เธอเห็นฉันเห็นเธอ

ทันทีที่ยูกิโกะตื่นขึ้นมาก็รีบเปิดมือถือมาดูสิ่งที่เขียนไว้บนโปรไฟล์ของโชค โพสต์ที่เขียนไว้มีไม่กี่คนกดแสดงความรู้สึก แต่ก็ไม่มีใครตอบคำถามของยูกิโกะแม้สักคนเดียว

นั้นทำให้ยูกิโกะร้อนรุ่มใจเป็๞อย่างมาก ในใจได้แต่ภาวนาแล้วภาวนาอีกขออย่าให้โชคนั้นเป็๞อะไรเลย

ในระหว่างคาบเรียนวันนี้ที่ยูกิโกะกำลังเรียนอยู่ อยู่ๆตาซ้ายของเธอก็ค่อยๆสว่างขึ้น ยูกิโกะตอนนี้รู้สึกดีใจมากๆจนแทบจะกลั่นน้ำตาไว้ไม่ไหว

ยูกิโกะเริ่มเขียนข้อความถามอาการของโชคบนสมุดโน๊ตของเธอ โชคที่เห็นก็ยิ้มแบบคนไม่มีแรงก่อนจะชูสองนิ้วขึ้นมาให้ยูกิโกะเห็น ตอนนี้ทั้งสองเห็นขาขวาโชคใส่เฝือกห้อยอยู่ปลายเตียง ซึ่งนั่นก็พอเดาได้แล้วว่าอาการส่วนขาน่าจะหนักพอตัว

“ ตื่นแล้วเหรอลูก ”

เสียงป้าแก้วที่พูดออกมาอย่างเป็๞ห่วง ๻ั้๫แ๻่ป้าแก้วรู้ข่าวแกก็รีบตามอยู่เฝ้าโชคไม่ห่างไปไหน จนตอนนี้โชครู้สึกตัวแล้วนั้นก็ทำให้ป้าแก้วชื่นใจมากๆ

ตอนนี้มือถือโชคเสียหายหนัก ดังนั้นระหว่างที่ป้าแก้วจะออกไปซื้อของข้างนอก โชคจึงขอฝากมือถือให้ป้าแก้วไปให้ร้านซ่อมและซื้อกระดาษโน๊ตกับปากกามาให้

ระหว่างที่รอป้าแก้วกลับมา โชคก็ต้องคอยตอบคำถามมากมายจากยูกิโกะ เนื่องจากโชคไม่มีอะไรที่จะโต้ตอบกับยูิกิโกะได้ จึงทำได้เพียงตอบใช่กับไม่ใช่ผ่านสัญญาณมือของตัวเอง

ยูกิโกะบอกว่าเธอนั้นเป็๲ห่วงโชคมากๆ เธอภาวนาอย่าให้โชคนั้นเป็๲อะไร ๰่๥๹ที่โชคยังไม่ได้สติยูกิโกะเองก็แทบจะกลายเป็๲คนเสียสติ กินนอนก็ไม่ได้ เรียนก็ไม่รู้เ๱ื่๵๹

โชคที่รู้อย่างนั้นก็ดีใจมากๆ แต่ในใจก็รู้สึกผิดที่ไปทำให้ยูกิโกะต้องคิดมาก โชคยกสองมือขึ้นมาประกบกันเพื่ออยากสื่อแทนคำขอโทษ ยูกิโกะเองก็เข้าใจ จึงได้เขียนข้อความบอกให้โชคสบายใจและรีบรักษาตัวเองให้หายก่อน

๰่๥๹พักเที่ยงอามิที่เห็นยูกิโกะกลับมาร่าเริงอีกก็อดถามไม่ได้ ทางด้านยูกิโกะถึงแม้จะไม่บอกตรงๆออกไป แต่อามิก็รู้ดีว่าน่าจะเกิดอะไรขึ้น

ทางฝั่งของโชคตอนนี้มีเพื่อนๆมาเยี่ยมที่โรงพยาบาล ซึ่งหนึ่งในประเด็นที่ถูกยกขึ้นมาแซวกันวันนี้ก็คือโพสต์ของยูกิโกะ ซึ่งระหว่างที่แซวเล่นกันก็มีเพื่อนคนหนึ่งตอบกลับโพสต์นั้นกลับไป

“ โชคเจ็บนิดหน่อย ท่าทางสบายดี ”

ทันทีที่แจ้งเตือนของยูกิโกะดังขึ้น ยูกิโกะก็เปิดอ่านข้อความตอบกลับของเพื่อนโชค ยูกิโกะยิ้มพร้อมกับจ้องมองบรรยากาศเฮฮาของกลุ่มเพื่อนๆของโชคอย่างมีความสุข

๰่๥๹บ่ายหลังจากหมอมาตรวจอาการโชคแล้วก็บอกว่าโดยรวมแล้วไม่ได้เป็๲อะไรมาก มีแผลตามตัวเล็กน้อย หนักสุดก็กระดูกขาขวาร้าวคงต้องนอนโรงบาลไปก่อนสักพัก

ขณะที่ยูกิโกะกำลังเรียน โชคที่เบื่อๆกับการนอนติดเตียงก็ได้เริ่มวาดรูปของยูกิโกะ โชคใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะวาดเสร็จ ระหว่างนั้นยูกิโกะก็ดูเป็๞พักๆ ถึงแม้โชคอาจจะไม่ได้วาดเก่งมากนัก แต่ภาพที่ออกมาก็พอดูออกว่าเป็๞ยูกิโกะ นั้นทำให้ยูกิโกะก็แอบประทับใจไม่น้อยเลย

สองสามวันมานี้ป้าแก้วสังเกตุว่าโชคนั้นเขียนบางอย่างบนสมุดโน๊ตอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเวลาเขียนไปใบหน้าก็ดูเหมือนมีความสุข จนป้าแก้วเองก็ต้องแซวว่าเขียนจดหมายถึงแฟนหรือเปล่า

กว่าหนึ่งสัปดาห์โชคถึงจะได้ออกจากโรงพยาบาล แม้โชคจะขาดเรียนไปนานแต่ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็สามารถตามเก็บงานและสามารถเรียนทันเพื่อนได้โดยไม่ยากเย็นอะไร ยูกิโกะเองที่เห็นโชคขยันขนาดนี้ก็อดที่จากชื่นชมไม่ได้เหมือนกัน

โชคนั้นปกติเป็๲คนเรียนเก่งและขยันเรียนอยู่แล้ว ดังนั้นเ๱ื่๵๹พวกนี้ถือว่าไม่หนักหนาสำหรับโชคนัก ส่วนเ๱ื่๵๹การเรียนของยูกิโกะนั้นถือว่าอยู่ระดับกลางๆ ถึงแม้ว่าเธอจะขยันแต่ก็มีหลายองค์ประกอบทำให้เธอนั้นไม่สามารถเรียนได้เต็มที่

ทุกๆเช้าโชคก็ยังคงชื่นชอบแกงเขียวหวานของป้าแก้ว ยูกิโกะที่เห็นทุกวันก็อดที่จะถามโชคอีกครั้งว่ามันอร่อยขนาดนั้นเลยหรือ เพราะจากที่ยูกิโกะดูๆแล้วร้านข้าวแกงป้าแก้วก็มีหลากหลายมากๆแท้ๆแต่ก็กินอยู่แบบเดียว

โชคนั่นชอบแกงเชียวหวานมากๆไม่ว่าจะกินกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ เอาไว้สักวันหนึ่งหากมีโอกาศก็อยากให้ยูกิโกะได้ลองบ้าง ถึงยูกิโกะจะได้ยินได้ฟังอย่างนี้แต่ในใจก็รู้ดีว่ามันไม่ง่ายเลย

ตอนนี้โชคก็หลายเป็๞คนสามขามาร่วมอาทิตย์แล้ว และแล้ววันที่ต้องเอาเฟือกขาออกก็มาถึง โชคดีใจมากและเมื่อลองเดินดูแล้วก็ปรากฏสามารถที่จะเดินได้แล้ว ถึงแม้จะไม่สามารถลงน้ำหนักเท้าได้เต็มๆก็ตาม แต่นี่ก็สะดวกกว่ามาก

ยูกิโกะที่เห็นอย่างนั้นก็รู้สึกยินดีด้วยโชค จึงได้ส่งข้อความไปให้เพื่อแสดงความยินดี ตอนนี้ทั้งคู่นั้นเหมือนจะใช้ชีวิตโดยมีคนอีกคนเป็๲ส่วนหนึ่งของชีวิต ถ้าหากใครสักคนจากไปคงยากที่จะทำใจได้ หลังจากนี้ทั้งคู่ก็คงรู้ดีแล้วว่า ไม่ว่าจะเป็๲เ๱ื่๵๹ทุกข์และสุขทั้งคู่คงจะรับรู้และยินดีไปด้วยกัน

และแล้วก็เข้าสู่ปีสุดท้ายของมอปลาย ยูกิโกะนั้นถึงแม้จะพยายามตั้งใจเรียนเท่าที่ตนเองนั้นจะทำได้ แต่ในใจก็รู้ดีว่าตนเองนั้นไม่มีสิทธิ์จะได้ไปเรียนต่อมหาลัยแล้ว ซึ่งนั่นก็ต่างกันกับโชคที่ตอนนี้มีมหาลัยรองรับให้เข้าเรียนแล้วพร้อมกับทุนการศึกษา ทั้งหมดนี้ก็เพราะว่าโชคนั้นเป็๞คนเรียนเก่งและมีความสามารถในด้านวิชาชีพเป็๞อย่างมากนั้นเอง

คืนวันศุกร์หลังจากที่ยูกิโกะเลิกงานก็เดินทางกลับที่พักตามปกติ ระหว่างที่เธอเข้าห้องไป เธอก็เตรียมตัวที่จะไปอาบน้ำต่อ แต่อยู่ๆตอนนี้ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอคิดว่าคงเป็๲แม่ของเธอก็เลยเดินไปเปิดประตูห้อง

ทันทีที่เธอไขประตูห้องก็มีชายร่างใหญ่ผลักและดันตัวเธอกลับเข้าไป หลังจากยูกิโกะที่ถูกดันตัวกลับเช้าไปก็เห็นชัดแล้วว่าคนๆนั้นก็คือพ่อเลี้ยงของเธอนั้นเอง

พ่อเลี้ยงที่มีกลิ่นเหล้านั้นก็พอเดาได้แล้วว่าคงจะกินเหล้ามาหนักพอสมควร พ่อเลี้ยงของยูกิโกะพยายามจะฉีกเสื้อผ้าของเธอเพื่อที่จะขืนใจเธอ

ยูกิโกะกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวและพยายามต่อต้านถึงขีดสุด ซึ่งทุกอย่างนั้นโชคก็มองเห็นชัดเจน ภายในใจของโชคตอนนี้ตื่นตระหนก ร้อนรุ่มใจกระวนกระวายจนแทบทำอะไรไม่ถูก โชคอยากจะเข้าไปช่วย อยากเข้าไปอยู่ตรงนั้นซะตอนนี้จนใจจะขาดแต่ก็ทำได้แค่มอง

โชคพยายามตั้งสติและคิดให้รอบคอบดูอีกครั้ง ใช่แล้ว โชคนึกออกแล้วว่าอามิเพื่อนสนิทยูกิโกะนั้นอยู่ไม่ไกลจากที่นั้น

ไม่รอช้าโชครีบหยิบมือมือและกดเข้าแอปแล้วรีบโทรติดต่อไปยังอามิที่เคยแอดเพื่อนไว้เมื่อนานมาแล้ว ขณะเดียวนั้นตอนนี้ยูกิโกะก็ดิ้นหลุดจากพ่อเลี้ยงของเธอได้ แต่นั้นก็ทำให้เสื้อเธอขาด ถึงแม้จะหลุดมือจากพ่อเลี้ยงของเธอได้ แต่พ่อเลี้ยงก็ยูกิโกะก็ยังตามติดไม่ห่างไปไหน

ยูกิโกะที่กำลังจะวิ่งออกก็ถูกผลักให้ล้มอีกครั้งพร้อมกับพ่อเลี้ยงของเธอ ยูกิโกะที่อยู่ใกล้ประตูห้องน้ำก็รีบเปิดและปิดลงทันทีแบบทันฉิวเฉียดก่อนที่พ่อเลี้ยงของเธอจะมาจับเธอได้อีกครั้ง เสียงประตูนั้นถูกผลักถูกดันจนยูกิโกะที่อยู่ภายในก็ทำได้แต่ดันประตูไว้พร้อมกับความกลัวที่มีขึ้นมากมายในเวลานี้