่เวลาเย็น ๆ
พลอยใสกับรินมานั่งกินข้าวอยู่ที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งย่านปทุมธานี ระหว่างที่กินกันอยู่ รินก็ได้สอบถามเื่ราวที่ผ่านมาตามปกติ เธอได้สั่งค็อกเทลแรง ๆ มา 2 แก้ว เพื่อมานั่งดื่มและคิดว่าจะบอกความจริงกับเธอภายในวันนี้
ด้วยความเป็ห่วง รินจึงสั่งน้ำม็อกเทลให้พลอยใสเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศของร้าน
เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ค็อกเทลของรินก็หมด เธอจึงสั่งเพิ่มมาอีก 2 แก้ว พลอยใสเห็นท่าทีของรินแบบนี้แล้วก็รู้สึกแปลกใจจึงพูดขึ้นมา
“พี่รินคะ พี่เป็อะไรหรือเปล่า?”
“อ๋อ…เปล่าค่ะ เครียดเื่งานนิดหน่อย”
“ว่าแต่ พี่รินชวนพลอยมากินข้าวแบบนี้ พี่มีเื่อะไรหรือเปล่าคะ?”
รินไม่ได้ตอบพลอยใส เธอดื่มค็อกเทลต่อ ส่วนพลอยใสหลังจากที่เห็นรินเงียบเธอก็ไม่ได้ถามต่อ
เวลาก็ได้ผ่านไปอีกประมาณ 40 นาที รินเริ่มมีอาการเมาเล็กน้อย จู่ ๆ เธอก็เอ่ยพูดขึ้นมา
“พลอย”
พลอยใสที่นั่งจิ้มโทรศัพท์อยู่ก็เงยหน้าขึ้นมามองรินด้วยความสงสัย
“คะ พี่ริน?”
“พลอยชอบพี่…ใช่ไหม?”
พลอยใสได้ยินแบบนั้นก็ใเป็อย่างมาก สีหน้าที่นิ่งเฉยจู่ ๆ ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
“พี่รู้หรอ?”
“พอดีโรสมันมาบอกพี่น่ะ”
“แล้วพี่รินคิดยังไงกับพลอยคะ?”
“พลอย…พี่ขอพูดตรง ๆ กับพลอยหน่อยนะ จริง ๆ แล้ว...พี่คิดกับพลอยแค่พี่น้องจริง ๆ อีกอย่าง พลอยก็เป็คนไข้ของพี่ จรรยาบรรณของแพทย์ห้ามคบกับคนไข้เด็ดขาด”
หลังจากจบประโยคของริน พลอยใสรู้สึกช็อกเล็กน้อย แต่พยายามจะเก็บอารมณ์ของเธอไว้ข้างในและพูดกับรินต่อ
“พลอย…พลอยเข้าใจค่ะ แต่…จะมีสักวันมั้ย พี่ริน” น้ำตาของพลอยใสเริ่มคลอ
รินถอนหายใจเล็กน้อยและตอบกลับพลอยใสด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
“พลอย พี่มองเราเป็แค่น้องไปแล้ว คงไม่มีวันนั้นแล้วแหละ พลอยเข้าใจพี่ด้วยนะ”
คำพูดนี้ทำให้พลอยใสกลั้นน้ำตาของเธอไม่อยู่ มันรู้สึกเหมือน Safe Zone ตรงนี้กำลังโดนทำลายลง รินที่เห็นสีหน้าของพลอยใสในตอนนี้มันทำให้เธอรู้สึกเป็ห่วงเธอมาก แต่ถ้าอยากให้พลอยใสตัดใจจากเธอได้จึงต้องข่มความรู้สึกนี้ไว้และทำสีหน้าที่แข็งกร้าวใส่เธอ
“พลอยเข้าใจแล้วค่ะ พี่ริน”
“งั้น…พี่ไปก่อนนะ เรารออยู่ที่นี่แหละ พี่แชตไปหาโรสให้มันมารับพลอยแล้ว”
“ค่ะ พี่ริน”
หลังจากนั้นรินก็ลุกขึ้น หันหลังให้พลอยใส ในระหว่างที่หันหลัง สีหน้าที่แข็งกร้าวของรินก็เปลี่ยนเป็สีหน้าที่เศร้าหมอง น้ำตาของเธอไหลออกมาอย่างรวดเร็ว แต่เพื่อที่จะไม่ให้พลอยใสได้เห็นน้ำตาของเธอ รินจึงรีบเดินออกจากร้านไปทันที ทิ้งให้พลอยใสอยู่ในร้านต่อ
พลอยใสไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ตัวของเธอเองช็อกกับสิ่ง ๆ นั้นไปพักหนึ่ง สายตาที่นิ่งเฉยของเธอค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็อารมณ์ที่เสียใจ สีหน้าของเธอในตอนนี้เหมือนกับตอนที่รู้ความจริงว่าแม่ของเธอได้ทิ้งเธอไป แต่ว่ารอบนี้กลับเห็นเป็ภาพของรินที่กำลังเดินจากไป
เวลาผ่านไปไม่นาน โรสกับอลิซก็ได้รีบเดินเข้าร้านอาหารมา พวกเธอเห็นสภาพของพลอยใสที่กำลังเสียใจเป็อย่างมากเหมือน่เวลาเมื่อ 4 ปีก่อน ทันทีที่อลิซเห็นเธอก็รีบเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว โอบกอดพลอยใสเอาไว้อย่างแน่น ลูบหัวเธอเบา ๆ ส่วนโรสก็แชตไปหาริน
(ข้อความ) โรส : “ขอบคุณนะพี่ริน ที่พี่เลือกที่จะบอกมันตรง ๆ”
รินอ่านแต่ไม่ได้ตอบกลับ โรสเห็นว่ารินอ่านข้อความแล้ว จึงรีบเดินเข้าไปหาพลอยใส และรีบพาเธอกลับบ้านทันที
เวลาผ่านไปจนถึง่ค่ำ ประมาณ 2 ทุ่มกว่า
ในระหว่างที่อลิซขับรถอยู่ พลอยใสทำได้แต่ร้องไห้ และสีหน้าของเธอตอนนี้คือสีหน้าที่เศร้าเป็อย่างมาก โดยมีโรสคอยปลอบอยู่ใกล้ ๆ ส่วนอลิซก็พยายามมองกระจกหลังอยู่ตลอด จนถึงบ้านของพลอยใส
พลอยใสร้องไห้หนักมากจนหลับไป โรสกับอลิซก็พยุงเธอไปที่เตียงนอนของเธอ หลังจากพยุงพลอยใสไปที่เตียงเสร็จ โรสกับอลิซก็เดินออกจากห้องมาที่ห้องนั่งเล่นเพื่อพูดคุยกัน
“ไอ้โรส สรุปมึงไปพูดอะไรกับพี่รินกันแน่วะ?”
“กูก็แค่บอกว่า ถ้าพี่รินอยากจะคบกับพลอยใสก็พูดตรง ๆ ไป แต่ถ้าพี่รินเลือกงานก็ปฏิเสธไปตรง ๆ ให้พลอยใสมันตัดใจ แค่นั้นเอง”
พอโรสพูดจบ อลิซก็ทำสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย ถอนหายใจและพูดกับเธอไปว่า
“มึงเกินไปหน่อยนะ ไอ้โรส ไม่ใช่ว่ากูไม่เห็นด้วยนะ แต่มันยังเร็วเกินไป”
“กูรู้…แต่ถ้าอยากให้ไอ้พลอยมันเดินหน้าต่อ มันก็ต้องใช้วิธีนี้เท่านั้นแหละ”
“เออ ๆ เื่มันผ่านมาแล้ว ช่างมันเหอะ แล้วต่อจากนี้จะเอายังไงกันดี?”
“กูก็ไม่รู้ว่ะ”
“มึงนี่นะ” อลิซพูดต่อ “พอ ๆ เื่นี้ให้มันจบ ๆ ไป เดี๋ยวกูไปอาบน้ำก่อน”
“เออ”
ทางด้านริน ่เวลาค่ำ ๆ ณ โรงพยาบาล
หลังจากที่รินเดินจากพลอยใสมาตัวเธอก็ขับรถมาที่โรงพยาบาลทันที เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ กำลังก้มหน้าและร้องไห้ออกมา ราวกับสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไปอย่างน่าเสียดาย เพราะว่าพลอยใสก็คือรักแรกของรินเหมือนกัน ในใจของเธอนั้นอยากคบ อยากรักกับพลอยใสมาก แต่อาชีพของเธอสำคัญมากเช่นกัน เธอจึงเลือกใช้วิธีนี้เพื่อที่เธอจะตัดใจจากพลอยใสได้และก็ทำให้พลอยใสตัดใจจากเธอได้เช่นกัน พยาบาลที่เดินผ่านมาเห็นรินกำลังนั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่ พวกเธอจึงถอยออกไปและไม่เข้าไปรบกวน
เช้าวันต่อมา
พลอยใสได้ตื่นขึ้นก็พบว่า อลิซกับโรสกำลังนอนกอดเธออยู่ โดยที่อลิซอยู่ฝั่งซ้าย ส่วนโรสอยู่ฝั่งขวา พลอยใสเห็นแบบนั้นจึงค่อย ๆ ดึงมือทั้งสองข้างออกอย่างช้า ๆ และลุกอย่างนิ่มนวลที่สุดเพื่อไม่ให้พวกเธอตื่น พลอยใสเดินออกจากห้องนอนไป เวลาผ่านไปไม่นาน อลิซกับโรสก็ลืมตาตื่นขึ้นมา ปรากฏว่าไม่เห็นพลอยใสอยู่ในห้อง พวกเธอทั้งสองคนใมากจึงรีบลุกขึ้นมาทันทีด้วยความร้อนรน
“ไอ้ลิซ ไอ้พลอยมันหายไปไหนวะ?”
“กูก็ไม่รู้ กูก็ตื่นพร้อมมึงนี่ไง”
“มึงรีบออกไปดูในห้องสตูดิโอหน่อย เดี๋ยวกูจะไปดูที่ห้องนั่งเล่น”
หลังพูดจบ ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันตามหาพลอยใสทันที แต่กลับไม่เจอพลอยใสอยู่ในบ้านเลย อลิซจึงโทรหาพลอยใส แต่โทรศัพท์ของเธออยู่ในห้องนอน ใจของทั้งคู่เริ่มเสียขึ้นมาทันทีและพวกเธอก็คิดในใจว่า ‘พลอยมันหายไปไหนของมันวะ’
จบตอนที่ 10
110K
