บทที่ 2
ยามเย็นวิทยาลัยวอเลตมิชชั่นเหล่านักศึกษาส่วนใหญ่เริ่มทยอยกันเลิกเรียนเดินทางกลับบ้านของตัวเองหน้าวิทยาลัยคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่มารอรับนักศึกษาออมสินยืนอยู่กับเพื่อนของเธออีกสองคน ชะเง้อมองเข้าไปด้านในสีหน้าบอกบุญไม่รับ
“ทรงกลดมันไปใหนนะนี่ป่านนี้ยังไม่ออกมาอีก”
“แกแก ใหนบอกไม่ใช่แฟนงัย จะยกให้ชั้นก็ไม่ยกให้ บอกว่าอย่าไปทำร้ายคนจิตใจใสซื่อ แล้วดูดิแบบนี้หมายความว่างัยเนี๊ยะ” เติมขวัญกล่าวแซวพร้อมกับพูดแดกดัน
“ฉันว่าแล้วปิดไม่มิดหรอกงานนี้ อีออมเอ๊ย แกจะหวงไปทำไมว่ะ ของดีๆก็ต้องยกให้เพื่อนดิ”กานดากล่าวเสริม
“นี่นี่ ทั้งสองแหล่ะ พอเลย ทรงกรดมันซื่อ ไม่ทันพวกแกหรอก”ออมสินกล่าวทั้งที่ในใจเต้นระทึกตึกตัก ทรงกรดนะหรือซื่อ ดาวธุรการกับเพชรสารสนเทศเลิกตีกันหรือยังไม่รู้เื่แย่งกันเข้าหาทรงกลดเมื่อสามวันที่แล้ว
“สาวๆยังไม่กลับกันอีกเหรอรถว่างนะ จะกลับด้วยกันมั๊ยเดี๋ยวพี่ไปส่ง”เสียงเครื่องยนตร์มัสแตงสีแดงเข้มดังกระหึ่มชายผู้หล่อเหลาโผล่หน้าออกมาะโถาม3สาว
“พี่ดลมารอออมหรือคะ” กานดายิ้มตาหยีกล่าวถาม
“เพื่อนออมพี่ยินดีบริการทุกคนครับ”
สิทธิดลชายหนุ่มวัยยี่สิบปีลูกชายนายพลกานจี นิสัยเ้าสำราญ ติดว่ารูปหล่อพ่อรวยซ้ำยังทรงอิทธิพลเขาตามจีบออมสินมาั้แ่เริ่มเข้า ม.ต้น ความที่พ่อของทั้งสองสนิทกันต่างให้ท้ายเชียร์อย่างเต็มที่ ติดที่ออมสินไม่ได้มีปฎิกิริยาใดๆด้วยเลยแต่กลับให้ความสนิทสนมกับทรงกลด ทำให้สิทธิดลเกิดความอิจฉาและไม่พอใจอยู่ลึกๆวันนี้ไม่มีทรงกลดตัวแทรก โอกาสดีๆแบบนี้หาได้ยากต้องลุยเต็มที่หน่อย
“เฮ๊ยถนนพ่อมึงสร้างไว้หรืองัย จอดรถขวางทางกู รีบหลบๆไปเลยมึง” เสียงะโดังมาจากหนุ่มในจากัวร์สีดำพร้อมกับบีบแตรใล่ แปร๊น! แปร๊น!
อ้าวอย่างนี้ก็สวยสิ ต่อหน้าสาวด้วย มีหรือสิทธิดลจะยอม”เมิงเป็ใครใสหัวไปใกลๆ รู้ป่าวพ่อกูเป็ใคร”
จากัวร์คันดำเปิดประตูออกทั้งสี่บานปรากฏชายฉกรรจ์หกคนเดินลงมาจากรถท่าทางเอาเื่เต็มที่ คนขับเป็หนุ่มร่างสูงแต่งตัวดี ผิวขาว หน้าตาเกลี้ยงเกลา เขาหันไปกระซิบกับชายข้างๆชายผู้นั้นพยักหน้าหงึกๆ ก่อนเดินจากไป
“มีเื่แน่ออมทำงัยดี” กานดากระซิบเสียงสั่นมือไม้แกว่งไปทั่วทำอะไรไม่ถูก ออมสินก้าวออกหน้าเพื่อนทั้งสองยกมือกันห้าม ถึงเป็หญิงแต่ใจนักสู้เกินร้อย
“สวยนี่น้องสาวแฟนไอ้เสาไฟฟ้านี่เหรอ รอเดี๋ยวพี่แจกโปรมันก่อนแล้วคืนนี้เราไปเที่ยวด้วยกันนะ”ชายหนุ่มจากัวร์กลัวอย่างยียวน เพื่อนข้างๆสี่คนหัวเราะหึๆ
สุดที่สิทธิดลจะทนได้เขาปรี่เข้าหาหนุ่มจากัวร์ ยืนคั่นกลางระหว่าง3สาวกับ 5 หนุ่มเกเรไว้“นักเลงจริงมึงมาเดี่ยวกับกูป่าววะ อย่าหมาหมู่ อายคนแถวนี้”
“ได้เลยไอ้น้อง้าโชว์ออฟ เด๋วจัดให้ เฮ๊ย พวกมึงดูน้องๆเค้าให้ดีเดี๋ยวเสร็จเื่ทางนี้กูจัดให้ รับรองพวกมึงได้กันทุกคน ฮ่า ฮ่า ฮ่า” กล่าวจบยังไม่ทันหันกลับขาซ้ายก็ฟาดออกเป้าหมายท้ายทอยสิทธิดล เสียงดัง พลั๊ก สิทธิดลเซไปตามแรงฟาดล้มลงก้นกระแทกขอบฟุตบาส เสียงอุทานดัง “อึก” คงจะเจ็บจริงงานนี้
ไม่ยอมให้เสียฟอร์มสิทธิดลรีบลุกขึ้นตั้งการ์ดมวย เขามีดีกรีถึงแชมป์มวยเยาวชนสมัครเล่นภูมิภาคทักษินอาคเนย์ล้มคู่ต่อสู้มาแล้วหลายสิบราย มีหรือจะยอมแค่นี้ แต่ยอมรับในใจ เจ็บจริงเว้ยคอเคล็ดหลายวันแน่แต่ต่อหน้าคนที่หมายปอง ยอมได้ยังงัย
“อ๊ะๆเป็มวยเสียด้วย สนุกสิแบบนี้ กูชอบ” หนุ่มจากัวร์ยิ้มอารมณ์ดีกางขาออกเล็กน้อยเอียงลำตัวสี่สิบห้าองศา ขยับคอดัง กร๊อบแกร๊บ ขยับหัวใหล่ซ้ายขวาท่าวอร์มสวยไม่เบา
ณ.เวลานี้เริ่มมีคนมามุงมากขึ้นมองไปใกลๆเห็นหนุ่มคนที่กระซิบกระซาบเมื่อกี้ยืนคุยกับตำรวจสองนาย น่าแปลกใจตำรวจทั้งสองนายมีท่าทีนอบน้อม พยักหน้า พร้อมกับมองมาด้วยสีหน้ายำเกรงนี่ยังมีคนที่ใหญ่แตะต้องไม่ได้อีกเหรอ
“ผั๊วะ”มองไม่ชัดว่าท่าเท้านี้เหวี่ยงมาเมื่อไหร่ แต่สิ่งที่เห็นคือสิทธิดลกระเด็นผงะถอยหลังส้นเท้าสะดุดฟุตบาทล้มลงไปอีกครั้งหนุ่มจากัวร์ยังคงยืนนิ่ง ส่ายหัวไปมามองสิทธิดลด้วยสายตาเหยียดหยามและสมเพช“ฝีมือแค่นี้เหรอ คิดจะโชว์สาว หึ หึ เอางี้แล้วกัน วันนี้ถ้าต่อยถูกกูแค่ครั้งเดียวจะปล่อยมึงไป”
หวืดหวืด สวบ สวบ สิทธิดลออกหมัดชุด ซ้ายขวา ทุกหมัดจั่วลมเสมือนว่าหนุ่มจากัวร์เป็ดังภาพลวงตา ยิ่งออกหมัดใจสิทธิดลยิ่งหนักอึ้งคิดว่าวันนี้คงไม่รอดแน่ นึกเจ็บใจตัวเอง ต้องมาพลาดท่าต่อหน้าชุมชนมากมายอย่างนี้พ่อรู้โดนซ้อมน่วมแน่ ที่สำคัญ ออมสินน่ะสิ เสียเครดิตยับเลยกู
“ไม่สนุกแล้ววะเอาให้มึงอีกสิบหมัด ถ้าไม่โดนก็คิวกูบ้างหล่ะนะ”
หวืด หนึ่งสิทธิดลตั้งใจออกหมัด ตาจ้องเขม็งไปที่หนุ่มจากัวร์
หวืด สอง หนุ่มจากัวร์แค่ขยับคอ เบี่ยงไหล่หลบหมัด และมันก็เป็เช่นนี้ทุกครั้ง
สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ เสียงหนุ่มจากัวร์นับตามจำนวนหมัดที่สิทธิดลปล่อยออกทุกหมัดไร้ผล สิทธิดลยืนเหนื่อยหอบยอมรับชะตากรรม
อย่างไม่มีใครคาดคิดเงาท่าร่างพิสดารของหนุ่มจากัวร์สะบัดตัวหมุนรอบกลางอากาศฝ่าเท้าขวาฟาดกลับหลังโดนแก้มซ้ายสิทธิดลอย่างถนัดถนี่เสียงดัง กร๊วม คาดว่ากรามคงหักแน่งานนี้เท้ายังไม่ทันแตะพื้นเท้าซ้ายก็ถีบใส่ทรวงอกสิทธิดลอย่างจัง โครมร่างสิทธิดลกระเด็นตามแรงถีบลอยกลางอากาศไปใกลถึง 10 เมตร ทั้งร่างฟุบนิ่งราวก้อนเนื้อกองใหญ่กองหนึ่งท่ามกลางเสียงกรีดร้องของสาวๆผสานเสียงครางของเหล่าผู้คนที่ยืนมุงดูด้วยความใทั้งบริเวณเงียบกริบสามสาวกลุ่มออมสิน หน้าซีดเผือด จบกันที่พึ่งสุดท้ายหมดสิ้นแล้ว ทำงัยดีหล่ะทีนี้
ควรทราบว่าสิทธิดลคือลูกชายนายพลใหญ่ มีเื่กับเขาเปรียบดังมีเื่กับท่านนายพลเหมือนมีเื่กับกองทัพ ใครกัน หนุ่มจากัวร์คนนี้คือใคร ช่างมีขวัญกล้าบังอาจนัก
หากว่าลูกชายนายพล กับลูกสาวผู้การ ยังไม่มีความปลอดภัยเมืองนี้คงจะอยู่ยากเสียแล้ว บรรดากลุ่มชนที่มุงดูต่างคิดไปต่างๆนาๆ หลายๆคนคิดถึง นู๊พสาดผู้ที่โซเชียลปักหมุดติดแฮชแท๊กซ์ว่า “ที่ใดมีอาชญากรรม ที่นั่นมีนู๊พสาด” คงมีแค่ปีศาจราตรี นูพสาด เท่านั้น ที่จะหยุดคนเหล่านี้ได้ แต่ทุกสิ่งเป็เพียงเื่เล่าเป็ไปไม่ได้ที่ นู๊พสาด จะมาปรากฏตัว
“เอ๊ะนั่น คุณชายน้อยนี่ ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้ เป็อะไรไป ไปดูกันหน่อยพวกเรา” เหมือนว่าจะไม่เลวร้ายจนเกินไปเื่ดีๆกำลังจะเกิดขึ้น เมื่อนายทหารสามคนขับรถจิ๊พตีตราทหารผ่านมาทางนี้พอดีเห็นมีคนมุงดูกันเยอะ ก็เกิดความสงสัยว่าพวกเขามุงดูอะไรกัน
ทำความเข้าใจเสียหน่อยว่าทหารเมืองนี้เป็ทหารชั้นยอดของประเทศทุกคนมีศิลปะการต่อสู้เฉพาะตัวหนึ่งคน สามารถสู้ศัตรูได้พร้อมกันถึงสี่คนกลุ่มคนเห็นเช่นนั้นใบหน้าเริ่มมีแววปิติ มีคนดีมาปราบอันธพาลแล้ว งานนี้
“อ้าวคุณหนูออมอยู่ด้วยเหรอครับ เกิดอะไรขึ้นที่นี่เหรอ “ผู้หมวดหนุ่มคนนึงเอ่ยปากถามออมสินพร้อมกับรอยยิ้ม
“พี่หมวดเอกระวังคนๆนั้น อันตรายมาก เขาเป็คนทำร้ายพี่ดล”ออมสินกล่าวกระซิบพร้อมกับปรายตามองหนุ่มจากัวร์
“น้อง มีปัญหาอะไรกัน ทำไมถึงได้ทำกันรุนแรงขนาดนี้”หมวดอีกคนถามหนุ่มจากัวร์ด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“พี่ๆทหารอยู่ในค่าย ดูแลอาวุธไปเถอะครับ เื่ของวัยรุ่นอย่ายุ่งมากเลยเดี๋ยวจะเดือดร้อน”หนุ่มจากัวร์กล่าวขึ้นอย่างผยอง”หรือพี่จะโชว์ออฟอีกคน”
หมวดคนนี้เป็พวกประเภทหัวร้อนได้ยินเช่นนั้นก็สุดจะทน ะโตัวลอยเงื้อหมัดใส่หนุ่มจากัวร์มาแต่ใกลเสียงลมปะทะร่างดังหวืด กระทั่งทั้งสองอยู่ในระยะประชิดหนุ่มจากัวร์บิดเอวออกเล็กน้อยมือขวากลับคว้าหมัดของหมวดหนุ่มได้อย่างแม่นยำพร้อมกับมือซ้ายผลักกดข้อศอกหมวดหนุ่มได้ยินเสียงกระดูกหักดัง กร๊อพ!ตามด้วยเสียงร้องอย่างเ็ปโหยหวน “อ๊าคค! แก แก”ร่างทรุดลงไปกองกับพื้นแขนซ้ายบิดเบี้ยวเสียรูปทรง
สองหมวดหนุ่มที่เหลือเตรียมจะเข้าชาร์ตกลับปรากฏเหล่าเพื่อนของหนุ่มจากัวร์ทั้งสี่เคลื่อนตัวมายืนขวางหน้า มองพวกเขายิ้มๆส่ายหน้านิดๆในมือเพิ่มปืนGlock19 สี่กระบอกจ่อหัวหมวดทั้งสอง
“เฮ๊ยให้เกียรติทหารหน่อยสิพวก อย่ารุนแรง” หนุ่มจากัวร์พูดยิ้มๆอย่างผู้กำชัยชนะ“ที่นี่ไม่สนุกแล้ว เราไปที่อื่นกันหอะ” พลางหันสายตามามองออมสินและพวก
“ไม่ลืมหรอกน้องคนสวย คืนนี้ให้เกียรติเป็เพื่อนพวกพี่หน่อยนะ”หนุ่มจากัวร์เอ่ยปากชวนด้วยท่าทีสุภาพแต่ยียวนกวนเบื้องล่างสุดๆ
“สามสาวใจหายวาบคิดว่าวันนี้คงไม่รอดเสียแล้ว”แก ๆ ชั้นลูกสาวผู้การธาตรีนะแกอยากอยู่เมืองนี้อีกมั๊ย กล้ามีเื่เหรอ” ออมสินกล่าวเสียงสั่นทำใจดีสู้เสือ
หนุ่มจากัวร์หันมามองออมสินอย่างตั้งใจ“ผู้การธาตรี....” เขาทำหน้าสงสัยหันไปมองพรรค พวก” ฮ่า ฮ่า ฮ่า ใครวะ ผู้การธาตรี ไม่รู้จักหว่ะ น้องคนสวยคนนี้กูชอบหว่ะ”พูดเสร็จหันไปมองเพื่อนคนนึง”ไอเรืองไปขับรถ คืนนี้ข้าขอทำความรู้จักกับน้องคนสวยนี้หน่อย ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
ดูเหมือนว่าไม่มีใครจะหยุดเหตุการณ์เลวร้ายนี้ได้เสียแล้ว“เชิญครับ น้องคนสวย ให้เกียรติเป็เพื่อนเที่ยวพี่สักคืนนะครับ”หนุ่มจากัวร์พูดพร้อมกับค้อมตัวอย่างสุภาพ
“จะพาเพื่อนผมไปพี่ถามผมหรือยัง ว่ายอมมั๊ย”น้ำเสียงหนึ่งดังกังวาน ก้องไปทั่วบริเวณ
“ทรงกลด”ออมสินอุทานเสียงดัง ยิ้มอย่างมีความหวัง การปรากฏตัวอย่างถูกที่ ถูกเวลาของทรงกลดช่างวิเศษยิ่งกว่าพรใดๆรื่นน้ำตาปรากฏ ขอบตาร้อนผ่าว ความรู้สึกปลาบปลื้ม ก้อนน้ำจุกเต็มลำคอ เวลานี้ตนเองมีความสุขที่สุดในโลกออมสินลืมแม้กระทั่งอันตรายที่อยู่ตรงหน้า ในสายตา และในหัวใจ มีเพียงทรงกลดชายหนุ่มคนที่อยู่ตรงหน้านี้เท่านั้น
3K
