โปรดเรียกฉันว่าแม่

โปรดเรียกฉันว่าแม่

     ตอน เอ็นดู

     กริ๊งงงงงงง! เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นในยามเย็น 

    ตุ๊บ! ๆ ๆ เสียงฝีเท้าระรัวบนพื้นห้อง สาวๆในชุดนักเรียนหญิงต่างวิ่งลงจากตึก

    ณ.โรงเรียนหญิงล้วนมีสายฝนประปราย รอยยิ้มแย้มของเด็กวัยสาวทำใหับรรยากาศดูสดใส

    หลายคนต่างเกาะกลุ่มกันเดินกางร่มออกนอกโรงเรียน บ้างก็จับมือกันวิ่งฝ่าสายฝน เสียงหัวเราะเกรียวกราว

    ทว่ากลับมีสาวชั้นม.6คนนึงกำลังร้องไห้กระซิกๆ มือนึงปาดน้ำตา ขาก้าวเดิน ก้มมองหารองเท้านักเรียนที่หายจากชั้นวาง

    "ใครเอาไป เอามาคืนนะ ฮือ ๆ" สาวน้อยเอ่ยลอยๆขณะหันมองเพื่อนสาวร่วมห้องที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงราวม้านั่งหน้าชั้นเรียน สี่ห้าคน

    "ใครจะเอาไป อีบ้า" หัวโจกสบถด่า เธอชื่อว่าน้ำผึ้ง เป็๲ลูกสาวตำรวจนายร้อย

   ฮ่า! ๆ ๆ เพื่อนๆอีกสี่คนหัวเราะร่วน

   "ฉลาดนักไม่ใช่เหรอ หาเอาเองซิ" เพื่อนอีกคนเอ่ย

   "ใช่ เธอคนเดียวในห้องที่สอบวิชาอังกฤษแล้วได้เต็มนี่ ฮ่า ๆ ๆ" เพื่อนสาวพากันหัวเราะเยาะ

   "ขอร้องหละ เอามาคืนเราเถอะนะ" พูดจบหนูนาคุกเข่าลง เงยมองเพื่อนๆที่กำลังหัวเราะเยาะ

    "อยากได้ก็ลงไปเอาซิ" น้ำผึ้ง สาวหัวโจกยืนขึ้นแล้วหยิบรองเท้านักเรียนที่เธอนั่งทับขึ้นมา 

    ฟ้าวววว! หล่อนปารองเท้าของหนูนาลงไปบนสนามหญ้า จากตึกชั้นสี่

    "ลงไปเอาซิ อีโง่" เพื่อนอีกคนยืนค้ำหัวแล้วตะคอกด่า

    ฮือ! ๆ ๆ หนูนาร้องไห้หนัก เ๽็๤ป๥๪ในใจ สับสนไปหมดว่าตัวเองผิดอะไรถึงเพียงนี้

    ฮ่า! ๆ ๆ เพื่อนๆกลับนั่งหัวเราะสนุกสนานกับความเ๽็๤ป๥๪ที่แน่นในอก

    ตุ๊บ! ๆ ๆ สาวน้อยวิ่งหนีเสียงเย้ยหยันทั้งน้ำตา พาร่างลงจากชั้นบน วิ่งตากฝนไปยังสนามหญ้าเพื่อเก็บรองเท้าสองข้าง

    ทว่าพอหยิบมันขึ้นมากลับพบว่าไม่เหลือชิ้นดีเสียแล้ว หนังสีดำถูกมีดคัตเตอร์กรีดจนเป็๲แผลยาวหลายแผล

    ฮือ! ๆ ๆ สาวน้อยยืนตากสายฝนจนเปียกปอน คำถามในใจเกิดขึ้นมากมาย ประดังประดา

   ฉันผิดอะไร?

   ฉันทำอะไรให้พวกหล่อนไม่พอใจรึเปล่านะ?

   ไม่จริง!

   ฉันไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำไป!

   ซ่าาาา! สายฝนปรอยลงมาอาบชุดนักเรียนจนชุ่มโชก สองขาเรียวยาวก้าวเท้าเปล่าย่ำหญ้า เดินขึ้นถนนออกมาหน้าโรงเรียน

   ฮ่า! ๆ ๆ เสียงหัวเราะของเพื่อนๆยังตามหลังมาไกลๆ

   อีโง่! เสียงนี้ยังแว่วดังอยู่ในหัว

    หนูนาก้มหน้าเดิน เก็บอาการไม่ให้เพื่อนและน้องๆชั้นอื่นเห็น ปล่อยให้น้ำตาไหลนองชุดนักเรียน แ๲๤เ๲ี๾๲ไปกับสายฝน

    เธอทำเหมือนทุกครั้งที่โดนแกล้ง คือการหนีออกมาจากจุดนั้นให้เร็วที่สุด ทว่าวันนี้ใจลอยจนมัวแต่ก้มมองพื้นถนน

   เอี๊ยด! ๆ ๆ รถเก๋งสีแดงเบรคจนล้อลาก ควันโขมง

   โครมมม! หน้ารถชนเข้ากับกระโปรงนักเรียน ร่างน้อยที่ซ่อนรูปอวบขาวล้มลงไปนอนแผ่หรา

    เคราะห์ยังดีที่เ๽้าของรถเบรคจนเกือบจะหยุดก่อนชน จึงเพียงแค่ชนแปะแล้วล้มลงไปโดยที่ไม่มีเ๣ื๵๪ตกยางออก 

    "หนู หนู เป็๲อะไรไหม" ชายหนุ่มรุ่นใหญ่วิ่งลงมานั่งคุกเข่า ดึงร่างสาวน้อยหนุนนอนบนหน้าขาและตบแก้มเบาๆ

    เค้าอยู่ในชุดตำรวจสีกากี ประดับดาวบนบ่า หุ่นล่ำเหมือนนักกีฬายกเวท

    "คุณพ่อ" สาวสวยเดินออกมาร้อง๻ะโ๠๲ เธอคือน้ำผึ้งหัวโจกที่ชอบกลั่นแกล้งหนูนานั่นเอง

    "มาเร็ว มาช่วยเปิดประตูรถหน่อย" ตำรวจหนุ่มรุ่นใหญ่เรียกลูกสาว หล่อนรีบวิ่งหน้าซีดมาเปิดประตูรถ

   "อือ หนูไม่เป็๲อะไรค่ะ" หนูนาลืมตา พยายามลุกขึ้น ทว่านายตำรวจกลับดึงเธอเข้ามานั่งพิงอก 

   "นั่น ยัยหนูนานี่" น้ำผึ้งชี้นิ้วลงมายังร่างที่นั่งพิงอกพ่อตัวเอง

   "อย่าพึ่งลุกนะลูก ไม่รู้อะไรแตกหักบ้าง เดี๋ยวพ่อพาไปหาหมอ" น้ำเสียงอบอุ่นปรายโปรยลงบนกระหม่อมน้อย เป็๲ครั้งแรกที่หนูนา๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความรัก

    ด้วยพ่อแม่เธอต้องไปทำงานใช้แรงงานที่ต่างประเทศทั้งคู่ การอยู่บ้านคนเดียวทำให้สาวน้อยคนนี้ไม่เคยถูกใครดูแลมานานแสนนาน ฉะนั้นน้ำเสียงและอ้อมกอดของหนุ่มใหญ่จึงทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรง

    "อยู่นิ่งๆนะหนูนะ" เสียงตำรวจหนุ่มดังบนหัว สองแขนยกร่างน้อยอุ้มลอยขึ้นมานอนราบบนอ้อมแขน

    วางลงนอนเบาะหลังแล้ววิ่งกลับมาขับรถ ลูกสาวของเค้าขึ้นนั่งเบาะหน้าแล้วหันมามองหนูนาแบบงงๆ

   "ปล่อยเธอลงเถอะพ่อ หนูนาไม่เป็๲อะไรหรอก" น้ำผึงเอ่ย

   "จะบ้าเหรอ พ่อขับรถชนเค้านะ ไม่พาไปหาหมอได้ไง" 

   "แล้วนี่เป็๲เพื่อนเราด้วยใช่ไหม หนูนาน่ะ ทำไมไม่ห่วงเพื่อนบ้าง ห๊ะ!"

   เสียงผู้เป็๲พ่อตะคอกดุลูกสาว ทำให้หนูนาที่นอนข้างหลังรู้สึกสะใจชอบกล

   "หนูไม่เป็๲อะไรจริงๆนะคะ" สาวน้อยพยุงตัวลุกนั่ง มองผ่านกระจกหน้าเห็นใบหน้าหล่อเข้มกับชุดตำรวจ

   "ไปตรวจก่อนลูก เดี๋ยวเสร็จแล้วพ่อกับน้ำผึ้งจะพาหนูไปส่งบ้านเอง" 

    น้ำเสียงอบอุ่นดังตอบมา ฟังดูแล้วทั้งดุดันและเป็๲ห่วงจนไม่กล้าจะโต้แย้ง

    "งั้นหนูขอโทษนะคะที่ไม่ดูทางให้ดีก่อนข้าม" หนูนาก้มคำนับหนุ่มใหญ่ สายตาประสานกันผ่านกระจกมองหลัง

    "คราวหน้าก็ดูทางบ้าง ยัย เอ้อหนูนา" น้ำผึ้งเกือบหลุดปากด่า

    "ไปเช็ดหัวเช็ดตัวให้เพื่อนไป" พ่อหล่อนกลับออกคำสั่งแล้วหันหน้าทำท่าทางให้ปีนข้ามมาเบาะหลัง

    "โธ่ พ่อ" น้ำผึ้งบ่นแต่ก็ยอมคลานจากเบาะหน้ามาเบาะหลัง เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าลูบหัวเปียกๆให้หนูนาแบบไม่เต็มใจ

   ฟุ่บ! ๆ ๆ มือเพื่อนที่เคยกลั่นแกล้งทุบตี ตอนนี้กำลังเช็ดแขนเช็ดขาให้จนแห้ง

   "ขอบใจนะ" หนูนายิ้มแบบใสซื่อ 

   "อย่าคิดว่าชั้นจะญาติดีกับเธอ อีโง่" เพื่อนสาวก้มกระซิบหู มันยิ่งทำให้หนูนารุ่มร้อนในอก

   พอถึงโรงพยาบาลหมอก็ให้เปลี่ยนชุดนักเรียนออกแล้วใส่ชุดคนไข้สีเขียวๆ หนูนาโดนพาเข้าเครื่องเอ็กซ์เรย์ ตรวจอะไรหลายอย่างไปหมด

   ปรากฏว่าคุณหมอให้นอนดูอาการหนึ่งคืน นายตำรวจใหญ่เลยลางานเพื่อนอนเฝ้าหนูนาในห้องพิเศษ

   น้ำผึ้งโดนพ่อไล่กลับบ้านด้วยการโบกแท็กซี่ หล่อนดูอารมณ์เสียเอามากๆ แถมยังถลึงตาใส่หนูนาก่อนกลับ แววตาหล่อนคล้ายๆจะบอกว่าถ้ากลับไปเรียนมึงโดนแน่

   หลังจากกินยาแล้วหนูนาก็กลับไปโดยที่มีหนุ่มใหญ่ในชุดตำรวจนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆเตียง 

   กว่าจะรู้ตัวตื่นอีกทีก็ตอนที่มีมือใหญ่มาจับแขน ตอนนี้ มันทั้งดึก มืด และหนาว