การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        ในทันใดนั้นพลันได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาจากด้านหลัง... หรือว่าคนที่รอคอยมาถึงแล้ว?

        เมื่อเห็นเงาสีดำนั้นก็เต็มไปด้วยความดีใจ! ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใด เสียงฝีเท้าก็คล้ายจะใกล้เข้ามาและเขายังไม่ทันจะได้กลับหลัง แผ่นหลังก็ถูกเงาดำนั้นสวมกอดจากด้านหลังกลิ่นหอมที่รุนแรงส่งผ่านมาในความมืดมิด กลิ่นหอมฟุ้งนั้นไม่เหมือนกับคนนั้นที่เขารอคอยกลิ่นบางเบา!

        เงาในความมืดมิดเป็นเงาชายที่ค่อยๆ ยืดตัวขึ้น เขาถามเสียงเบาคล้ายกระซิบ “ใคร...”

        ในความมืดที่คลุมเครือเป็นเสียงของหญิงสาวค่อยๆ พูดออกมา “ท่านพี่หลิวท่านรู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือ? ท่านเป็นคนนัดแนะให้พวกเรามาพบกันที่นี่!แต่ตอนนี้ ท่านกลับมาถามว่าข้าเป็นใคร หรือว่าท่านนัดหญิงอื่นเอาไว้?”

        เงานั้นชะงักไปและพูดด้วยความโกรธทันที... ท่านพี่หลิว? หรือว่าคนที่มาจะเป็นเซียงเย่เอ๋อร์ที่โง่เขลานางนั้น?ในความมืด ชายหนุ่มใช้แรงผลักหญิงสาวออกไป พูดโมโห “เจ้าจำคนผิดแล้ว รีบปล่อยข้า!”

        เงาดำผู้นั้นไม่ยอมปล่อยทั้งยังกอดเอวเขาไว้แน่นบรรจงใช้ปากที่อ่อนนุ่ม จูบไปจูบมาที่แผ่นหลังของเขา “ท่านพี่หลิวกลัวจะผิดผีหรือ... อายุเท่านี้แล้วทำอย่างกับไม่เคยได้สัมผัสหญิงสาวมาก่อน...”

        ครั้นได้ฟังจึงพูดด้วยอารมณ์โมโหเป็นที่สุด “ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ใช่หลิวยวน เจ้ารีบออกไป!”

        หญิงสาวถึงกับทำหน้างงงวยอยู่ในความมืด...ไม่ใช่หลิวยวนแล้วจะเป็นใคร?  ชายหนุ่มผลักนางออกไปเต็มแรงพูดด้วยน้ำเสียงแสดงความรังเกียจเป็นที่สุด “รีบออกไปเดี๋ยวนี้!”

        นางถูกเขาผลักจนล้มลงไปที่พื้นอย่างรุนแรงไม่รู้จะทำอย่างไร จึงร้องไห้ขึ้นมา “ท่านพี่หลิว...”

        เซียงเย่เอ๋อร์ร้องไห้สะอึกสะอื้นเพื่อที่จะให้คนอื่นมามุงดู ชายหนุ่มทั้งตกใจและโมโหจึงถีบไปที่นางโดยไม่ทันได้คิด  “ไสหัวออกไป!”

        นางได้ยินเสียงที่โหดร้ายนั้นล้มลุกคลุกคลานรีบวิ่งออกไปทันที!

        ประตูไม้เก่าถูกเปิดและปิดลงภายในห้องเงียบลงในฉับพลัน

        แสงไฟตามทางที่สลัวส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่าง เผยให้เห็นใบหน้าที่โหดเหี้ยมของไป๋หย่วนฮ่าวเขากำลังรอต้วนชิงหมิง แต่ทำไมผู้ที่มากลับเป็นเซียงเย่เอ๋อร์ที่แสนโง่เขลาไปได้?

        ความโกรธลุกท่วมตัวของไป๋หย่วนฮ่าวไปทั้งร่าง

        เจ้า...ต้วนชิงหมิง อยากใช้วิธีหนามยอกเอาหนามบ่งกับเขาอย่างนั้นหรือ? ดูท่าครั้งนี้ เขาคงถูกต้วนชิงหมิงเล่นงานอีกแล้ว?

        นางมั่นใจในตัวเองเกินไปแล้ว!เพราะเขาคือไป๋หย่วนฮ่าวไม่ใช่หลิวยวนที่จะคอยปฏิเสธบ่าวรับใช้อย่างเซียงเย่เอ๋อร์ด้วยความละมุนละม่อม และยิ่งไม่มีทางไว้หน้านางถ้าเซียงเย่เอ๋อร์กล้าเดินเข้ามา เขาจะถีบนางให้กระเด็น!

        ต้วนชิงหมิงอย่าให้ข้ารู้นะว่าครั้งนี้เป็นแผนการของเจ้า!เจ้าอย่าบีบข้าให้จัดการกับเจ้าอีกคน!

        ใบหน้าไป๋หย่วนฮ่าวในความมืดช่างโหดเหี้ยมและเย็นชา เขากุมมือไว้จนแน่นและกัดฟันดัง “กรอดๆ”  เงยหน้าดูท้องฟ้าน่าจะประมาณยามห้ายเมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาของต้วนชิงหมิง!

        และการปรากฏตัวของเซียงเย่เอ๋อร์ทำให้เขารู้ว่าต้วนชิงหมิง ไม่มีทางมาแล้ว!

        ความวาดหวังในใจสุดท้ายพลันดับวูบลงหน้าของเด็กหนุ่มโกรธจนแทบดูไม่ได้... ได้ ต้วนชิงหมิงในเมื่อเจ้ากล้าจะเล่นงานข้า ต่อไปอย่ามาหาว่าข้าไม่เกรงใจ!

        เขามาอยู่ที่นี่เพราะได้ยินเรื่องที่เล่าต่อกันมาเมื่อช่วงค่ำ

        วันนี้เมื่อตอนตะวันลับของฟ้าไปแล้วไม่นานระหว่างที่เขาออกจากเรือน เห็นต้วนชิงหมิงเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์และบ่าวรับใช้อีกคนเดินมาด้วยกัน!

        ทว่าเมื่อเดินมาใกล้ถึงเรือนไป๋หย่วนฮ่าวเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ได้หยุดเท้าลงยืนรออยู่ตรงข้ามศาลา และให้บ่าวรับใช้อีกคนที่ตามมาเดินมาบอกไป๋หย่วนฮ่าวว่า คุณหนูของพวกเขามีเรื่องต้องการความช่วยเหลือขอให้เขามาเจอกันที่นี่ตอนยามห้าย!

        เดิมทีไป๋หย่วนฮ่าวก็ยังระแวงว่าเป็นการหลอก! แต่บ่าวรับใช้คนนั้น บอกว่าเป็นธุระเร่งด่วนขอให้เขาไปให้ได้! พูดจบจึงเดินออกไปกับเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์และก่อนจากไปเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ได้หันหลังกลับมามองเขาอีกครั้ง!

        แน่นอนว่าไป๋หย่วนฮ่าวไม่ใช่คนที่จะโดนหลอกโดยง่าย!เพราะบ่าวรับใช้คนนี้เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน แม้จะมากับเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์แต่คำพูดของนางมีความเป็นไปได้ไม่มากแต่ไหนแต่ไรเขาเป็นคนที่ระมัดระวังตัวมาตลอดจึงตัดสินใจไปที่เรือนของต้วนอวี้หรานถามอ้อมๆถึงจะเชื่อในคำพูดของบ่าวรับใช้คนนั้น

        ไป๋หย่วนฮ่าวเริ่มชั่งใจความเป็นไปได้ของเรื่องนี้...ต้วนอวี้หรานเอาแต่คิดจะกำจัดต้วนชิงหมิง เพราะหลิวหรงไม่อยากเอานางไว้!ถ้าตอนนี้หลิวหรงเกิดเป็นอะไรไป ต้วนชิงหมิงคงไม่สามารถรับมือได้ส่วนหลิวยวนที่ไม่มีประโยชน์นั่น คงไม่ช่วยต้วนชิงหมิง ถ้าเกิดต้องการความช่วยเหลือขึ้นมาจริงจะต้องเป็นเขาเท่านั้นที่ไปช่วย!

        เมื่อคิดถึงตรงนี้ไป๋หย่วนฮ่าวจึงเดินเข้าไปใกล้ๆเรือนต้วนชิงหมิง พบว่าในเรือนหนิงซูย่วนมีบางอย่างผิดปกติ!เมื่อเขามายืนอยู่ครู่หนึ่ง ก็ได้ยินเสียงบ่าวรับใช้คนหนึ่งเดินร้องไห้ออกมา!เมื่อได้ยินบ่าวคนนี้ร้องไห้ปรับทุกข์กับบ่าวอีกคน พูดว่า จู่ๆคุณหนูใหญ่ก็เปลี่ยนไป อารมณ์รุนแรง ต่อว่าตบตีพวกนาง ตอนนี้ไม่มีใครกล้าเข้าไปรับใช้!

        ได้ยินคำพูดเหล่านี้ไป๋หย่วนฮ่าวถึงเชื่อว่าต้วนชิงหมิงคงกำลังวุ่นวายและต้องการความช่วยเหลือจากเขาจริง

        ดังนั้นยังไม่ถึงยามห้ายเขาจึงรีบไปห้องเก่าที่ไม่มีคนอยู่ห้องนั้นและรออย่างเงียบสงบ

        ครั้นเลยเวลาแล้วต้วนชิงหมิงก็ยังไม่ปรากฏตัว กลับเป็นเซียงเย่เอ๋อร์มาแทน

        เด็กหนุ่มกำลังเชื่อมโยงความคิดระหว่างเรื่องนี้กับเรื่องที่เจอเซียงเย่เอ๋อร์โดยไม่ได้คาดคิดว่าเกี่ยวข้องอะไรกัน อยู่ๆ ด้านนอกก็มีเสียงตะโกนให้จับโจรจากนั้นเสียงฝีเท้ามากมายได้พุ่งมาทางนี้!

        ไป๋หย่วนฮ่าวถึงกับตระหนกตกใจอยากจะออกไปจากที่นี่ ทว่าเมื่อคิดดูแล้วเซียงเย่เอ๋อร์ก็ไปแล้วต้วนชิงหมิงก็ไม่ได้มา ในห้องจึงมีเขาเพียงผู้เดียวต่อให้มีใครเห็นว่าเขาอยู่ที่นี่ ก็สามารถบอกไปว่ามาเดินเล่นชมแสงจันทร์คงไม่มีปัญหาอะไร!

        เมื่อคิดถึงตรงนี้ไป๋หย่วนฮ่าวอยากจะหาเก้าอี้มานั่ง กลับพบว่าในความมืดมีเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของคนดังขึ้นมา

        เขาเพิ่งจะไล่เซียงเย่เอ๋อร์ออกไปคิดไม่ถึงว่าจะมีคนมานอนที่นี่อยู่คนหนึ่ง! ไป๋หย่วนฮ่าวตกใจมองไปยังแสงไฟสลัวคลำไปเจอเตียงนอน เขาจึงเปิดม่านที่เตียงออก พบร่างคนนอนสลบไสลพร้อมกลิ่นหอมบางเบาออกมา ทำให้ไป๋หย่วนฮ่าวตกใจจนทำอะไรไม่ถูก!

        มองผ่านม่านที่เตียงกลับมีหญิงสาวนอนอยู่!

        ถึงตอนนี้เขาจึงได้รู้ว่าถูกเล่นงานเสียแล้ว!

        ไป๋หย่วนฮ่าวพูดแผ่วเบาว่า “ไม่ได้การแล้ว” คิดอยากจะหนีออกไป!

        ด้านนอกประตูมีเสียงฝีเท้าที่เดินมาอย่างรวดเร็ว จะหนีไปทางประตูก็ไม่ได้เสียแล้วดังนั้นมีทางเดียวคือหน้าต่าง แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงคือหน้าต่างที่เปิดออกอยู่เมื่อครู่ ทว่าตอนนี้กลับเปิดไม่ได้!ละม้ายถูกคนที่อยู่ด้านนอกผลักไว้

        รอบๆเรือนสว่างขึ้นมาทันทีเพราะแสงจากคบไฟจำนวนไม่น้อยทำให้องครักษ์ในจวนต้วนภายใต้การนำของต้วนเจิ้ง ต่างหยิบอาวุธโอบล้อมไว้!

        แสงไฟที่แยงตาส่องให้เห็นไป๋หย่วนฮ่าวที่ยืนหน้าเสียอยู่เมื่อพบว่าคนที่อยู่ด้านในเป็นเด็กหนุ่ม ใบหน้าของต้วนเจิ้งกลับถอดสีเขากดความรู้สึกโกรธเอาไว้ในใจ ใช้แรงขมวดคิ้วขึ้นมา “หลานไป๋ ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่?”

        ไป๋หย่วนฮ่าวรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อยเขารวบรวมสติและตอบกลับไปว่า “หลานเห็นชายชุดดำวิ่งผ่านมาทางนี้จึงรีบวิ่งตามมา  แต่เมื่อเข้ามาในห้องกลับไม่พบใครเลยหลานจึงอยากเดินหาให้ทั่ว คิดไม่ถึงว่าท่านลุงจะพาคนมาที่นี่ครับ!”

        ต้วนเจิ้งยิ้มบางๆไม่ตอบอะไร ได้แต่โบกมือให้คนเข้าไปค้นหา! เถี่ยเฟิงรับคำสั่งนำคนเข้าไปค้นภายในห้อง!

        ครู่เดียวได้ยินเสียงตะโกนออกมาด้วยความตกใจ “ท่านแม่ทัพในนี้มีคนครับ!”

        ต้วนเจิ้งเดินเข้าไปดูและพูดออกมา “อวี้หราน...”

        เถี่ยเฟิงยื่นมือไปลากม่านที่เตียงด้วยความรวดเร็วพบเรือนร่างท่อนบนที่เปลือยเปล่า จึงกลับหลังตะโกนให้องครักษ์ในห้อง “ออกไปให้หมด!”  เรื่องนี้เกี่ยวกับหน้าตาของต้วนอวี้หรานและชื่อเสียงจวนต้วน ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เวลานี้สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องให้ทุกคนปิดปากให้เงียบ