เทพอสูรมังกรไร้ขอบเขต

ในระหว่างเดินทาง การกระทำของเด็กน้อย'หยุน'นับว่ากะล่อนเป็นอย่างยิ่ง หากเขาไม่นั่งตักองค์หญิงก็มักจะมานอนหนุนตักของเซี่ยอวี่ซีอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งแน่นอนว่าเจ้าของตักนั้นมิได้ว่ากล่าวหรือขัดขืนอันใด แถมยังดูเหมือนจะเต็มใจให้ชายหนุ่มในร่างเด็กน้อยเอาเปรียบนางได้อย่างเต็มที่

"นายน้อยๆตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ พวกเรากำลังจะถึงจุดหมายในอีกไม่ช้านี้" เซี่ยอวี่ซีปลุกคนขี้เซาให้ตื่นจากนิทรา ดวงตาฉายแววอ่อนโยนราวกับสตรีผู้มีความรัก

"หาว~~ ถึงแล้วงั้นหรือ การเดินทางช่างยาวนานนัก" เด็กน้อย 'หยุน'ป้องปากหาว ก่อนจะลุกขึ้นจากตักของโฉมสะคราญ ดวงเนตรมังกรสีอำพันจับจ้องไปยังสภาพแวดล้อมเบื้องหน้า

ในครองสายตาปรากฏประตูมิติบานใหญ่ ซึ่งโดยรอบเต็มไปด้วยเหล่าผู้ฝึกตนมากมายไม่ว่าจะเผ่ามนุษย์ เทพ หรือปีศาจ

"ฝู่! ดูเหมือนตัวปัญหาทั้งสองคนนั้นจะไม่ได้มาด้วยสินะ" หยุนถอนหายใจพลางกล่าวเมื่อตรวจทานอย่างถ้วนถี่

ส่วนตัวปัญหาที่เขาหมายถึง แน่นอนว่าย่อมเป็นเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์และมหาเทพปีศาจที่คิดจะจับตัวเขาเมื่อครั้งก่อนหน้า

"นายน้อย จะให้เข้าไปในแดนพฤกษชาติเลยหรือไม่เจ้าคะ?" เซี่ยอวี่ซีเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าคนอื่นๆกำลังทะยอยกันเข้าไป

"อืม ตกลงตามนั้น........พี่สาวและท่านลุงองครักษ์ได้โปรดปิดตาสัก 1 ก้านธูปได้หรือไม่?" หยุนเอ่ยปากตอบผู้ติดตามสาว ก่อนจะหันไปกล่าวกับคนจากราชวงศ์หลงที่อยู่บนเรือใบไม้ด้านหลัง

"พวกเราพร้อมทำตามคำสั่ง"

องค์หญิงหลงเซียนจีและองครักษ์ทุกท่านรีบนำผ้าออกมาปิดตาของตัวเองโดยไม่คิดรอช้า

เด็กน้อยหยุนเผยรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจออกมา จากนั้นชักนำให้ทุกคนเข้าสู่มุกมิติเพื่อป้องกันการเคลื่อนย้ายแบบสุ่มซึ่งอาจจะเกิดขึ้นได้

"เอาล่ะ ขอดูหน่อยเถอะว่าการหาจิตวิญญาณแห่งธรรมชาติมันจะยากสักแค่ไหน" ยืดเส้นยืดสายอยู่ครู่ใหญ่ หยุนตัวน้อยพุ่งทะยานเข้าแดนพฤกษชาติไปพร้อมกับเหล่าผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์นับพันหมื่น

ก่อนที่เขาจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง บริเวณพื้นที่ซึ่งเต็มไปด้วยภูเขาเพลิงทะเลลาวา

"อ่า ให้ตายสิ นี่ข้าต้องโชคร้ายขนาดไหนกันนะ ถึงได้ถูกสุ่มเคลื่อนย้ายมายังสถานที่เลวร้ายแบบนี้" ว่าแล้ว! ก็สะบัดมือชายเสื้อ 1 ที นำคนของราชวงศ์หลงและเซี่ยอวี่ซีออกมาจากมุกมิติโดยไม่คิดลังเลใจ ส่งผลให้พวกเขางวยงงไปตามๆกัน

สถานที่แห่งนี้คือภายในแดนพฤกษชาติงั้นหรือ? ไฉนมันถึงเต็มไปด้วยทะเลเพลิงเช่นนี้ได้?

"พี่สาวๆ ท่านจะออกล่าจิตวิญญาณแห่งธรรมชาติด้วยกัน หรือต้องการจะแยกตัวออกไป" หยุนไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายครุ่นคิดนาน จึงได้เอ่ยปากถามตามตรง

องค์หญิงหลงเซียนจีเมื่อได้ยินก็นั่งลงแล้วยกมือลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ "พวกพี่สาวจำเป็นต้องแยกตัวออกไป เพราะไม่เช่นนั้น พวกเราอาจจะตัวถ่วงท่านหญิงในการหาจิตวิญญาณแห่งธรรมชาติ"

หยุนตัวน้อยยิ้มพยักหน้ายอมรับ "ข้าเข้าใจแล้วขอรับ อ๊ะ นี่! หยกหิมะชิ้นนี้ข้าขอมอบให้ท่าน"

"คิกคิก ขอบใจจ๊ะ หยุนหยุนน้อย" หลงเซียนจียื่นมือรับหยกนั้น ก่อนที่ตัวนางจะดึงปิ่นปักผมลวดลายมังกรสีทองของตนเองแล้วนำไปปักไว้ที่มวยผมเล็ยๆของอีกฝ่าย

"อย่าได้ทำหายเชียวล่ะ" นางขยิบตาพลางกล่าว

"ขอบคุณขอรับ พี่สาว" หยุนเผยรอยยิ้มที่สุดแสนจะไร้เดียงสา ในเวลาต่อมา กลุ่มคนของราชวงศ์หลงก็ผสานมือคาราวะเซี่ยอวี่ซีและแยกตัวออกไปตามหาโชควาสนาของตนเองตามความต้องการ

ส่วนทางฝั่งหยุนกับเซี่ยอวี่ซีนั้น พวกเขาเลือกที่จะหมุนกายและบินไปทางตรงกันข้าม พร้อมทั้งเรียกสัตว์มงคลหรือก็คือเสี่ยวจินตัวน้อยออกมา

"เสี่ยวจิน ได้เวลาทำงานแล้ว" หยุนกล่าว รอยยิ้มบนใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์โดยฉับพลัน

"อ๊าว~~" เสี่ยวจินคำรามอย่างน่ารักน่าชัง ดวงเนตรที่สามเปิดออก กวาดมองทั่วพื้นที่ แถมยังมีไอปราณสีทองจางๆแผ่กระจายไปทุกแห่งหน

นี่คือ! ทักษะการค้นหาขั้นสูงของสัตว์มงคล ราชสีห์ทองคำสามเนตร อย่างไม่ต้องสงสัย

"อ๊าว~~ อ๊าว~~"

เมื่อเวลาครึ่งชั่วยามผันผ่านไป เสี่ยวจินตัวน้อยก็ได้กระโจนขึ้นมานอนบนศีรษะของหยุนแล้วถ่ายทอดแผนที่ขุมทรัพย์ให้กับเขาผ่านความทรงจำ

"อืมๆ ขอบใจมากนะ เสี่ยวจิน นี่คือของรางวัล" หยุนหยิบเอาแก่นพลังงานของสัตว์อสูรธาตุทองป้อนให้กับเสี่ยวจิน จากนั้นเริ่มออกเดินทางตามแผนที่

โดยจุดหมายแรก ก็คือ ภูเขาไฟขนาดใหญ่ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แผ่ไอปราณร้อนระอุออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน

"อวี่ซี พลังธาตุไม้ไม่เหมาะที่จะใช้ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ เจ้าเข้าไปหลบในมุกมิติก่อน เดี๋ยวข้าจะเรียกออกมาในภายหลัง"

"รับทราบ ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ นายท่าน" เซี่ยอวี่ซีน้อมรับคำสั่ง หยุนสะบัดมือหนึ่งครั้งชักนำนางเข้ามุกมิติ แล้้วพุ่งทะยานขึ้นไปบนยอดเขาอย่างง่ายดาย ดวงตาฉายแววตื่นเต้นที่จะได้ถือครองสมบัติ

"อ๊าว~~ "เสี่ยวจินที่นอนอยู่บนศรีษะยกอุ้งเท้าชี้ไปยังบ่อลาวาเบื้องหน้า

"หืม เจ้ากำลังจะบอกว่าสมบัติอยู่ใต้ลาวานั่นน่ะหรือ?"หยุนถาม

"อ๊าว~~ อ๊าว~~" เสี่ยวจินผงบศีรษะยืนยัน หยุนเมื่อเห็นเช่นนั้นก็เผยรอยยิ้มร่า

เขาทำการเก็บเสี่ยวจินกลับเข้าไปในตราประทับพันธะสัญญา ก่อนจะเผยจิตอสูรมังกรเพลิงทมิฬเก้าชั้นฟ้าแล้วเรียกใช้ทักษะจิตอสูรผสานร่าง เผยให้เห็นชุดเกราะลวดลายมังกรสีดำซึ่งดูน่าเกรงขามเป็นอย่างยิ่ง

"สมบัติชิ้นแรก ข้ามาแล้ว" หยุนตัดสินใจดำดิ่งลงไปในบ่อทะเลลาวาโดยไม่คิดลังเลใจ

ถ้าหากผู้ฝึกตนคนอื่นเห็นเข้า เกรงว่าพวกเขาคงไม่วายคิดว่า 'เจ้าเด็กนี่บ้าไปแล้วแน่ๆ' ที่ทำอะไรสิ้นคิดเช่นนี้

#ขออภัยที่อยู่ๆก็หายไป 2 วันนะครับ พอดีไรท์มัวแต่คิดมากเรื่องการบรรยายของตัวเองทำให้ต้องลบแล้วเขียนใหม่อยู่บ่อยครั้ง (รู้สึกเหมือนประมาณว่าการบรรยายของตัวเองมันไม่สนุกไร้งี้) เดี๋ยวไรท์จะแก้ไขให้ดีขึ้นนะครับ