สิ่งที่จะขาย
ตอนนี้ชิงเถานางคิดออกแล้วว่าจะทำอะไรไปขายตอนงานปีใหม่นั่นคือ
“ข้าจะขายตาข่ายดักฝัน” ชิงเถากำลังเสนองานของนางกับเชี่ยนเชี่ยน
‘ตาข่ายดักฝัน เ้าจะดักไปทำไมไอ้ฝันเนี่ยแล้วใครจะมาซื้อ’ เชี่ยนเชี่ยนถามด้วยความไม่เข้าใจ
“ก็เหมือนไม่ให้เราฝันร้ายไง ที่โลกข้าคนเขาก็ใช้กันเยอะแยะถึงจะช่วยไม่ได้แต่อย่างน้อยมันก็สวยแล้วกัน”ชิงเถายังเชื่อมั่นในสิ่งที่นางจะทำ
‘ไอ้ที่แขวนอยู่ในห้องเ้า 2 3อันนั่นน่ะนะ’ เชี่ยนเชี่ยนถามกลับด้วยความสงสัย
“ใช่ๆ นี่เ้ารู้ด้วยหรอ” ชิงเถาถามด้วยความตื่นเต้น
‘ข้าเห็นชีวิตของเ้าั้แ่เ้าออกมาจากมารดานั้นล่ะถ้าเป็ไอ้นั้นก็สวยอยู่หรอกก็น่าจะมีคนโง่หลงมาซื้อของเ้าบ้าง’ เชี่ยนเชี่ยน
“เย้ ในที่สุดก็คิดออกแล้วว่าจะขายอะไรข้าต้องไปซื้อด้าย ไปซื้อผ้า แล้วต้องใช้อะไรอีกน้า ลาล้าลาาา” แล้วชิงเถานางก็พูดเรื่อยเปื่อยอยู่คนเดียวเชี่ยนเชี่ยนเห็นแล้วได้แต่ส่ายหัวกับความเพี้ยนนี้ต้องบอกก่อนว่าลูกพีชในชาติเดิมที่อายุ 23 แล้วแต่นางก็ไม่ได้โตเลย ยังเป็ลูกแหง่ติดบ้านไม่ค่อยกล้าตัดสินใจเื่อะไรเอง ขนาดไปหาหมอหมอถามว่าเป็อะไรนางยังหันไปหาแม่ให้แม่เป็คนตอบเลยเพราะฉะนั้นมาอยู่ในร่างของเด็ก 11 ก็น่าจะพอๆกับอายุสมองจากโลกก่อนนางนั้นแหล่ะนะ
“ข้าตื่นเต้นมาก เราไปซื้อของกันเถอะวันนี้งานไม่ค่อยเยอะน่าจะขอออกไปข้างนอกได้” ชิงเถาเอ่ยชวนหลังจากหันกลับเข้าไปมองในโรงครัวว่างานก็ไม่ได้ยุ่งอะไรพอคิดได้ยังงั้นนางก็เดินเข้าไปขออนุญาตหัวหน้าโรงครัวออกไปข้างออกก่อนซึ่งก็ตามคาดนางออกไปได้แต่ก็ยังมีของที่ให้นางซื้อกลับมาให้ด้วย นี่สรุปก็คือจะใช้นางอยู่ดีนี่นา
ชิงเถานางวิ่งกลับมาเอาเงินที่ห้องพักแล้วก่อนที่จะไปนางคิดไปถึงเรือนไผ่ท้ายจวนของคุณหนูใหญ่หลังจากที่นางไปซื้อยาให้นี่ก็ผ่านมาเป็สัปดาห์แล้วจนสาวใช้เป่ยกลับมาทำงานได้ปกติแล้วแทนที่นางจะวิ่งไปทางประตูที่อยู่ด้านข้างของจวนที่ใช้ประจำนางก็วิ่งไปด้านหลังแทน
“คุณหนูใหญ่พี่สาวเป่ยอยู่ที่เรือนหรือไม่เ้าค่ะ” ชิงเถายืนอยู่หน้าเรือนแล้วร้องะโถามออกไป
“อ่าวอาเถา มีอะไรรึ” สาวใช้เป่ยเปิดประตูออกมาถาม
“พอดีข้าจะไปตลาดจะมาถามว่าฝากซื้อของหรือไม่”ชิงเถากลับไป
“ข้าไม่มีของที่จะฝากหรอกแต่ว่าข้าวานเ้าไปส่งของแทนได้มั้ย” สาวใช้เป่ยถามออกมา
“ถ้าไม่ไกลนักก็ไม่มีปัญหาเ้าค่ะ”ชิงเถาตอบกลับไป
“งั้นเข้ามารอข้างในสักครู่” สาวใช้เป่ยบอกพร้อมกลับเชิญให้ชิงเถาเข้ามารอข้างใน
หลังเข้ามารอข้างในซื้อเป็ส่วนห้องรับแขกหรือห้องนั่นเล่นนางก็เจอกับคุณหนูใหญ่เทียนซืออิ๋งกำลังนั่งปักผ้าอยู่บนเก้าอี้
“คารวะคุณหนูใหญ่เ้า” นางคารวะคุณหนูใหญ่ไปตามหน้าที่ที่บ่าวควรจะปฏิบัติแต่ครั้งก่อนนางกลับไม่ได้ทำซะงั้น
“ตามสบายเถอะอาเถาคนกันเอง” คุณหนูใหญ่เงยหน้ามาบอกกล่าวยิ้มๆ แล้วก้มหน้าไปปักหน้าต่อจะไม่ให้คนกันเองได้ยังไงล่ะนางนี่ไงที่เป็คนยกสำรับมาให้ตั้ง 2 3 วัน
“ขอบคุณเ้าค่ะ” ชิงเถาหลังจากนั่งรอซักพักสาวใช้เป่ยก็เดินมายื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้กับนาง
“อาเถาพี่สาวขอฝากให้เ้าเอาไปให้เถ้าแก่ที่ร้านขายเครื่องเขียนเฉินลู่ที่อยู่เขตค้าขายตรงข้ามกับสำนักฟ้าคำรามทีนะเ้ารู้จัดใช่มั้ย” สาวใช้เป่ยถามกับนาง
“รู้จักเ้าค่ะ แค่นี้ใช่มั้ยเ้าค่ะข้าจะได้รีบไป” ชิงเถาถามออกมา
“ใช่ๆ ขอบใจมากนะอาเถาข้าไม่รู้ตอบแทนเยี่ยงไรดี” สาวใช้เป่ยออกมาด้วยความขอบคุณจากใจเพราะจะให้นางออกไปเองก็ไม่ได้นางเป็คนของคุณหนูใหญ่ยังมีอีกหลายคนที่จับตามองความเป็ไปของนางอยู่่นี้นางจึงต้องอยู่ดูแลคุณหนูเงียบๆไปก่อน
“งั้นข้าไปก่อนนะเ้าคะ ลาคุณหนูใหญ่ลาพี่สาวเป่ย” ชิงเถารีบเดินออกมา และต้องรีบกว่าเดิมหน่อยเพราะของที่นางให้ไปส่งนั้นอยู่คนละฟากกับจวนนี้เลยนะจวนของท่านรองเ้ากรมตั้งอยู่ทิศตะวันตกส่วนร้านเครื่องเขียนนั้นอยู่ฝั่งตะวันออกของเมืองเลยนะแต่ก็ยังอยู่เขตเมืองอยู่ยังไม่ได้ออกไปถึงเขตของบ้านชาวบ้านที่อยู่รอบนอกนางยังเคยไปแถวนั้นแค่ไม่กี่ครั้งเอง
‘ทำไมเ้าต้องให้ข้าไปถามคุณหนูด้วยว่า้าอะไรมั้ย’ชิงเถาถามเชี่ยนเชี่ยนออกมาในระหว่างเดินไปร้านเครื่องเขียน
‘เถอะน่า นางก็ออกจะน่าสงสารช่วยๆหน่อยเถอะ แต้มบุญๆ’ เชี่ยนเชี่ยน
เดินมาเรื่อยๆใช้เวลาครึ่งชั่วยามได้นางก็มาถึงหน้าร้านเครื่องเขียนเฉินลู่ เดินเข้ามาในร้านนางก็เจอกับลูกค้าเดินเลือกซื้อของกันหลายคน
“มีอะไรให้รับใช้ขอรับ” เด็กรับใช้คนหนึ่งเดินมาถามนาง
“ข้ามาหาเถ้าแก่น่ะเ้าค่ะ” นางตอบกลับไป
“ได้นัดไว้หรือไม่”เด็กรับใช้
“ไม่ได้นัด แต่ข้ามาส่งของให้เถ้าแก่แต่ต้องส่งให้ถึงมือท่าน” ชิงเถาบอกกับเด็กรับใช้
“ขอรับ รอสักครู่” เด็กรับใช้บอกแก่นางแล้วหายเข้าไปในห้องที่อยู่หลังร้านสักครู่ก็เดินออกมาเชิญให้เข้าไปพบเถ้าแก่ได้
“ข้าน้อยคารวะเถ้าแก่เ้าค่ะ” ชิงเถายกมือสองข้างขึ้นทับกันไว้แล้วก้มหัวพอประมาณ
“ไม่ต้องมากพิธี ไหนรึของที่มาส่ง”เถ้าแก่ถามออกมา
“นี่เ้าค่ะ” ชิงเถายื่นจดหมายจากในแขนเสื้อไปให้กับเถ้าแก่หลังจากได้รับจดหมายเถ้าแก่ก็เปิดอ่านทันที
“โอ่ขอบใจมานะแม่หนูน้อยลำบากเ้าแล้ว นี่ทานขนมกับน้ำชาก่อนค่อยกลับนะ”เถ้าแก่บอกกับนาง
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะข้าน้อยต้องไม่ซื้อของต่อ แต่ขนมนี่ไหนๆก็เอามาแล้วข้าน้อยขอนะเ้าคะ” ชิงเถาบอกกับเถ้าแก่
“ได้ๆเดี๋ยวข้าให้คนเอากระดาษมาห่อให้” แล้วเถ้าแก่ก็เรียกเด็กรับใช้มาห่อขนมในจานให้นางหลังจากได้รับมานางก็เก็บใส่อกเสื้อเรียบร้อย
“งั้นข้าน้อยขอตัวเ้าค่ะ” ชิงเถายกมือขึ้นคารวะเตรียมตัวกลับ แต่นึกขึ้นได้
“ข้าน้อยเห็นที่ร้านขายเครื่องเขียนหลายอย่างมิทราบว่ามีชุดเครื่องเขียนถูกๆขายให้ข้าน้อยซักชุดรึไม่เ้าคะ” ชินเถาถามออกมานางมาร้านเครื่องเขียนทั้งทีนางต้องได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปบ้าง ถึงไม่ได้ฟรีๆแต่อย่างน้อยก็ขอให้ได้ต่อราคาซักหน่อย
“โอ้ แม่หนูน้อยสนใจเครื่องเขียนนี่เอง ไม่ต้องลำบากเสียเงินทองซื้อหรอก”เถ้าแก่ร้านพูออกมายิ้มพร้อมสั่งให้เด็กในร้านไปเตรียมของให้นาง
“ได้ยังไงเ้าคะของซื้อของขายอีกทั้งราคาของพวกนี้ก็แพงนักข้ามิอาจรับไว้หรอกเ้าค่ะ” ชิงเถาบอกออกมาด้วยความเกรงใจ
“มิใช่เื่ใหญ่ถือซะว่าค่าเ้ามาส่งของแล้วกัน” เถ้าบอกกลับมา
“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณท่านเถ้าแก่มากเ้าค่ะ”ชิงเถายกมือขึ้นคารวะ
“นี่ขอรับเถ้าแก่ของที่สั่ง” เด็กรับใช้จัดเครื่องเขียนใส่ถุงผ้าขนาดใหญ่ให้นาง
“รับไปสินางหนู” เถ้าแก่ยื่นให้นาง
“เ้าค่ะ งั้นข้าน้อยลาก่อนนะเ้าค่ะ”นางรับของมาจากนั้นกล่าวลาแล้วเดินออกมาจากร้านทันที
‘ฮิฮิเป็ไงล่ะมีข้าอยู่ด้วยจากที่เ้าจะได้ของราคาถูกๆ ก็ได้ของที่ดีที่สุดแทน’เชี่ยนเชี่ยนพูดขึ้นหลังจากชิงเถาเดินออกมาจากแล้ว จริงๆเชี่ยนเชี่ยนนางก็แค่ทำให้เถ้าแก่ใจดีขึ้นเท่านั้นไม่ได้ทำอะไรมากเลย
ตอนนี้นางกำลังไปซื้อของอย่างอื่นต่อโดยนางตัดสินใจจะซื้อร้านแถวนี้แทนจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินไปตลาดที่นางไปทุกที
“แม่หนูน้อย ้าอะไรรึจ๊ะ”เถ้าแก่เนี้ยร้ายขายผ้าเดินมาถามนางหลังจากเห็นเด็กหญิงยืนอยู่หน้าร้าน
“ท่านน้าคนสวยข้าน้อย้าผ้าที่ราคาถูกที่สุดของร้าน แต่ไม่รู้จะซื้อสีอะไร ท่านน้าข้าขอดูก่อนได้รึไม่เ้าคะ”ชิงเถาบอกความ้าออกมา
“ได้สิจ๊ะ รอเดี๋ยว” เถ้าแก่เนี้ยเดินไปหยิบผ้ามาให้ชิงเถาเลือกด้วยความใจดีนางไม่มีอารมณ์เสียเลยที่เด็กสาวมาซื้อแค่ผ้าราคาถูกๆ
“นี่ๆมาแล้วสาวน้อยลองเลือกดูว่า้าสีไหน” เถ้าแก่เนี้ยยกผ้าหลายสีมาให้นางเลือกหลังจากชิงเถานางเลือกดูนางได้มา 4 สีที่ดูจะสีสดที่แบบที่นาง้า คือ แดงเขียว เหลือง น้ำตาล
“ข้าน้อยเอาสีละพับเ้าค่ะแล้วก็ผ้าหยาบที่หนาหน่อยสีเข้มอีก 2 พับ เ้าค่ะ” ชิงเถาบอกสิ่งที่้ากับเถ้าแก่เนี้ยไประหว่างรอผ้าชิงเถานางหันไปเห็นเศษผ้าชิ้นยาวบ้างสั้นบ้างกองอยู่ซึ่งคาดว่าจะเหลือจากที่ช่างตัดเย็บชุด
“เถ้าแก่เนี้ยเ้าคะเศษถ้าตรงนั้นได้ใช้อีกหรือไม่เ้าคะ ข้าอยากจะซื้อต่อ” ชิงเถานางชี่ไปทางกองเศษผ้า
“ออ ไม่ได้ใช้หรอกไม่ต้องซื้อหรอกเอาไปเลยข้ายกให้ ไม่ทราบว่าเ้าจะเอาไปทำอะไรรึ” เถ้าแก่เนี้ยถามด้วยความอยากรู้
“ข้าจะเอาไว้ให้ท่านแม่ประชุนชุดให้เ้าค่ะข้าเห็นว่าสีผ้าและเนื้อผ้าดีมาก” ชิงเถาตอบกลับไปซึ่งเถ้าแก่เนี้ยเห็นว่านางเป็เด็กชาวบ้านทั่วไปคงเป็สีผ้าสวยดีก็จะอยากได้แต่ถึงที่เหลือมันจะยาวบ้างแต่มันแคบแค่1-2ข้อมื้อเท่านั้นนะ
“ได้ๆเดี๋ยวข้าจะรวมให้กับผ้าที่ซื้อเลยนะ ราคาผ้าถูกสุด 8 อีแปะ ผ้าหยาบ 15 อีแปะรวมเป็ 62 อีแปะ” ชิงเถาหยิบเงินออกมายื่นให้ รับของมาจากนั้นก็เดินไปซื้อของให้หัวหน้าโรงครัวต่อถึงจะกลับจวนได้ วันนี้นางต้องแบกของกลับจวนหรอเนี่ยแต่ก็คุ้มค้าอยู่แค่เครื่องเขียนนี้ก็หลายร้อยอีแปะแล้ว ไหนจะส่วนต่างจากต่อราคาจากซื้อของให้หัวหน้าอีกออกมานอกจวนครั้งไหนก็มีแต่เงินๆ แบบนี้นางไม่อยากอยู่ในจวนแล้วว
716
