ณ ห้องพักพนักงาน ชั้น 5 เวลา 11.00 นาฬิกา
'หะ? ให้คิดบทใหม่ตอนนี้เนี่ยนะ! ไอหนู...บ้าหรือเปล่า ลุงไม่ได้ว่างขนาดนั้นหรอกนะ'
"ขอร้องละครับ! ถ้าทำได้ผมจะตอบแทนอย่างงามเลย"หลังจากผ่านเหตุการณ์สุดตึงเครียดได้ไม่นาน พอกลับเข้าห้องก็รีบโทรหาผู้กำกับทันทีเพื่อให้เขาเขียนบทละครให้ใหม่เพราะผมอยากได้บทละครที่แตกต่างจากคาแรคเตอร์ของแต่ละคน แต่ก็ถูกโวยกลับตามคาด แหงละ...บทละครมันนั่งคิดวันเดียวได้ที่ไหน
'ให้ตายสิ...มาถึงก็โยนงานให้กันเลยนะ' ผู้กำกับ โฮโจ บาซาโอะ อายุ 48 ปี ประสบการณ์การทำงานผู้กำกับหนังมากกว่า 20 ปี เขาถูกเชิญให้ร่วมงานจากท่านประธานชินจิ นั้นทำให้เขาได้เข้าวงการกำกับหนังผู้ใหญ่อย่างเต็มตัว เขาทำหน้าที่ดูแลทั้งการแสดงและคิดบทให้นักแสดงทุกคน ถือเป็งานหนักมากสำหรับคนๆหนึ่งและยิ่งอายุเยอะด้วยทำให้คิดว่าเขาควรมีผู้ช่วยสักคนก็ยังดี
'เฮ้อ...แค่บทที่แตกต่างจากคาแรคเตอร์ชายใช่มั้ย เอาบทเก่ามารวมด้วยได้หรือเปล่า?'
"ได้ครับ แต่ขอแนวที่นักแสดงไม่เคยเล่นนะครับ"
'อืม เสร็จแล้วเดี๋ยวจะส่งไปให้เย็นๆ พรุ่งนี้เตรียมเสียตังค์ได้เลยไอหนู...'
"แล้วผมจะรอนะครับ~"
ตู๊ด!
"คุยเสร็จแล้วเหรอ?"เมื่อผมวางสายจากผู้กำกับก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าพร้อมหันไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาทั้งหลาย ตอนนี้ในห้องผมมีซาโตรุที่ไม่มีที่ไปเพราะโดนยึดห้อง ส่วนอีกสองคนที่ไม่รู้จะมาทำไมคือซาโตชิและเฮอิจิ พวกเขานั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนโซฟาและด้วยความบังเอิญพวกเขานั่งเรียงตามลำดับความสูงได้อย่างพอดีเป๊ะ ไล่ั้แ่เฮอิจิ ซาโตชิ และซาโตรุตามลำดับสูงไปต่ำ ผมเห็นแบบนั้นจึงหลุดขำออกมาเบาๆพร้อมเดินอ้อมไปหลังโซฟาและขยี้หัวสองแฝดอย่างมันเขี้ยว
"อ้า! ผมยุ่งหมดแล้ว!/เหวอ...อะไรกันครับ..."
"พวกนายเหมือนลูกหมาเลยนะ~"พวกเขาเหมือนลูกหมาจริงๆนะ หัวฟูๆนุ่มๆจับไปเหมือนขนของลูกหมาจริงๆ พูดแล้วคิดถึงชิบะที่บ้านน้าสาวเลย ตัวมันใหญ่มากและขนก็นุ่มมากด้วย อ้า...วันไหนหยุดงานไปหามันบ้างดีกว่า
"(*-*)"ผมััได้ถึงออร่าแปลกๆจึงหันไปดูก็พบเฮอิจิกำลังจ้องผมตาเป็ประกายเหมือนกำลังอ้อนวอนขออะไรสักอย่าง อะไรของเขา? อยากได้อะไรงั้นเหรอ? เมื่อหาคำตอบไม่ได้ผมจึงเขยิบไปหาเขาพร้อมกระซิบถามข้างหู
"/มีอะไรเหรอ?/"
"ป่าว...แค่อยากเป็หมาด้วยเฉยๆ (*-*)"เขาพูดพร้อมเอนหัวมาถูๆที่แขนผม นั้นทำให้ผมเข้าใจว่าเขา้าอะไรแต่เฮอิจิมัดผมอยู่ทำให้ไม่สามารถขยี้หัวแบบพวกนั้นได้ ผมจึงใช้มือลูบหัวเบาๆแทนเพราะไม่อยากให้ผมเปียที่เขาอุตส่าห์ถักเสียทรง
"คุณเป็หมาไม่ได้หรอกครับ เดี๋ยวผมเสียทรงหมด"
"หืม...ห่วงด้วยเหรอ?"
"อื้ม! เดี๋ยวผมเปียสวยๆของคุณเสียทรงหมด ผมถักคืนให้ไม่ได้หรอกนะ"พูดตรงๆเลยว่าผมไม่ถนัดงานละเอียดอ่อนเลย เคยเรียนเย็บเสื้อผ้าตอนม.ปลายได้ที่โหล่ของห้องด้วยซ้ำ ผมจึงไม่ชอบงานที่ต้องใช้ฝีมือสักเท่าไหร่
"จีบเก่งจังเลยนะ เดี๋ยวก็ตกหลุมรักให้หรอก (^^)"
"แบบนี้เรียกจีบเหรอครับ (=.=)"
"อะไรใครตกหลุม?"ซาโตรุที่นั่งกินขนมได้ยินที่พวกเราคุยกันจึงพูดแทรกขึ้น ผมจึงไม่ได้สนใจต่อพร้อมเดินเข้าไปนั่งตรงที่ว่างบนโซฟาซึ่งอยู่ระหว่างซาโตรุและเฮอิจิ จากโซฟาตัวใหญ่ๆพอมีคนมานั่งเยอะๆดูเล็กลงทันที
"ว่าแต่...พวกนายสองคนมาทำอะไรที่นี้?"ผมหันไปถามเฮอิจิสลับกับซาโตชิที่กำลังแย่งขนมจากซาโตรุอยู่ ผมจำได้ว่าไม่ได้นัดพวกเขาไว้และไม่มีธุระอะไรแล้วนี้ มาทำไมกัน?
"พี่ให้ซาโตรุอยู่ห้องด้วยนี้! ไม่แฟร์เลยนะครับ! ผมก็จะอยู่ด้วยเหมือนกัน"
"ส่วนฉันอยากมาหาเพราะเหงาเท่านั้นเอง (^^)"
"เฮ้อ...อยากทำอะไรก็ตามใจ เดี๋ยวฉันกลับมา"
"ไปไหน!/จะไปไหน?/ไปไหนเหรอครับ?"พวกเขาถามพร้อมกันเหมือนนัดกันไว้ ผมที่ทำท่าจะลุกจึงหยุดชะงักพร้อมหันไปตอบพวกเขา
"ว่าจะไปแผนกบัญชีขอเบิกงบหน่อย"ผมพึ่งนึกได้ตอนเมื่อกี้นี้แหล ถ้าจะทำให้บทละครมันดูสมจริงมากขึ้นก็ต้องทำฉากและตัดชุดให้เข้ากับนักแสดง ซึ่งงบส่วนตัวของผมคงไม่พอจึงนึกขึ้นได้ว่าที่นี้ขอเบิกงบได้เหมือนกัน
"โห้...อย่าไปเลยดีกว่า"ซาโตรุพูดด้วยน้ำเสียงเซ็งสุดๆ ส่วนคนอื่นๆสีหน้าก็ไม่ต่างกัน ชักสงสัยซะแล้วสิว่าหัวหน้าแผนกบัญชีเป็คนยังไง
"ไปแปบเดียวเอง พวกนายไม่ต้องมาหรอกอยู่เฝ้าห้องที่นี่แหละ"แต่ผมตัดสินใจแล้วว่าต้องไปจึงหยิบเอกสารที่เตรียมไว้และเดินออกจากห้องตรงไปยังลิฟท์ทันที เมื่อรอสักพักประตูลิฟท์ก็เปิดออก...
"??/!!"ภายในลิฟท์ไม่ได้ว่างเปล่าแต่กลับมีคนหนึ่งอยู่ และเป็คนที่ผมไม่อยากยุ่งด้วยจริงๆ
"ชั้น?"พ่อหนุ่มเคย์สุดหัวร้อนถามเสียงห้วนๆ ผมลังเลอยู่สักพักว่าจะตอบหรือกดเองดี เอ่อ...เอาไงนี้ แต่...ไม่อยากมีเื่กับเขาเลย ไม่ไปยั่วโมโหน่าจะดีสุดละ
"ชั้น 2 ขอบคุณ"
"ไปทำอะไรที่แผนกบัญชี?"
"รู้ด้วยเหรอ?"
"ชั้น 2 มีแค่แผนกบัญชี ไม่รู้ก็แปลกละ"อ่า...เหมือนกำลังโดนพูดว่า 'นี่นายไม่รู้อย่างงั้นเหรอ' อยู่เลย
"ว่าจะไปขอเบิกงบ แต่ไม่รู้จะได้หรือเปล่า..."
"ไม่ได้ชัวร์"พ่อหนุ่มเคย์ตอบด้วยความมั่นอกมั่นใจจนผมรู้สึกหมั่นไส้เล็กน้อย เอาหน่า...ไม่ลองไม่รู้หรอกว่าจะได้หรือเปล่า
"ผมมีเอกสารจากผู้จัดการ เขาต้องอนุมัติแน่นอน"
"ถึงมีเขาก็ไม่ให้อยู่ดี"
"รู้ได้ไง?"
"เคยลองขอแล้ว มีลายเซ็นผู้จัดการเรียบร้อยแต่ไม่ผ่าน โคตรขี้งกเลยแผนกนี้ กับอีแค่เงินไม่กี่ร้อยเบิกไม่ได้โดยให้เหตุผลว่าฟุ่มเฟือย ทีจัดงานเลี้ยงวันเกิดในแผนกอนุมัติอย่างไว เหอะ!"ดูเหมือนเคย์จะหัวร้อนสุดๆ เขาบ่นร่ายยาวเหมือนอัดอั้นมานาน นั้นทำให้ผมรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เขาบ่นให้ผมฟังขนาดนี้
ติ๊ก~
เสียงประตูลิฟท์เปิดเป็สัญญาณว่าถึงชั้นที่ผมต้องออกแล้ว ผมกะจะหันไปโบกมือแต่พ่อหนุ่มเคย์กลับเดินออกมาด้วยซะงั้น
"อ่าว! มาแผนกบัญชีเหมือนกันเหรอ?"
"ป่าว จะมาดูคนหน้าแตกแถวนี้เฉยๆ :)"เมื่อได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกอยากเอาเสาไฟฟ้าทุบหน้าเขาจริงๆ นี่จงใจเดินตามมาเพื่อมาดูความอับอายของผมสินะ ไอเด็กเปตรนี้!
"สวัสดีครับ คุณไฮระ หรือเปล่าครับ?"เมื่อเข้ามาในห้องทำงานก็พบป้ายเล็กๆเขียนว่า'หัวหน้า'ติดอยู่ตรงโต๊ะของคนๆหนึ่ง ผมจึงเดินเข้าไปทักด้วยความมั่นอกมั่นใจ
"ใช่ มีธุระอะไร?"คุณไฮระ มาซาเอะ อายุ 35 ปี เป็หัวหน้าแผนกบัญชี จากที่ผมเข้าไปอ่านกระทู้ของพนักงานเมื่อคืนให้เสียงตรงกันว่า เขาเป็พวกเ้าอารมณ์ จริงจัง และไร้เหตุผล เขาทำงานที่นี้ั้แ่เริ่มก่อตั้งบริษัทซึ่งเรียกว่าเป็ผู้บุกเบิกก็ว่าได้ ด้วยนิสัยบวกลักษณะงานของเขาทำให้เผลอใส่อารมณ์ลงไปโดยไม่รู้ตัว ในกระทู้ยังบอกอีกว่าถ้าเขาโกรธขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ไม่มีใครหยุดเขาได้ทั้งนั้น
"ผมเป็ผู้ช่วยของผู้จัดการโอซุมะครับ พอดีอยากขอเบิกงบในการทำบทละครครั้งต่อไปครับ"ผมวางเอกสารต่างๆตรงหน้าเขาและแน่นอนว่าเขาไม่สนใจเปิดดูแม้แต่น้อยพร้อมทำท่าไล่ให้ออกไป แต่มีเหรอที่ผมจะยอม...
"บทละครครั้งต่อไปจะแตกต่างจากเื่อื่นๆ ดังนั้นต้องใช้งบจำนวนหนึ่งถึงจะทำให้หนังออกมาดีนะครับ"
"ฉันรู้เื่นั้นดี แต่!ฉันให้งบของเดือนนี้ไปแล้วและจะไม่มีการของบเพิ่มเด็ดขาด!"
"งบของเดือนนี้มันไม่พอจริงๆครับ! ถ้าเรตติ้งดีคุณหักกำไร5%เข้าแผนกได้เลยครับ เดี๋ยวผมคุยกับผู้จัดการให้"
"ไม่ได้ก็คือไม่ได้! ให้ตายสิ...ใช้เงินฟุ่มเฟือยกันจริงๆ"คุณไฮระเริ่มชักสีหน้าใส่นั้นทำให้ผมเริ่มใจคอไม่ดีละ ฟู่~ใจเย็นน่า...ยังไม่ได้เอาไอนั้นให้เขาเลย ผมยังไม่ยอมแพ้หรอก
"งั้นผมให้นี่แทน"เมื่อการเจรจาดูจะไม่สำเร็จผมจึงหยิบของชิ้นหนึ่งวางไว้บนโต๊ะทำงานของคุณไฮระ มันคือปลอกคอสัตว์นั้นเอง จากที่อ่านกระทู้เมื่อคืนก็กดไปเจอกระทู้หนึ่งที่มีคนแอบถ่ายคุณไฮระกับก้อนอะไรสักอย่างที่คุณไฮระกำลังกอดอยู่ ถึงแม้จะเป็รูปแอบถ่ายแต่มันก็พอเดาออกว่าคือตัวอะไร
"ผมได้ยินว่าคุณเลี้ยงแมวอยู่ ถ้าไม่ใส่ปลอกคอให้มันเดี๋ยวจะมีคนคิดว่าเป็แมวจรนะครับ"
"นายรู้ได้ไง?"
"เสื้อคุณไงครับ มีคนแมวติดเต็มเลย แล้วก็..."ผมเหลือบสายตามองใต้โต๊ะของคุณไฮระก็พบก้อนดำๆอะไรสักอย่างกำลังนอนขดอยู่ ถ้าไม่สังเกตดีๆก็ไม่รู้หรอกว่ามันคือลูกแมวสีดำ
"ให้ตายสิ...อย่าเอาไปบอกใครละ ที่นี่ไม่ให้เลี้ยงสัตว์แต่ฉัน...สงสารมัน"คุณไฮระถอนหายใจอย่างแรงพร้อมอุ้มลูกแมวสีดำขึ้นมาบนโต๊ะและใส่ปลอกคอที่ผมวางไว้ให้ มันเชื่องมากๆเลย ไม่กัดไม่ข่วนคุณไฮระด้วย น่ารักจัง~
"ถ้าอยากให้เก็บเป็ความลับงั้นของบเพิ่มด้วยนะครับ~"
"รู้แล้วน่า รวมกำไร5%ด้วยนะ"คุณไฮระเปิดเอกสารที่ผมเอามาพร้อมหยิบตราประทับแปะลงบนเอกสารนั้นอย่างแรง เฮ้อ...ดีนะที่ยอมตื่นแต่เช้าไปซื้อปลอกคอ ไม่งั้นคงได้เห็นร่างที่แท้จริงของคุณไฮระแน่
"ได้ครับ ขอบคุณมากเลยครับคุณไฮระแล้วผมจะแวะมาหาใหม่ ไปก่อนนะเ้า..."
"มันชื่อ ซาชิมิ"
"ไปก่อนนะซาชิมิ~"ผมใช้นิ้วจิ้มหัวลูกแมวเป็การทักทายและเดินออกจากห้องทันที เมื่อเปิดประตูออกไปก็เจอเคย์กำลังยืนกอดอกรออยู่หน้าประตูลิฟท์ที่เดิม
"เป็ไง?"
"ให้ทาย"
"ไม่ได้ชัวร์ๆ"
"ฮึ่ม!"ผมไม่ได้พูดอะไรแต่ชูเอกสารที่มีตราประทับของคุณไฮระออกมาให้ดู นั้นทำให้เคย์ขมวดคิ้วแน่นพร้อมคว้าเอกสารใบนั้นไปดูเต็มๆ
"ได้ไง! ทำไมเขาถึงอนุมัติละ?"
"ก็คนมันเก่ง (^^)"
"ไม่ต้องมากวน บอกมา"
"แค่บอกจะเก็บเื่ที่เลี้ยงแมวไว้เป็ความลับถ้ายอมให้เบิกงบ เขาก็อนุมัติให้เลย"
"แมว? หมอนั้นเลี้ยงแมวด้วยเหรอ!"
"ใช่ ดูรักมากเลยนะ เห็นมีตั้งชื่อให้ด้วย"
"เหอะ! ไม่สบอารมณ์เลย"เคย์ทุบประตูลิฟท์อย่างฉุดเฉียวและกำลังจะเดินเข้าไปในลิฟท ์แต่ผมจับแขนเขาไว้ก่อนนั้นทำให้เขาหันมามองแบบงงๆ
"อะไร?"
"แค่...อยากขอไลน์เอาไว้หน่อย.."
"...."
"ไม่ให้ก็ไม่เป็ไร"
"เฮ้อ...เอาโทรศัพท์มา"ถึงเขาจะดูไม่อยากให้สักเท่าไหร่แต่ก็ยอมบอกแต่โดยดี ผมรู้สึกดีใจเล็กน้อยที่เขาเริ่มเปิดใจให้นิดหนึ่ง หรือเขารำคาญผมก็ไม่รู้
"อะ!"เคย์ส่งโทรศัพท์กลับมาให้ ผมจึงเปิดเช็คดูก็พบรายชื่อของเคย์ปรากฎอยู่ เยี่ยม! ได้เบอร์ติดต่อมาอีกคนแล้ว~
"ขอบใจนะ คิดว่าจะไม่ให้ซะอีก"
"ตอนแรกก็ไม่อยากให้หรอก แต่เดี๋ยวนายไปฟ้องผูัจัดการอีกเลยให้ๆไป"เหอะๆ พูดตรงชะมัดเลยหมอนี้
"งั้นกลับก่อนนะ เดี๋ยวตอนเย็นๆจะส่งบทให้อ่าน อย่าลืมอ่านไลน์ละ"อืม...ดูเหมือนผมต้องสร้างกลุ่มไลน์ด้วยนะเนี่ยจะได้ส่งไฟล์ให้ทีเดียว เดี๋ยวค่อยกลับไปทำที่ห้องละกัน
"หมดธุระแล้วใช่มั้ย?"
"อื้มๆ ไปได้ๆ"เมื่อพูดจบเคย์จึงเดินก้าวยาวๆเข้าไปในลิฟท์พร้อมปิดประตูลิฟท์ลง ส่วนผมต้องรอลิฟท์อีกตัวหนึ่งพร้อมกดที่ชั้น 5 เพื่อกลับห้องของตัวเอง
.
.
.
29K
