เขมกรป้อนรัก

        “ก็กินอาหารที่ไหน ไม่อร่อยเท่าฝีมือแม่นี่คะ” หญิงชรายิ้มพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบศีรษะ ด้วยความเอ็นดู ดารินเป็๲สิ่งเดียวที่มารดาใช้ยึดเหนี่ยวจิตใจในยามท้อแท้ รู้สึกโดดเดี่ยว ดวงตาเหี่ยวย่นมองลูกสาวทานอาหารอย่างมีความสุข ก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น

        “แม่กินยาหรือยังคะ” เธอนึกได้จึงเอ่ยเตือน

        “เรียบร้อยแล้ว” คำตอบของหญิงชราสั่นเครือเล็กน้อย ทว่าดวงตานั้น มองบางอย่างในมือไม่ไหวติง ดารินเหลือบมองตาม พลางกลืนอาหารแล้วค่อยๆ ถามอย่างอ่อนโยน

        “แม่เอาเสื้อพ่อมาทำไมคะ จะเย็บหรือคะ” หญิงชรายังคงจับจ้อง เสื้อที่สามีใช้ใส่นอนทุกคืนด้วยแววตาเศร้าสร้อย

        “ก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่าถือไว้มันอุ่นใจดี” ดารินใจหายวาบ อาการของมารดาไม่ได้ดีขึ้นอย่างที่ควรจะเป็๲ ก่อนจะปั้นยิ้มแล้วตักอาหารเข้าปากต่อ

        “คืนนี้รินขอนอนกับแม่ด้วยนะคะ” หญิงสาวทำเสียงออดอ้อน ก่อนที่หญิงชรายกมือขึ้นลูบศีรษะพยักหน้า แล้วเดินขึ้นห้องไป ภายใต้รอยยิ้มแสนหวานดารินหัวใจหล่นวูบ หากมารดารู้ความจริงว่าบ้านหลังนี้กำลังถูกยึด นั่นคือหายนะที่กำลังเกิดขึ้นในภายหน้า

สองเท้าเดินฉับๆ ตรงไปยังบริษัทวีพีกรุ๊ป วันนี้ดารินแต่งตัวจัดเต็ม๻ั้๹แ๻่ศีรษะจรดปลายเท้า ผมถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อย เธอเตรียมตัวมาอย่างดีในชุดกระโปรงสีทึบยาวเหนือเข่าเล็กน้อย พร้อมด้วยส้นสูงกำลังพอดี หลังจากเดินเลย รปภ.คนเดิมมาได้สองก้าว หญิงสาวตัดสินใจถอยหลังกลับ แล้วปล่อยยิ้มให้เขาหนึ่งครั้ง

        “วันนี้ไม่กักตัวดิฉันหรือคะ” รปภ.หน้าเจื่อนเล็กน้อย ก่อนจะส่ายศีรษะ

        “คุณเขมอนุญาตให้คุณเข้าไปได้ เชิญครับ”

        “ว้า...วันนี้ไม่สนุกเลย” หญิงสาวในชุดพร้อมทำงาน ปล่อยยิ้มหวานแบบกวนๆ แล้วเดินเข้าตึก ความสุขเล็กๆ น้อยๆ เกิดขึ้นระหว่างวัน พอให้ได้คลายเครียดไปได้บ้าง ดารินกดลิฟต์ไปยังชั้นยี่สิบสามเธอจำได้อย่างแม่นยำ

ดวงตาสวยฉายแววมุ่งมั่น ไม่ว่าข้อเสนอของนายเขมกรเป็๲อะไรก็ตาม หากเป็๲การแลกกับบ้านหลังนั้น เธอยินดีตอบรับอย่างไม่มีข้อแม้ เสียงลิฟต์ส่งสัญญาณเปิดออก สองเท้าก้าวออกมาอย่างมั่นคง ก่อนสะดุดจนเกือบล้ม เพราะร่างสูงของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาคือพชรนัย ชายหนุ่มที่ทำให้หัวใจของดารินเต้นรัวถี่ไม่เป็๲จังหวะ “พ่อลีจงซอกเมืองไทย” ใช่! ดารินตั้งฉายาให้เขาแล้วในนาทีนี้ ดวงตาหวานมองชายหนุ่มนิ่งไม่ไหวติง

        “คุณนั่นเอง เข้ามาได้ยังไง นายเขมห้ามให้คุณเข้ามาแล้วนี่ครับ” ร่างสูงขมวดคิ้วถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม อย่างแปลกใจ

        “คุณ!” พชรนัยดีดนิ้วเรียกสติ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเหม่อลอย พร้อมทำตาหวานเยิ้มใส่เขาอยู่

        “อ่อ..เอ่อ...นายเขม...ไม่ใช่สิ คุณเขมเรียกดิฉันเข้ามาพบค่ะ” พชรนัยยิ่งขมวดคิ้วหนักเข้าไปใหญ่ ก็ไหนตั้งมั่นเป็๞มั่นเป็๞เหมาะว่าไม่สนใจเ๹ื่๪๫นี้แล้ว

        “ถ้างั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ เลยมาหลายนาทีแล้ว” ดารินก้มมองนาฬิกาตัวจิ๋วที่ข้อมือ พลางขยับเท้าเบี่ยงออกด้วยกิริยารีบร้อน พชรนัยมองตามร่างเล็กที่เดินห่างออกไป พร้อมกับความมึนงงของตัวเอง แล้วตัดใจเดินเข้าลิฟต์ไป สองเท้าเล็กเดินมาหยุดครู่หนึ่ง ยืนมองประตูห้องผู้บริหารเพื่อตั้งสติ ก่อนรวบรวมความกล้าแล้วผลักเข้าไป

        “เอาล่ะ ไปสืบเ๹ื่๪๫ทั้งหมดมาให้ผม ไปได้ละ” พนักงานชายก้มหน้าเล็กน้อยรับคำสั่ง แล้วเดินเบี่ยงออกจากห้องไป ดารินมองตามชายปริศนา ก่อนจะเดินเข้ามาหาเขมกรด้วยความใคร่รู้ ว่าข้อเสนอของเขานั้นคืออะไร