บทที่ 2
โฟร์ พาร์ท
"แล้วกูจะกลับมาสอนมึงนะไอ้เฉิ่ม หึหึ"
อึก
ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอหลังจากที่พี่ั์มันไปเปิดประตู สงสัยแฟนพี่ั์จะมาแล้วหละครับ
"ไอ้เฉิ่มนี่แฟนกูชื่อพีม เรียนวิศวะโยธาปีสาม พีมนี่เด็กที่แม่กูมาฝากให้กูดูแลมันชื่อ ชื่อไรวะมึง"
ชิบหายพี่มันจำชื่อผมไม่ได้แล้วเว้ย สมองปลาทองแท้ยังไม่ทันข้ามวันเลยเว้ยพี่ ผมเลยต้องแนะนำตัวเองแทน
"ผมชื่อโฟร์ครับพี่พีม กำลังจะเข้าเรียนมหา'ลัยxxxคณะสถาปัตย์สาขาการออกแบบครับ"
"ยินดีที่ได้รู้จักนะโฟร์ยังไงเราก็เรียนมหา'ลัยเดียวกันมีอะไรถามพี่ได้เลยนะ"
"ขอบคุณครับ"
พี่ั์มันแนะนำผู้ชายตัวสูงกว่าผมนิดหน่อยแต่น่าตาน่ารักมากให้ผมรู้จักว่าคือแฟนพี่มัน ผมว่าพี่พีมคงหลงผิดที่มาชอบไอ้พี่ั์หน้าโหดนี่แน่เลย คนน่ารักแบบพี่พีมไม่น่าเลยจริง ๆ
"รอแปบนะพีมกูสอนเด็กโง่ใช้เครื่องซักผ้าแปบ มึงอะไอ้เด็กเฉิ่มมานี่กูจะสอนมึงรอบเดียวนะตั้งใจด้วย"
เสียงสองคือไรวะพี่ั์ทีกับผมนี่เสียงแม่งแทบเเดกหัวสองมาตรฐานวะพี่ เออผมก็ได้แต่บ่นพี่มันในใจแหละนะไม่กล้ากับหน้าโหดๆหรอกครับ ผมยังอยากมีชีวิตรอดกลับไปฟัดพุงเด็กผมอยู่นะ พูดถึงแล้วก็คิดถึงเลยครับคุณหญิงแม่พี่ั์เขาให้มือถือที่สามารถคุยเห็นหน้ากันได้ให้ผมด้วย เขาบอกคิดถึงตัวเล็กเมื่อไรให้ผมวิดีโอไปได้ทุกเวลาเลยครับ
คุณหญิงท่านดีกับผมและน้องซิกมากเลยครับ อีกสองวันผมก็ต้องไปเรียนแล้วด้วย ผมปล่อยให้เครื่องซักผ้ามันทำงานส่วนผมก็หยิบมือถือออกมาวิดีโอคอลหาคุณหญิงท่านแค่สองสามวิท่านก็รับสายผมแล้วครับพร้อมกับเอาหน้าตัวเล็กให้ผมดู
"ไงน้องซิกลูกพ่อดื้อกับคุณหญิงท่านไหมครับหืมเรา"
ผมทักทายเด็กน้อยที่ผมสถาปนาตัวเองเป็พ่อเด็กไปเรียบร้อยแล้วพร้อมตั้งชื่อให้ด้วย ลูกชายของผมถ้าถามว่ากี่ขวบแล้ว ลูกผมเพิ่งจะเจ็ดแปดเดือนเองครับคริคริแต่ตัวเล็กไปหน่อยผมว่าไม่เกินเดือนลูกผมคงกลมขึ้นแน่นอน
(ไงคะน้องโฟร์อยู่กับพี่ไอเขาได้ไหมลูก)
"ได้ครับคุณหญิง พี่เขาเป็กันเองกับผมม๊ากมากกก"แทบแดกหัวผมเลยล่ะ อันนี้ต่อในใจครับ
(จริงใจมากคะลูก ถ้าพี่เขารังแกเราบอกแม่เลยนะครับ)
"ครับ คุณหญิง"
(เรียกแม่สิตอนนี้แม่รับน้องโฟร์เป็ลูกบุญธรรมแล้วนะน้องซิกก็เปรียบเสมือนหลานของแม่ด้วยเข้าใจไหมคะ)
"ครับคุณแม่"
ผมคุยกับเ้าตัวเล็กของผมอีกซักพักก็เอาเสื้อผ้าไปตากแล้วเอาเสื้อสีใส่เครื่องซักต่อเลยครับ
"เมื่อกี้คุยกับใครหรอครับน้องโฟร์ พี่เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยคุยกับแฟนหรอครับ"
พี่พีมเดินเข้ามาคุยกับผมครับ ทำผมเกร็งเลย ยิ้มโคตรละลายใจอ่ะถึงว่าไอ้พี่ั์ถึงรักพี่พีมขนาดนี้
"ผมคุยกับคนรักของผมครับ คนรักที่ไม่ใช่แฟนนะครับ วันหลังผมจะแนะนำให้พี่พีมรู้จักนะครับ"
"งั้นหรอ พี่ค่อยโล่งใจหน่อยพี่คิดว่าแม่ของไอจะให้เรามาเป็คนรักของไอซะอีก"
"ฮ่าๆ ๆ ๆ ไม่มีทางอะครับพี่สบายใจได้ ยังไงผมขอตัวก่อนนะครับ"
ผมว่าพี่พีมคนนี้ชักแปลกๆ แล้วสิหรือว่าเขาหึงวะที่ผมมาอยู่กับแฟนเขา ผมคงต้องขอทำเื่ย้ายที่พักกับคุณหญิงแล้วมั้งเนี่ย
่เย็นผมทำไข่น้ำ ผัดพริกแกงถั่วพู หมูทอดกระเทียม ปลานิลราดพริกแล้วก็สลัดผักของพี่พีม
"ทานข้าวได้แล้วครับพี่ๆ "
ผมตักข้าวให้พี่ั์และตัวเองและยกจานสลัดให้พี่พีมอีกที
"พี่พึ่งรู้ว่าเราทำอาหารเป็ด้วยวันหลังสอนพี่บ้างนะครับ"
พี่พีมพูดแล้วยิ้มให้ผม โอ๊ย!ใจบางเป็กระดาษแล้วโว้ย น่ารักจริงๆ
"ได้ครับพี่ ว่าแต่พี่พีมทำไมไม่ย้ายมาอยู่กับพี่ั์หละครับจะได้อยู่ใกล้พี่เขาด้วย"
"พ่อพี่ไม่ให้มาครับบอกว่ารอเรียนจบก่อนน่ะ"
"อ๋อ งั้นทานข้าวกันเถอะครับเดี๋ยวมันจะเย็นหมดซะก่อน พี่ั์ลองกินหมูทอดกระเทียมผมไหมพี่ ผมทำแบบไม่เหม็นกลิ่นกระเทียมมากนะเอาไหม"
"ไม่! "
"พูดดีๆ ก็ได้พี่เสียงดังทำไมวะ ผมใหมด ไม่กินก็ไม่ต้องกินผมกินเอง แล้วพี่พีมหละครับสนใจไหม"
ผมถามพี่พีมแต่เขากลับทำหน้าลำบากใจมาให้ผมซะงั้น ผมเลยยกจานหมูทอดกระเทียมกับจานข้าวผมที่มีกับข้าวอย่างอื่นนิดหน่อยกะว่าจะไปนั่งกินที่หน้าทีวีแทน
"จะไปไหน นั่งลง"
พี่มันจับมือผมแน่นเลยแล้วสั่งให้ผมนั่งลง เสียงนี่อย่างโหดอะ อย่างกับเคืองใครมาเป็ชาติ แต่ผมไม่สนหรอกนะ
"ผมจะไปนั่งกินที่หน้าทีวีแทนครับพี่ ไม่อยากเป็ กขคเห็นแล้วอิจฉาอยากมีแฟนบ้างน่ะ พี่เข้าใจคนโสดอย่างผมหน่อยหวานไม่เกรงใจกันเลย"
"หึ จะไปก็ไป"
พอพี่มันปล่อยแขนผมแล้วผมก็มานั่งกินข้าวคนเดียวอย่างอร่อยเหาะเลยครับเพราะหมูทอดกระเทียมมันคือของโปรดของผมเอง ตอนอยู่หอก็ได้ข้าวหมูทอดกระเทียมนี่แหละเลี้ยงตัวเองรอดมาได้น่ะ เพราะมันถูกกว่ากับข้าวอย่างอื่นไงครับ
ผมกินเสร็จแล้วก็ยกจานชามไปล้างพอมาดูที่โต๊ะกับข้าวไม่มีเหลือเลยครับ ยกเว้นจานสลัดของพี่พีมที่ยังเหลืออยู่ อย่างนี้ค่อยมีกำลังใจทำให้กินหน่อย ผมเก็บจานเช็ดโต๊ะเสร็จก็เข้าห้องอาบน้ำนอนเลยเพราะพรุ่งนี้ผมต้องออกไปซื้อชุดนักศึกษาแล้วก็อุปกรณ์การเรียนต่าง ๆ
แต่ผมกลับนอนไม่หลับเพราะไอ้เสียงครางของคนข้างห้องนี่แหละครับ พี่แม่งไม่มีความเกรงใจกันเลย แล้วผลเป็ไงหรอ กว่าจะได้นอนก็ตีสามแล้วครับแถมตื่นมาผมนี่ใหน้าตาตัวเองมาก นี่คนหรือหมีแพนด้าก็ไม่รู้ครับตายๆ หน้าหล่อๆ ของผมหมดสภาพแล้วแม่ง
ผมเดินลงมาด้านล่างเพื่อเตรียมทำข้าวเช้าแต่เสียงมือถือของผมก็ดังขึ้นซะก่อน คนที่โทรมาก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับคุณหญิงแม่ของพี่ั์เองครับ
"สวัสดีครับคุณหญิงแม่"
(สวัสดีตอนเช้าจ๊ะน้องโฟร์วันนี้ไปไหนไหมคะแม่จะชวนเราไปเที่ยวห้างหาซื้อของให้น้องซิกกันคะ)
"วันนี้ผมจะไปซื้อของพอดีเลยครับงั้นเจอกันตอนสิบโมงนะครับคุณหญิงแม่ ผมขอทำข้าวต้มไว้ให้พี่ั์กับพี่พีมก่อนครับ"
(พีมมาค้างที่คอนโดหรอคะแล้วพี่เขาน่ารักมั้ยคะน้องโฟร์)
"น่ารักครับคุณหญิงแม่ พี่เขาดูเป็กันเองดีครับ"
(หรอจ๊ะงั้นแค่นี้ก่อนนะน้องโฟร์ น้องซิกตื่นแล้วจ๊ะและดูเหมือนคุณพ่อจะเอาไม่อยู่แล้วด้วย)
"ครับเจอกันครับ"
ผมวางสายจากคุณหญิงเสร็จก็หั่นต้นหอมทุบกระเทียมให้ละเอียด แล้วเอาไปเจียวให้เหลืองหมักหมูแล้วตั้งพักไว้พอเสร็จแล้วผมก็หันหลังกลับจะไปหยิบข้าวในตู้เย็นที่เหลือเมื่อวานมาทำข้าวต้ม แต่พอหันไปผมก็ชนเข้ากับแผงอกที่แน่นน่ากัด เอ้ยไม่ใช่และ พอผมเงยหน้าขึ้นไปเท่านั้นแหละ ก็เจอกับสายตากินเืกินเนื้อจากพี่ั์ที่ก้มลงมามองผม ใช่พี่แกต้องก้มส่วนผมต้องเงยเพราะพี่มันสูงส่วนผมมันเตี้ยไงพูดเองจี๊ดเองให้มันได้งี้สิ
"มึงกำลังทำอะไร"
"ทำข้าวต้มไงพี่ถามได้"
"กูหมายถึงว่ามึงกำลังทำอะไรจะมาหลอกแม่กูรึไง"
"บ้าป่ะพี่อายุ21จริงดิสมองนี่คิดแต่เื่ปัญญาอ่อน หลบดิผมจะทำข้าวต้ม"
"แล้วมึงให้แม่กูพาไปไหนเห็น พีมบอกมึงจะไปกับแม่กู"
พี่พีมนี่ยังไงวะเหมือนจะดีนะแต่แม่งบางครั้งก็เหมือนจะร้ายเดายากจริงวุ้ย
"แม่พี่ชวนผมไปห้างแล้วผมก็ตั้งใจจะไปอยู่แล้วด้วยก็เลยจะไปกับท่านมีอะไรอีกไหมถ้าไม่มีก็หลบ น่ารำคาญ อ่ออีกอย่างนะวันหลังหัดช่วยเกรงใจกันหน่อยเหอะเสียงดังรบกวนการนอนของผมดูดิขอบตาดำเป็หมีแพนด้าหมดแล้ว"
แม่งมีเรื่ิองให้สติแตกแต่เช้าเลยเว้ย ผมไม่มีอารมณ์ทำข้าวต้มแล้ววะหากินกันเองเถอะ ผมวางของทุกอย่างบนโต๊ะปิดเตาแก๊สแล้วเดินออกจากครัวแต่ก้ถูกอีพี่ยักษืดึงแขนไว้
"แล้วนั่นจะไปไหนไม่ทำแล้วรึไง"
"ไม่ทำแล้วโว้ยไม่มีอารมณ์ ถ้าอยากกินมากก็ทำกินกันเองเถอะ"
ผมเดินอารมณ์เสียขึ้นห้องตัวเองทันทีแล้วสวนกับพี่พีมที่มีแต่รอยแดงเต็มคอแต่ผมไม่สนใจเดินผ่านพี่พีมเข้าห้องตัวเองไปเลย ผมอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงมาด้านล่างก็เจอทั้งสองกำลังจูบกันอย่างดูดดื่มแถมพี่พีมยังมีการมองผมอีกนะแต่ผมไม่สนเหมือนเดิมผมใส่รองเท้าและกำลังจะออกจากห้องแต่โดนดึงข้อมือเอาไว้อีกแล้ว ข้อมือผมคงได้หลุดเข้าซักวันแน่ถ้าจะดึงแรงขนาดนี้
มาตอนไหนวะเนี่ยเร็วแท้เมื่อกี้ยังเห็นจูบกันอยู่เลย
"จะรีบไปไหนมาทำข้าวต้มให้กูก่อน พีมเขาไม่ค่อยสบายกูทำข้าวต้มไม่เป็"
ทีงี้หละเสียงอ่อนเชียวนะพี่มึง ทีเมื่อกี้อย่างกับจะแดกหัวผมอยู่แล้ว
ว่าแต่พี่พีมมันแกล้งสำออยเปล่าวะเมื่อกี้ยังดูไม่เป็ไรอยู่เลย แต่ช่างมันเหอะยังไงก็เื่ของเขานี่หว่า ผมเดินเข้าครัวแล้วผูกเสื้อตัวโคร่งขึ้นมัดผมข้างหน้าขึ้นแล้วลงมือทำข้าวต้มพอเสร็จผมก็ออกจากห้องเพื่อไปตามนัดของคุณหญิง
ห้างสรรพสินค้า
ผมมาถึงห้างแล้วครับและกำลังเดินดูของเพื่อรอคุณหญิง
"น้องโฟร์แม่มาแล้วคะ"ผมหันไปก็เจอกับคุณหญิงและผู้ชายที่หน้าโหดบอกยี่ห้อว่าต้องเป็พ่อของพี่ั์แน่เพราะหน้าเหมือนกันเลย
"สวัสดีครับคุณหญิงแม่ คุณท่าน"
"เรียกฉันว่าคุณพ่อก็ได้ลูกชายของเธอน่ารักมากเลยนะโฟร์"คุณท่านดูไม่น่ากลัวอย่างที่ผมคิดเลยครับท่านดูใจดีกว่าหน้าตามากๆเลยครับ
"ขอบคุณครับ ว่าแต่คุณหญิงแม่จะซื้ออะไรให้น้องซิกหรอครับ"
"เสื้อผ้านั่นแหละแล้วก็พวกของใช้ต่างๆ แม่เลยชวนพ่อเขามาด้วยเห็นว่างพอดี พรุ่งนี้น้องซิกต้องไปตรวจสุขภาพและฉีดวัคซีนนะเราจะไปกับแม่ไหมคะ"
"ครับผมจะไปด้วยครับ"
"ดีจ๊ะงั้นเก้าโมงเจอกันที่โรงพยาบาลxxxนะจ๊ะ"
"ครับงั้นเราเดินช็อปกันดีกว่านะครับคุณแม่ น้องซิกมาให้พ่ออุ้มหน่อยครับ"
"หึ รีบเชียวนะเ้าเด็กแสบทีเมื่อเช้าฉันอุ้มกลับร้องไห้ซะงั้น"
"แหมคุณก็ คุณทำหน้าโหดซะขนาดนั้นเด็กไม่ร้องก็ให้รู้ไปสิคะ"
"หึหึ ไปเถอะเที่ยงนี้พ่อเลี้ยงข้าวที่ร้านอาหารญี่ปุ่นของเพื่อนพ่อแล้วกันนะ"
"คุณน่ารักที่สุดเลยคะ ไปกันจ๊ะน้องโฟร์"
เราเดินซื้อของกันประมาณชั่วโมงกว่าๆ พ่อพี่ั์ก็พามาเลี้ยงอาหารญี่ปุ่นพอเดินเข้าไปก็เจอสายตาโหดๆ ของพี่ั์ที่มองมาที่ผมที่อุ้มน้องซิกที่กำลังหลับอยู่ พี่พีมที่เห็นพ่อแม่พี่ั์ก็ยกมือไหว้อย่างสวยงามพวกท่านรับไหว้แล้วเดินเข้าไปนั่งที่ใครที่มันส่วนผมถูกแม่พี่ั์จูงมือให้ไปนั่งกับท่าน ผมนั่งลงบนเบาะข้างคุณหญิงแม่ส่วนพ่อพี่ั์นั่งหัวโต๊ะพี่ั์ก็นั่งอีกฝั่งข้างพี่พีมแต่ก็ยังไม่เลิกมองผมด้วยสายตาดุดัน
"ลูกใครหรอโฟร์น่ารักจังหน้าตาออกฝรั่งๆ ด้วย"พี่พีมถามขึ้น
"ลูกชายผมเองครับชื่อน้องซิก"
"แล้วแม่เด็กหละไปไหนหรอ"
"แม่เด็กเสียตอนคลอดเด็กครับ"
ผมโกหกออกไปเพราะไม่้าให้พี่มันถามต่อ พี่พีมโคตรขี้สงสัยเลย จนคุณหญิงท่านต้องเบี่ยงไปเื่อื่นให้ผมแถมยังแอบจิกกัดพี่พีมเบาๆด้วยร้ายไม่เบานะครับคุณหญิงดูท่าท่านจะไม่ค่อยปล้มแฟนพี่ั์ซักเท่าไร
"แม่ว่าทานอาหารกันเถอะเนอะมาพอดีเลย เื่อื่นก็อย่าอยากรู้ให้มันมากนักเลย น้องโฟร์ลูกหนูต้องทานเยอะๆ นะดูสิผอมแห้งเชียวนี่จ๊ะข้าวยำแซลมอนลองทานดูนะ"คุณหญิงท่านดันชามยำเเซลมอนที่มีแซลมอนพูนชามมาให้ผมจนพี่พีมเขามองผมมาด้วยสายตาเคืองๆ ผมก้ทำเพียงไม่สนใจแล้วยิ้มรับชามนั้นมา
"ขอบคุณครับคุณหญิงแม่"
"อันนี้แซลมอนโรลลองชิมดูพ่อรับรองว่าอร่อย"
พ่อพี่ั์ใช้ตะเกียบคีบแซลมอนโรลมาให้ผมสองชิ้นเลยครับ ลาภปากไอ้โฟร์แล้ว เคยเห็นแต่ในทีวีวันนี้ได้กินของจริงแล้วครับ ผมนั่งกินไปเรื่อยๆ มีทั้งคุณพ่อและคุณหญิงแม่ชวนคุยแต่ก็ยังมีสายตาดุๆ กับสายตาอิจฉามองมายังผมตลอด บางทีก็อยากถามจะมองอะไรนักหนาจะมองให้พรุนเลยรึไง
"นี่น้องโฟร์วันศุกร์จะกลับมานอนบ้านแม่ไหมคะเดี๋ยวแม่เตรียมห้องไว้ให้"
"ครับคุณหญิงแม่ ผมอยากนอนกับน้องซิก บ้างครับ"
"งั้นก็กลับมานอนบ้านทุกวันศุกร์แล้วกันนะ ลูกเราจะได้ไม่ลืม เดี๋ยวจะเหมือนพ่อกับแม่ที่เกือบลืมว่าตัวเองมีลูกเพราะลูกไม่ยอมกลับบ้านมาหาเลย"
เอาแล้วมีกระทบเต็มๆ สิครับอยากขำนะครับแต่กลัวเจอตรีนอิอิ แล้วพี่แกก็พูดแก้ตัวทันทีที่โดนว่า
"ผมยุ่งเื่รับน้องกับเื่เรียนอยู่ครับพ่อถ้าว่างแล้วผมจะกลับไปหานะครับ"
แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครสนใจพี่แกเลยแหะน่าสงสารจุง เพราะอยู่ๆคุณหญิงก็ชวนไปเที่ยวสวนซะงั้น
"แม่ว่างั้นเราไปเดินย่อยกันที่สวนสาธารณะข้างคอนโดของหนูดีไหมน้องโฟร์ น้องซิกจะได้นั่งเล่นได้ด้วย"
"ครับคุณหญิงแม่"
(สวนสาธารณะ)
(ั์ พาร์ท)
"ไอ พีมขอกลับบ้านก่อนได้ไหมพอดีพ่อของพีมโทรตามแล้วน่ะ"
ผมได้ยินเสียงมือถือพีมดังั้แ่อยู่ในร้านอาหารแล้วครับเลยไม่ได้ว่าอะไร เพราะตอนนี้ความสนใจผมมันอยู่ที่ร่างบางที่กำลังเล่นกับเด็กตัวเล็กต่างหาก
"อืมได้สิ"
พอผมตอบตกลงพีมก็เดินไปขึ้นแท็กซี่เลยครับ ไปแบบไม่ลาพ่อแม่ผมเลยด้วย นี่คงเป็อีกเหตุผลที่ทำให้แม่ผมไม่ค่อยปลื้มพีมซักเท่าไร ผมกำลังจะเดินเข้าหาเป้าหมายของผมแต่ผมดันถูกแม่ของผมดึงแขนเอาไว้ซะก่อน
"ตาไอแม่ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะลูก"
"ครับแม่"
"เมื่อไรจะเลิกกับพีมซะทีจ๊ะคุณลูก แม่เจอน้องเล็กรักแรกของลูกแล้วนะคะ"
ประโยคแรกผมได้ยินบ่อยครับแต่ประโยคหลังนี่สิที่ผมสนใจ น้องเล็กรักแรกของผมงั้นหรอ
"น้องอยู่ที่ไหนครับแม่"
"อยู่นั่นไงคะ นั่งอยู่ตรงนั้น"
"โฟร์ โฟร์คือน้องเล็กของผมงั้นหรอครับแม่"
"ใช่จ๊ะ ไปคุยกับน้องดีๆนะั์แม่ขอล่ะ"
"ครับ"
ผมรีบเดินไปหาน้องเล็กของผมทันทีไม่คิดว่าโตมาจะน่ารักขนาดนี้เลยหึหึ
(โฟร์ พาร์ท)
หลังจากมาถึงสวน น้องซิกดูเหมือนจะตื่นตาตื่นใจมาก ดิ้นใหญ่เลยล่ะครับผมเลยพาไปหาที่ร่มๆนั่ง พี่แกพอนั่งได้ก็จัดการดึงหญ้าให้เขาเลยล่ะครับ สนุกไปสิ จนที่นั่งข้างผมมีร่างใหญ่ๆมานั่งด้วย ทำผมผงะไปนิดเลยล่ะ ย้ำนิดเดียวจริงๆครับเพราะพี่ั์มันโอบไหล่ของผมเอาไว้แล้วยิ้มกรุ่มกริ่มให้ผมสยองเล่น
"พ พี่ั์ ป ปล่อยผมเหอะพี่คนเยอะแยะ"
"มึงก็หลับตาสิแค่นี้ก็ไม่มีใครแล้วหึหึ"
"บ บ้าวะพี่"
"แล้วนี่ลูกมึงงั้นหรอวะโฟร์"
พี่ั์ปล่อยมือที่โอบผมลงแล้วถามเร่องน้องซิกทันที
"เปล่าครับพี่ นี่ลูกเพื่อน ผมโดนมันมัดมือชกให้ช่วยเพราะมันกำลังโดนพ่อเด็กล่าอยู่มันกลัวลูกเป็อันตรายเลยเอามาให้ผมเลี้ยงแทนน่ะ"
"อืม"
"แล้วพี่พีมอ่ะครับ"
"กลับไปแล้ว"สั้นๆได้ใจความมากครับพี่ พี่แกเงียบไปเลยแหะหลังจากที่ตอบคำถามผมจบพอผมหันไปมองก็เจอว่าพี่แกกำลังมองผมอยู่
"มองอะไรอ่ะพี่ไม่เคยเห็นคนหล่อหรอครับ"
"หึหึ อย่างมึงหล่อ กูก็หล่อขั้นเทพแล้วล่ะไอ้เฉิ่มเอ้ย"
"มั่นหน้าวะพี่ ไปครับน้องซิกเราไปหาคุณยายกันนะครับปล่อยให้คนมั่นหน้านั่งหลงตัวเองไปเหอะ"
ผมก็ว่าไปนั่นพี่ั์มันหล่อจริงครับ ชาตินี้ผมก็สู้พี่มันไม่ได้หรอก ผมลุกขึ้นกำลังจะอุ้มน้องซิกแต่ตัวผมดันลอยได้นี่สิ พี่ั์มันอุ้มผมพาดบ่าตัวลอยเลยคิดดูดิ ส่วนน้องซิกพี่ั์ก็อุ้มไว้อีกข้างแล้วส่งน้องซิกให้คุณหญิง
"พี่ั์ปล่อยผมลงเดี๋ยวลูกหล่น!"
"ไม่หล่นหรอกกูอุ้มแน่นพอ กลับคอนโดเมืื่อไรกูจะแสดงความหล่อของกูใให้มึงดูเตรียมตัวไว้เลยไอ้เฉิ่ม ผมกลับก่อนนะครับแม่ สวัสดีครับพ่อ"
"ขับรถดีๆล่ะ บายนะจ๊ะน้องโฟร์
ม่ายยย!! ความซวยมาเยือนผมแล้ว ผมไม่น่าเผผลอทำปากดีกับพี่แกเลยให้ตายสิ คุณหญิงช่วยผมด้วย ผมส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปหาคุณหญิงและคุณท่าน แต่กลับได้สายตายิ้มกรุ่มกริ่มกลับมาแทนซะงั้น
"ลาก่อน ชีวิตมหา'ลัยที่ใฝ่ฝัน"
เพี๊ยะ!!
"ว๊ากกก!ไอ้พี่ั์ ไอ้โรคจิต"
พี่ั์มันตีก้นผม พี่แม่งโคตรโรคจิตเลย ลาก่อนครับทุกคนอย่าลืมไว้อาลัยให้ผมด้วยนะครับ
>>>>>>>>>>>>><<<<<<<<<<<<<<<
10K
