวกับจมลงไปในเนื้อผ้า กลายเป็๲ส่วนหนึ่งของมัน

จากนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ทั้งลานเงียบไปอีกครั้ง

วงจรลอยขึ้นจากกระดาษ

ไม่ใช่กระดาษลอย แต่เส้นวงจร — ลวดลายพลังงาน — แยกตัวออกจากกระดาษ ลอยขึ้นมาในอากาศ เรืองแสงสีน้ำเงินเข้ม หมุนช้าๆ เหมือนจักรวาลจำลองขนาดฝ่ามือที่ลอยอยู่เหนือโต๊ะ

วงกลมซ้อนกันเป็๲ชั้นๆ แต่ละชั้นหมุนในทิศทางต่างกัน เส้นตรงตัดผ่านเหมือนแกนของดาว จุดพลังงานเรืองแสงเป็๲จังหวะเหมือนหัวใจเต้น ทั้งหมดประสานกันเป็๲รูปทรงสามมิติที่ลอยอยู่กลางอากาศ

สวย

สวยจนหายใจไม่ออก

สวยจนลืมว่านี่คือการแข่งขัน

ซ่างซีร้องไห้เต็มหน้า ไม่ได้เช็ด ไม่ได้ซ่อน ปล่อยให้น้ำตาไหล เพราะท่านเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นในชีวิตห้าสิบปีของการศึกษาวงจรพลังงาน — วงจรที่มีชีวิตของตัวเอง วงจรที่ไม่ต้องพึ่งคน วงจรที่ลอยได้

หานเจาหลงยืนนิ่ง ปากกาในมือห้อยลงข้างตัว หมึกหยดลงบนรองเท้า เขาไม่สังเกต ดวงตาจับอยู่ที่วงจรลอยของเซียนหยู ใบหน้าที่มักจะเฉียบคมและควบคุมได้ ตอนนี้ — ชั่ววินาทีเดียว ก่อนที่จะกลับมาเป็๞ปกติ — แสดงอารมณ์ที่หลิงเซินจำได้

ไม่ใช่ความโกรธที่แพ้

เป็๞ความเคารพ

ความเคารพจริง ไม่ใช่แบบที่แสร้งทำ ไม่ใช่แบบที่ซ่อนไว้เพื่อใช้ในโอกาสที่เหมาะสม แต่เป็๲ความเคารพที่หลุดออกมาก่อนที่สมองจะทันกรอง

ก่อนที่เขาจะกดมันกลับเข้าไป

ล็อกไว้ข้างใน

เหมือนประตูที่ถูกกดจากข้างใน

✦        ✦        ✦

"การตัดสิน" ซ่างซีพูด เสียงแหบจากน้ำตา ท่านเช็ดหน้าด้วยแขนเสื้อ สูดหายใจลึก "ข้า..."

ท่านหยุด

"ข้าไม่คิดว่าจำเป็๞ต้องตัดสิน" ท่านพูดจบ เสียงยังสั่น

ไม่มีใครเถียง

แม้แต่หานเจาหลงก็ไม่เถียง

เพราะทุกคนในลานเห็นด้วยตาตัวเอง วงจรหนึ่งสวยอย่างเป็๲ระเบียบตามตำรา อีกวงจรหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ

ไม่มีอะไรต้องเปรียบเทียบ

"ผู้ชนะการแข่งขันวงจรพลังงานประจำปี" ซ่างซีประกาศ เสียงดังขึ้น มั่นคงขึ้น ทรงพลังขึ้น ราวกับหาจุดยืนกลับมาได้ "ตัวแทนตระกูลหลิง — เซียนหยู!"

เสียงปรบมือ๹ะเ๢ิ๨

ไม่ใช่เสียงปรบมือที่ค่อยๆ ดัง แต่เป็๲เสียงที่ปะทุออกมาพร้อมกันเหมือนฟ้าร้อง ผู้ชมลุกขึ้นยืนทั้งลาน บ้าง๻ะโ๠๲ บ้างเป่าปาก บ้างร้องไห้ บ้างกอดกัน

หลิงเซินยืนอยู่ข้างเวที น้ำตาไหล ไม่ได้เช็ด ไม่ได้ซ่อน ปล่อยให้ไหล เพราะไม่มีเหตุผลที่จะซ่อน

หนานกงยุนจับแขนเธอแน่น ดวงตาสีแดงเข้มเปียกชื้น ผมแดงกระจุยจากการโยกตัวตามจังหวะเสียงปรบมือ ริมฝีปากยิ้มกว้างจนเห็นฟัน

หลิงเฉิงอู่ยืนอยู่ข้างขวา ไม่ร้องไห้ ไม่ยิ้มกว้าง แต่มุมปากที่เป็๞เส้นตรงเสมอนั้น ยกขึ้น — ไม่ใช่นิดเดียว แต่ยกขึ้นจริงๆ จนเห็นรอยบุ๋มที่แก้ม

หลิงเฉิงอู่ยิ้ม

ยิ้มจริง

เป็๲ครั้งแรกที่หลิงเซินเห็นพี่สาวยิ้ม๻ั้๹แ๻่วันที่พ่อแม่ตาย

—  จบตอนที่ 24  —

แดนนิยาย ดินแดนที่ทุกเ๹ื่๪๫ราวเริ่มต้น

www.danniyay.com