บทที่8 มุ่งหน้า
ยามเช้าที่สดใสเทวาเดินทางตามป่าอย่างสบายใจในตอนนี้เขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างมากจากเมื่อเจ็ดเดือนก่อน ไม่น่าเชื่อว่าชะตาชีวิตของเขาจะผันเปลี่ยนไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำดินมากขนาดนี้เขาที่ไม่ใช่แม้แต่ผู้วิวัฒนาการเป็เพียงคนธรรมดากลับมีความสามารถมากขนาดนี้และอนาคตในภายภาคหน้าพลังของเขาเหมือนจะไร้ขีดจำกัด
เขาพึงพอใจอย่างมาก
ตอนนี้เขากำลังมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้าน147
มันได้เวลาที่เขาต้องกลับหมู่บ้านแล้วแม้ว่ามันจะไม่มีอะไรที่รอเขาอยู่แต่เขาก็อยู่ที่นั่นมาตั้งหนึ่งปีย่อมแน่นอนว่าเขาก็ต้องรู้สึกผูกพันธ์เล็กๆเขายังคงเบื่อหน่ายป่าและ้าพบปะผู้คนอีกด้วยการนอนกลางดินกินกลางทรายแม้จะทำให้เขาเข้มแข็งขึ้นแต่มันก็น่าเบื่อหน่ายเป็อย่างมาก
อีกประการคือเขาฟาร์มที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว
นั่นเพราะเขาแข็งแกร่งขึ้นจึงทำให้การฟาร์มเศษชิ้นส่วนเป็ไปได้ยากมากขึ้นเขาหาการ์ดระดับFจากสัตว์ป่าในป่านี้ได้ยากขึ้นมันก็เหมือนกับการเล่นเกมแนวRPGที่จะต้องหาแหล่งฟาร์มที่มีระดับใกล้เคียงกับตนเองเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด
การ์ดทักษะFเขาย่อยเป็เงินหมดแล้วแต่ก็ยังเหลือการ์ดEอีกมากที่ไม่สามารถย่อยได้ระบบยังไม่ยอมบอกอะไรกับเขาในเื่นี้ดังนั้นเขาจึงได้แต่เก็บการ์ดทักษะั้แ่Eขึ้นมาทั้งหมดที่ไม่ได้ใช้เอาไว้ก่อน
เขาเดินทางไม่รีบร้อนเมื่อเจอที่น่าสนใจเขาก็แวะเพื่อนชื่นชมทิวทัศน์
“หืม?แกคิดจะขวางทางฉันหรือ”เทวากล่าวเมื่อพบเจอกับลิงคิงคองที่สูงสามเมตรขวางเส้นทางของเขา
ตุบตับๆๆๆๆ
โฮกกกกกกกกก
คิงคองตัวใหญ่ทุบอกของมันและคำราม
“ก็ได้ๆเข้ามาเด็กน้อยฉันจะเล่นกับแกเอง”
คิงคองพุ่งเข้ามาหาเขาแล้วตบฟาดไปที่ศีรษะของเขาอย่างรุนแรงเทวาไม่ได้หลบเพราะเขาเองก็อยากทดสอบความแข็งแกร่งของร่างกายของเขาเช่นเดียวกัน
เปรี้ยง!
ศีรษะของเขาโดนทุบแต่เขาไม่ขยับเขยื้อนและไม่มีาแแม้แต่น้อย
“นี่ฉันไม่าเ็เลยหรือเนี่ยดูเหมือนฉันจะแข็งแกร่งแล้วจริงๆ”เทวายิ้ม
หลังจากนั้นเขาก็ปล่อยให้คิงคองทุบฟาดเขาโดยไม่ตอบโต้จนมันเหนื่อยเทวาเองก็ไม่เล่นต่ออีกเขาจัดการมันในทันก่อนจะออกเดินทางต่อ
ใช้เวลากว่าหนึ่งอาทิตย์กว่าเขาจะถึงชายขอบของหมู่บ้าน147เทวามองสถานที่รอบด้านและรู้สึกคุ้นเคยอย่างมาก ที่แท้แล้วมันก็คือสถานที่ที่เขาวิ่งหนีหมาป่าเทาในครั้งแรกที่เขาเข้ามาล่าสัตว์ในป่านั่นเอง
“อ่ามันน่าคิดถึงจริงๆ ในตอนนั้นบิดาผู้นี้เกือบจะเอาตัวไม่รอด”เทวากล่าวเบาๆ
[ใช่แล้วหากโฮสต์ไม่มีฉันโฮสต์คงตายอย่างไร้ค่าไปแล้ว...]
‘ฟัค! เงียบไปเลยคนกำลังรำลึกความหลังอยู่’
เทวาออกเดินอีกครั้งก่อนจะพบเห็นสิ่งผิดปกติเบื้องหน้าของเขาไม่ไกลนักมีบางสิ่งกองอยู่และมีควันสีดำลอยขึ้นมาเจือจาง
“อะไรล่ะนั่น?”
เทวาพุ่งเข้าไปที่จุดนั้นทันทีก่อนจะพบกับสิ่งที่กองอยู่กับพื้น
“ที่แท้มันก็คือโดรนนั่นเองเอ...หมายเลขของมัน...147 ไม่ใช่โดรนของหมู่บ้าน147หรอกหรือ?เกิดอะไรขึ้น?”เทวาสงสัยและเกิดสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง
เบื้องหน้าของเขาคือเศษซากของโดรนที่พังจนใช้การไม่ได้แล้วมันพังอย่างสิ้นเชิงจนกลายเป็แค่เศษซาก โดรนเป็วิทยาการล้ำสมัยของโลกใบนี้มันบินได้เร็ว500กิโลเมตร/ชั่วโมง มันยังติดตั้งอาวุธปืนแสงสมัยใหม่ที่ความรุนแรงของะุรุนแรงการะุปืนไรเฟิลหลายเท่าด้วยความสามารถของโดรนมันจึงเป็ทั้งยานสำรวจและอาวุธบินที่น่ากลัวมากแต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้มันพังเละไปแล้ว
คำถามคืออะไรทำให้มันเป็แบบนี้?
เทวาไม่รีรอเขาพุ่งไปหมู่บ้าน147ทันที
จมูกของเขาดีมากเขาได้กลิ่นเืและกลิ่นควันไฟจากระยะไกลและมันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเข้าใกล้หมู่บ้านเรื่อยๆเขาก็เห็นสิ่งผิดปกติมากยิ่งขึ้นปรากฏว่าบนท้องฟ้าห่างออกไปเขาเห็นควันสีดำลอยขึ้นไปบนฟ้าใจคอของเขาไม่ดีอย่างมากจึงได้เร่งฝีเท้าจนสุดกำลัง ร่างของเขารวดเร็วอย่างมากจนเหมือนกับเขากลายเป็เพียงภาพเบลอ
ฟุบ!
ร่างของเขาทะลุออกมาจากแนวผ่าและลอยสูงจากพื้นประมาณยี่สิบเมตรเพราะจุดที่เขาพุ่งออกมามันเป็เนินเล็กๆแต่นั่นไม่ใช่เื่ที่ต้องสนใจสายตาของเทวาทันทีที่เขาหลุดพ้นจากแนวป่าั์ตาของเขาก็ขยายกว้างออก
เบื้องหน้าของเขาปรากฏภาพของหมู่บ้าน147ที่พังยับเยิน!
กำแพงสูงใหญ่และแข็งแกร่งพังราบเป็หน้ากลองตัวหมู่บ้านก็เละไม่มีชิ้นดี เกิดเพลิงไหม้เป็จุดๆทั่วทั้งหมู่บ้าน
“นี่มันเกิดห่าเหวอะไรขึ้นวะเนี่ย!?”เทวาสบถออกมาก่อนที่ร่างของเขาจะกลายเป็ภาพเบลอแล้วปรากฏที่กำแพงหมู่บ้านที่พังทลาย
เขาวิ่งไปทั่วทั้งหมู่บ้านเพื่อหวังจะได้พบเจอกับอะไรก็ตามที่เขาจะได้รับข้อมูลเพิ่มเติม
แต่ที่เขาพบก็เพียงแค่ซากศพที่ไม่สมบูรณ์เศษชิ้นส่วนของร่างกายมนุษย์และเืที่เปรอะเปื้อนไปทั่วเขายังพบเห็นจุดต่อสู้มากมายทั่วทั้งหมู่บ้านและพบศพของทหาร อาวุธที่พังเกลื่อนเขาไปที่หอบัญชาการที่พังลงมาครึ่งหนึ่งก่อนจะเดินขึ้นบันใดไปเมื่อมาถึงที่สูงเขากวาดสายตามองไปทั่วทั้งหมู่บ้าน
“เป็พวกมอนสเตอร์บุกเข้ามาจริงๆด้วยและดูเหมือนว่าจะไม่มีใครรอดชีวิตกองทัพมอนสเตอร์... เมื่อเกือบสองปีก่อนไม่ใช่ว่าพวกมันทำลายหมู่บ้าน148ของเ้าหนูที่ฉันอาศัยร่างหรือมาตอนนี้พวกมันก็ยังมาทำลายหมู่บ้าน147อีก พวกมัน้าอะไร?หรือแค่ทำลายไปเรื่อยๆ”เทวาครุ่นคิด
“พวกมันมาจากทางด้านนี้และผ่านหมู่บ้าน147ไปทางด้านนี้...”เทวามองเส้นทางของกองทัพมอนสเตอร์
จมูกของเขาััได้ถึงกลิ่นแปลกปลอมจำนวนมากและสามารถตามรอยพวกมันได้อย่างง่ายดายนอกจากนั้นมันยังมีรอยเท้าเป็เส้นทางจากด้านหนึ่งไปยังอีกด้านหนึ่งอย่างชัดเจน
เทวาถอนหายใจและกัดฟันถึงเขาจะอยู่ในหมู่บ้านนี้เพียงระยะเวลาสั้นๆและก็ไม่ค่อยจะมีใครสนใจเขาแต่มันก็ถือเป็จุดแรกที่เทวาอยู่อาศัยเมื่อมาถึงโลกใบนี้เขาเรียนรู้เื่ราวต่างๆจากหมู่บ้านนี้ไม่น้อยและเขายังมีคนที่ดีกับเขาทำให้เขาอยู่รอดได้อีกสามสี่คนและทั้งหมดนั้นตายไปแล้ว
ผู้บัญชาการของหมู่บ้านนั้นเป็บุรุษมียศร้อยเอกผู้หนึ่งซึ่งเขาก็ไม่ค่อยได้พบเห็นหรอกเขาเป็มนุษย์กลายพันธุ์ที่สามารถควบคุมน้ำได้แม้ว่ามันจะเป็ความสามารถทั่วไปแต่เขาก็แข็งแกร่งเมื่อเทียบกับคนที่อยู่แถบนี้และแน่นอนว่าตอนนี้เขากลายเป็ซากศพที่เทวาพบเจอระหว่างมาที่นี่
[ดริ้ง]
[โฮสต์ได้รับภารกิจกำจัดกองทัพมอนสเตอร์ที่ทำลายหมู่บ้าน147]
[ระยะเวลา168ชั่วโมง(เจ็ดวัน)]
[บทลงโทษเมื่อภารกิจล้มเหลวทักษะCถูกทำลาย1ทักษะแบบสุ่ม]
[รางวัลภารกิจ???]
ภารกิจที่ระบบมอบให้กับเขาทำให้เขาชะงัก
‘อะไร?ทักษะเกรดCถูกทำลาย’
เขามีแค่สองอันและหากถูกทำลายทักษะฮีลลิ่งแฟคเตอร์เขาจะไม่ขาดใจตายเพราะความคลั่งหรือ
ระบบยังคงเฮงซวยและยังไม่บอกแม้แต่ของรางวัลอีก
‘บ้าบอบัดซบที่สุด!’
“ฟู่แต่ไม่เป็ไร ถึงอย่างไรฉันเองก็อยากจะไปล่าพวกมันเหมือนกันต่อให้ไม่มีภารกิจจากระบบก็เถอะความโกรธของฉันในตอนนี้มันมากพอที่จะปะทุ”เทวากัดปากของตนเอง
เขายอมรับว่าตอนนี้เขาโกรธและอยากหาอะไรมาระบายความโกรธของเขา
หากเขายังเป็แค่คนธรรมดาแน่นอนว่าเขาย่อมกล้ำกลืนความโกรธของเขาเข้าไปและเลือกที่จะหลบซ่อนตัวแต่ตอนนี้เขามีพลังที่จะทำอะไรก็ตามที่้า
เทวาเดินลงมาจากหอบัญชาการแต่สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ให้ห้องไม่ไกลจากหอบัญชาการมากนักเขารีบเดินเข้าไปหาสิ่งนั้นทันที
“โอ้ไม่นึกว่ามันจะไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน ยอดเยี่ยม”เทวาค่อนข้างประหลาดใจ
เบื้องหน้าของเขาคือรถจักรยานยนต์ไฮเทคที่ในโลกเดิมของเขาไม่มีทางที่จะมีได้ ชื่อของมันคือAZ-051 มันเป็รถที่หรูหรามากภายในกองทัพคุณสมบัติหลักๆของมันคือมันสามารถเดินทางได้เกือบทุกสภาพแวดล้อม ไม่ว่าจะเป็ูเาทรายหรือทางขรุขระราคาของมันค่อนข้างแพงและมีแต่นายทหารยศสูงๆที่ร่ำรวยจึงจะสามารถซื้อหามันมาได้
ที่เขารู้เื่เช่นนี้เพราะเขาเห็นมันในครั้งแรกเขาก็ถูกอกถูกใจกับดีไซน์ของมันที่โดนใจเขาเข้าเต็มๆแม้ว่าเขาจะได้แค่มองอยู่ห่างๆเมื่อบุรุษยศร้อยเอกคนนั้นขับภายในหมู่บ้าน เขาจึงได้ไปหาข้อมูลของรถคันนี้อย่างเป็บ้าเป็หลังจนได้รู้ข้อมูลของรถคันนี้
“กุญแจต้องอยู่กับเ้าผู้กองคนนั้นแน่”เทวารีบวิ่งไปที่ศพของร้อยเอกคนนั้นก่อนจะพลิกค้นศพราวกับคนบ้า
“เจอแล้ว”เทวารีบไปที่รถทันทีก่อนจะเสียบกุญแจแล้วสตาร์ทรถันที
วูมๆๆๆๆ
เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มแม้ว่าตอนนี้ไม่ใช่มาดีใจแบบเด็กๆที่ได้รับของเล่นแต่มันก็อดไม่ได้ให้เทวารู้สึกดีขึ้นบ้างระบบของรถคันนี้ไม่แตกต่างจากรถจักรยานยนต์จากโลกเดิมของเขามากนักแต่ก็มีปุ่มที่แตกต่างกันอยู่พอสมควรเขาจึงใช้เวลาประมาณสิบนาทีเพื่อลองเครื่อง
“ฟู่เอาล่ะ ได้เวลาล่าแล้ว”เทวายิ้มเหี้ยม
วูมมมมมม
ฟิ้ว!
AZ-051พุ่งทะยานออกไปราวกับสัตว์ป่ากระหายเื
............................................................................................................
1K
