แสงแดดอ่อนๆ สีทองยามสายส่องลอดช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนใหญ่ ลมอุ่นๆ พัดผ่านต้นไม้ที่นอกหน้าต่างกระจกช่วยบรรเทาความหนาวของสายฝนจากเมื่อคืนจนเหลือเพียงความสดชื่นอบอุ่น
ผมค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเมื่อยล้าเนื้อตัวนิดหน่อย เมื่อนึกย้อนไปถึงฉากรักหวานล้ำลึกซึ้งเมื่อคืนนี้ ััผ้าปูที่นอนหนานุ่มเสียดสีกับผิวกายเปลือยเปล่าของผมใต้ผ้าห่ม ยิ่งปลุกความร้อนระเรื่อและเขินสะท้านในอกดวงน้อยขึ้นมาอีกระลอก
ผมขยับตัวช้าๆ นอนหันข้างเข้าหาเงาร่างสูงใหญ่ที่ยังคงนอนราบอยู่เคียงคู่ แผงอกหนาล่ำสีแทนแกร่งกำยำของพี่ธันวาขยับขึ้นลงเป็จังหวะตามการหายใจที่สม่ำเสมอ ใบหน้าคมคายดุดันยามหลับใหลดูอบอุ่นละมุนและมีเสน่ห์เหลือร้ายอย่างบอกไม่ถูก สายตาของผมเหลือบไปเห็นรอยข่วนจางๆ สองสามรอยตรง่ไหล่หนาบึกบึนของพี่ธันวา พลันนึกได้ว่ารอยเล็บเหล่านี้เกิดจากฝีมือของเล็บมือเล็กๆ ของผมที่เผลอจิกลงบนตัวเขาด้วยความเสียวซ่านรุนแรงเมื่อคืนนี้ แก้มใสร้อนฉ่าววูบขึ้นมาทันตาเห็นด้วยความรู้สึกผิดปนเขินจัด
ผมค่อยๆ เอื้อมนิ้วเรียวสั่นเทาออกไปแตะลากผ่านรอยข่วนบนหัวไหล่หนาแ่เบาเพื่อปลอบประโลม ทว่า ทันใดนั้น ฝ่ามือหนาอุ่นจัดของพี่ธันวากลับขยับวับคว้าจับนิ้วมือเรียวเล็กของผมไว้มั่นแน่น นิ้วหนาของเขาขยับประคองปลายนิ้วผมไปกดจูบที่ข้อนิ้วแ่เบาอย่างแสนรัก ก่อนที่เปลือกตาหนาจะเปิดกว้างสบตาของผมตาหวานเยิ้มละมุนละไม
"ตื่นแล้วเหรอครับยัยตัวแสบ... แอบแตะไหล่ลวนลามพี่แต่เช้าเชียวนะ หืม? หรือสำนึกผิดที่เผลอฝากรอยเล็บไว้บนตัวพี่เมื่อคืนนี้กันครับคนดี..."
เสียงทุ้มแหบพร่าสั่นเครือยามเช้าเอ่ยทักทาย ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวหน้าจนแก้มกลมใสของผมร้อนวาบแดงก่ำทันควัน
"ละ... หลับสบายดีมากครับพี่ธันวา... ข้าวหอม... ข้าวหอมไม่ได้แอบแตะไหล่ลวนลามสักหน่อยครับ แค่ตรวจเช็กเฉยๆ ว่าพี่เจ็บหรือเปล่าครับ..."
ผมตอบเสียงอ้อมแอ้มอายม้วนซุกหน้าหลบตาหนีสายตาคม
"ตัวไม่ร้อนแล้วนะครับ... ไข้หวัดลดลงหมดแล้ว แต่เดี๋ยวต้องทานอาหารเช้าและป้อนยาป้องกันไว้ก่อนนะครับคนดี..."
พี่ธันวาเอ่ยบอกน้ำเสียงอบอุ่นลูบหัวผมเบาๆ อย่างอ่อนโยน ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนจัดแจงเสื้อผ้ากางเกงลวกๆ แล้วเดินลงบันไดบ้านหายลับไปในครัวชั้นล่าง
ไม่ถึงยี่สิบนาที พี่ธันวาก็ก้าวขาเดินยาวๆ กลับเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับถาดไม้อาหารเช้าสีน้ำตาลหอมกรุ่นอวลฟุ้งเต็มห้อง กลิ่นแพนเค้กราดน้ำผึ้งป่าสีเหลืองทองหอมกรุ่นกลิ่นแป้งเนยสดอุ่นๆ โชยมาเตะจมูกชวนน้ำลายสอ พร้อมกับแก้วโกโก้ร้อนควันฉุยโรยหน้าด้วยผงช็อกโกแลตชงอย่างประณีต
พี่ธันวากลับขึ้นมานั่งลงข้างๆ ประคองตัวผมขึ้นนั่งพิงพนักหัวเตียงนุ่ม เอื้อมมือช้อนตักแพนเค้กชิ้นเล็กพอดีคำเป่าลมเบาๆ แล้วส่งมาป้อนถึงริมฝีปากบางของผมอย่างสุภาพทะนุถนอมประคบประหงมประหนึ่งผมเป็เด็กทารก
"พี่เพิ่งลงไปผสมแป้งนวดแป้งแพนเค้กแล้วทอดไฟอ่อนๆ ให้เป็สีเหลืองทองหอมนุ่มพอดีคำให้ข้าวหอมเลยครับ... ทานเยอะๆ จะได้แข็งแรงมีแรงดื้อกับพี่ต่อครับเด็กดี..."
พี่ข้างบ้านจอมดุเอ่ยปากหยอกล้อสายตาเ้าเล่ห์
ผมหน้าร้อนผ่าวอายม้วนแก้มแดงจนแทบจะะเิออก แต่ก็ยอมเผยอปากงับแพนเค้ก เคี้ยวตุ้ยๆ
"อร่อยมากเลยครับพี่ธันวา... ขอบคุณนะครับ... ต่อไปพี่ธันวาต้องคอยรับส่งผมที่คณะทุกวันในฐานะแฟนได้แล้วนะครับ"
"ยินดีที่สุดเลยครับข้าวหอม... แฟนคนเดียวในชีวิตของพี่ พี่จะขับรถไปรับส่งเฝ้าทุกวัน ห้าโมงเย็นพี่จะไปนั่งรอหน้าตึกคณะอักษรศาสตร์เลยครับ... และถ้าวันไหนน้องมีเรียนคาบค่ำทำรายงานกลุ่ม พี่ก็จะซื้อชานมไข่มุกหวานร้อยเปรียบเทียบกับขนมเค้กมะพร้าวอ่อนไปนั่งเฝ้าหน้าห้องเรียน... ปล่อยให้พวกผู้ชายหน้าไหนในมหาวิทยาลัยรู้แจ้งเห็นจริงกันไปเลยว่า ข้าวหอมน่ะเป็ไข่ในหินที่มีเ้าของหึงหวงกู่ไม่กลับคนนี้จองเอาไว้ชั่วชีวิตแล้วครับเด็กดี..."
พี่ธันวาบีบจมูกผมเบาๆ อย่างคลั่งรักปนเผด็จการแสนหวาน
"พี่ธันวาบ้า! หวงและเผด็จการเกินไปแล้วครับ... เพื่อนๆ กลุ่มผมได้แห่แซวกันจนเรียนไม่รู้เื่แน่เลยครับคนบ้า... ตอนเด็กๆ พี่ยังไม่เห็นดุและหวงขนาดนี้เลย มีแต่ทำหน้ามึนตึงทำงานออกแบบในห้องส่วนตัว ปล่อยให้ผมปาหินปาตัวปลาพลาสติกข้ามรั้วไปทักทายข้างกระจกน่ะ"
ผมบ่นอุบน้ำเสียงนึกย้อนอดีต
"ตอนนั้นเธอซุ่มซ่ามมาก ปาหินข้ามรั้วเกือบโดนกระจกห้องทำงานพี่แตกไปตั้งหลายบาน พี่แทบจะก้าวเท้าก้าวหน้าเดินลงมาเขกหัวดื้อรั้นเธออยู่แล้วเชียว... แต่ทว่าพอมองรั้งสายตาลงมาเห็นใบหน้าหวานตาแป๋วดวงตากลมโตสั่นระริกอ้อนอยู่ริมรั้วกำแพง... พี่ก็ดุกล่าวโทษเธอไม่ลงจริงๆ ครับคนดี..."
พี่ธันวาเฉลยคำหวานทำเอาผมเขินหนักดวงตาเบิกกว้าง
ขณะที่พวกเราสองคนกำลังแบ่งปันเสียงหัวเราะและอาหารเช้าแสนหวานร่วมกันบนเตียงกว้าง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือเครื่องบางของผมก็สั่นระรัวดังก้องทำลายความเงียบโรแมนติก หน้าจอปรากฏชื่อติดต่อแสนคุ้นเคยที่ทำให้ผมหัวใจสะดุ้งสุดโยน... 'แม่' โทรศัพท์สายตรงข้ามประเทศจากประเทศอังกฤษ!
"เฮ้ย! พี่ธันวา! พะ... พ่อแม่โทรมาครับ! ทำไงดีครับหัวใจผมสั่นหมดแล้ว!"
ผมละล่ำละลักลนลานส่งหน้าจอมือถือให้พี่ข้างบ้านดูสีหน้าตื่นตระหนกกลัวความลับแตกกลัวโดนตี
---
ผมจ้องมองข้าวหอมที่ลนลานตัวสั่นริกส่งมือถือสีฟ้าให้ผมด้วยสีหน้าหวาดเกรงปนความเขินอายกะทันหัน ผมหัวเราะชอบใจในลำคอเบาๆ ดึงมือถือน้องมากดรับสายและเปิดระบบลำโพงอย่างผ่าเผยกระชับพิงหลังเตียงนอนเคียงคู่
"สวัสดีครับคุณน้า... ครับ ธันวาพูดครับ..."
ผมตอบเสียงทุ้มต่ำสุภาพเป็ทางการ
"อ้าว! ตาธันวาเหรอลูก น้าโทรเข้าเบอร์ข้าวหอมแต่ธันวารับสายเนี่ย แสดงว่าอยู่บ้านข้างกันดูแลน้องอยู่ใช่ไหมจ๊ะลูก พ่อแม่เป็ห่วงข้าวหอมไข้หวัดจับน่ะ"
เสียงหวานของแม่ข้าวหอมตอบรับมาตามสายสัญญาณข้ามทวีป
"ใช่ครับคุณน้า... ตอนนี้ข้าวหอมไข้ลดตัวเย็นดีแล้วครับ และคุณน้าไม่ต้องห่วงเื่การดูแลน้องนะครับ..."
ผมเอ่ยปากทุ้มต่ำมั่นคงพลางกวาดสายตาคมมองน้องที่นอนม้วนตัวแก้มแดงแจ๋กุมผ้าห่มปิดหูอยู่ข้างตัว
"เพราะตอนนี้... ผมดูแลข้าวหอมในฐานะ 'แฟน' อย่างเป็ทางการแล้วนะครับคุณน้า"
ปลายสายเงียบกริบไปชั่วอึดใจสั้นๆ ก่อนที่เสียงหัวเราะลั่นอย่างยินดีปรีดาของพ่อข้าวหอมแทรกเข้ามาตามสายลำโพงดังลั่น
"เฮ้ย! จริงเหรอตาธันวา! ไอ้หอมลูกพ่อ พ่อรู้นะว่าแกน่ะซุ่มซ่ามทำครัวพี่เขาเกือบไหม้เกือบเสียหายวันก่อนน่ะ! อยู่บ้านข้างพี่ธันวาห้ามดื้อทำลายทรัพย์สินข้าวของเครื่องใช้ของเขาพังนะเว้ย!"
พ่อข้าวหอมตวาดแซวเสียงดังมาตามสายลำโพง
"ไม่เป็ไรครับคุณพ่อ... ต่อให้ครัวผมพังเสียหายพังทลายหมด ผมก็ยินยอมและยกเว้นโทษให้ได้หมดแหละครับ ขอเพียงข้าวหอมปลอดภัย อบอุ่น และเป็เด็กดีของผมก็พอครับ..."
ผมตอบขัด พร้อมอ้อนจนคนฟังเขิน
"โถ... ตาธันวาตามใจและรักหวงลูกน้าขนาดนี้น่ะ ้น้ากับพ่อยินดีเลยจ้ะ! ฝากตาธันวาช่วยดูแลเด็กดื้อจอมซุ่มซ่ามคนนี้ชั่วชีวิตไปเลยนะลูก พ่อแม่ยกให้และฝากตัวน้องด้วยน้า!"
เสียงแม่ข้าวหอมเอ่ยยินดีน้ำเสียงร่าเริงปนล้อเลียนทำเอายัยตัวแสบดึงผ้าห่มมาคลุมโปงหนีอายทันควัน
"ขอบคุณครับคุณพ่อคุณแม่... ผมสัญญาว่าจะรักและดูแลข้าวหอมด้วยชีวิตของผมเองครับ..."
ผมตอบรับคำและให้สัญญา ก่อนจะกดยุติการสนทนาข้ามทวีปอย่างแสนอบอุ่น
ผมก้มลงดึงผืนผ้าห่มหนาออกจากหน้าหวานแดงก่ำสุกงอมของข้าวหอมที่นอนคู้ตัวเขินจนม้วนเป็ดักแด้พัลวันในผ้าห่ม
"ฮื้อออ! พ่อครับ! พี่ธันวาครับ! ทำไมพวกพี่ต้องร่วมมือกันรุมรังแกและล้อเลียนความซุ่มซ่ามของผมแบบนี้ด้วยเล่าครับ! ผมเขินจนร้อนแก้มฉ่าแทบจะะเิออกอยู่แล้ว ไม่กล้าสู้หน้าหรือโทรศัพท์คุยกับพ่อแม่ไปอีกหลายเดือนแน่ๆ เลยคนร้ายกาจ!"
น้องโวยวายงอแงใบหน้าหวานแดงก่ำสุกงอมดึงผ้าห่มมาปิดหน้าหนีอาย สองมือเล็กๆ รัวทุบลงบนแผงอกแกร่งของผมพัลวันแก้เขิน ทำเอาผมเอ็นดูจนมีความสุขยิ้มกว้างจนสุขล้นทะลักอก
"ก็เราก้าวเข้ามาสารภาพรักและยอมตกเป็แฟนของพี่อย่างเต็มตัวแล้วนี่ครับ... การบอกกล่าวแจ้งเื่กับพ่อคุณแม่ให้รับทราบความสัมพันธ์และคอยช่วยเหลือกันน่ะเป็เื่ที่ถูกต้องและแมนที่สุดแล้วครับตัวแสบ ต่อจากนี้ไปข้าวหอมไม่มีสิทธิ์หลบหนีหรือทอดทิ้งพี่ข้างบ้านคนนี้ไปไหนได้อีกแล้วนะครับเด็กดี กายและใจของเธอเป็สิทธิ์ขาดของพี่คนเดียวแล้วนะ..."
ผมกระซิบน้ำเสียงทุ้มพร่าดุเข้มระคนอบอุ่นอ่อนหวาน ยิ้มมุมปากพราวเสน่ห์ลูบกลุ่มผมสีนุ่มแ่เบาก่อนจะก้มหน้าลงหอมแก้มกลมนุ่มฟอดใหญ่ประทับตราจองแสนรัก
โอบรั้งดึงเรือนร่างบางนิ่มหอมกลิ่นแป้งเด็กเข้ามากอดรัดแแ่แ่าชิดอกกว้างอุ่นระอุ บทเริ่มต้นชีวิตรักข้างบ้านอย่างเป็ทางการในรุ่งเช้าวันนี้ช่างงดงาม คลาสสิก และเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขความรักแสนหวานที่สว่างไสวที่สุดในหัวใจของสองเรา
แสงแดดอ่อนๆ สีทองยามสายส่องลอดช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนใหญ่ ลมอุ่นๆ พัดผ่านต้นไม้ที่นอกหน้าต่างกระจกช่วยบรรเทาความหนาวของสายฝนจากเมื่อคืนจนเหลือเพียงความสดชื่นอบอุ่น
ผมค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเมื่อยล้าเนื้อตัวนิดหน่อย เมื่อนึกย้อนไปถึงฉากรักหวานล้ำลึกซึ้งเมื่อคืนนี้ ััผ้าปูที่นอนหนานุ่มเสียดสีกับผิวกายเปลือยเปล่าของผมใต้ผ้าห่ม ยิ่งปลุกความร้อนระเรื่อและเขินสะท้านในอกดวงน้อยขึ้นมาอีกระลอก
ผมขยับตัวช้าๆ นอนหันข้างเข้าหาเงาร่างสูงใหญ่ที่ยังคงนอนราบอยู่เคียงคู่ แผงอกหนาล่ำสีแทนแกร่งกำยำของพี่ธันวาขยับขึ้นลงเป็จังหวะตามการหายใจที่สม่ำเสมอ ใบหน้าคมคายดุดันยามหลับใหลดูอบอุ่นละมุนและมีเสน่ห์เหลือร้ายอย่างบอกไม่ถูก สายตาของผมเหลือบไปเห็นรอยข่วนจางๆ สองสามรอยตรง่ไหล่หนาบึกบึนของพี่ธันวา พลันนึกได้ว่ารอยเล็บเหล่านี้เกิดจากฝีมือของเล็บมือเล็กๆ ของผมที่เผลอจิกลงบนตัวเขาด้วยความเสียวซ่านรุนแรงเมื่อคืนนี้ แก้มใสร้อนฉ่าววูบขึ้นมาทันตาเห็นด้วยความรู้สึกผิดปนเขินจัด
ผมค่อยๆ เอื้อมนิ้วเรียวสั่นเทาออกไปแตะลากผ่านรอยข่วนบนหัวไหล่หนาแ่เบาเพื่อปลอบประโลม ทว่า ทันใดนั้น ฝ่ามือหนาอุ่นจัดของพี่ธันวากลับขยับวับคว้าจับนิ้วมือเรียวเล็กของผมไว้มั่นแน่น นิ้วหนาของเขาขยับประคองปลายนิ้วผมไปกดจูบที่ข้อนิ้วแ่เบาอย่างแสนรัก ก่อนที่เปลือกตาหนาจะเปิดกว้างสบตาของผมตาหวานเยิ้มละมุนละไม
"ตื่นแล้วเหรอครับยัยตัวแสบ... แอบแตะไหล่ลวนลามพี่แต่เช้าเชียวนะ หืม? หรือสำนึกผิดที่เผลอฝากรอยเล็บไว้บนตัวพี่เมื่อคืนนี้กันครับคนดี..."
เสียงทุ้มแหบพร่าสั่นเครือยามเช้าเอ่ยทักทาย ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวหน้าจนแก้มกลมใสของผมร้อนวาบแดงก่ำทันควัน
"ละ... หลับสบายดีมากครับพี่ธันวา... ข้าวหอม... ข้าวหอมไม่ได้แอบแตะไหล่ลวนลามสักหน่อยครับ แค่ตรวจเช็กเฉยๆ ว่าพี่เจ็บหรือเปล่าครับ..."
ผมตอบเสียงอ้อมแอ้มอายม้วนซุกหน้าหลบตาหนีสายตาคม
"ตัวไม่ร้อนแล้วนะครับ... ไข้หวัดลดลงหมดแล้ว แต่เดี๋ยวต้องทานอาหารเช้าและป้อนยาป้องกันไว้ก่อนนะครับคนดี..."
พี่ธันวาเอ่ยบอกน้ำเสียงอบอุ่นลูบหัวผมเบาๆ อย่างอ่อนโยน ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนจัดแจงเสื้อผ้ากางเกงลวกๆ แล้วเดินลงบันไดบ้านหายลับไปในครัวชั้นล่าง
ไม่ถึงยี่สิบนาที พี่ธันวาก็ก้าวขาเดินยาวๆ กลับเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับถาดไม้อาหารเช้าสีน้ำตาลหอมกรุ่นอวลฟุ้งเต็มห้อง กลิ่นแพนเค้กราดน้ำผึ้งป่าสีเหลืองทองหอมกรุ่นกลิ่นแป้งเนยสดอุ่นๆ โชยมาเตะจมูกชวนน้ำลายสอ พร้อมกับแก้วโกโก้ร้อนควันฉุยโรยหน้าด้วยผงช็อกโกแลตชงอย่างประณีต
พี่ธันวากลับขึ้นมานั่งลงข้างๆ ประคองตัวผมขึ้นนั่งพิงพนักหัวเตียงนุ่ม เอื้อมมือช้อนตักแพนเค้กชิ้นเล็กพอดีคำเป่าลมเบาๆ แล้วส่งมาป้อนถึงริมฝีปากบางของผมอย่างสุภาพทะนุถนอมประคบประหงมประหนึ่งผมเป็เด็กทารก
"พี่เพิ่งลงไปผสมแป้งนวดแป้งแพนเค้กแล้วทอดไฟอ่อนๆ ให้เป็สีเหลืองทองหอมนุ่มพอดีคำให้ข้าวหอมเลยครับ... ทานเยอะๆ จะได้แข็งแรงมีแรงดื้อกับพี่ต่อครับเด็กดี..."
พี่ข้างบ้านจอมดุเอ่ยปากหยอกล้อสายตาเ้าเล่ห์
ผมหน้าร้อนผ่าวอายม้วนแก้มแดงจนแทบจะะเิออก แต่ก็ยอมเผยอปากงับแพนเค้ก เคี้ยวตุ้ยๆ
"อร่อยมากเลยครับพี่ธันวา... ขอบคุณนะครับ... ต่อไปพี่ธันวาต้องคอยรับส่งผมที่คณะทุกวันในฐานะแฟนได้แล้วนะครับ"
"ยินดีที่สุดเลยครับข้าวหอม... แฟนคนเดียวในชีวิตของพี่ พี่จะขับรถไปรับส่งเฝ้าทุกวัน ห้าโมงเย็นพี่จะไปนั่งรอหน้าตึกคณะอักษรศาสตร์เลยครับ... และถ้าวันไหนน้องมีเรียนคาบค่ำทำรายงานกลุ่ม พี่ก็จะซื้อชานมไข่มุกหวานร้อยเปรียบเทียบกับขนมเค้กมะพร้าวอ่อนไปนั่งเฝ้าหน้าห้องเรียน... ปล่อยให้พวกผู้ชายหน้าไหนในมหาวิทยาลัยรู้แจ้งเห็นจริงกันไปเลยว่า ข้าวหอมน่ะเป็ไข่ในหินที่มีเ้าของหึงหวงกู่ไม่กลับคนนี้จองเอาไว้ชั่วชีวิตแล้วครับเด็กดี..."
พี่ธันวาบีบจมูกผมเบาๆ อย่างคลั่งรักปนเผด็จการแสนหวาน
"พี่ธันวาบ้า! หวงและเผด็จการเกินไปแล้วครับ... เพื่อนๆ กลุ่มผมได้แห่แซวกันจนเรียนไม่รู้เื่แน่เลยครับคนบ้า... ตอนเด็กๆ พี่ยังไม่เห็นดุและหวงขนาดนี้เลย มีแต่ทำหน้ามึนตึงทำงานออกแบบในห้องส่วนตัว ปล่อยให้ผมปาหินปาตัวปลาพลาสติกข้ามรั้วไปทักทายข้างกระจกน่ะ"
ผมบ่นอุบน้ำเสียงนึกย้อนอดีต
"ตอนนั้นเธอซุ่มซ่ามมาก ปาหินข้ามรั้วเกือบโดนกระจกห้องทำงานพี่แตกไปตั้งหลายบาน พี่แทบจะก้าวเท้าก้าวหน้าเดินลงมาเขกหัวดื้อรั้นเธออยู่แล้วเชียว... แต่ทว่าพอมองรั้งสายตาลงมาเห็นใบหน้าหวานตาแป๋วดวงตากลมโตสั่นระริกอ้อนอยู่ริมรั้วกำแพง... พี่ก็ดุกล่าวโทษเธอไม่ลงจริงๆ ครับคนดี..."
พี่ธันวาเฉลยคำหวานทำเอาผมเขินหนักดวงตาเบิกกว้าง
ขณะที่พวกเราสองคนกำลังแบ่งปันเสียงหัวเราะและอาหารเช้าแสนหวานร่วมกันบนเตียงกว้าง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือเครื่องบางของผมก็สั่นระรัวดังก้องทำลายความเงียบโรแมนติก หน้าจอปรากฏชื่อติดต่อแสนคุ้นเคยที่ทำให้ผมหัวใจสะดุ้งสุดโยน... 'แม่' โทรศัพท์สายตรงข้ามประเทศจากประเทศอังกฤษ!
"เฮ้ย! พี่ธันวา! พะ... พ่อแม่โทรมาครับ! ทำไงดีครับหัวใจผมสั่นหมดแล้ว!"
ผมละล่ำละลักลนลานส่งหน้าจอมือถือให้พี่ข้างบ้านดูสีหน้าตื่นตระหนกกลัวความลับแตกกลัวโดนตี
---
ผมจ้องมองข้าวหอมที่ลนลานตัวสั่นริกส่งมือถือสีฟ้าให้ผมด้วยสีหน้าหวาดเกรงปนความเขินอายกะทันหัน ผมหัวเราะชอบใจในลำคอเบาๆ ดึงมือถือน้องมากดรับสายและเปิดระบบลำโพงอย่างผ่าเผยกระชับพิงหลังเตียงนอนเคียงคู่
"สวัสดีครับคุณน้า... ครับ ธันวาพูดครับ..."
ผมตอบเสียงทุ้มต่ำสุภาพเป็ทางการ
"อ้าว! ตาธันวาเหรอลูก น้าโทรเข้าเบอร์ข้าวหอมแต่ธันวารับสายเนี่ย แสดงว่าอยู่บ้านข้างกันดูแลน้องอยู่ใช่ไหมจ๊ะลูก พ่อแม่เป็ห่วงข้าวหอมไข้หวัดจับน่ะ"
เสียงหวานของแม่ข้าวหอมตอบรับมาตามสายสัญญาณข้ามทวีป
"ใช่ครับคุณน้า... ตอนนี้ข้าวหอมไข้ลดตัวเย็นดีแล้วครับ และคุณน้าไม่ต้องห่วงเื่การดูแลน้องนะครับ..."
ผมเอ่ยปากทุ้มต่ำมั่นคงพลางกวาดสายตาคมมองน้องที่นอนม้วนตัวแก้มแดงแจ๋กุมผ้าห่มปิดหูอยู่ข้างตัว
"เพราะตอนนี้... ผมดูแลข้าวหอมในฐานะ 'แฟน' อย่างเป็ทางการแล้วนะครับคุณน้า"
ปลายสายเงียบกริบไปชั่วอึดใจสั้นๆ ก่อนที่เสียงหัวเราะลั่นอย่างยินดีปรีดาของพ่อข้าวหอมแทรกเข้ามาตามสายลำโพงดังลั่น
"เฮ้ย! จริงเหรอตาธันวา! ไอ้หอมลูกพ่อ พ่อรู้นะว่าแกน่ะซุ่มซ่ามทำครัวพี่เขาเกือบไหม้เกือบเสียหายวันก่อนน่ะ! อยู่บ้านข้างพี่ธันวาห้ามดื้อทำลายทรัพย์สินข้าวของเครื่องใช้ของเขาพังนะเว้ย!"
พ่อข้าวหอมตวาดแซวเสียงดังมาตามสายลำโพง
"ไม่เป็ไรครับคุณพ่อ... ต่อให้ครัวผมพังเสียหายพังทลายหมด ผมก็ยินยอมและยกเว้นโทษให้ได้หมดแหละครับ ขอเพียงข้าวหอมปลอดภัย อบอุ่น และเป็เด็กดีของผมก็พอครับ..."
ผมตอบขัด พร้อมอ้อนจนคนฟังเขิน
"โถ... ตาธันวาตามใจและรักหวงลูกน้าขนาดนี้น่ะ ้น้ากับพ่อยินดีเลยจ้ะ! ฝากตาธันวาช่วยดูแลเด็กดื้อจอมซุ่มซ่ามคนนี้ชั่วชีวิตไปเลยนะลูก พ่อแม่ยกให้และฝากตัวน้องด้วยน้า!"
เสียงแม่ข้าวหอมเอ่ยยินดีน้ำเสียงร่าเริงปนล้อเลียนทำเอายัยตัวแสบดึงผ้าห่มมาคลุมโปงหนีอายทันควัน
"ขอบคุณครับคุณพ่อคุณแม่... ผมสัญญาว่าจะรักและดูแลข้าวหอมด้วยชีวิตของผมเองครับ..."
ผมตอบรับคำและให้สัญญา ก่อนจะกดยุติการสนทนาข้ามทวีปอย่างแสนอบอุ่น
ผมก้มลงดึงผืนผ้าห่มหนาออกจากหน้าหวานแดงก่ำสุกงอมของข้าวหอมที่นอนคู้ตัวเขินจนม้วนเป็ดักแด้พัลวันในผ้าห่ม
"ฮื้อออ! พ่อครับ! พี่ธันวาครับ! ทำไมพวกพี่ต้องร่วมมือกันรุมรังแกและล้อเลียนความซุ่มซ่ามของผมแบบนี้ด้วยเล่าครับ! ผมเขินจนร้อนแก้มฉ่าแทบจะะเิออกอยู่แล้ว ไม่กล้าสู้หน้าหรือโทรศัพท์คุยกับพ่อแม่ไปอีกหลายเดือนแน่ๆ เลยคนร้ายกาจ!"
น้องโวยวายงอแงใบหน้าหวานแดงก่ำสุกงอมดึงผ้าห่มมาปิดหน้าหนีอาย สองมือเล็กๆ รัวทุบลงบนแผงอกแกร่งของผมพัลวันแก้เขิน ทำเอาผมเอ็นดูจนมีความสุขยิ้มกว้างจนสุขล้นทะลักอก
"ก็เราก้าวเข้ามาสารภาพรักและยอมตกเป็แฟนของพี่อย่างเต็มตัวแล้วนี่ครับ... การบอกกล่าวแจ้งเื่กับพ่อคุณแม่ให้รับทราบความสัมพันธ์และคอยช่วยเหลือกันน่ะเป็เื่ที่ถูกต้องและแมนที่สุดแล้วครับตัวแสบ ต่อจากนี้ไปข้าวหอมไม่มีสิทธิ์หลบหนีหรือทอดทิ้งพี่ข้างบ้านคนนี้ไปไหนได้อีกแล้วนะครับเด็กดี กายและใจของเธอเป็สิทธิ์ขาดของพี่คนเดียวแล้วนะ..."
ผมกระซิบน้ำเสียงทุ้มพร่าดุเข้มระคนอบอุ่นอ่อนหวาน ยิ้มมุมปากพราวเสน่ห์ลูบกลุ่มผมสีนุ่มแ่เบาก่อนจะก้มหน้าลงหอมแก้มกลมนุ่มฟอดใหญ่ประทับตราจองแสนรัก
โอบรั้งดึงเรือนร่างบางนิ่มหอมกลิ่นแป้งเด็กเข้ามากอดรัดแแ่แ่าชิดอกกว้างอุ่นระอุ บทเริ่มต้นชีวิตรักข้างบ้านอย่างเป็ทางการในรุ่งเช้าวันนี้ช่างงดงาม คลาสสิก และเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขความรักแสนหวานที่สว่างไสวที่สุดในหัวใจของสองเรา
1K
