ผู้สืบทอดแห่งจักรพรรดิแวมไพร์

เหตุการณ์ที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นมันก็ได้เกิดขึ้นแล้ว
ลีโอใช้ดาบในมือพุ่งตัวเข้ามาเพื่อหวังจะสังหารโนอาห์ให้ตาย ความเร็วของลีโอนั้นรวดเร็วแม้แต่ทหารรักษาการก็ยังไม่สามารถที่จะเข้ามาช่วยเหลือโนอาห์ได้ทัน
"ตาย…"
"ท่านลุงไม่คิดเลยนะว่าท่านจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้แบบนี้ ถ้าเป็นเมื่อไม่นานมานี้ท่านอาจจะสามารถสังหารดิฉันได้แต่ว่าตอนนี้มันไม่ใช่ ต้องขอขอบคุณท่านลุงที่ทำให้เรื่องมันจบเร็วยิ่งขึ้น"
ลีโอไม่สนใจคำพูดของโนอาห์และไม่ได้ฉุดคิดสิ่งใดนอกจากการจะสังหารโนอาห์ให้ตายลง เขาก็งัดทักษะโจมตีที่ตนฝึกฝนมาทั้งชีวิตลงไปกับการโจมตีในครั้งนี้
ดาบของเขาฟาดฟันลงไปผ่าร่างของโนอาห์แยกออกสองส่วนเลือดในร่างที่ถูกผ่าทะลักออกมาเป็นภาพสยดสยองที่สุดเท่าที่เคยมีมา
ลีโอที่ได้สังหารโนอาห์ไปแล้วก็แสดงท่าทีดั่งผู้ชนะออกมา
“ฮ่า ฮ่า แล้วยังไงเพื่อความถูกต้องอย่างนั้นเหรอถ้าโดนสังหารตายไปแล้วจะพูดอะไรได้อีก”
สีหน้าของชายวัยกลางคนหม่นหมองลงไปมากเขาไม่คิดว่าลีโอจะใช้วิธีนี้
“ท่านลุงทำได้แค่นี้ใช่หรือไม่ ช่างน่าผิดหวังจริงๆนะคะ”
เสียงที่คุ้นหูก็ดังขึ้นมาทำให้ใครหลายต่อหลายคนที่เห็นภาพการจบชีวิตลงของโนอาห์ไปนั้นถึงกับหันหน้าไปยังต้นเสียงที่อยู่ถัดออกไปไม่ไกล
จากนั้นทุกคนก็หันกลับไปมองร่างที่ลีโอได้สังหารลงไปกลับพบว่ามันเป็นแค่ภาพลวงตาที่โนอาห์ได้สร้างขึ้นมา
“ถ้านับตามความผิดเรื่องการปองร้ายผู้นำตระกูลมีโทษถึงประหารชีวิต แต่ว่าท่านลุงกลับคิดที่จะทำมันไม่สิต้องบอกว่าทำมันไปแล้วต่างหากถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยเพราะว่าพลังนี้จะได้พิสูจน์ว่าคำพูดของดิฉันมันน่าฟังในฐานะผู้นำตระกูลหรือไม่”
โนอาห์เรียกวงเวทย์ที่ไม่ว่าใครต่างก็คุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดีนั่นก็คือเวทมนตร์ที่มีแค่ผู้นำตระกูลเท่านั้นที่สามารถใช้ได้เพื่อควบคุมตระกูลทั้งหมดของตนได้อย่างหมดจด
โซ่พันธนาการปรากฏออกมารอบตัวของลีโอผูกมัดเขาเอาไว้จากนั้นก็ตรึงไว้บนอากาศ
“เป็นไปไม่ได้...เป็นไปไม่ได้พลังนี้มันต้องได้รับการยอมรับจากพิธีกรรมก่อนถึงจะสามารถใช้ได้”
“จริงด้วยสิค่ะ ดิฉันคงลืมบอกพวกท่านไปว่า ท่านผู้ตัดสินเองก็รู้เห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้นานแล้วและก็เป็นพวกท่านเองที่พาตนเองเข้ามาติดกับเองมันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ในเมื่อดิฉันต้องการกำจัดบุคคลที่เป็นภัยของตระกูลออกไปสักกลุ่มก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรไปเลยนิค่ะ”
“ของแค่นี้ไม่มีทางที่จะทำอะไรฉันได้หรอก”
ลีโอพยายามดิ้นรนออกไปจากการพันธนาการแต่ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามมากขนาดไหนงัดพลังออกมาเท่าไหร่ก็ไม่สามารถหลุดจากการพันธนาการได้
“อย่าพยายามเลยค่ะ ท่านลุงท่านไม่สามารถหลุดจากมันได้หรอกนอกจากวิญญาณของท่านแตกสลายไปเท่านั้นถึงจะหลุดจากมันได้ซึ่งนั่นก็แปลว่าท่านต้องตายก่อนยังไงละค่ะ”
โนอาห์พูดพร้อมกับยิ้มออกมาทำให้ท่าทางที่แสดงออกมาเหมือนนางร้ายที่กำลังมองดูตัวเอกกำลังตกอยู่ในแผนการทั้งหมดของเธอ
“นำตัวเขาไปเถอะ ส่วนกลุ่มคนพวกนี้ก็เอาไปสอบสวนให้หมด”
ชายวัยกลางคนที่เป็นผู้พิจารณาตัดสินก็สั่งการทหารรักษาการ
หลังจากที่ทุกอย่างจบลงไปโนอาห์ก็เดินเข้ามาหาชายวัยกลางคน
“ขอบพระคุณท่านที่ให้ความร่วมมือกับดิฉันตั้งแต่แรก”
“นายหญิงครับ อย่าได้กล่าวแบบนั้นออกมาเลย กระผมเองก็เป็นหนึ่งในผู้ติดตามของนายท่านเท่านั้นมีหน้าที่รับคำสั่งของนายหญิงอยู่แล้ว”
“ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เถอะ อย่างน้อยท่านก็รับคำขอบคุณจากดิฉันจะเป็นอะไรไป”
“กระผมเข้าใจแล้วครับ”
“เขาเองก็มองดูการพิจารณาตัดสินอยู่ที่นี่อย่างนั้นเหรอ”
“ขออภัยด้วยกระผมไม่สามารถตอบคำถามที่นายหญิงถามมาได้เพราะนายท่านได้รับสั่งเอาไว้เช่นนั้น ได้โปรดรอจนกว่าเวลาที่นายท่านจะมารับนายหญิงมาถึง”
โนอาห์รู้สึกผิดหวังเพราะไม่ว่าจะทำอะไรก็เป็นเขาที่เข้ามาช่วยเธอเสมอ การเดินทางมาที่นี่เองก็เช่นกันถ้าไม่ได้ผู้ติดตามของเขาอีกคนเข้ามาช่วยก็คงมาไม่ทันการตัดสินอย่างแน่นอน
ส่วนเรื่องเมื่อตอนที่โนอาห์นำตราประทับมาเพื่อจะตัดสินผู้เหมาะสมก็เป็นชายวัยกลางคน คนนี้ที่ส่งกระแสเสียงมาบอกกับเธอให้ใช้กุญแจควบคู่กับตราประทับไม่เช่นนั้นทั้งหมดที่ทำมาก็จะเปล่าประโยชน์
ทำไมถึงห้ามใช้แค่ตราประทับนั่นก็มีเหตุผลเช่นเดียวกัน เพราะตราประทับจะเลือกเฉพาะผู้ชายเท่านั้นที่เป็นผู้เหมาะสมในตำแหน่งผู้นำตระกูลส่วนผู้หญิงไม่มีสิทธิ์นั้น
สาเหตุหลักมาจากในยุคแรกๆก่อนยุคผู้นำรุ่นแรกในยุคสมัยนั้นผู้ชายเป็นใหญ่ในการตัดสินทุกอย่างผู้หญิงไม่มีสิทธิ์คัดค้านอะไรได้เลยนอกจากเป็นเพศที่เอาไว้ให้กำเนิดลูกหลานเพียงแค่นั้น
แล้วถ้าอย่างนั้นกุญแจสีทองมีไว้ทำอะไร ก็มีไว้สำหรับการบ่งบอกถึงผู้เหมาะสมที่แท้จริงโดยผู้ที่ครอบครองกุญแจนี้ได้จะต้องเป็นผู้ที่ถูกกุญแจเลือกโดยตรงซึ่งเป็นความบังเอิญกับโนอาห์ในรอบการก่อตั้งตระกูลมานั้นผู้นำรุ่นแรกที่ก่อตั้งก็เป็นหญิงสาวเหมือนกันและเธอก็เป็นผู้ครอบครองกุญแจสีทองดอกนี้เอาไว้
โนอาห์ก็ได้ถูกเลือกโดยกุญแจตั้งแต่ตื่นขึ้นมาอยู่ในร่างผู้หญิงในทันทีทั่งที่ตอนยังเป็นผู้ชายอยู่กุญแจดอกนี้ไม่มีผลอะไรแสดงเป็นที่ประจักษ์ออกมา
“นายหญิงท่านได้อย่าได้แสดงสีหน้าแบบนั้น นายท่านของกระผมไม่สามารถปรากฏตัวออกมาได้ เนื่องมาจากความปลอดภัยของตัวนายหญิงเอง”
ความปลอดภัยอย่างนั้นเหรอ ถ้าพูดถึงเรื่องนั้นเธอก็ประสบพบเจอมันมาก็มากมายในสมัยที่ยังเป็นผู้กล้าจนมันไม่มีอาการหวั่นไหวไปกับเรื่องร้ายๆที่เกิดขึ้นมาแล้วเพราะไม่ว่ายังไงเรื่องไม่คาดฝันมันก็มักเกิดขึ้นในชีวิตแล้วยังต้องไปกังวลให้มันหนักหัวอีกทำไม
“ช่างมันเถอะ ดิฉันจะไม่ถามอะไรอีกแล้ว ถ้าหากเขาไม่ต้องการปรากฏตัวออกมาดิฉันก็จะไม่บังคับเพราะถึงรู้ไปมันก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตของดิฉันดีขึ้นหรือแย่ลงสักหน่อย ยังไงก็ตามเรื่องในวันนี้ดิฉันขอกล่าวขอบคุณท่านอีกครั้งบุญคุณในครั้งนี้ดิฉันจะจดจำไว้และใช้คืนในภายภาคหน้าอย่างแน่นอน ไปกันเถอะวิคตอเรีย”
โนอาห์เดินออกไปจากห้องพิจารณาตัดสินพร้อมกับวิคตอเรียด้วยความสงสัยอยู่เหมือนเดิมถึงแม้จะอยากรู้จักคนที่พวกเขาเรียกว่า “นายท่าน” เพียงเพราะต้องการขอบคุณสักครั้ง
แต่ถ้าเขาไม่สะดวกที่จะเปิดเผยตัวเธอก็ไม่จำเป็นต้องไปรบเร้า เดิมทีแล้วเธอกับเขาก็เป็นเพียงแค่คนแปลกหน้ากันเท่านั้น
ใช่แล้วเป็นแค่คนแปลกหน้า...
. .

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

โต้กลับ ( 3 )

นิยายแนะนำ

ผู้สืบทอดแห่งจักรพรรดิแวมไพร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

โต้กลับ ( 3 )

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้