ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 135 เป็นของฉันทั้งหมด

        “คุณป้า หนูเป็นคนที่มีความงามตามธรรมชาติ ไม่ว่าจะทำอะไรก็เรียนรู้ได้เร็วค่ะ”

        หานชีเยวี่ยยังคงคุยโวโอ้อวดตัวเองอย่างไม่ละอาย

        หึ ถึงแม้จะไม่ได้เรียนรู้ได้เร็วในทันที แต่ก็มีเครื่องมือช่วยนี่นา แค่เข้าไปในมิติ เธอสามารถใช้เวลาในการฝึกฝนได้มากกว่าคนอื่นหลายเท่า เพียงแค่ขยันก็พอ ถ้าแบบนี้ยังสู้คนอื่นไม่ได้ ก็เท่ากับว่าเธอใช้เครื่องมือโกงชั้นดีนี้ไปอย่างเสียเปล่า

        “ก็ได้ๆ ชีเยวี่ยของป้าฉลาดที่สุดแล้ว ไปกันเถอะ เด็กฉลาดของป้า เราควรไปโรงเรียนประถมได้แล้ว”

        หยางชุนจือยิ้มอย่างเอ็นดูพลางจูงมือหานชีเยวี่ยออกจากบ้าน เมื่อเห็นหานชีเยวี่ยและหยางชุนจือรักใคร่กลมเกลียวกัน ย่าเฒ่าหานก็ยิ้มไม่หุบ ปัญหาความขัดแย้งหรือการทะเลาะเบาะแว้งที่บ้านอื่นมี บ้านของพวกเธอไม่มีเลยสักนิด

        ซย่าซิ่วเหอมองพี่สะใภ้และลูกสาวด้วยความรู้สึกแปลกๆ ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าลูกสาวคนนี้เป็นลูกของพี่สะใภ้กันนะ?

        ไม่นานนักสี่สาวบ้านหานมาถึงโรงเรียนประถม ระหว่างทาง พวกเธอพบเจอผู้คนมากมายที่กำลังเดินทางไปโรงเรียนประถมเช่นกัน ผู้คนเหล่านั้นพูดคุยกันจ้อกแจ้กจอแจ สนุกสนานครึกครื้น

        เมื่อมาถึงโรงเรียนประถม ลานกว้างเล็กๆ ก็เต็มไปด้วยผู้คน พวกเขายืนรวมกลุ่มกันเป็นกลุ่มเล็กๆ คุยกันเรื่องสัพเพเหระราวกับตลาดสด

        หานชีเยวี่ยและครอบครัวเดินตรงไปหาย่าเฒ่าเถาที่พวกเธอคุ้นเคย และนั่งลงข้างๆ เธอ นอกจากลูกสะใภ้ของย่าเฒ่าเถาแล้ว รอบๆ ย่าเฒ่าเถายังมีผู้หญิงวัยใกล้เคียงกันอีกสองคน เมื่อเห็นโก่วตั้นกำลังนอนคว่ำจับมดอยู่ข้างๆ ย่าเฒ่าเถา หานชีเยวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะย่อตัวลงคุยกับเขา

        “โก่วตั้น กินลูกอมไหม?”

        หานชีเยวี่ยหยิบลูกอมสองเม็ดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ วางไว้บนฝ่ามือ

        “พี่ชีเยวี่ย นี่ให้ผมเหรอครับ?” โก่วตั้นลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่มือแล้วยิ้มกว้าง

        “ใช่จ้ะ พี่ให้โก่วตั้น ขอบคุณโก่วตั้นที่ช่วยดูแลทุกคนในบ้านตอนที่พี่ไม่ว่างนะ”

        โก่วตั้นทำท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ ตบหน้าอกตัวเองเบาๆ “พี่ชีเยวี่ยวางใจได้เลย ผมโตแล้ว ต่อไปนี้ผมจะช่วยดูแลทุกคนในบ้านให้พี่ชีเยวี่ยเอง”

        หานชีเยวี่ยยิ้มกว้างเป็นประกายขึ้น ลูบหัวโก่วตั้นเบาๆ 

        “รับลูกอมไว้แล้วก็ไปวิ่งเล่นเถอะ”

        โก่วตั้นถือลูกอมสองเม็ดไว้ในมือ แต่ยังไม่กล้ากิน แล้ววิ่งกระโดดโลดเต้นไปหาพี่สาวของเขา

        ลูกชายของย่าเฒ่าเถามีลูกชายหนึ่งคนและลูกสาวหนึ่งคน โก่วตั้นมีพี่สาวชื่อซิ่งฮวา อายุมากกว่าเขาสามปี กำลังเล่นอยู่กับเพื่อนๆ ในโอกาสเช่นนี้ ผู้ใหญ่ก็มีเรื่องคุยกันไม่รู้จบ ส่วนเด็กๆ ก็มีกิจกรรมให้เล่นกันเอง ต่างคนต่างไม่ก้าวก่ายซึ่งกันและกัน ต่างคนต่างมีความสุข

        หานชีเยวี่ยยิ้มมองโก่วตั้นวิ่งไปหาซิ่งฮวา ไม่ได้คิดอะไรมาก จากนั้นก็หันไปมองที่อื่น

        วันนี้ผู้คนมาพร้อมหน้าพร้อมตากันจริงๆ หานชีเยวี่ยรู้สึกว่าผู้นำชุมชนคงไม่ได้มาพูดแค่เรื่องการเปิดชั้นเรียนวันนี้แน่ๆ คาดว่าคงมีเรื่องอื่นอีกเล็กน้อย ช่วงนี้ชุมชนถวนเจี๋ยมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย ผู้นำชุมชนบอกเป็นการส่วนตัวว่า เรื่องนี้อาจจะส่งผลกระทบต่อการคัดเลือกชุมชนดีเด่นประจำปีนี้

        สำหรับรางวัลเกียรติยศนี้ แต่ล่ะชุมชนล้วนให้ความสำคัญกันมาก การแข่งขันในแต่ละปีจึงดุเดือดเป็นอย่างมาก ปีนี้ชุมชนถวนเจี๋ยมีผลงานดี แต่เพราะปัญหาของหลีโก่วเซิ่ง ทำให้มีโอกาสสูงที่จะได้นั้นรับผลกระทบ เธอคาดว่า ถึงแม้ทางสหคามจะไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ แต่ชุมชนอื่นๆ ก็คงจะหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดอย่างแน่นอน

        ขณะที่หานชีเยวี่ยกำลังคิดถึงเรื่องนี้อยู่ เธอก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ เธอรีบมองไปตามเสียงร้องไห้ ปรากฏว่าเป็นโก่วตั้นที่กำลังร้องไห้อยู่ ซิ่งฮวายืนอยู่หน้าโก่วตั้น กางแขนออก เผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มอายุประมาณสิบสี่สิบห้าปี

        ร่างกายเล็กๆ บอบบางของเด็กผู้หญิงคนนั้นดูโดดเดี่ยว เมื่อเทียบกับร่างกายที่เกือบจะโตเต็มวัยของเด็กหนุ่มฝั่งตรงข้าม อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของเธอดูมุ่งมั่น แสดงให้เห็นว่าเธอไม่ยอมอ่อนข้อให้กับความแตกต่างด้านพละกำลัง!

        หานชีเยวี่ยไม่สงสัยเลยว่า เด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามสามารถตบเด็กผู้หญิงคนนี้ให้ล้มลงได้ด้วยฝ่ามือเดียว ไม่คิดเลยว่าซิ่งฮวาจะเป็นเด็กที่มีนิสัยเข้มแข็งขนาดนี้ สามารถเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าตัวเองโดยไม่ถอยหนี นับว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากจริงๆ

        หานชีเยวี่ยขมวดคิ้วมองเด็กหนุ่มคนนั้น เธอเองก็รู้จักเด็กหนุ่มคนนั้น เขาชื่อหานซั่นเป่า เป็นญาติของครอบครัวเธอ ในชุมชนถวนเจี๋ยมีครอบครัวหานอยู่สองครอบครัว พวกเขาเป็นพี่น้องกัน ย้ายมาอยู่ที่ชุมชนถวนเจี๋ยเมื่อห้าสิบกว่าปีก่อน พร้อมกับพ่อแม่ของพวกเขา

        หลังจากที่พี่น้องทั้งสองแต่งงานมีครอบครัวแล้ว และพ่อแม่ของพวกเขาก็เสียชีวิตไป ในปีหนึ่ง น้องชายของเขาซึ่งก็คือคุณปู่ของหานชีเยวี่ยก็ล้มป่วยลง นอนอยู่บนเตียงไม่สามารถลุกขึ้นได้

        พี่ชายของคุณปู่จึงเริ่มเผยธาตุแท้ ไม่เพียงแต่ไม่พาคุณปู่ไปหาหมอ แต่ยังเลือกที่จะแยกบ้าน

        ถ้าเป็นการแยกบ้านแบบธรรมดาๆ ก็คงไม่เป็นไร แต่พี่ชายที่เป็นพี่ชายคนโตกลับบอกว่าเขาควรจะได้ทรัพย์สินส่วนใหญ่ไป ดังนั้นคุณปู่ของเธอจึงต้องออกจากบ้านไปตัวเปล่าพร้อมกับภรรยาและลูกๆ

        ด้วยความโกรธและความเจ็บป่วย คุณปู่ของเธอก็เสียชีวิตลง ทิ้งให้ย่าเฒ่าหานเลี้ยงดูลูกๆ เพียงลำพัง

        ย่าเฒ่าหานเป็นคนเข้มแข็งแน่วแน่ ในตอนนั้นเธอบอกว่า ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ทั้งสองครอบครัวจะไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก

        เป็นเวลานานหลายปีที่ครอบครัวหานมีฐานะยากจน ทว่าครอบครัวของหานซั่นเป่าก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ครอบครัวนี้เลิกดูถูกครอบครัวของย่าเฒ่าหานที่ยากจนกว่าพวกเขา

        พวกเขามีความมุ่งร้ายต่อครอบครัวของย่าเฒ่าหานมากกว่าคนอื่นๆ

        ดังนั้น เมื่อทั้งสองครอบครัวพบกัน พวกเขาก็ไม่เคยพูดคุยกัน ต่างคนต่างอยู่ เหมือนคนแปลกหน้าของกันและกัน แต่ด้วยความที่อาศัยอยู่ในชุมชนเดียวกัน หานชีเยวี่ยจึงรู้จักนิสัยของหานซั่นเป่าเป็นอย่างดี

        หานซั่นเป่าเป็นเด็กที่ถูกตามใจจนเสียคน เขาทำเรื่องไม่ดีไว้มากมายในชุมชน ด้วยความกลัวว่าโก่วตั้นจะเสียเปรียบ หานชีเยวี่ยจึงรีบเดินไปหาเขา

        “โก่วตั้น เอาลูกอมออกมา ลูกอมนี่เป็นของฉัน” หานซั่นเป่าพูดด้วยท่าทีที่เห็นแก่ตัว

        “นี่เป็นของผม พี่ชีเยวี่ยให้ผม!” แม้ว่าจะยังเด็ก แต่โก่วตั้นก็ยังเงยหน้าตะโกน

        “ย่าของฉันบอกว่า หานชีเยวี่ยเป็นพี่สาวของฉัน ของๆ เธอทั้งหมดเป็นของฉัน!”

        ความสัมพันธ์ระหว่างสองครอบครัวไม่ดีนัก มีความแค้นสะสมกันมานานหลายสิบปี พบเจอกันก็เหมือนไม่รู้จักกัน เด็กเล็กๆ อย่างโก่วตั้นจึงไม่รู้ว่าทั้งสองครอบครัวมีความเกี่ยวข้องกัน

        “โกหก พี่ชีเยวี่ยเป็นพี่สาวของผม ลูกอมที่พี่ชีเยวี่ยให้ผม นายห้ามแย่ง”

        โก่วตั้นตัวเล็ก แต่มีซิ่งฮวาคอยปกป้องอยู่ข้างหน้า ถึงแม้จะร้องไห้ แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้

        “ซิ่งฮวา ให้โก่วตั้นเอาลูกอมมาให้ฉัน ไม่งั้นฉันจะตีพวกแกจริงๆแน่!” หานซั่นเป่ากำมือแน่น ทำท่าทางเหมือนกำลังจะตีคน

        ซิ่งฮวาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “พ่อกับย่าของฉันอยู่ที่นี่ นายกล้าตีพวกเราเหรอ ก็ลองดู? ถ้าอยากกินลูกอมก็ให้ย่าของนายซื้อให้สิ ย่าของนายรักนายมากที่สุด ไม่ใช่เหรอ? แค่ลูกอมเม็ดเดียวก็ไม่ยอมซื้อให้นายเหรอ?”

        ถึงหานซั่นเป่าจะเก่งเรื่องการวิวาท แต่เขาก็ยังไม่กล้าสู้กับพ่อของเธอหรอก

        เมื่อได้ยินซิ่งฮวาพูดถึงครอบครัว หานซั่นเป่าก็ดูเหมือนจะกลัวขึ้นมา แต่เขาก็ยังอยากกินลูกอมอยู่ดี เขาเห็นกับตาว่าหานชีเยวี่ยให้ลูกอมกับโก่วตั้น

        ย่าของเขาบอกว่า ของๆ หานชีเยวี่ยทั้งหมดจะเป็นของเขา

        ลูกอมของเขา จะให้คนอื่นไม่ได้

        “ถึงพ่อกับย่าของแกจะอยู่ที่นี่แล้วไง? ของๆ หานชีเยวี่ยทั้งหมดเป็นของฉัน แม้แต่งานของเธอก็เป็นของฉัน!”