รักไสยไสยของนายแว่น

        ผมว่า๰่๥๹นี้ผมควรไปทำบุญบ้างซะแล้วมั้งเพราะรู้สึกเหมือนจะมีใครซักคนตามหลอกหลอนอยู่ตลอดเวลาเหมือนกับประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอยเหมือนตอนเรียน ม.ปลาย เพราะบางทีก็รู้สึกเหมือนว่ามีใครคอยแอบดูอยู่ตลอดบางทีก็ดูเหมือนว่าข้าวของในห้องเปลี่ยนที่วางบ้าง ล่าสุดเหมือนว่าบ็อกเซอร์ตัวที่ใส่บ่อยๆจะหายไป

“พวกมึงสองคนมีใครแอบเข้าไปทำอะไรในห้องกูรึเปล่า?”

ผมลองถามไอ้อาร์ทกับไอ้โอมขณะที่เรากำลังนั่งกินข้าวใน๰่๥๹ก่อนเปิดร้าน

“…ใครเขาอยากเข้าห้องมึง? มืดยังกะบ้านผีสิง”

“ถ้าพวกกูแอบเข้าไปแล้วถ้ามึงรู้มึงก็กระทืบกูตายอ่ะดิกูไม่กล้าหรอก อีกอย่างพวกกูไม่มีกุญแจเหอะ”

 “มึงถามทำไม? มีอะไรรึเปล่า?”

“บ็อกเซอร์กูหายแล้วก็รู้สึกเหมือนมีใครคอยแอบดูอยู่ตลอดเลย”

“อีกแล้วเหรอมึง? มึงนี่โคตรซวยเลย”

“เออจริง! จะว่าไปกูก็ออกจะหล่อไม่เห็นเคยเจอแบบมึงเลย”

“ก็ใครเสนอมึงก็เอาหมด ไม่เหมือนไอ้อ๋องมันนี่”

“ไอ้โอมมึงว่ากูเหรอ?”

“เออ! มึงจะทำไม?”

“…ม…ไม่ทำไม”

ไอ้ที่พวกมึงถามกูไอ้ตอนแรกก็คิดว่าจะหาวิธีช่วยเหลือที่แท้แค่อยากเสือกเฉยๆอ่ะดิ

“พวกมึงไม่ช่วยกูแล้วยังจะทำให้กูรำคาญมากกว่าเดิมอีกนะ”

“ค…คร้าบบบ!”

               หลังจากไม่ได้อะไรจากไอ้สองพี่น้องนี่ซักเท่าไรผมก็ต้องมายืนขาแข็งชงเหล้าที่เคาน์เตอร์อย่างเคย พรุ่งนี้ไม่ใช่วันหยุดแต่ก็ยังมีคนมานั่งดื่มเหล้ากันเยอะว่างกันจริงๆเลยนะ

“น้องอ๋องคะ ขอเบียร์สองขวดสิ”

มีผู้หญิงคนนึงสวยมาก ใส่ซีทรูสีดำสุดเซ็กซี่หน้าโคตรสวยแต่ดูโคตรน่ากลัวเลยแบบว่า…น่ากลัวว่าจะถูกจับกิน…

“นี่ครับ”

ผมวางเบียร์สองขวดไว้ตรงหน้าเธอพี่คนสวยส่งสายตายั่วยวนสุดๆมาให้ ผมไม่หลงกลหรอกครับ เพราะผมชอบแบบใสๆน่ารักๆอ่ะครับ

“ขวดนี้พี่เลี้ยง”

เธอดันขวดเบียร์ที่เปิดแล้วมาตรงหน้าผมหนึ่งขวด

“ผมดื่มไม่เป็๞ครับ”

“เหรอคะ? อิอิ…น่ารักจัง”

แค่พี่แกยิ้ม ผมก็หลอนแล้วครับคนอะไรยิ้มได้น่ากลัวขนาดนั้น

“…”

“พี่ขอเบอร์หรือไลน์ได้มั้ย แล้วพี่…ชื่อแตงโมนะ”

ปากแดงๆดูยั่วยวนกับใครหลายๆคนแต่มันใช้ไม่ได้กับผมหรอกนะครับบอกเลย อย่างผมชอบแบบธรรมชาติๆอ่ะครับ

“…”

“งั้น…ถ้าไม่ให้เบอร์หรือไลน์น้องอ๋องต้องดื่มเบียร์ที่พี่ให้”

ผมลังเลไม่อยากแจกเบอร์แจกไลน์แต่เบียร์ก็เสือกกินไม่เป็๞เอาไงดีวะ?

“ว่าไงคะ? ให้เบอร์พี่มาก็จบแล้ว นะคะพี่อยากคุยกับน้องอ๋องค่ะ”

เห็นหน้าพี่คนสวยยื่นเข้ามาใกล้แล้วผมก็หลอนหนักเลยคว้าขวดเบียร์มาถือไว้แล้วกลืนน้ำลายลงคอ นับหนึ่งถึงห้าเอาก็เอาวะดีกว่ามีผู้คนสวยแต่โคตรอันตรายตามมาหลอกมาหลอน

‘อึกๆ’

ผมกระดกเบียร์ลงคอรสชาติไม่เห็นอร่อยเลยแต่ทำไมถึงชอบกินกันจัง เห็นกินกันเข้าไปได้ทุกวี่ทุกวัน

“ว้า! พี่คิดว่าจะยอมให้เบอร์พี่ซะอีก น้องอ๋องสมคำล่ำลือว่ายากจริงๆเลย”

จริงๆแล้วผมใจง่ายต่างหากพลาดท่าเสียทีให้ไอ้ตุ๊กแกไปสองรอบแล้ว…จะว่าไปชักมึนๆซะแล้วเบียร์ขวดเดียวก็ไม่ไหวแล้ว อ่อนจังวะกู เฮ้อออ!

        ผมหลบเข้ามาหลังร้านเพราะเดี๋ยวอีกไม่นานร้านก็จะปิด ปล่อยให้ไอ้สองตัวนั่นมันดูกันเองแล้วกันแค่เบียร์ขวดเดียวทำเอาผมเดินเซได้ คิดดูก็แล้วกันว่าผมอ่อนขนาดไหน

“เป็๞อะไรวะมึง?”

เสียงใครมากระซิบข้างหู…พอเงยหน้าไปมอง…อืม…ก็ผมซื้อหวยก็คงรวยกันไปแล้วแหละ

“กูถามว่าเป็๞อะไร? เห็นเดินเซๆ”

“เปล่า”

ไอ้ตุ๊กแกมันโผล่มาจากไหนวะ?  ตามกลิ่นกูมาเหรอะ? เป็๞แมวที่จมูกดีจริงๆ

“เฮ้ยมึง! เดินดีๆดิ เดี๋ยวก็ล้มหน้าแหกกูช่วยพยุงมั้ย?”

“ม…ไม่ต้อง”

ผมรีบสะบัดแขนเมื่อไอ้ตุ๊กแกทำท่าจะเข้ามาพยุง อย่าเข้ามาใกล้กู กูไม่อยากพลาดเป็๲ครั้งที่สาม

“เดี๋ยวกูช่วย มึงจะล้มแล้วนั้นถ้าล้มไปหน้าแหกไม่หล่อกูไม่รู้ด้วยนา”

“…”

นอกจากจะมึนๆแล้วตอนนี้ผมเริ่มจะปวดหัวแล้วด้วย

“เร็ว…กูพาไปส่งห้องมึง”

มึงจะไม่ทำอะไรกูแน่นะ?กูห่วงสวัสดิภาพตัวเองตอนนี้มากเพราะไม่มีแรงขัดขืนเลย

“…”

“ตัวมึงนักจังวะ”

ไอ้ตุ๊กแกมันพยุงผมเดินขึ้นบันไดมาอย่างทุลักทุเลแต่ก็มายืนหน้าห้องได้อย่างไร้รอยขีดข่วน

“เปิดประตูดิ กุญแจมึงอยู่ไหน?”

ผมล้วงหยิบลูกกุญแจในกระเป๋ากางเกงแต่จะว่าไปคุ้นๆว่าไอ้ตุ๊กแกมันก็มีลูกกุญแจของผมอยู่ หรือว่ามันทิ้งไปแล้วช่างมันเหอะตอนนี้ผมปวดหัวเอามากๆเลย

“ม…มึง…กลับไปได้แล้ว”

“เออ! มึงเข้าไปข้างในก่อนเดี๋ยวล้มหัวฟาดตาย”

“…”

มันพยุงผมเข้ามาในห้อง ค่อยๆปล่อยผมลงนอนที่โซฟามันค่อยๆแกะกระดุมเสื้อผม!!!

“ม…มึงจะทำอะไร?”

สถานการณ์ล่อแหลมกระดุมเสื้อผมหลุดออกหมดแล้ว มันพยายามปลดเข็มขัดผมอีก โอย! ใครก็ได้ช่วยผมที

“ก็เห็นมึงนอนไม่สบาย กูไม่ทำอะไรมึงหรอกน่า”

มันหยุดเมื่อปลดเข็มขัดผมออกเห็นมันเดินหายไปในห้องน้ำ ผมพยายามจะพยุงตัวเองขึ้นเพื่อไม่ให้ตกเป็๲เหยื่อของมันรอบที่สาม

“มึงนอนก่อน กูเช็ดตัวให้”

ม่าย!! อย่าทำกู!!! กูขอร้อง!!

“เฮ้ย! ม…ไม่ต้อง”

“เหอะน่า มึงยังเคยเช็ดให้กูเลย”

        นั่นมึงไม่สบายนี่กูแค่เมาไม่เช็ดก็คงไม่ตายหรอก มันวางกะละมังกับผ้าขนหนูแล้วหันมาถลกหนังผมแทนผมขยับตัวไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์เบียร์หรืออะไรกันแน่ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวผมเหลือแค่บ็อกเซอร์ตัวเดียวเท่านั้น ว่าแต่…บ็อกเซอร์ตัวเก่งของผมหายไปไหนวะ

“อืม…”

มันค่อยๆใช้ผ้าขนหนูซับที่น้าผมเบาๆ ดูทำไมมันดูอ่อนโยนจัง? หวังว่ามันคงจะไม่ขืนใจผมหรอกนะเพราะหากมันคิดจะทำตอนนี้ผมคงขัดขืนมันไม่ได้แน่นอน

“มึงอย่าครางดิวะ กูยิ่งคิดไม่ค่อยดีอยู่”

“ค…คิดอะไร ม…มึงคิดอะไร?”

“ป…เปล่า”

มันค่อยๆเช็ดตามซอกคอ ไล่ลงมาที่หน้าอกลักษณะการเช็ดตัวของมันแปลกๆ ดูมันเช็ดวนๆนานผิดปกติ ถึงผมจะไม่ค่อยมีแรงขัดขืนแต่ผมก็ยังพอมีสติรับรู้อยู่นะครับ

‘อึก’

เสียงอะไรเหมือนผมจะได้ยินเสียงมันกลืนน้ำลาย หรือว่าผมหูฝาดไป?

“อา…”

มันใช้ผ้าขนหนูเช็ดวนที่หน้าท้องผมอยู่หลายรอบความรู้สึกเย็นสบายทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย

“สัด!กูบอกว่าอย่าคราง ”

ดูมันเริ่มโมโห อะไรของมัน ไม่อยากเช็ดให้ก็ไม่ต้องสิกลับบ้านมึงไปเลย!

“พ…พอแล้ว”

“เออ กูก็ไม่อยากเช็ดแล้ว”

มันคว้าผ้าขนหนูกับกะละมังแล้วเดินหายไปในห้องน้ำอีกรอบ อารมณ์แปรปรวนจริงวุ้ย ประจำเดือนมารึไง?

“กูกลับแล้วนะ”

“อืม…ขอบใจ”

เมื่อผมได้ยินเสียงมันปิดประตูก็ค่อยโล่งอกมั่นใจได้ว่าคืนนี้จะไม่เสร็จมันแน่ก็เลยเผลอหลับไป

ตื่นมาอีกทีก็ต้องรีบอาบน้ำเพื่อรีบไปเรียนให้ทันยังดีที่ไม่มีอาการเมาค้าง

“ไอ้แว่น!เอางานจารย์สมรมาลอกมั่งดิวะ”

ไอ้ไข่นุ้ยที่วันๆไม่เคยจะอยากมาคุยกับผมเข้ามาขอลอกการบ้านเมื่อคืนกูยังเห็นมึงไปแรดที่ร้านเหล้าอยู่เลย มีปัญญาแรดแต่ไม่มีปัญญาทำการบ้าน

ผมส่งงานไปให้มันลอกให้มันไปจะได้จบๆรำคาญมัน

“กูขอลอกมั่งดิ กูก็ยังไม่ได้ทำ”

ไอ้บดินทร์ตัวอ้อนก็มาขอลอกอีกคน ตกลงแก๊งค์พวกมึงนี่ไม่มีใครทำมาเลยรึไง?

“พวกมึงก็อย่าไปวุ่นวายกับไอ้อ๋อ…ไอ้แว่นมันนักสิมาลอกของอีจ๊ะจ๋านี่”

“ไม่เอาอ่ะ ของมันทำไม่ค่อยถูกของไอ้แว่นแน่นอนกว่า”

“ปากดีไอ้บดินทร์ เดี๋ยวกูตบคอหักไอ้โต๋มึงก็ลอกให้มันเร็วๆกูจะเอาไปส่งแล้ว”

สรุปว่าทั้งกลุ่มมีจ๊ะจ๋ามันทำมาคนเดียวถึงจะไม่ค่อยถูกแต่ก็ยังดีกว่าไอ้พวกขี้ลอกที่ไม่ยอมทำมา

“ไอ้แว่นมึงจะฝากกูส่งมั้ย?”

ยังคงเป็๞จ๊ะจ๋าที่ถามผมแบบนี้ตลอดนี่ถ้าจ๊ะจ๋ามันใสๆน่ารักๆแบบสเปคผม ผมก็อาจจะจีบมันนะ แต่แบบนี้ไม่เอาหรอก เพราะผมไม่อยากคอยแบกมันกลับหอเวลามันเมาน่ะสิ

“ม…ไม่ต้องเดี๋ยวผมเอาไปส่งเอง”

“เดี๋ยวกูเอาไปส่งให้ก็ได้”

‘ห๊ะ!’

ผมและเพื่อนๆแก๊งค์มันหันควับไปมองไอ้ตุ๊กแกที่อาสาจะเอางานผมไปส่งให้ร้อยวันพันปีไม่เห็นมันจะสนใจผม วันนี้มันเป็๞อะไรของมัน?

“ไอ้โต๋มึงป่วยอีกแล้วเหรอ?”

“หรือมึงเมาค้าง? แต่เมื่อคืนมึงก็กินไม่มากนี่หว่า”

“ว่าแต่ว่าเมื่อคืนมึงบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำแล้วหายไปเลยกลับมาอีกทีร้านก็เกือบปิด หายไปไหนมาวะ?”

“เออกูว่าจะถามอยู่พอดีกูก็นึกว่ามึงหนีกลับไปก่อน”

“ป…เปล่ากูขี้นานไง”

“น่าสงสัย เดี๋ยวนี้มึงชักจะทำตัวแปลกๆบางทีก็หายตัวไป กูชักเริ่มสงสัยซะแล้ว”

“หรือว่า…?”

“อ…อะไร?”

“หรือว่ามึงแอบไปตามจีบคนที่มึงแอบชอบวะ?”

“เออ นั่นสิเดี๋ยวนี้มึงชอบทำตัวลับๆล่ออยู่ด้วย”

“ห๊ะ!…เอ่อ…”

“ว่าไงไอ้โต๋?”

“เออดิ กูไปแอบดูเขา”

ใครคือผู้โชคร้ายคนนั้น ผมล่ะอยากรู้จริงๆน่าสงสารเขานะครับ ถ้าเป็๞ผมผมจะไปทำบุญแก้ซวย 9 วัดเลย

“จริงดิ? แน่นอนว่ะ คนนี้มึงจริงจัง?”

“อ…เออ”

“กูไม่เคยเห็นมึงวิ่งตามใครขนาดนี้เลย”

“ทำไม? กูจริงจังไม่ได้รึไง?”

“เปล่า…กูดีใจไงที่ลูกชายกูจะมีแฟนเป็๲ตัวเป็๲ตนซักที”

“ใครเป็๞ลูกชายมึงอีจ๊ะจ๋าพูดให้ดี”

“เออๆ ช่างมัน เอางานมากูจะไปส่งแล้ว”

        ไอ้ไข่นุ้ยมันก็เอางานมาคืนผมหลังจากลอกเสร็จผมเลยรีบเดินออกมา๠ี้เ๷ี๶๯จะฟังเ๹ื่๪๫ไร้สาระของพวกมันแต่ไอ้ตุ๊กแกมันจะจริงจังกับใครเขาได้จริงๆเหรอ? ผมเห็นมันลอยไปลอยมาเป็๞ถุงพลาสติกไม่ย่อยสลายจนจะสองปีอยู่แล้วไม่เห็นมันจะคบใครจริงจังซักที แต่ก็เ๹ื่๪๫ของมันดิผมไม่สนใจหรอก

“มึง!”

“…”

“ไอ้แว่น!”

มีคนเดินตามผมมาแล้วมันก็เรียกผม มันเป็๞เสียงไอ้ตุ๊กแกแต่ผมไม่สนใจหรอกแกล้งทำเป็๞ไม่ได้ยิน

“ไอ้อ๋อง+”

‘ควับ’

ผมรีบหันไปมองนี่มึงจะมาเรียกเสียงดังแบบนี้ไม่ได้!ผมมองซ้ายมองขวาไม่ใครอยู่แถวนี้เลยค่อยโล่งอก

“มีอะไร? แล้วอย่ามาเรียกกูแบบนี้ในมหาลัยอีก!”

ผมส่งสายตาอำมหิตไปให้มัน 1 EA เพราะกลัวว่าใครจะมาได้ยิน ไม่งั้นชีวิตผมคงขาดความสงบสุขไปอีกนาน

“กูเรียกแล้วมึงไม่ได้ยินนี่”

“แล้วมึงมีอะไร?”

“ก…งานอ่ะกูไปส่งให้มั้ย?”

มึงจะมาไม้ไหนอี๊ก?? จะหาเ๱ื่๵๹หลอกฟันกูอีกรึไง?บอกไว้เลยคราวนี้กูไม่ยอมมึงง่ายๆแน่ ภูมิต้านทานกูสูงขึ้นแล้ว ไม่เสร็จมึงอีกแน่นอนบอกเลย!!

“ไม่ต้อง! กูไปส่งเอง”

“…แล้วมึงอยากกินหรืออยากได้อะไรมั้ย?”

“ห๊ะ??”

“คือแบบ…ถ้ามึงอยากกินหรืออยากได้อะไรกูจะไปซื้อให้ไง”

“…”

ไอ้ตุ๊กแกมันต้องโดนผีเข้าแน่ๆครับมันถึงมาทำดีกับผม หรือว่ามันจะมาหลอกฟันผมจริงๆ ผมไม่หลงกลมันหรอกนะ

“ว่าไง?”

        สีหน้าท่าทางมันดูหวังดีสุดๆยิ้มจนเห็นฟันขาวๆมันขยับเข้ามาให้จนหน้ามันห่างกับผมไม่ถึงห้าเซนแล้วผมรีบถอยหลังกลัวผีมันจะเปลี่ยนใจเข้ามาสิงร่างผมแทน

“ม…ไม่ต้องกูไม่เอา!”

‘ปัก’

หลังผมชนกับผนังตึกเรียนโดยที่ไอ้ตุ๊กแกมันยืนค้ำอยู่ด้านนอก มองดีๆก็เหมือนนักเลงกำลังข่มขู่เด็กแว่นอย่างผมเพื่อรีดไถเงินจริงๆ

“ทำไมอ่ะ? กูอุตส่าห์จะไปซื้อให้มึงเลยน้าไม่อยากได้อะไรเหรอ?”

“ม…ไม่ หลบไป”

        ทำไมแก้มมันขาวจังวะ? ไม่มีสิวหรือจุดอะไรเลย แล้วตอนที่ปากมันขยับเวลาพูดแล้วมันก็ยิ้มที่มุมปาก มันทำให้ผมนึกไปถึงตอนที่เราจูบกันก็ไอ้ปากแดงๆแบบธรรมชาตินี่มันดูยั่วยวนจน…น่าจูบอีก… เฮ้ย!! ไม่ใช่!! ผมสบัดหัวอย่างแรงนี่มันใช่เวลาจะมาคิดมั้ยวะ?? แล้วมึงก็อย่ายื่นหน้าเข้ามาให้ขนาดนั้น หัวใจผมเต้นแรงจนเหมือนจะหัวใจวายตายแล้ว

“อ๋องมึงเป็๞อะไร?ยังไม่หายปวดหัวเหรอ กินยามั้ย?เดี๋ยวกูไปเอาให้”

“ไม่ต้อง! กูไม่ได้เป็๲อะไร แล้วมึงก็หลบไปด้วย”

“เอ้า!! อะไรของมึงอ่ะ”

ไม่รู้! กูก็ไม่รู้ว่ากูเป็๲อะไร?? หรือเมื่อคืนกูนอนน้อยไปหน่อย?

ไอ้ตุ๊กแกมันขยับเปิดทางให้ผมก็รีบเดินจ้ำอ้าวออกมาเลย หัวใจยังเต้นแรงไม่หาย

“เป็๲อะไรของมึง? ดูทำหน้าเข้า เป็๲อะไรไหนบอกหมอซิ?”

หมอที่ไหนจะปัญญาอ่อนเหมือนมึงไอ้อาร์ท?

“ยังไง? ทำอะไร? กูไม่ได้เป็๲อะไร!”

“เอ้า! ก็มึงอ่ะทำหน้าเหมือนอยากจะกินหัวใครเขา แต่ปกติหน้ามึงก็โหดอยู่แล้วแต่วันนี้ดูโหดกว่าเก่า”

“เปล่า…”

“มีอะไรปรึกษาหมอได้นะจะให้ไปตีกับใครก็บอกหมอพร้อมเสมอ”

หมอพ่องสิ!ชวนไปตีกับคนอื่น

“มึงอ่ะนะ? คราวนั้นเห็นวิ่งหางจุกตูด”

“คราวนั้น ก…ก็พวกนั้นมันมีหลายคนไงกูหลบมาตั้งหลักเฉยๆ”

“สัด! ปล่อยกูตีกับพวกมันเป็๞ชั่วโมงกว่าจะมาช่วย”

“แต่พอกูไปก็เห็นไอ้พวกนั้นมันนอนตายกันเกลื่อนส่วนมึงก็แค่หัวแตกเองนี่หว่า แล้วคราวนี้มึงเป็๲อะไร?”

“ไม่รู้…กูก็ยังไม่รู้เลยว่ากูเป็๞อะไร”

“อะไรของมึง? เป็๲เหี้ยอะไรก็ยังไม่รู้มันมีเหรอวะไอ้โรคนี้อ่ะ?”

“มึงว่ากูเป็๞เหี้ย? เดี๋ยวกูจะถีบมึงให้ลงไปนอนกับมันในน้ำเลย”

“เปล่าคร้าบบบ! ขอประทานอภัยท่านอ๋องคร้าบบบ!”

        ยังมาทำหน้าทะเล้นกวนตีนคุยกับไอ้อาร์ททีไรเหมือนความดันจะขึ้น ว่าแต่ผมเป็๞อะไรวะ? ทำไมต้องใจเต้นแรงเวลาไอ้ตุ๊กแกเข้ามาใกล้ ทำไมเห็นปากแดงๆของมันแล้วอยากจูบ?หรือว่าผมจะเป็๞โรคหัวใจ? ผมอายุแค่ยี่สิบเองนะยังไม่อยากตายเร็วนะครับคุณหมอ