เนื้อเื่ทั้งหมดเป็แค่จินตนาการของผู้แต่งเท่านั้นในเื่อาจมีคำพูดหยาบคายและฉาก 18+ขอให้ทุกท่านเข้าใจด้วยว่ามันคืออรรถรส☺️
ณ ลานปะาของจักรวรรดิ โบเว้น
ฆ่ามัน ฆ่ามัน ตายตายไปสะ นางแม่มด ฆ่ามัน เสียงประชาชนโหร้องดังลั่นลานปะา
“ช่างน่าเวทนาซะเหลือเกิน” ซีลเซียกล่าวด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“ชาวบ้านผู้โง่เขา ขุนนางที่เห็นแต่ได้ กษัตริย์ที่ตาบอดช่างเป็จักรวรรดิที่น่าสมเพชซะเหลือเกิน”
“หุบปากซะซีลเวีย” เฟเดเลียนกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน
“ฮ่า ฮ่า ฮ่าๆๆๆ หุบปากงั้นหรอเฟเดเลียนเ้ารู้ทุกอย่างแท้ๆแต่กลับไม่พูดสิงไดเลย แล้วตอนนี้กลับมาบอกให้ข้าหุบปากนั้นหรอ”
“ข้ารู้อะไร” เฟเดเลียเอยถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
“เพชฌฆาตลงมือได้”
“เดียว” เสียงหญิงสาวร่างบางอายุ22ปีกล่าว
“มีอะไรงั้นหรอฟีโฮน่า” เฟเดเลียนเอยถาม
“ข้าขอเป็คนควักลูกกะตาของพี่ซีลเวียได้ไหมคะ ข้าไม่อยากให้มือสกปรกของเพชฌฆาตมาถูกใบหน้าของพี่ซีลเวียยังไงซะพี่ซีลเวียก็เคยเป็นายหญิงของตระกูลเฟนเซยมาก่อน ถึงแม้ตอนนี้ข้าจะขึ้นมาเป็นายหญิงแทนแล้วก็ตาม” ฟีโฮน่ากล่าวพลางทำหน้าเศร้า
“ได้ ” เฟเดเลียนตอบ
เมื่อฟีโฮน่าได้รับอนุญาตก็เดินตรงเข้าไปหาซีลเซียที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงลานปะาแขนขาผูกมัดด้วยเชือกใบหน้าและลำตัวมีรอยพกช้ำจากหินที่ชาวบ้านเขวี้ยงใส่ ฟีโฮน่าหยุดยืนอยู่ตรงหน้าซีลเวียก่อนจะโน้มตัวลงมาช้าๆแล้วกระซิบบอกซีลเวีลว่า
“นางโง เ้ารู้หรือเปล่าว่าจดหมายทุกฉบับที่เ้าส่งให้ท่านเคานต์ข้าเป็คนอ่านและตอบจดหมายทุกฉบับ ท่านเคานต์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเ้าส่งจดหมายมาหาและแน่นอนว่าคำสั่งในจดหมายที่สั่งให้เ้าทำให้ชาวบ้านล้มตายด้วยโรคประหลาดนั่นเป็คำสั่งของข้าเอง” หญิงสาวกล่าวพรางเยาะยิ้มอย่างสะใจ
“อ๋อมีอีกเื่ เ้ารู้หรือเปล่าว่า
ท่านเคานต์แพ้ชาคาโมมายล์ในจดหมายเขียนว่าท่านเคานต์ชอบดืมชาคาโมมายล์สินะ เ้าเลยชงชาคาโมมายล์แล้วฝากคนรับใช้เอาไปให้ท่านเคานต์ทุกเช้า เ้ารู้ไหมพอท่านเคานต์รู้ว่าเ้าเป็คนชงชามาให้ท่านเคานต์ก็กินจนหมดแก้วทุกเช้า ความทรมานในทุกๆเช้าเ้าเป็คนมอบให้ท่านเคานต์เองกับมือเลยนะ ฮ่า ฮ่าๆๆๆ” ฟีโฮน่าขำเบาๆด้วยความสะใจ
เมื่อซีลเวียได้ยินเื่ทุกอย่างหัวใจก็แทบจะหยุดเต้นคนที่ซีลเวียคิดว่าเ็ากับนางมากที่สุดกลับเป็คนที่ใส่ใจและห่วงใยนางมากที่สุด ความทรมานของเฟเดเลียนที่ซีลเวียมอบให้ตลอด 1 ปีทำให้ซีลเซียรู้ได้ทันทีว่าเฟเดเลียนคงอยู่ได้ไม่เกิน3เดือนเป็แน่เพราะสะสมพิษมาเป็เวลานาน
“ทำไมข้าถึงได้โง่เขาถึงเพียงนี้กันนะ” ซีลเซียกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ชึก เสียงปลายมีดที่แทงทะลุเบ้าตาของซีลเวียมีดเรียวยาวของฟีโฮน่าค่อยๆคลานดวงตาของซีลเวียออกอย่างช้าๆ
กรี๊ด~ฮึก~ฮื่อ~กรี๊ด~ เสียซีลเวียงกรีดร้องด้วยความทรมาน
“นี่ซีลเวียถ้าข้าให้กำเนิดทายาทตระกูลเฟนเซียเมื่อไหร่ข้าจะส่งท่านเข่าเฟเดเลียนไปอยู่เป็เพื่อนเ้าแล้วกัน”
ฟีโอน่ากระซิบบอกซีลเวีย
“ฮือ~ฮึก~ฮื่อ~ ข้าขอสาปแช่งตระกูลเฟนเซีย” ซีลเวียะโดังลั่น “นับแต่บัดนี้ไปจะไม่สามารถมีทายาทได้อีก และข้าขอสาปแช่งท่านเคานต์เฟเดเลียนจงเป็แก้วที่รอวันแตกสลาย”
เมื่อสิ้นเสียงกล่าวของซียเวีย ซวบ~เสียงมีดที่สับลงบนคอซีลเวียก็ดังขึ้น เืของซีลเวียสาดกระเด็นเต็มลานปะาหัวของซีลเวียหลุดออกจากบ่าและกลิ้งบนลานปะาที่เจอน้องไปด้วยเืสีแดงฉาน