ชะตาพ่าย นางร้ายข้ามภพ (E-Book)

ตอนที่ 17 

เปิ่นหวางมาฝึกเย็บผ้า (2/2)

        “เปิ่นหวางมาฝึกเย็บผ้า”

        หรือว่า...เขาเคืองนางเรื่องจดหมายนั่น !

        “หวางเย่ทรงล้อหม่อมฉันเล่นแล้ว”ไป๋อวี้พยายามใช้มารยาคนงามเผื่อว่าโอวหยางเฟยหลงจะไม่ถือสาเรื่องจดหมายที่นางล่วงเกินไป

        “คุณหนูไป๋ก็คงล้อเปิ่นหวางเล่นเช่นกัน”โอวหยางเฟยหลงเริ่มอารมณ์ดีเมื่อเห็นสตรีร้ายกาจตรงหน้าพยายามใช้มารยากับตน คงกลัวอาญาจากเขาเพราะจดหมายที่ตอบกลับมา

ตุบ !

ไป๋อวี้คุกเข่าลง  “หวางเย่ทรงให้อภัยอวี้เอ๋อร์ด้วยเพคะ!”

        โอวหยางเฟยหลงยกยิ้มอย่างลืมตัวเมื่อเห็นความร้ายกาจของไป๋อวี้คล้ายจะหายไปเมื่อเจอหน้าเขา ตัวโง่งมก็ยังเป็นตัวโง่งม “ลุกขึ้นเถอะเปิ่นหวางไม่มีเวลาให้ตัวโง่งมเช่นเจ้ามากมายนัก”

แล้วผู้ใดร้องขอเวลาจากท่านกัน ! ไป๋อวี้ยังคงนั่งนิ่งในใจเริ่มสาปแช่งเขา

“มะ หม่อมฉันเป็นตะคริวเพคะ หวางเย่ช่วยพยุงอวี้เอ๋อร์ได้หรือไม่เพคะ”  ”

        นางกำลังปด เพิ่งจะคุกเข่าลงไปเป็นตะคริวตอนนี้ผู้ใดเชื่อก็บ้าแล้วแต่นางก็อยากจะเอาคืนเขาบ้างจึงใช้แผนเด็กน้อยเช่นนี้มีข่าวลือบอกว่าเขาไม่ชมชอบการเข้าใกล้สตรีเมื่อรู้จุดอ่อนเช่นนี้นางจึงจะขอเอาคืนบ้าง

        “หากลุกไม่ไหวเจ้าก็นั่งอยู่เช่นนั้นเถอะเปิ่นหวางขอตัว” พูดจบก็หมุนตัวกลับไปโดยไม่แยแสโฉมงามที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเลยสักนิด

        “...”

        อดีตนักแสดงสาวระดับโลกแทบไม่มีผู้ใดกล้าขัดใจแต่บัดนี้นางกำลังถูกเมินอย่างสมบูรณ์แบบ ร่างเล็กแอบคว้าหินก้อนเล็กปาตามแผ่นหลังกว้างแต่ไร้น้ำใจนั่นแต่น่าเสียดายที่หวางเย่ผู้ยิ่งใหญ่ก็หันมารับหินก้อนนั้นได้ทันพอดี

“เจ้าช่างไม่เกรงกลัวอาญา”

“หม่อมฉันช่วยชีวิตพระองค์ไว้นะเพคะ!”

“เช่นนั้นหมายความว่าจะปองร้ายเปิ่นหวางได้หรือ?”

“แต่หม่อมฉันช่วยชีวิตพระองค์ไว้นะเพคะ!”

“เจ้าจึงกล้าต่อปากต่อคำกับเปิ่นหวางเช่นนั้นหรือ?”

        “ก็หม่อมฉันเป็นผู้ช่วยชีวิตพระองค์นะเพคะ!”

        โอวหยางเฟยหลงสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวสตรีดื้อดึงไป๋อวี้เชิดใบหน้ามองร่างสูงใหญ่ที่ยังคงใส่หน้ากากไว้แม้จะไม่ได้อยู่ในชุดเกราะเวลานี้ไม่กลัวเกรงเลยว่าจะถูกคนตัวโตรังแก เพราะเหตุการณ์เช่นนี้คล้ายว่านางเคยเจอมาแล้ว

        “อ่ะ! อ่ะ ๆ ๆ ๆ ” ไป๋อวี้ยกแขนหนีมือหนาที่หวังจะฉุดนางขึ้นจากพื้นเช่นครั้งก่อน ดวงตาคมจ้องมองสตรีโง่งมตรงหน้าส่งเสียงประหลาดแล้วหลบไปจากน้ำมือเขาคล้ายรู้ล่วงหน้าว่าเขาจะทำสิ่งใด

        ไป๋อวี้ฉีกยิ้มกับชัยชนะเล็กน้อยของตนครั้งนี้นางหลบได้และไม่ยอมให้เขากระชากนางขึ้นให้แขนช้ำอีกแล้ว

        “ทรงถนอมสตรีหน่อยได้หรือไม่เพคะ”ถามแล้วก็ยื่นแขนเรียวขาวให้คนตรงหน้าเป็นนัยว่าให้เขาประคองนางลุกขึ้นแบบเบาแรง

        “เปิ่นหวางไม่ถนอมสตรีโง่งมเช่นเจ้า”ร่างสูงดึงตัวนางขึ้นอย่างไม่ถนอมอย่างที่บอกโดยเขาไม่รู้ตัวเลยว่าตนนั้นลดแรงลงไปมากครั้งนี้ไป๋อวี้จึงไม่ได้รับรอยช้ำใด ๆ ที่แขนเล็กนั่น แต่ด้วยแรงบุรุษชาติทหารก็ทำให้ร่างบางปลิวเข้าปะทะกับอกแกร่งของผู้สูงศักดิ์อีกครั้งคราวนี้ไป๋อวี้คล้ายจะเป็นตะคริวของจริงเมื่อลุกขึ้นยืนได้ก็ซวนเซจะล้มจนโอวหยางเฟยหลงต้องกอดรัดเอวคอดของนางไว้อย่างลืมตัว

        เมื่อทั้งสองยืนอย่างมั่นคงความใกล้ชิดนี้ก็ทำให้เกิดความเงียบต่างจากเมื่อครู่นางร้ายสาวนึกสนุกอยากแกล้งแม่ทัพปากร้ายผู้นี้จึงพิงซบกับอกหนาของบุรุษตรงหน้านางแสร้งเบียดเรือนร่างเย้ายวนเข้าหาแล้วเงยหน้าถามเสียงอ่อนหวาน

        “แล้วถ้าหากว่าหม่อมฉันหายโง่งมจะทรงทะนุถนอมหม่อมฉันหรือไม่เพคะ” 

        ไป๋อวี้เอียงคอรอคำตอบ

“สตรีไร้ยางอาย”

ไป๋อวี้ถลึงตาใส่โอวหยางเฟยหลง เท้าเล็กกระทืบลงบนเท้าของอีกคนสุดแรงที่มี...หยุดปากร้ายสักวินาทีได้หรือไม่ข้ากำลังเกี้ยวท่านอยู่นะ !

        “หม่อมฉันเพียงอยากให้หวางเย่มีอารมณ์ขันเพคะ”นางควรล้มเลิกแผนแกล้งแม่ทัพใหญ่ผู้บ้าพลังแล้วรีบกลับเรือนไปออดอ้อนพี่ชายเสียดีกว่า!

        “หึ!”

        ทำไมเขาจะไม่รู้ว่านางเสแสร้งแม้จะเผลอใจเต้นไปกับคำถามนั่นแต่เขาก็ทราบดีว่านี่เป็นเพียงมารยาของหญิงงามทั่วไปที่เขาเห็นในวังของตนมามากมายนักมากเสียจนเขาไม่อยากกลับวังรุ่ยหวาง สำหรับเขาที่นั่นมีไว้เพียงแค่สำหรับสะสมสาวงามที่พี่ชายส่งมากลั่นแกล้งและเพื่อความสบายใจของพระมารดา

        “เปิ่นหวางมาที่นี่เพื่อคุยกับไป๋เหอเรื่องโรคระบาดได้เจอตัวเจ้าก็ดีแล้ว” หวางเย่ผู้ไม่รู้สึกถึงแรงกระทืบเท้าของคนตัวเล็กตอบคำถามที่ค้างคาเอาไว้ด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        “เช่นนั้นเชิญหวางเย่เสด็จทางนี้ดีกว่าเพคะ”

        แม้จะเสแสร้งและร้ายกาจอยู่บ้างแต่สตรีผู้นี้ก็มีความนึกอ่านที่น่าสนใจเมื่อเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขานางก็เข้าใจดีว่าเขากำลังต้องการเอ่ยเรื่องสำคัญกับนางร่างสูงจึงเดินตามร่างบอบบางในชุดสีขาวไปที่ศาลาเล็กในสวนข้างทางเดินที่เงียบสงบ

        “เชิญหวางเย่ตรัสต่อเลยเพคะ”

        ร่างบางรินน้ำชาที่มักจะตั้งเตรียมไว้เสมอให้โอวหยางเฟยหลงตามมารยาททิ้งความคิดกลั่นแกล้งต่าง ๆ ไว้ที่ทางเดินนั่น

        “เปิ่นหวางเป็นผู้สั่งห้ามไม่ให้ไป๋เหอบอกเรื่องทั้งหมดแก่เจ้าเพราะรายละเอียดเรื่องนี้เปิ่นหวางจะแจ้งแก่เจ้าเอง”

        “หม่อมฉันเข้าใจเพคะ”

        ท่าทีดื้อรั้นและเสแสร้งหายไปทันทีเมื่อเริ่มพูดคุยเรื่องสำคัญทำให้โอวหยางเฟยหลงนึกชื่นชมนางอยู่บ้าง

        “เปิ่นหวางได้รับพระราชโองการให้กลับเมืองหลวงแต่แท้จริงแล้วมีพระราชโองการลับให้ตามจับคนของต้าฉู่ที่สายรายงานมาว่าจะลอบเข้ามาปล่อยโรคระบาดแก่ชาวบ้าน”

        เจ้าของนัยน์ตาสีเงินเอ่ยถึงเรื่องราวอย่างใจเย็นคล้ายคุยเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศไป๋อวี้ก็รับฟังด้วยความสงบ

        “คืนที่ทำภารกิจเปิ่นหวางถูกหลอกล่อให้ออกจากกลุ่มและได้รับบาดเจ็บสาหัสจนเจอกับเจ้า”

        “แล้วศพนั่น..”

        “เป็นคนของต้าฉู่ลอบเข้ามาตามที่สายรายงานแต่ถูกเปิ่นหวางกำจัดและศพลอยไปกับน้ำ ยาพิษที่ติดตัวศพก็ละลายไปกับน้ำเช่นกัน”

        “ต้าหยางของเรากับต้าฉู่ต่างไม่มีเรื่องต้องบาดหมางหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปอาจจะเป็นเหตุให้เกิดสงครามได้ทรงไม่ให้หม่อมฉันเอ่ยถึงสาเหตุที่แท้จริงของโรคระบาดเพราะเรื่องนี้ใช่ไหมเพคะ”

        “เป็นจริงอย่างที่เจ้าพูด”

        ความจริงแล้วเรื่องราวระหว่างแคว้นทั้งสองมีเบื้องหลังอยู่มากนักแต่ด้วยทุกเรื่องล้วนเป็นความลับที่ฮ่องเต้ไม่ต้องการให้ผู้ใดล่วงรู้มากนัก เขาจึงต้องกลับมาจัดการรอยร้าวระหว่างแคว้นด้วยตนเองการที่ไป๋อวี้อ่านสถานการณ์ออกทั้งที่ได้รับข้อมูลเพียงน้อยนิดเช่นนี้ทำให้เขาชื่นชมนางเพิ่มอีกหลายส่วน

        “เช่นนั้นก็หมายความว่าหวางเย่ทรงเดาได้อยู่แล้วว่าต้นตอของโรคมาจากสิ่งใดเหตุใดไม่รีบระงับไว้ก่อนที่จะระบาดไปที่หมู่บ้านที่สองล่ะเพคะ”

        “ในตอนนั้นเปิ่นหวางต้องกระทำทุกอย่างเป็นความลับทั้งยังต้องช่วยชาวบ้านก่อนสิ่งใดเดิมทีเปิ่นหวางให้พี่ชายของเจ้าจัดการเรื่องที่มาของโรคระบาดแต่ไม่นึกว่าจะเจอคนของต้าฉู่ที่ย้อนกลับมาจัดการคนของตนและไล่ล่าจนไปเจอเจ้าที่นั่นด้วย”

        “หม่อมฉันเพียงอยากช่วย..” ร่างบางก้มหน้ารู้สึกผิดที่เข้าไปขัดขวางการจับคนร้ายของพี่ชาย ในหัวปรากฏภาพศพลอยน้ำไปจนถึงเหตุการฆ่าฟันในวันนั้น...เลือดสดๆ เลือกของจริงทั้งหมด...

        “เปิ่นหวางก็ยังไม่ได้ว่าอันใด”โอวหยางเฟยหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเช่นเคยแต่กลับทุ้มนุ่มขึ้นสองส่วน สีหน้ารู้สึกผิดของสตรีที่ยังคงก้มหน้าทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้นางกลับไปเป็นลูกแมวเสียแล้ว เห็นเช่นนี้แล้วก็คล้ายว่าโอวหยางเฟยหลงนั้นหลงลืมเรื่องร้ายกาจของไป๋อวี้ที่เขาเฝ้ามองตั้งแต่ต้นจนจบ

        นางร้ายกาจเสแสร้ง มากด้วยมารยา แต่กลับมีบางอย่างที่สตรีผู้อื่นไม่มี จากนี้ไปเขาจะลองจับตาดูนางมารน้อยผู้นี้เสียหน่อย

        มือหนาวางลงบนกลุ่มผมนุ่มลื่น  ความอบอุ่นส่งผ่านฝ่ามือใหญ่มายังเส้นผมบนศีรษะและแล่นเข้าสู่หัวใจดวงน้อยความกลัวครั้งที่อยู่ท่ามกลางการต่อสู้ข้างแม่น้ำที่นางเก็บกดเอาไว้จนมาถึงตอนนี้หดหายไปหมดสิ้นเพราะฝ่าอุ่นมือที่ชอบกอบกำแขนนางจนช้ำเป็นประจำ

        ใบหน้างดงามเงยขึ้นเข้าสู่สายตาเจ้าของมืออบอุ่นดวงตาสีรัตติกาลสบเข้ากับนัยน์ตาสีเงินสวย โอวหยางเฟยหลงพูดมาประโยคหนึ่ง

        “เพียงเจ้าไม่เป็นอันใดก็ดีแล้ว”

        อา...นี่เขากำลังเกี้ยวนางกลับใช่หรือไม่?

--- จบตอน ---

E-Book >> https://joo.gl/vnW56T

สนใจรูปเล่มหรือพูดคุยกับนักเขียน

Facebook : หงเฟย 弘飛

Twitter : @hongfei_writer

#นางร้ายสายสวย #หงเฟยคนสวน

-------------