หลังจากที่ตระหนักได้ว่าตนเองกำลังเผชิญกับเื่ราวเช่นใดอยู่ ไอด้า หรือก็คือองค์หญิงเฟยเซียนที่กำลังจะเข้าพิธีอภิเษกสมรสในยามนี้ ก็กำลังทำใจอย่างหนักภายในรถม้าคันหรู
ความทรงจำมากมายภายในหัวค่อยๆหลอมรวมเข้ากับความทรงจำของตนเองทีละน้อย จนกลายเป็อันหนึ่งอันเดียวกัน ความเ็ปที่ได้รับเมื่อสักครู่ที่ผ่านมาค่อยๆทุเลาเบาบางลงไปมากจนแทบจะไม่สามารถััได้ถึงความเ็ปเ่าั้แล้ว
ขบวนรถม้ายังคงเคลื่อนตัวไปด้านหน้าอย่างต่อเนื่อง หญิงสาวทำได้เพียงทำใจยอมรับกับเื่ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้เพียงเท่านั้น ในเมื่อเธอไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้อีกต่อไปแล้ว เธอก็จะใช้ชีวิตเป็องค์หญิงเฟยเซียนให้ดี ถึงอย่างไรชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป
ขบวนเสด็จอันทรงเกียรติได้หยุดลงที่ด้านหน้าจวนอ๋องที่ตั้งตระหง่านอยู่ทางทิศใต้ของตัวเมืองซึ่งถือว่าห่างไกลจากในเมืองอยู่พอสมควร เนื่องจากเ้าของตำหนักค่อนข้างเป็คนที่รักสันโดดไม่ชื่นชอบความวุ่นวายนั่นเอง
ตำหนักอ๋องที่เคยเงียบเชียบมาตลอดมาบัดนี้กลับถูกตกแต่งประดับประดาด้วยผ้าสีแดงและโคมไฟห้อยระย้า อันเป็สีมงคลของผู้คนในยุคนี้
ด้านหน้าตำหนักอ๋องไร้เงาร่างสูงศักดิ์ของผู้เป็เ้าของตำหนัก มีเพียงบ่าวไพร่จำนวนมากออกมาต้อนรับ ดูจากสถานการณ์แล้วคาดว่างานมงคลสมรสในวันนี้ คงไร้ซึ่งพิธีกรรมใดๆระหว่างเ้าบ่าวและเ้าสาว เื่นี้ยังคงเป็เื่ที่รัชทายาทหนุ่มแห่งซีเยว่คาดการณ์เอาไว้อยู่แล้ว บุคคลอย่างกงซุนอี้หรานไม่ใช่ผู้ที่ผู้ใดจะสามารถควบคุมได้ ยังเป็เื่ที่เขาพอจะรับได้ขอเพียงแค่คนผู้นั้นยอมรับการอภิเษกครั้งนี้เขาก็พอใจมากแล้ว เื่มาถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะมามัวห่วงเื่ศักดิ์ศรีอยู่ได้อย่างไรอีก
"เซียนเอ๋อร์พวกเรามาถึงหน้าตำหนักอ๋องแล้ว "
"..."
เสียงเรียกจากด้านนอกดังขึ้นเพื่อเตือนให้คนที่อยู่ด้านในเตรียมตัวให้พร้อม แต่สิ่งที่ได้รับกลับคืนมาคือความเงียบงัน องค์ชายรัชทายาทแห่งซีเยว่หรือเยว่จื่อเทาถึงกับขมวดคิ้วด้วยความหนักใจ น้องสาวของเขาผู้นี้เดินทางมาสมรสด้วยความจำใจ เื่นี้เขารู้ดี แต่ด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบจึงไม่อาจที่จะหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบต่อบ้านเมืองไปได้
แคว้นซีเยว่ในยามนี้จำเป็จะต้องพึ่งพาอาศัยแคว้นที่แข็งแกร่งอย่างแคว้นต้าถัง จึงจะสามารถยืนหยัดอย่างสงบได้ ไม่เช่นนั้นหากพระบิดาไม่ตัดสินใจทำเช่นนี้แคว้นซีเป่ยคงได้รุกรานซีเยว่ไม่เลิกราเป็แน่ ซีเยว่กับซีเป่ยทำศึกากันมาอย่างยาวนาน ทั้งกำลังทหารและเสบียงจึงได้ขาดแคลนอย่างหนัก
เื่นี้ทำให้ประชาชนทุกหย่อมหญ้าต้องทนทุกข์ยากมาตลอดหลายปี พระบิดาและเขาจึงได้มีความเห็นตรงกันว่าควรจะยุติาที่ยืดเยื้อนี้ลงเสียที และวิธีเดียวที่จะสามารถยุติการรุกรานของแคว้นซีเป่ยลงได้นั้น มีเพียงต้องแสดงให้เห็นว่าแคว้นซีเยว่ของตนมีผู้หนุนหลังที่แข็งแกร่งอยู่เื้ั ด้วยเหตุนี้แคว้นต้าถังจึงเป็ตัวเลือกเพียงหนึ่งเดียวของซีเยว่ในขณะนี้นั่นเอง
พระบิดาและเขาจึงได้ตัดสินใจที่จะเชื่อมสัมพันธ์ไมตรีกับแคว้นต้าถังโดยการเสกสมรสเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้น อันเป็เหตุให้เขาต้องเดินทางมาส่งน้องสาว
เยว่จื่อเทาสูดหายใจเข้าด้วยความหนักใจ กว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่เขาจะต้องปะทะกับเฟยเซียนไปไม่รู้กี่ครั้งแล้วเขาก็จำไม่ได้ แต่ครั้งล่าสุดนั้นเขากับนางก็มีปากเสียงกันจนไม่คุยกันมาหลายวันแล้ว
"เฟยเซียน"
รัชทายาทหนุ่มเอ่ยเรียกผู้เป็น้องสาวของตนอีกครั้ง น้ำเสียงที่ใช้จึงเริ่มแข็งทื่อขึ้นกว่าเดิม เมื่อไม่ได้รับเสียงตอบรับจากคนที่อยู่ด้านใน เขาเริ่มจะอารมณ์เสียขึ้นมาอีกครั้งแล้วนั่นเอง
"เ้าเข้าไปดูนาง"
รัชทายาทหนุ่มเอ่ยบอกหญิงรับใช้คนสนิทของน้องสาวที่ติดตามมาด้วย ถิงถิงซึ่งเป็บ่าวรับใช้คนสนิทขององค์หญิงเฟยเซียนได้ยินดังนั้นจึงรีบกุลีกุจอเดินขึ้นไปบนรถม้าด้วยท่าทางร้อนใจ องค์หญิงของนางอยู่ในนั้นคนเดียวมานานกว่าสามวันแล้วไม่รู้ป่านนี้จะเป็อย่างไรบ้าง
ด้านองค์หญิงเฟยเซียนหรือก็คือไอด้า นางกำลังนั่งอยู่ภายในรถม้าด้วยท่าทางกระสับกระส่าย นางรู้สึกกังวลอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่ว่าไม่ได้ยินเสียงคนด้านนอกที่เอ่ยเรียกชื่อตน แต่นางกำลังกวาดกลัว หวาดกลัวว่าอนาคตของตัวนางต่อจากนี้ จะดำเนินไปในรูปแบบใด
หากนางก้าวเท้าออกไปเบื้องนอกนั้น คนผู้นั้นจะดีต่อนางหรือไม่ นางได้แต่ครุ่นคิดด้วยความรู้สึกสับสนระคนหวาดหวั่นอยูภายในใจ นางได้แต่คาดหวังเอาเองว่าผู้ที่จะมาเป็สามีในอนาคตอันใกล้นี้จะดีต่อนาง เพื่อเป็การปลอบโยนจิตใจที่กำลังว้าวุ่นของตนเองเพียงเท่านั้น