ตอนที่17 ติดกับ
โจวโจวลุกขึ้นนั่งหนูน้อยนับนิ้วคำนวณ รอยยิ้มไร้เดียงสาไร้พิษภัยปรากฏขึ้นบนใบหน้าขาวนวลอวบอ้วน
ิญญาร้ายตนนี้หมดความอดทนง่ายกว่าที่หนูน้อยคิดเสียอีกไม่นานก็ลงมือเสียแล้ว
ดูท่าว่าฉินรุ่ยคนนี้คงจะทนได้อีกไม่นาน
ฮึกล้ามารังแกพ่อของเธอ สมควรมีจุดจบที่ไม่ดี !
ด้านข้างหนูน้อยฉินเลี่ยที่นอนหลับอยู่ขมวดคิ้วแน่นเป็ปม ลมหายใจของเขาไม่มั่นคง โจวโจวรีบเงยหน้ามองเขาสีหน้าของหนูน้อยพลันเคร่งขรึมขึ้นมาเธอรีบหยิบยันต์ออกมาหนึ่งแผ่นแล้วแปะไปที่หน้าผากของเขา คิ้วของเขาถึงได้คลายลง
โจวโจวเองก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเช่นกัน
ดูเหมือนหลังจากที่จับิญญาร้ายได้แล้วเธอจะต้องเอาโชคที่ิญญาร้ายขโมยไปจากพ่อของเธอกลับมาไม่อย่างนั้นพ่อคงได้รับผลกระทบแน่นอน
แต่ตอนนี้ยังไม่ต้องรีบร้อนต้องรออีกสัก 2 วันถึงจะได้
หนูน้อยหาววอดใหญ่แล้วขยี้ตาตัวเองเธอล้มตัวนอนบนเตียงอีกครั้ง ก้นน้อย ๆ ของเธอกระดกขึ้นเหมือนท่านอนของเด็กเธอขยับไปด้านข้างของฉินเลี่ย มือเล็ก ๆ จับมุมเสื้อของฉินเลี่ยเอาไว้แล้วหลับไปอย่างพึงพอใจ
เช้าวันต่อมาฉินเลี่ยตื่นนอนแล้วก็พบว่าสิ่งที่เห็นเป็อย่างแรกคือแผ่นยันต์สีเหลืองที่แปะอยู่บนหน้าผากเขาเขาก็ขมวดคิ้วขึ้นอีกครั้ง
ดูเหมือนวินาทีที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมานั้นโจวโจวก็ตื่นแล้วเช่นกัน เมื่อเห็นว่าเขามีท่าทีแบบนี้ั้แ่ตื่นนอนหนูน้อยก็รีบอธิบายว่า “พ่อ นี่คือยันต์ขจัดความชั่วร้ายไม่ใช่ยันต์พูดความจริง ! ”
หนูน้อยจะไม่ยอมให้พ่อโกรธอีกแล้วเพราะเธอยังหาเงินได้ไม่ทันเลย จะไปเอาเงินจากไหนมาซื้ออมยิ้มง้อเขา
ได้ยินแบบนั้นฉินเลี่ยจึงดึงยันต์ออกจากหน้าผาก เพียงชั่วพริบตามันก็สลายหายไปเขาหมุนปลายนิ้วของเขาด้วยความงุนงง เมื่อเห็นท่าทีเป็กังวลของโจวโจวในใจของเขาเชื่อคำพูดของเธอแต่การแสดงออกของเขากลับดูไร้อารมณ์ในตอนที่พยักหน้าให้เธอ
โจวโจวถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้ววิ่งไปหาเขาอย่างดีใจราวกับลูกหมาตัวน้อยที่วิ่งตามติดเ้านายไม่ว่าเขาจะเดินไปทางไหน เธอก็จะเดินตามไปทางนั้น
ฉินเลี่ยชำเลืองมองเธอแต่ไม่ได้ว่าอะไร เขาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วก็ออกจากห้องเตรียมไปทำงาน
เขาประชุมทั้งวันโจวโจวก็ไม่ได้รบกวนเขาหนูน้อยเพียงแค่รออยู่ในห้องที่อยู่ถัดไปอย่างว่านอนสอนง่ายทำให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างชื่นชมว่าเธอเป็เด็กรู้เื่รู้ราว
“ประธานฉินคุณมีลูกสาวั้แ่ตอนไหน ทำไมถึงไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงมาก่อน”
ฉินเลี่ยเซ็นเอกสารแล้วตอบโดยไม่เงยหน้า“มีเมื่อสองวันก่อน”
“หา ?”
มีเมื่อสองวันก่อนมันหมายความว่ายังไง? คงไม่ได้พรวดพราดมีแล้วลูกก็โตขนาดนี้หรอกนะ
แปลกมากเลย
ทว่าฉินเลี่ยไม่ได้อธิบายอะไรแต่กลับเดินออกไปด้านนอกแทน
เกือบจะทันทีที่เขาออกไปโจวโจวได้เก็บของรอเขาเสร็จเรียบร้อยแล้วหนูน้อยวิ่งมาจับชายเสื้อของเขาด้วยแววตาที่สดใสขณะเงยหน้ายิ้มให้เขา
เด็กติดพ่อ
“ไปกันเถอะไปกินข้าว” เขาละสายตากลับมาจากใบหน้านุ่มฟู
โจวโจวตาเป็ประกายเข้าไปใหญ่นับั้แ่ที่เธอมีพ่อ หนูน้อยก็ไม่เคยต้องหิ้วท้องหิวอีกเลยในแต่ละวันเธอจะได้กินอิ่มนอนอุ่นเสมอ
พ่อดีจังเลย!
ทุกอย่างทางฝั่งของฉินเลี่ยไปได้อย่างราบรื่นในขณะที่ทางฝั่งของฉินรุ่ยกลับไม่ได้ดีขนาดนั้น
ถึงแม้ว่าเื่เงินใต้โต๊ะจะอยู่ในขั้นตรวจสอบไปก่อนแต่เื่อื่นดันประดังประเดเข้ามาอย่างต่อเนื่อง และไม่รู้เป็เพราะอะไรสองวันมานี้โชคของเขาไม่ดีเป็พิเศษขนาดรายการสั่งซื้อเมื่อครู่นี้ก็ยังเจรจาไม่สำเร็จ
เขาขับรถกลับบ้านด้วยความหงุดหงิดภายในใจรู้สึกไม่พอใจต่อิญญาร้ายเป็อย่างมาก
เขาทุ่มเทเวลาและจิติญญาไปมากมายในการบูชามันผลปรากฏว่ามันทำให้เขาสบายเพียงแค่ไม่นานก็หมดประโยชน์แล้ว
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งโกรธ เขาเหยียบคันเร่งจนสุดด้วยความเดือดดาลโดยไม่ทันสังเกตว่าไฟจราจรตรงหน้าเปลี่ยนเป็สีแดงแล้ว
วินาทีต่อมารถบรรทุกคันใหญ่แล่นมาจากทางซ้ายดวงตาของฉินรุ่ยเบิกกว้างความใสุดขีดและเขาเหยียบเบรกอย่างแรงแต่ก็สายเกินไปแล้ว
“เอี๊ยด——” มีเสียงเบรกจากคันด้านหลังดังขึ้นตามกันมาเ้าของรถต่างยื่นหน้าออกมาดูอุบัติเหตุรถชนกันตรงหน้าและเมื่อเห็นรถที่ถูกชนจนบุบเข้าไปผิดรูปทุกคนต่างก็สูดลมหายใจเข้าด้วยความหวาดเสียว
โจวโจวกำลังกินข้าวอยู่จู่ ๆ หนูน้อยก็เงยหน้าขึ้นมาจากชามข้าว แล้วหันมองไปทางหนึ่ง
“เป็อะไร? ” ฉินเลี่ยถาม
โจวโจววางตะเกียบลงหนูน้อยหยิบเอาจี้หยกและยันต์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมาแล้วะโลงจากเก้าอี้พร้อมกับพูดว่า “ิญญาร้ายขโมยโชคเสี้ยวสุดท้ายของคนชั่วไปแล้ว”
กล่าวคือที่บ้านหลังนั้นไม่มีเหตุผลให้มันต้องอยู่อีกแล้วตอนนี้จึงเป็โอกาสที่ดีที่สุดที่จะหลอกล่อมันออกมา
ฉินเลี่ยเองก็เข้าใจถึงจุดนี้ดีเขาจึงรีบเดินตามเธอไป “้าความช่วยเหลือไหม ?”
โจวโจวคิดแล้วก็พยักหน้า“รบกวนพ่อช่วยขับรถไปส่งหนูที่นั่นหน่อย”
“ได้” ฉินเลี่ยไม่ได้ถามอะไรมากนักเขาเดินตามเธอออกไปด้านนอก
โจวโจวขึ้นไปชั้นบนและหยิบดาบไม้ท้อออกจากห่อผ้าจากนั้นสวมเสื้อคลุมเต๋าของเธอ และเผากำยานอย่างเคร่งขรึมต่อหน้าจู่ซือเอี๋ย “จู่ซือเอี๋ยหนูจะไปจับคนชั่วแล้ว เป็กำลังใจให้หนูด้วยดูกันว่าครั้งนี้หนูจะสั่งสมคุณความดีให้ท่านได้มากน้อยแค่ไหน”
การกำจัดิญญาร้ายเพื่อไม่ให้มันไปทำร้ายผู้คนได้อีกถือเป็การทำความดีอย่างหนึ่งใช่ไหม?
อาจารย์บอกว่าขอเป็เื่ดีหนูน้อยก็สามารถสั่งสมแต้มความดีได้แล้ว รอให้เธอสามารถนำแสงสีทองกลับคืนสู่ร่างของจู่ซือเอี๋ยได้แล้วเธอก็จะสามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตของตนเองได้
เมื่อคิดถึงเื่นี้หนูน้อยก็ยิ่งมีความมุ่งมั่นมากยิ่งขึ้น เธอยกกระบี่ไม้ท้อแทงไปยังทิศเป้าหมาย
สถานที่เป้าหมายอยู่บริเวณป่าเล็กๆ ที่ชานเมืองของเลคซิตี้ บริเวณนี้เป็สถานที่ที่มีอากาศหนาวเย็นิญญาร้ายตนนั้นทำมาจากไม้ ถือเป็ธาตุไม้ที่แห่งนี้จึงเป็สถานที่ที่มันชอบมากที่สุด
โจวโจววางจี้หยกไว้บริเวณหนึ่งแล้วสร้างค่ายกลรวมิญญาขึ้นมาเพียงชั่วพริบตาเดียว ปราณิญญาที่อยู่รอบด้านก็ไหลเข้ามารวมตัวกัน
ท้องฟ้าเริ่มมืดลงโจวโจวและฉินเลี่ยซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ ทั้งสองคนแปะยันต์ปกปิดลมหายใจเอาไว้ต่างคนต่างจับจ้องไปยังจี้หยกไม่วางตา
รอจนกระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับขอบฟ้าไปจู่ ๆ รอบด้านก็มีการเคลื่อนไหวแปลก ๆ เกิดขึ้น อุณหภูมิลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว
โจวโจวขยับหูของเธอสีหน้าของเธอดูระแวดระวังมากยิ่งขึ้น จากนั้นหนูน้อยก็หันไปทำปากบอกฉินเลี่ยว่า “มาแล้ว”
ฉินเลี่ยพยักหน้าไม่ได้ส่งเสียงใดออกมาแม้แต่น้อย แต่กลับมองไปยังบริเวณที่โจวโจววางจี้หยกเอาไว้
เขาเห็นเพียงแค่สิ่งที่ตาเนื้อมองเห็นแต่มองไม่เห็นิญญาร้าย ทว่าเขาก็เห็นตอนที่จี้หยกลอยขึ้นมาอย่างชัดเจน้านั้นมีเงาที่บิดเบี้ยวลอยปกคลุมอยู่คล้ายกับว่ากำลังเพลิดเพลินกับพลังิญญาที่อยู่บนนั้น เป็ฉากที่น่ากลัวมาก
โจวโจวกลับมีสีหน้าตื่นเต้นมือเล็ก ๆ ของหนูน้อยจับกระบี่ไม้ท้อไว้แน่น
ิญญาร้ายดูดพลังิญญาเสี้ยวสุดท้ายไปหมดแล้วดวงตาของมันก็หรี่ลงเล็กน้อย สีหน้าของมันดูเกียจคร้านมาก
โจวโจวที่เห็นแบบนั้นก็ตาเป็ประกายตอนนี้แหละ!
หนูน้อยถือกระบี่ไม้ท้อเอาไว้ร่างเล็ก ๆ พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไปิญญาร้ายไม่ทันได้เตรียมตัว ร่างของมันจึงถูกกระบี่ไม้ท้อแทงทะลุและพลังิญญาที่มันเพิ่งดูดมาเมื่อครู่นี้ถูกแทงออกไปทั้งที่มันยังไม่ทันได้ดูดซับอย่างเต็มที่
เมื่อเห็นโจวโจวความโกรธฉายชัดในดวงตาของมัน มันคำรามและพุ่งไปที่โจวโจว
มันโกรธมากจนเผยให้เห็นร่างจริงของมันร่างของมันใหญ่มาก ขนาดของมันถูกขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าพอมันอ้าปากขึ้นมาก็ดูเหมือนว่าจะสามารถกลืนกินท้องฟ้าได้
โจวโจวปิดจมูกทำหน้าอี๋“เหม็นจัง ”
ิญญาร้ายไม่ได้แปรงฟันหรือไง? หนูน้อยเกือบจะเป็ลมเพราะกลิ่นปากของมันแล้ว !
ิญญาร้ายถูกกระตุ้นความโกรธด้วยคำพูดของหนูน้อยมันคำรามอีกครั้ง ทั้งยังดุดันและโเี้ยิ่งกว่าเดิม
มาได้เวลาพอดี!
โจวโจวรีบแปะยันต์ปกปิดลมหายใจไว้บนตัวโดยไม่เกรงกลัวเลยสักนิดกระบี่ไม้ท้อในมือของเธอแยกตัวกลายเป็คมกระบี่ทรงแฉกหนูน้อยะโขึ้นไปแล้วต่อสู้กับมัน แม้จะดูเหมือนผ่านไปเพียงชั่วพริบตาแต่กระบวนท่ากลับผ่านไปหลายกระบวนท่าแล้ว
เสียงคำรามของิญญาร้ายดังอ่อนแรงลงอย่างต่อเนื่องทั้งตัวของมันเต็มไปด้วยาแ ไอชั่วร้ายไหลออกไปทางด้านนอกอย่างต่อเนื่องมันหลีกหนีการโจมตีของโจวโจวอย่างยากลำบากเพียงไม่นานก็เผยให้เห็นแล้วว่ามันตกเป็รอง
เมื่อรู้ตัวว่าตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้เขาโจวโจวมันคิดจะหนี แต่โจวโจวกลับทำเสียงไม่พอใจแทน “จะหนีไปไหน! ”
ระหว่างที่พูดหนูน้อยก็ถือกระบี่ไม้ท้อตามไป
ิญญาร้ายกลับแสยะยิ้มจู่ ๆ มันก็เปลี่ยนทิศแล้วพุ่งตัวไปยังทิศทางตรงกันข้าม
โจวโจวหันไปดวงตาของหนูน้อยเปิดกว้าง “พ่อคะระวัง ! ”
31K
