หลังจากได้ถุงลูกปัดมาเต็มมือ โชคเดินยิ้มกริ่มกลับมารวมกับนินกับโอที่กำลังเก็บของป่าอยู่ไม่ไกลนัก ทั้งสามเพิ่งจะเดินอ้อมกอไผ่ใหญ่ ก็บังเอิญเจอคุณยายวัยราวห้าสิบห้าปีกำลังก้มๆ เงยๆ เก็บเห็ดไคในตะกร้าใบใหญ่
ตะกร้าของยายเต็มไปด้วยเห็ดไคสีน้ำตาลอ่อนๆ สดๆ ดูเยอะจนน้ำลายไหล โชคแอบคิดในใจ “เห็ดป่านี่แหละ... กินต้มกับปลาเค็ม อร่อยชัวร์!”
“ยายครับ!” โชคยกมือไหว้ยิ้มแฉ่ง “เห็นตะกร้าเห็ดไคเยอะเลย ยายสบายดีนะครับ”
ยายหันมามอง พยักหน้า “อู้ย... โชคหลานชายบ้านปลายหมู่บ้านนี่เอง วันนี้มาเก็บของป่าด้วยเหรอ? ยายได้เห็ดไคเยอะเลย ฝนตกเมื่อคืนมันขึ้นดกดี”
โชคยิ้มเ้าเล่ห์ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า แล้วหยิบลูกปัดหินสีเล็กๆ ออกมาเกือบสิบอัน วางบนฝ่ามือยื่นให้ยายดู “ยายครับ... ผมอยากแลกเห็ดไคสักครึ่งตะกร้าได้มั้ยครับ? เอาไปสิบลูกปัดเลย”
ยายตาโต เกือบทำตะกร้าหล่น “ห๊ะ!? สิบลูกปัดเล็กเลยเหรอหลาน? เห็ดไคทั้งตะกร้ายังไม่ถึงสิบลูกปัดเลยนะ... หลานไปเอามาจากไหนมาเนี่ย? ขโมยใครรึเปล่า?”
โชคหัวเราะหึๆ ในใจ “ระบบ... เงินนี้ใช้ได้จริงชัดๆ” แล้วปากก็พูดอย่างนุ่มนวล “ไม่ใช่ขโมยแน่นอนครับยาย ผมไปเจอโชคดีในป่าเมื่อเช้าน่ะครับ ลูกปัดพวกนี้สะอาดหมดจด ใช้แทนเงินได้ปกติ”
ยายมองลูกปัดสีสันสดใส แล้วมองหน้าโชคอีกที ใบหน้ายังงงๆ แต่ก็ยิ้มออกมา “เออ... ก็ดีสิ หลานให้สิบอัน ยายให้เห็ดไคครึ่งตะกร้าเลยก็ได้ เอาไปต้มกินกับน้องๆ นะ อย่าเพิ่งกินดิบล่ะ”
ยายแบ่งเห็ดใส่ใบตองให้โชคพอสมควร โชคยื่นลูกปัดไปสิบอัน ยายรีบเก็บใส่ถุงผ้าเล็กๆ อย่างระมัดระวัง หน้าตาเบิกบาน “ขอบใจหลานมากๆ เลย วันนี้ยายมีเงินซื้อเกลือจากช่างหมู่บ้านแล้วล่ะ”
พอคุณยายเดินจากไป โชคหันไปเห็นนินกับโอที่ยืนมองตาโตั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
“พี่โชค!” โอวิ่งเข้ามาจับแขน “พี่มีลูกปัดเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ? เมื่อเช้ายังไม่มีเลยนะ!”
นินขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ยังนุ่มนวล “พี่... ไปเอาลูกปัดมาจากไหนคะ? ไม่ได้ไป... เอ่อ... ขโมยใครมาใช่ไหม?”
โชคยักไหล่ ยิ้มกว้างแบบคนมีแผน “ความลับ์บอกไม่ได้หรอกนิน โอ พี่ไม่ได้ขโมยของใครมาแน่นอน เรียกว่า... พี่มีโชคดีน่ะสิ ฮ่าๆ”
โอตาเป็ประกาย “โชคดีแบบไหนคะพี่? เล่าให้โอฟังหน่อยสิ!”
นินมองพี่ชายด้วยสายตาแฝงความสงสัย แต่ก็ยิ้มตาม “ถ้าพี่บอกว่าไม่ใช่เื่ไม่ดี... นินก็เชื่อพี่ค่ะ แต่ระวังตัวด้วยนะคะ หมู่บ้านเราเล็กๆ ข่าวลือเร็ว”
โชคอุ้มใบตองเห็ดไคขึ้นมา ยิ้มในใจ “ระบบ... วันนี้เทสต์ผ่าน เงินใช้ได้จริง! เดี๋ยวพรุ่งนี้หาแต้มเพิ่ม แล้วซื้อของดีๆ ให้บ้านเราสักที”
เขามองทุ่งป่ากว้างไกล แล้วพึมพำเบาๆ “ชีวิตโบราณ... เริ่มสนุกขึ้นทุกทีแล้ว ”